[Osomatsu-san] addict (AllxIchi)

ตอนที่ 15 : Chapter15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    25 ต.ค. 60


     บานประตูสีขาวสะอาดเปิดออกช้าๆ เผยร่างของผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาพร้อมเม็ดเหงื่อเกาะตามใบหน้าขาวซีดแม้เครื่องปรับอากาศจะเปิดอยู่เต็มไปหมด สาเหตุนั้นก็เพราะเขามาเลทเกือบครึ่งชั่วโมงจากที่พูดเอาไว้ตอนแรก
     "ขอโทษที่มาช้าแต่ซื้อของมาฝากด้วยนะ" อิจิมัตสึเดินไปวางถุงที่เต็มไปด้วยของไถ่โทษซึ่งใช้เวลาเลือกซื้อนานจนทำให้มาช้าลงบนโต๊ะข้างๆเตียงคนได้รับบาดเจ็บ พอมาคิดๆดูแล้วถ้าไม่ซื้อมาตั้งแต่แรกเขาอาจจะไม่มาช้าแบบนี้ก็ได้
     "คิดจะปิดปากด้วยของกินหรอฮะ?" อิจิมัตสึสะดุ้งเมื่อสิ่งที่โทโดมัตสึพูดมันคือสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่พอดิบพอดี แต่จะยอมรับให้เสียฟอร์มก็ไม่ใช่อิจิมัตสึ
     "พูดอะไร? นี่ฉันอุตส่าห์ตื่นเช้าเพื่อทนนั่งรอรถติดไปซื้อของมาเยี่ยมนายเลยนะ ไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครเลยนะ!" อิจิมัตสึตีหน้าบึ้งใส่คนพูด ซึ่งมันก็เป็นความจริงแต่แค่ไม่ใช่ทั้งหมด โทโดมัตสึได้ยินแบบนั้นรู้สึกผิดจนแสดงผ่านสีหน้าด้านอิจิมัตสึเองก็พลอยรู้สึกผิดไปด้วย
     "ขอโทษฮะ..ผมไม่รู้นี่"
     "ช่างมันเถอะ ว่าแต่จูชิมัตสึล่ะ?" ตั้งแต่เข้ามายังไม่ได้ยินเสียงเจี้ยวจ้าวของคนคนนั้นเลย
     "ออกไปเข้าห้องน้ำก่อนพี่จะเข้ามาแป๊ปเดียวเองฮะ" โทโดมัตสึตอบ อิจิมัตสึพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินออกไปข้างนอกห้อง
     โทโดมัตสึนอนรอคนที่ออกไปโดยไม่บอกไม่กล่าวนานสองนานจึงเห็นว่าอิจิมัตสึกลับมาพร้อมจูชิมัตสึที่เจอกันระหว่างทาง และมีดสำหรับปอกผลไม้ที่อิจิมัตสึไปยืมคุณพยาบาลคนสวยมา เมื่อเห็นว่าอิจิมัตสึกลับมาพร้อมกับของมีคมโทโดมัตสึก็เบ้ปาก
     "จะปอกจะหรอฮะ? มาให้ผมทำเถอะ" ขืนให้อิจิมัตสึทำไม่พ้นโดนมีดบาดตัวเองแน่ๆ จะให้จูชิมัตสึปอกให้แล้วรอทานยิ่งแล้วใหญ่ โทโดมัตสึจึงต้องทำเองอย่างช่วยไม่ได้ขนาดเป็นคนป่วยแท้ๆ
     "ชิ" อิจิมัตสึจิ๊ปาก แล้วหันไปหยิบเค้กที่ซื้อมาฝากจูชิมัตสึให้เจ้าตัว "ซื้อมาฝากแน่ะแต่ไม่รู้ว่าจะชอบรึเปล่านะ"
     "พี่ให้อะไรมาผมชอบหมดนั่นแหละ!" จูชิมัตสึระบายยิ้มสดใสคนที่มองก็ยิ้มตามไปด้วยความเอ็นดู จูชิมัตสึยิ้มค้างเมื่อเปิดกล่องเค้กออกมาเห็นภายในที่ค่อนข้างเละเพราะอิจิมัตสึถือไว้ตอนกระโดดแย่งช็อกโกแลตคืนจากอัตสึชิ แต่อิจิมัตสึมองอยู่เขาเลยกินๆเข้าไปโดยไม่บ่นแถมพูดว่าอร่อยมากเกือบทุกครั้งที่ตักเค้กเข้าปาก อิจิมัตสึอมยิ้มเล็กๆให้ท่าทางเหมือนเด็กที่กลัวถูกผู้ใหญ่ดุ ถึงจะดูไม่อยากทานแต่ก็ทานจนหมด
     "ไม่อยากกินก็ไม่เห็นต้องฝืนเลยนี่?" อิจิมัตสึแกล้งถามไปงั้นๆ แต่กลับตอบที่ได้มาเหนือความคาดหมายจนต้องหลบซ่อนใบหน้าที่เขินอายเอาไว้
     "ต้องกินให้หมดเพราะมันคือเค้กพิเศษที่พี่เป็นคนให้ไงครับ พี่เป็นคนพิเศษของผมไง!"
     "แล้วไม่มีให้ผมบ้างหรอฮะ" โทโดมัตสึถามเสียงดังเพื่อทำลายบรรยากาศชวนแหวะที่นั่งฟังอยู่ตั้งนาน นี่ถ้าไม่ติดว่าเจ็บแผลอยู่จะเดินไปแย่งอิจิมัตสึมาจากจูชิมัตสึแน่ๆ!
     "นายป่วยไง"
     "ไม่ยุติธรรมเลย!"


      เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงบ่ายๆอิจิมัตสึก็ยังคงนั่งเฝ้านอนเฝ้าโทโดมัตสึอยู่เช่นเดิม จูชิมัตสึมักจะออกไปไหนก็ไม่รู้บ่อยๆตอนนี้เองก็ไม่อยู่ ส่วนคนบาดเจ็บกำลังเลื่อนนิ้วสไลด์หน้าจอสมาร์ทโฟนเครื่องโปรดอยู่บนเตียงอย่างสบายใจจนน่าอิจฉา อันที่จริงอิจิมัตสึก็เริ่มเบื่อแล้วแต่อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรให้ทำเช่นกันเพราะงานส่วนใหญ่ทำเสร็จตั้งแต่โอโซมัตสึไม่อยู่ได้สองสามวันแล้ว น่าแปลกใจที่คนไม่ชอบเข้าสังคมชอบอยู่แต่ในบ้านอย่างเขายอมออกมาอยู่ข้างนอกบ้านนานๆแบบนี้ได้
     "นี่ อีกกี่วันนายถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้"
     "อีกสองสามวันฮะ ทำไมเบื่อที่ต้องมาเฝ้าผมบ่อยๆหรอฮะ" โทโดมัตสึละจากหน้าจอโทรศัพท์หันมามองคนถาม
     "ไม่ใช่สักหน่อย..." อิจิมัตสึตอบเสียงอู้อี้พลางเบนหน้าหลบสายตา แต่โทโดมัตสึก็จับหน้าของอิจิมัตสึให้หันมาสบตาตน แววตาที่มุ่งมั่นแน่วแน่ทว่าอ่อนโยนทำให้อิจิมัตสึไปต่อไม่ถูกและไม่กล้าที่จะปัดมือโทโดมัตสึออก
     "แต่ผมไม่เคยเบื่อเวลามีพี่อยู่ใกล้ๆเลยนะฮะ แทบไม่อยากออกจากโรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ" ถ้าห้องนี้เงียบกว่านี้อีกสักนิดคงได้ยินเสียงเต้นของหัวใจทั้งสองเป็นแน่
     "พ..พูดอ--"
     "กะจะแก่ตายที่นี้งานการไม่ทำรึไง?"
     ประโยคจิกกัดเล็กๆที่ไม่ได้มาจากอิจิมัตสึและมันคงไม่ได้มาจากจูชิมัตสึที่หายไปนั้นทำให้เขาและโทโดมัตสึต้องหันไปมองด้วยความรวดเร็ว มันคือเสียงของบุคคลที่ไม่ได้เจอหน้ามานาน
     "โจโรมัตสึ!" แต่ดูเหมือนที่จะมีแค่อิจิมัตสึเท่านั้นที่ตกใจกับการมาโดยที่ไม่มีข่าวสารอะไรแจ้งมาก่อน ส่วนโทโดมัตสึที่โดนขัดจังหวะ(อีกแล้ว)กำลังมองค้อนใส่ผู้เป็นพี่อย่างเอาเป็นเอาตายโจโรมัตสึก็หาได้ใส่ใจไม่
     "คือว่า...มัน...คือ" อิจิมัตสึพยายามจะหาคำอธิบายดีๆเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจโรมัตสึเทศเรื่องของโทโดมัตสึ
     "ฉันรู้หมดแล้วล่ะ" 
     "รู้แล้ว?"
     "สายของฉันมีแค่โทโดมัตสึคนเดียวที่ไหนล่ะ" อิจิมัตสึถึงบางอ้อทันที มิน่าล่ะโทโดมัตสึดูไม่ตกใจกับการปรากฏตัวของโจโรมัตสึเลย แต่ถ้าโจโรมัตสึที่ไปคุยงานต่างประเทศกำลังยืนอยู่ตรงนี้งั้นก็แสดงว่า
     "โย่วอิจิมัตสึ คิดถึงพี่ชายคนนี้มั้ยเอ่ย~" นั้นไงล่ะ... คนน่ารำคาญกลับมาแล้ว
     "ไม่สักนิด" โอโซมัตสึหัวเราะร่วนกับคำตอบที่ตรงกันข้ามกับการกระทำของน้องชายที่กำลังยิ้มแป้นอยู่ตอนนี้ โอโซมัตสึเดินเข้าไปขยี้ผมของอิจิมัตสึจนยุ่งเหยิงกว่าที่เป็นอยู่ ใจจริงก็อยากจะจับมาจูบให้หายคิดถึงด้วยซ้ำแต่ติดตรงที่มีมารมองอยู่ตั้งเยอะแยะ
     "เฮ้ พ..พวกนายไม่คิดจะรอฉันบ้างเลยรึไง!" อิจิมัตสึแทบจะลืมไปแล้วว่าคารามัตสึก็ไปด้วยแล้วตอนนี้ก็กลับมาแล้วด้วยเช่นกัน
     "อิจิมัตสึฉันได้ยินมาว่านายถูกลอบทำร้าย นายไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?" คารามัตสึถามด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงแต่ช่างน่าหงุดหงิดสำหรับอิจิมัตสึ
     "ตาบอดหรอฉันสบายดี นี้ต่างหากใกล้ตาย" อิจิมัตสึชี้ไปทางโทโดมัตสึที่กำลังหน้ายู่บนเตียงหลังจากเพิ่งโดนโจโรมัตสึเทศไปหมาดๆ
     "ผมยังสักหน่อย"
     "นายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ" คารามัตสึไม่ได้สนเรื่องที่โทโดมัตสึบาดเจ็บเลยสักนิด แถมยังยิ้มออกมาด้วยความดีใจเสียด้วยซ้ำ
     "...อืม" 
     "อะไรอ่ะรวมญาติหรอ?" จูชิมัตสึที่ยืนอยู่หน้าประตูเอียงคอถาม หลังจากไปทำธุระกลับมาก็เห็นว่าทุกคนกลับมากันแล้ว ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นจริงๆ
     "ไม่หรอกๆเดี๋ยวก็ไปแล้วล่ะ" โอโซมัตสึตอบพร้อมคว้าตัวอิจิมัตสึให้ลุกขึ้นด้วย
     "เอ๊ะ ตอนนี้เลยหรอ?"
     "อิจิมัตสึพี่ชายเหนื่อยแล้วกลับบ้านกันเถอะ~ แล้วก็โทโดมัตสึขอบใจมากที่ช่วยอิจิมัตสึไว้น่ะ" เมื่อเห็นว่าพี่ชายร่ำลาเสร็จสรรพเองคนเดียวอิจิมัตสึจึงจำใจต้องกลับบ้านด้วยแม้จะอยากอยู่คุยกับทุกต่ออีกหน่อย
     "ไปก่อนนะ" 
     "ไปล่ะน้า~"


     "ทำไมถึงรีบกลับจังล่ะ?" อิจิมัตสึยิงคำถามใส่ทันทีเมื่อทั้งคู่ขึ้นมานั่งบนรถเป็นที่เรียบร้อย
     "เรามีเวลาด้วยกันอีกไม่กี่วันเอง" โอโซมัตสึตอบเสียงเบาแบบคนขี้เกียจพูดราวกับว่าเรื่องที่กำลังพูดมันน่าเบื่อมากจนไม่อยากพูดถึงอีก
     "ทำไม?"
     "ช่างมันเถอะ" โอโซมัตสึล้มตัวลงนอนบนตักของน้องชายพร้อมทั้งเอื้อมมือขึ้นไปปิดปากกลั้นเสียงโวยวายอย่างรู้ทัน
     "ฉันคิดถึงนายนะรู้มั้ยอิจิมัตสึ" โอโซมัตสึพูดแต่พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลงกว่าเดิมจนน่าเป็นห่วง อิจิมัตสึเกลี่ยผมปรกหน้าโอโซมัตสึออกอย่างเบามือเป็นความอ่อนโยนที่ไม่ได้รับบ่อยนักจากน้องชาย
     "รู้สิ"
     "นี่...."
     "อะไร?"
     "คืนนี้นายต้องไปนอนห้องพี่ชายนะ" โอโซมัตสึพูดพลางเด้งตัวขึ้นมาประกบริมฝีปากปากน้องชายแล้วผละออกด้วยความรวดเร็ว ยังไม่ทันที่อิจิมัตสึจะได้โวยวายอะไรโอโซมัตสึก็แสร้งทำเป็นหลับไปแล้ว อิจิมัตสึได้แต่ถอนหายใจอย่างเอือมๆ
     "ฝันดีนะพี่โอโซมัตสึ"





------------------------------------------------------------
     สวัสดีค่า~ คิดถึงฝั่งพี่กันมั้ยคะ555555 ไรท์คิดถึงม๊ากมากอยากแต่งแล้วโดยเฉพาะพี่รองที่บทโคตรน้อย--- บทนี้จะจบรูทของโทโดมัตสึแล้วค่ะ(มีใครรู้บ้างนี้รูทนาง)และนี่ก็เป็นสถิติใหม่สำหรับการลงฟิคเลยค่ะ! //ร้องไห้









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #67 Bam2509ost (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 20:13
    น่ารักมากกกกกกกกก   ชอบทุกคนเลยค่า(>///////<)
    สู้ๆนะคะ  ติดตามอยู่ค่ะ
    #67
    0
  2. #66 -Black Rose- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 19:14
    ถึงจะพึ่งมาเห็นฟิคนี้เเต่สนุกมากๆเลยค่ะ! ติดตามนะคะ(????)?
    #66
    1