[Osomatsu-san] addict (AllxIchi)

ตอนที่ 16 : Chapter16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 พ.ย. 60



     "....อื้อ.." เสียงอืออาในลำคอดังขึ้นเบาๆ เจ้าของเสียงค่อยๆลืมตาขึ้นมารับแสงแห่งวันใหม่ ร่างกายขาวเปลือยเปล่ายันตัวลุกขึ้นช้าๆ แต่ความปวดบริเวณสะโพกกลับแล่นมาเล่นงานจนน้ำตาคลอ อิจิมัตสึหันมองคนที่กำลังนอนหลับข้างกายของเขาอย่างคาดโทษ "ไหนเมื่อวานบอกเหนื่อยไง!"
     อิจิมัตสึคว้าผ้าที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดมาห่อหุ้มร่างกายแล้วลุกขึ้นจากเตียงนอนไปห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย
     "จะไปไหน" เสียงงัวเงียดังมาจากโอโซมัตสึพร้อมกับแขนที่เลื้อยขึ้นมาโอบเอวอิจิมัตสึไว้
     "อาบน้ำ" อิจิมัตสึพยายามแกะมือปลาหมึกของโอโซมัตสึออกแต่ก็ไม่เป็นผลแถมอีกคนยังออกแรงกอดขึ้นอีกจนเริ่มรู้สึกหงุดหงิด โอโซมัตสึหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นว่าอิจิมัตสึสู้แรงตนไม่ได้
     "ไม่ให้ไป" โอโซมัตสึเหวียงร่างของอิจิมัตสึลงบนเตียงนุ่มแล้วตามขึ้นคร่อมทันที มือหนาเริ่มลูบไล้ตามเรือนร่างขาวและดึงผ้าที่เป็นอุปสรรคแก่การสัมผัสออก โอโซมัตสึก้มลงไปขบเม้มตามซอกคอ หน้าอก และต่ำลงไปเรื่อยๆจนถึงด้านในขาอ่อนเพื่อสร้างรอยที่เขาชอบนัก ก่อนจะเปลี่ยนขึ้นมาประกบจูบร้อนแรงให้อิจิมัตสึระทวย ไม่นานเสียงหายใจกระเส่าและเสียงหอบครางก็เริ่มมีมาให้ได้ยิน โอโซมัตสึยกยิ้มอย่างพอใจมองดูภาพนั้นสักพักจึงตัดสินใจอุ้มอิจิมัตสึขึ้นมา
     "ไปทำต่อในห้องน้ำกันเถอะ~"
     "ไม่เอาแล้วโอโซมัตสึ!"


     "เอาล่ะวันนี้ก็มีเท่านี้แหละ" 
     เป็นคำพูดเพื่อบอกว่าการเรียกประชุมในวันนี้ได้จบลงแล้ว ทุกคนต่างพากันแยกย้ายไปทำงานของตนเองต่อ บ้างไปทำตามที่เพิ่งได้รับมอบหมาย บ้างไปทำงานที่ค้างไว้ให้เสร็จ เพียงไม่นานภายในห้องก็เหลือแค่โอโซมัตสึที่อยู่เป็นเพื่อนน้องชาย และอิจิมัตสึที่ยังต้องสรุปงานในวันนี้ โอโซมัตสึเท้าคางมองคนที่ก้มหน้าก้มตาทำงานแล้วในหัวมันก็เผลอคิดไปเองว่าใบหน้าในตอนจริงจังของอิจิมัตสึก็ดูน่ากินไปอีกแบบ
     "โอโซมัตสึ"
     "ว่าไง"
     "เมื่อวานตอนที่นายบอกว่า 'มีเวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน' มันหมายความว่ายังไง" อิจิมัตสึละสายตาจากงานขึ้นมาสบตาโอโซมัตสึด้วยความจริงจัง อันที่จริงเรื่องนี้ก็คาใจเขามาทั้งวันแล้วจนในที่สุดมันก็ต้องหาคำตอบให้หายสงสัยสักที
     "ว่าจะคุยเรื่องนี้พอดีเลย" โอโซมัตสึพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆราวกับว่าเรื่องที่จะพูดต่อไปนี้ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไร ถึงแม้เป็นเรื่องที่ตัวเขาเองก็ไม่ชอบสุดๆก็ตาม
     "คือฉันจะต้องไปทำธุระอีกนานเลยล่ะ นานแบบไม่มีกำหนดและฉันพานายไม่ไปได้ แล้วจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ทำให้ฉันทิ้งนายไว้คนเดียวไม่ได้เหมือนกัน..." โอโซมัตสึทิ้งช่วงไว้สักพักเหมือนไม่อยากจะพูดออกมาจนจบเพราะพอจะเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้นไปต่อได้ แต่ดวงตาที่ค่อยจ้องอยู่ก็บังคับให้พูดออกมา
     "ก็ไม่ชอบหรอกนะแต่ฉันฝากนายไว้กับคารามัตสึแล้ว"
     "อะไรนะ!?" นั่นไงล่ะ... "ไอ้เรื่องงานยังพอทนแต่เรื่องฝากบ้าบออะไรนั่นนายเห็นฉันเป็นเด็กดูแลตัวเองไม่ได้รึไง! แล้วทำไมต้องเป็นไอ้บ้านั่นด้วย!"
     "ใจเย็นสิ ฉันลองคิดดูแล้วคนอย่างคารามัตสึในตอนนี้น่าจะปลอดภัยที่สุดแล้ว อีกอย่างนายก็ดูสนิทกับจูชิมัตสึด้วยไม่มีปัญหาหรอก" ใช่ ถ้าเป็นคารามัตสึคงไม่เกิดปัญหาอะไร ส่วนจูชิมัตสึเขาไม่ห่วง
     อิจิมัตสึไม่ตอบอะไรเพียงแค่มองหน้าโอโซมัตสึแล้วเดินหนีไป โอโซมัตสึส่ายหัวกับท่าทางเอาแต่ใจที่ไม่ได้เห็นบ่อยๆของอิจิมัตสึ นี่เขาเผลอตามใจน้องชายมากไปรึเปล่า แต่ปกติอิจิมัตสึจะไม่ทำเป็นนี้ง่ายๆ คารามัตสึนี่สุดยอด...ในหลายๆความหมายน่ะนะ


     "ยินดีต้อนรับนะอิจิมัตสึ/พี่อิจิมัตสึ~!" สองพี่น้องทักทายต้อนรับเสียงดังด้วยความสดใส ต่างจากบางคนที่แผ่รังสีมืดมนซึ่งยังนั่งอยู่บนรถ สีหน้าบอกบุญไม่รับกำลังไล่ทุกคนให้ถอยห่างซ้ำยังปิดประตูรถกระแทกหน้าชายหนุ่มทั้งสองอีกด้วย โอโซมัตสึที่แวะมาส่งได้แต่ยิ้มแห้ง นี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วอิจิมัตสึยังไม่หายงอนเขาสักทีแถมยังพาลคนอื่นไปด้วย ยิ่งวันนี้ยิ่งแล้วใหญ่
     "เอาไม่สิอิจิมัตสึ" โอโซมัตสึดุเสียงแข็ง แต่ก็เสียงอ่อนลงทันทีเมื่อเห็นว่ายิ่งทำให้อิจิมัตสึอารมณ์ไม่ดี "ทำแบบนี้ทั้งฉันและพวกนั้นลำบากใจนะ ช่วยให้ความร่วมมือทีเถอะ"
     "......"
     "เกลียดอะไรหมอนั่นนักหนา?"
     "...ไม่.." อิจิมัตสึอึกอั่ก ทั้งที่คำถามมันออกจะง่ายสามารถตอบได้ทันทีเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมถึงต้องรู้สึกแย่ถ้าหากต้องตอบ
     "เฮ้อ...." โอโซมัตสึถอนหายใจ ยิ่งอิจิมัตสึมีอาการแบบนั้น แสดงสีหน้ากังวลแบบนั้น และมีความรู้สึกแบบนั้น เขายิ่งรู้สึกกลัว กลัวว่าสักวันเขาจะต้องเสียอิจิมัตสึไป แต่นั้นก็เป็นความผิดของเขาเองที่ดันเลือกสถานะแบบนี้ให้ทั้งตัวเขาและอีกคน
     "ได้เวลาที่ฉันต้องไปแล้วนะอิจิมัตสึ"
     "...โชคดีนะโอโซมัตสึ"
     "โอ๊ย นายพูดแบบนี้มันต้องกลับกันฉันต้องโชคร้ายแน่ๆเลย~"
     "ไอ้บ้าคนอุตส่าห์อวยพรนะ!!!"
      รถสีดำที่คุ้นเคยเคลื่อนตัวออกไปพร้อมกับพี่ชายของเขาที่อยู่ในนั้น หลังจากมองจนลับสายตาทุกอย่างก็กลับมาสู่ความเป็นจริงที่เขาต้องมาอยู่ในการดูแลของคารามัตสึชั่วคราว ในตอนแรกอิจิมัตสึนึกว่าแค่ให้คารามัตสึกับจูชิมัตสึมาช่วยทำงานบางอย่างและดูแลเขาในบางเรื่องเฉยๆ แต่ไม่นึกว่าจะต้องมาอาศัยอยู่ที่บ้านของคนพวกนี้ด้วย นั่นยิ่งทำให้อิจิมัตสึคัดค้านถึงที่สุด
     คารามัตสึและจูชิมัตสึเดินนำเขามาที่ห้องพัก ทั้งที่เป็นแค่ห้องชั่วคราวแต่ขนาดห้องและความหรูหรามันเทียบเท่ากับห้องเขาที่คฤหาสน์มัตสึโนะเลย ไม่ใช่ว่าควรจะเป็นห้องนอนเล็กๆหรอกหรอ? ทั้งที่เป็นคนมาอาศัยแท้ๆ
     "พี่อิจิมัตสึพักผ่อนในห้องนี้ได้เต็มที่นะครับ ห้องนี้เป็นห้องของพวกผมตอนเด็กๆเองแหละ" เพราะงี้นี้เอง...มิน่าล่ะ อิจิมัตสึพยักหน้า
     "ตอนนี้พวกเราต้องออกไปทำธุระนิดหน่อย เดี๋ยวค่ำๆพวกเรากลับมาทานอาหารพร้อมนายนะ" ยังไม่ทันได้พูดอะไรคารามัตสึก็รีบร้อนออกจากห้องไป จูชิมัตสึที่ออกไปก่อนหน้านี้โบกมือให้เขาพร้อมรอยยิ้มแล้วเดินลงไปข้างล่าง ส่วนคารามัตสึยังยืนนิ่งอยู่หน้าประตูห้องเหมือนต้องการจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่พูดอะไรแล้วเดินลงไปข้างล่างเช่นกัน
      จู่ๆคำถามของโอโซมัตสึก็ดังขึ้นมาในหัว 'อะไรทำให้เกลียดหมอนั่น' 
     ไม่....มันไม่มีอยู่จริงๆหรอก
     คำตอบน่ะ





------------------------------------------------------------
      ใครรอคู่นี้(คู่ไหน?)บ้างเอ่ย~ แอบคิดๆอยู่ว่าอยากแต่งรูทนี้อาจยาวล่ะค่ะ555 //แต่พี่ใหญ่ก็อาจหายยาวเลยเช่นกัน---






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #68 -Black Rose- (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:46
    เเม่ค่ะ หนูชอบจูชิค่ะ!!----อ้าวผิดเรื่องเหรอ?*โดนอิจิตบ:-:*
    #68
    0