[Osomatsu-san] addict (AllxIchi)

ตอนที่ 14 : Chapter14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 294
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    20 ต.ค. 60


     "เฮ้อ...."
     เสียงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายดังขึ้นมาจากร่างของชายหนุ่มท้ายรถหลายต่อหลายครั้ง จนคนขับรถต้องเหลียวมองเจ้านายตนเป็นระยะๆด้วยความเห็นใจ อิจิมัตสึเท้าคางมองภาพรถที่ติดกันเป็นตังเมติดยาวจนไม่รู้ว่าวันนี้จะได้ขยับออกจากตรงนี้รึเปล่า ตอนนี้อิจิมัตสึกำลังหงุดหงิดกับสถานการณ์แบบนี้มากๆแต่ก็ทำอะไรไม่ได้จึงเลือกที่จะนั่งรออยู่เงียบๆ อิจิมัตสึละสายตาจะภาพรถติดชวนหงุดหงิดใจไปอีกทางก็สังเกตเห็นว่าติดถนนมีห้างสรรพสินค้าตั้งอยู่จึงเด้งตัวขึ้นมา หยิบสัมภาระน้อยนิดของตนแล้วเปิดประตูเดินลงจากรถ
     "จะไปไหนหรอครับคุณอิจิมัตสึ?!" ด้านคนขับรถเห็นก็ร้องทักขึ้นมา
     "เบื่อ จะไปเดินเล่นหน่อยแล้วก็เดี๋ยวฉันไปเองนายวนรถกลับบ้านเลยก็ได้" อิจิมัตสึพูดพร้อมปิดประตูรถทันทีไม่รอให้คนด้านในได้ทักท้วงอะไร ชายคนขับรถมองตามเจ้านายที่ถอดแบบความเอาแต่ใจของพี่ชายผ่านกระจกรถแล้วส่ายหน้าให้เบาๆ
     อิจิมัตสึยิ้มร่าทันทีที่สัมผัสถึงความเย็นของเครื่องปรับอากาศห้างสรรพสินค้าที่เย็นกว่าในรถของเขาเป็นไหนๆ อิจิมัตสึก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือเห็นว่าพอมีเวลาเหลือเลยคิดว่าจะไปหาอะไรใส่ท้องตนสักหน่อย เมื่อเช้าอิจิมัตสึรีบออกจากบ้านก่อนที่รถจะติดเพื่อจะได้ไปโรงพยาบาลเร็วๆ โดยที่ยังไม่ได้ทานอะไรเลย กะว่าพอไปถึงจะได้ไปทานที่โรงพยาบาลแต่รถก็ดันติดแม้จะเผื่อเวลาไว้แล้วก็ตาม แต่ยังดีที่แถวนี้มีห้างสรรพสินค้าทำให้เขาไม่ต้องทนหิวไส้กิ่วแถมยังได้ของฝากไปขอโทษพวกนั้นเรื่องที่ไปสายอีกตั้งหาก
     เมื่อออกมาจากร้านอาหารแล้วอิจิมัตสึก็เริ่มมองหาร้านที่จะซื้อของฝากแทนคำขอโทษทันที ตั้งใจเอาไว้ว่าจะซื้อขนมจำพวกเค้กไปฝากจูชิมัตสึ ส่วนโทโดมัตสึที่ป่วยอยู่คงซื้อผลไม้ไปฝาก อิจิมัตสึใช้การสุ่มร้านขนมเดินเข้าไปในร้านที่ใกล้ๆกับร้านอาหารที่ตนเพิ่งออกมาโดยหวังว่ามันจะอร่อย ชี้เลือกเค้กสองสามชิ้นที่หน้าตาน่ากินที่สุดไปฝากจูชิมัตสึและหยิบชิ้นที่ตนอยากจะกินไปด้วยอีกหนึ่งชิ้น จ่ายเงินเสร็จสรรพแล้วเดินออกมาจากร้าน ต่อไปก็เป็นผลไม้ของโทโดมัตสึแต่ปัญหาคือมันที่เป็นแบบต้องเลือกเองไม่มีจัดใส่ถุงไว้ให้ อิจิมัตสึผู้ไม่มีความรู้ด้านนี้จึงใช้วิธีการหยิบๆใส่ถุงแบบไม่ใส่ใจเลยทันทีแม้จะแอบรู้สึกผิดที่ไม่ยอมเลือกดีๆให้คนป่วยได้ทาน
     "คือ...ลูกนั้นมันช้ำนะครับ ดูสิ" เสียงทุ้มนุ่มที่คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยได้ยินมาก่อนดังมาจากข้างๆ มือเจ้าของเสียงหยิบผลไม้ลูกที่เขาเพิ่งใส่ลงถุงออกมาพร้อมชี้ไปที่รอยช้ำที่ผลไม้ให้ดู
     "เอ๊ะ เอ่อ..." อิจิมัตสึยิ้มแหย เงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะขอบคุณสำหรับคำเตือนเรื่องรอยช้ำ แต่เมื่อเห็นว่าชายผู้หวังดีคือใครก็ต้องชะงักทันที "....นาย?"
     "คุณจำผมได้ด้วยหรอครับดีจัง" ชายหนุ่มระบายยิ้มให้ "ยังไม่ได้แนะนำตัวสินะครับ ผมชื่ออัตสึชิยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง"
     อัตสึชิคือผู้ชายที่เขาเดินชนเมื่อตอนที่ไปงานคอนเสิร์ตของไอดอลสาวเนียจังกับโจโรมัตสึ ถ้าดูดีๆอัตสึชิเป็นผู้ชายที่ดูภูมิฐาน ดูมีฐานะ ทั้งที่ดูอ่อนโยนแต่ทว่าให้ความรู้สึกแปลกๆเมื่อมองหรืออยู่ใกล้ ดังนั้นแม้จะเพิ่งเป็นครั้งที่สองแต่เขาไม่อยากเข้าใกล้อัตสึชิเท่าไหร่
     "บอกทำไมยังไงเราก็คงไม่ได้เจอกันอีก ส่วนเรื่องผลไม้นี่ก็ข..ขอบคุณที่บอก" 
     "ไม่เป็นไรครับ แล้วนี่คุณซื้อไปทานเองหรือซื้อไปฝากใครหรอครับ" อัตสึชิชะโงกหน้ามามองผลไม้ในถุงเล็ก
     "ยุ่ง" อิจิมัตสึหลีกเลี่ยงการสนทนาให้มากที่สุดแล้วให้ความสนใจกับการเลือกผลไม้อีกครั้ง คราวนี้อิจิมัตสึเทผลไม้ออกมาใหม่ทั้งถุงและเลือกหยิบใส่ใหม่อีกรอบ อัตสึชิยิ้มแห้ง
     "อิจิมัตสึคุงทำแบบนั้นไม่ได้นะครับ คุณเทแรงขนาดนั้นผลไม้ก็ช้ำหมดสิครับถึงคุณจะเลือกผลใหม่ได้แต่คนอื่นๆที่มาซื้อก็จะได้แต่ผลช้ำๆนะครับ ให้ผมช่วยดีกว่านะ" ว่าแล้วก็ตัดสินใจแย่งถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ใช้บรรจุผลไม้ใบออกมาจากมืออิจิมัตสึ ก้มหน้าก้มตาคัดสรรอย่างตั้งใจ
     "เอ๊ะ ย..ยุ่งชะมัด!"  เมื่อดูท่าทางจะห้ามไม่ได้อิจิมัตสึเลยปล่อยให้คนจุ้นจ้านจัดการในเรื่องของผลไม้ไป พร้อมทั้งชี้นิ้วสั่งชนิดผลไม้เป็นระยะๆอย่างจงใจแกล้ง แต่คนถูกแกล้งก็ไม่ได้มีปฎิกิริยาตอบกลับแบบที่คิดไว้ทำให้อิจิมัตสึเลิกแกล้งไปเอง
     "ฉันจะเอาไปฝากน้องชายหมอนั่นบาดเจ็บ" อิจิมัตสึพูดเสียงเบา
     "แบบนั้นก็แย่เลยสิครับ" 
     "อืม" 
     "เสร็จแล้วครับ" อัตสึชิส่งถุงผลไม้พร้อมรอยยิ้มละไมประดับบนใบหน้าให้อิจิมัตสึ เขารับมันมาและเดินไปจ่ายเงินค่าผลไม้ที่เคาน์เตอร์ สายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนชั้นข้างๆเครื่องคิดเงินเลยหยิบให้พนักงานสาวสวยคิดเงินรวมกับผลไม้ไปด้วย
     หลังจากคิดเงินเสร็จอิจิมัตสึก็เดินออกมาจากแถวจ่ายเงิน เห็นอัตสึชิยืนรออยู่เลยก้มลงไปค้นอะไรบางอย่างในถุงที่พนักงานสาวห่อให้อีกชั้นพร้อมกับเดินไปหาอัตสึชิด้วย
     "อ่ะ ฉันให้" อิจิมัตสึยื่นแท่งขนมเล็กๆห่อสีแดงซึ่งเป็นขนมที่เขาโปรดปรานให้ชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จักได้ไม่นาน อัตสึรับมันมาอย่างงงๆ
     "ช็อกโกแลต?"
     "ฉันให้ตอบแทนที่ช่วยฉันเมื่อกี้"
     "ขอบคุณนะครับ จะเก็บไว้อย่างดีจะไม่แตะเลยครับ" อัตสึชิพูดเล่นกลั้วน้ำเสียงหัวเราะพลางเก็บช็อกโกแลตใส่เข้ากระเป๋ากางเกง
     "เห้ยไม่ได้นะ! ต้องกินสิอร่อยออกไม่งั้นก็เอาคืนมาเสียดาย" เห็นแบบนั้นจึงพยายามจะแย่งช็อกโกแลตกลับคืนมา แต่อัตสึชิก็เปลี่ยนจากเก็บใส่กระเป๋าเป็นชูขึ้นฟ้า ไม่น่าเชื่อก็ต้องเชื่อว่าทั้งที่ความสูงดูไม่ต่างกันนักแต่อิจิมัตสึไม่สามารถแย่งขนมกลับมาจากมืออัตสึชิได้ เขาก็ไม่ได้สูงน้อยไปกว่าอัตสึชิเลย! จริงๆนะ!
     "ฮ่ะๆๆๆ คุณนี่ดูมีความพยายามดีจังแต่ไม่ต้องห่วงหรอกครับผมจะทานแน่ๆ" ตอนนี้เขาไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นเลยสักนิด ที่กำลังแย่งกลับมาอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะต่อมอยากเอาชนะคนอื่นในทุกๆด้านมันทำงานต่างหาก
     แต่พยายามไปก็เท่านั้น อิจิมัตสึยอมรามือจากทั้งช็อกโกแลตและอัตสึชิเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระสำคัญกว่าต้องไปทำ
     "ให้ตายสิไปช้าแล้วหมอนั่นต้องบ่นฉันแน่ๆ เออนายน่ะ..เอ่อ อัตสึชิใช่มั้ยไอ้นั้นน่ะไม่เอาแล้ว เอาไปเลย! ขอตัวนะ" อิจิมัตสึรีบร้อนบอกลาชายหนุ่มและวิ่งออกไปทันทีเมื่อพูดเสร็จ อัตสึชิมองตามจนเห็นว่าอิจิมัตสึหายไปจากสายตาตนแล้ว ใบหน้าที่คงรอยยิ้มไว้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันบัดนี้ค่อยๆเหยียดเป็นเส้นตรง ความรู้สึกภายในอกบางอย่างกำลังปั่นหัวเขาจนอยากจะระบายหรือตะโกนออกมาดังๆ

     แบบนี้จะให้เขาทำร้ายคนคนนี้ลงได้ยังไง?







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #65 MyMind-01 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 00:13
    งื้ออออ อัตสึชชชิ ;-;
    #65
    0