[Osomatsu-san] addict (AllxIchi)

ตอนที่ 1 : Chapter01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    30 มี.ค. 60


     การเสพติดสำหรับพวกคุณคืออะไร? แน่นอนความหมายของมันก็เหมือนๆกันหมดนั่นแหละ สำหรับพวกเขาก็เหมือนกันมันหมายความว่าขาดไม่ได้ ต้องการมัน ไม่ว่ายังไงก็ต้องได้มาครอบครอง แม้จะรู้ว่ามันผิดก็ตาม


      เสียงเพลงดังกระหึ่ม เหล่าผู้คนมากมายเคลื่อนไหวร่างกายตามจังหวะเพลง กลิ่นของแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่ว สถานบันเทิงเป็นศูยน์รวมผู้คนมากหน้าหลายตาทางทั่วทิศแต่มีจุดประสงค์เดียวกันคือการปลดปล่อยและหาความสุขแต่สำหรับบางคนไม่ใช่ชายในชุดสูทสีดำเดินตามผู้เป็นนายไปที่ห้องVIPของสถานบันเทิง ใบหน้าขาวซีดบึ่งตึงด้วยความเบื่อหน่ายคนที่ไม่เข้าสังคมอย่างเขาแต่ต้องมาทำงานในที่แบบนี้มันอึดอัดมากๆ เหมือนผู้เป็นนายจะรู้สึกถึงรังสีที่ลูกน้องคนสนิทตนปล่อยออกมาจึงหันหลังไปมองและพบว่าใช่จริงๆด้วย
"ไม่เอาซี่~ นายทำหน้าแบบนั้นงานกร่อยพอดี ดูสิคนอื่นเขากลัวหมดแล้วนะ"ชายหนุ่มมองตามสายตาเจ้านายแล้วหงุดหงิดกว่าเดิมเมื่อพบว่าหลายคนที่เขาเดินผ่านมากลัวเขาจริงๆ
"แล้วทำไมไม่ไปที่อื่นที่แบบนี้มันน่าประชุมตรงไหนกัน"ผู้เป็นนายหัวเราะคิกคักแล้วเอ่ยออกมาอย่างเอาแต่ใจ
"ก็ฉันชอบ"ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมันเป็นความชอบของเจ้านาย ชายหนุ่มเดินตามไปเงียบๆแต่ก็บ่นอิดออดในใจตลอดทางจนรู้ตัวอีกทีก็มาถึงที่หมายเสียแล้วชายหนุ่มเดินไปเปิดประตูตามหน้าที่ร่างสูงเดินเข้าไปในห้องอย่างน่าเกรงขามชายหนุ่มมองเจ้านายที่เดินเข้าไปแล้วส่ายหน้านิดๆทั้งที่เขารู้ธาตุแท้หมดแล้วจะมาวางมาดทำไม ชายหนุ่มเดินไปประจำที่ของตนที่มีเพื่อนร่วมงานทั้งสองรออยู่ก่อนแล้ว
"สวัสดีครับพี่อิจิมัตสึ~!"ชายร่างกำยำทว่าร่าเริงทักทายผู้มาใหม่ด้วยความสดใส อิจิมัตสึหันมาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันกลับไป
"ยังทำหน้าตายเหมือนเดิมเลยนะฮะ"คราวนี้เป็นชายท่าทางน่ารักที่ไม่ได้เข้ากับนิสัยจริงๆของเจ้าตัวทักบางแต่ประโยคพวกนั้นก็ไม่วายจิกกัดอิจิมัตสึแต่เขาก็ไม่ได้ตอบกลับหรือทำอะไรอันที่จริงไม่อยากสร้างความลำบากใจให้เจ้านายที่หันมามองทางตนเกือบตลอดเวลามากกว่า
      ทางด้านของเหล่าเจ้านายที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวตามมุมห้องคนละตัวก็เริ่มเปิดประเด็นการประชุมขึ้นมา
"หัวข้อเดิม นายจะเอายังไง"ชายผมเรียบแปล้ที่ถูกเซ็ตทรงมาอย่างดีดันแว่นให้เข้าที่แล้วมองไปที่ชายที่ไม่สนใจการประชุมเลยสักนิด
"แล้วแต่นายเลย"ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือให้ลูกน้องคนสนิทที่ยืนแผ่รังสีมืดมนออกมา
"จริงจังหน่อยโอโซมัตสึ"น้ำเสียงที่จริงจังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อละสายตามามองผู้พูด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มีประดับใบหน้าเกือบทุกเวลาถูกเหยียดเป็นเส้นตรงบรรยากาศรอบตัวก็เริ่มกดดันขึ้นมา
"งั้นหรอ"
     หัวข้อการประชุมครั้งนี้คือ'การรวมตระกูล'(แก๊งที่ใหญ่มากๆจะเรียกเป็นตระกูล)เนื่องจากพ่อของพวกเขาสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเด็กๆเช่นเดียวกับพวกเขาเลยคิดที่จะรวมตระกูลเพื่อเป็นหนึ่งเดียวกันแต่ก็ไม่สำเร็จด้วยเหตุผลประการนับพันพอมาถึงรุ่นพวกเขาจึงต้องสานต่อสิ่งที่พวกพ่ออยากทำที่มาวันนี้ก็แค่ตกลงเรื่องเล็กๆน้อยๆ อีกเหตุผลคือ ทั้งสามตระกูลนั้นมีชื่อเสียงและอำนาจครอบคลุมเกือบทั่วทั้งญี่ปุ่นตอนนี้กำลังถูกตระกูลที่ก่อตั้งใหม่กวาดล้างอำนาจอยู่เงียบๆจึงต้องรวมกันเพื่อข่มเอาไว้ก่อนและถ้ามีอะไรผิดพลาดจะได้ช่วยกันโค้นล้มให้หมด
"ฉันไม่มีปัญหาอะไร พวกนายอ่ะ"โอโซมัตสึปรับน้ำเสียงตามเดิมหลังจากเงียบไป
"ไม่มีนะBig brother"ชายที่แม้จะอยู่ในห้องก็ยังส่วมแว่นกันแดดตอบหลังจากเงียบไปนาน
"ปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้วหนิ"ชายผมเรียบตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยแต่เดิมเขาเป็นคนเดียวที่คัดค้าน
"ตามนี้..อ๋อ! อีกสองอาทิตย์ที่จะมีงานเลี้ยงรวมตระกูลเดี๋ยวติดต่อไปอีกที จบประชุม"โอโซมัตสึตกลงเองเสร็จสรรพแล้วลุกออกไปทันทีไม่รอให้ใครได้โต้แย้งอะไรแม้จะไม่มีใครโต้แย้งได้ก็ตาม
"ตัวเองก็ไม่ค่อยพอใจแท้ๆ"ชายผมเรียบถอนแว่นออกแล้วพับเก็บลงกล่องหนังอย่างดี
"ช่วยไม่ได้หนิ"ชายคิ้วเข้มถอนแว่นกันแดดออกมาให้เห็นใบหน้าหล่อคมชัดเจนยิ่งขึ้น
"กลับรึยังฮะพี่โจโรมัตสึ"เมื่อเห็นจบการประชุมแล้วแต่เจ้านายก็ยังไม่ยอมลุกออกมาจึงเดินมาตาม โจโรมัตสึพยักหน้าแล้วเดินออกไปโดยไม่ได้ร่ำลาใคร
"บ๊ายบายทตตี้!"ชายร่าเริงเอ่ยมาขึ้นมาเมื่อเดินสวนกันพอดี
"บายฮะพี่จูชิมัตสึ"โทโดมัตสึหันมาโบกมือให้แล้วเดินตามพี่ชายออกไป
"brotherพวกเราก็กลับกันบ้างเถอะ"ไม่มีใครอยู่แล้วก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องอยู่ต่อ
"ครับพี่คารามัตสึ!"จูชิมัตสึเดินตามหลังพี่ชายออกไปจากห้องประชุม

     ในห้องทำงานที่เต็มไปด้วยกองเอกสารที่มันควรเสร็จไปตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วถ้าหากเจ้านายเขาคิดจะแตะมันสักนิด อิจิมัตสึกำลังนั่งตรวจรายงาน สรุปรายงานและอนุมัติงานในบางส่วนตั้งแต่เมื่อวานจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน จนขอบตาเริ่มคล้ำดวงตาก็เริ่มล้ามือเองก็ปวดใช่ย่อย
"โทรมใช่ย่อยแหะ"น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงรองเท้าก้าวของมาหาอิจิมัตสึในห้อง
"เพราะใครล่ะ..งานตัวเองแท้ๆ"อิจิมัตสึไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเลยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังทำหน้าสำนึกผิดแต่เพราะโอโซมัตสึแสดงออกไม่เก่งน้ำเสียงของเขาจึงไม่ได้มีความรู้สึกผิด
"ใกล้เสร็จรึยังฉันช่วยไหม"โอโซมัตสึลองหยิบงานบางอย่างขึ้นมาดูมันไม่ยากเขาทำได้และถึงมันยากเขาก็ทำได้เช่นกันแต่เพราะความขี้เกียจเลยคิดว่ามาทำเอาวันใกล้ๆสุดท้ายน่าจะทันจนเขาลืมสุดท้ายคนที่ต้องมานั่งปั่นงานก็คืออิจิมัตสึ โอโซมัตสึละสายตาจากแผ่นกระดาษมามองอิจิมัตสึที่ยังคงทำงานต่อจนคิดว่าต้องลากน้องชายออกไป
"พอแล้วๆๆๆ ออกไปเลยพี่ชายทำเอง"โอโซมัตสึแย่งกระดาษในมืออิจิมัตสึออกมาแล้วดึงให้อิจิมัตสึลุกขึ้นส่วนตัวเองก็กระโดดข้ามโต๊ะมานั่งแทน
"เห้ย! ไม่ต้องเลยเดี๋ยวงานไม่เสร็จ!"ถึงจะรู้ว่าทำได้ก็เถอะแต่ก็คงวางใจไม่ได้หรอกโอโซมัตสึแตะกองเอกสารแค่ครึ่งชั่วโมงก็หลับแล้ว
"คิดว่าฉันเป็นใครกัน? กะอีแค่กองกระดาษกระจอกๆทำไมฉันจะทำไมได้"โอโซมัตสึเงยหน้าขึ้นมาสบตาอิจิมัตสึด้วยสายตาจริงจังอิจิมัตสึก็จริงจังเช่นกันทั้งสองแข่งจ้องตากันอยู่นานจนในที่สุดก็ยอมแพ้
"อืม....ฉันไปนอนนะมีไรเรียก"
"คร้าบบบบบ~"อิจิมัตสึมองดูอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจไปนอนจริงๆ ร่างขาวซีดเมื่อมาหยุดอยู่ที่หน้าเตียงนุ่มก็ล้มตัวลงนอนทั้งที่ยังไม่อาบน้ำด้วยซ้ำ เห็นแบบนี้จริงๆแล้วเจ้าตัวก็รักษาความสะอาดมากแต่เพราะว่าตอนนี้มันไม่ไหวจริงๆ ไม่ถึงนาทีอิจิมัตสึก็จมลงสู้ห้วงนิทราเรียบร้อยแล้ว

      ตอนนี้ในห้องทำงานห้องเดิมแต่คนที่กำลังนั่งปั่นงานคือคนใหม่ โอโซมัตสึนึกโทษตัวเองว่าปากไม่น่าหาเรื่องให้ต้องมีนั่งหลังขดหลังแข็งทำงานน่าเบื่อๆแบบนี้เลย แต่พอเห็นอิจิมัตสึที่กำลังฝืนทำงานปากมันก็ไปเอง เวลาผ่านไปร่วมห้าชั่วโมงกับงานครึ่งหนึ่งที่อิจิมัตสึเหลือไว้ให้ก็เสร็จเรียบร้อยถ้าเป็นอิจิมัตสึมันคงเสร็จตั้งแต่สามชั่วโมงแรกแล้วล่ะแต่เพราะนี่ไม่ใช่อิจิมัตสึมันเลยกินเวลาพอสมควร โอโซมัตสึมองดูกองเอกสารที่ตนเพิ่งทำเสร็จอย่างภาคภูมิใจ
"สงสัยต้องจดเป็นสถิติใหม่ซะแล้ว~ ฮึบ~!"ร่างสูงลุกขึ้นบิดขี้เกียจสองสามทีแล้วลุกไปหาอิจิมัตสึทันที 
       ลมหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกว่าคนบนเตียงกำลังหลับสบายโอโซมัตสึก็ไม่อยากกวนซะด้วยสิ..แต่มันอดไม่ได้จริงๆ โอโซมัตสึค่อยๆคลานขึ้นไปบนเตียงสายตาก็สังเกตตลอดว่าอิจิมัตสึจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด่าเขาหรือไม่แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น โอโซมัตสึเห็นว่านี่คือโอกาสดีที่จะแอบนอนกอดคนที่หลับไปแล้วได้จึงไม่รอช้ากอดเอวที่คอดกว่าผู้ชายปกติก่อนจะค่อยๆกระชับให้แน่นขึ้นเรื่อยๆแล้วก็หลับไปในที่สุด พอคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะหลับแล้วอิจิมัตสึจึงลืมตาขึ้นมาผลิกตัวเข้าหาโอโซมัตสึ เขาตื่นตั้งแต่อีกฝ่ายขึ้นมาบนเตียงแล้วแต่ที่ไม่ด่าหรือบ่นเพราะโอโซมัตสึดูตั้งใจทำงานกว่าปกติเลยคิดว่าน่าจะให้รางวัลสักหน่อย
"ฝันดีครับพี่"อิจิมัตสึขยับเข้าซบอกพี่ชายอย่างตั้งใจแล้วหลับตาลงนอนอีกครั้งแต่คราวนี้เป็นการนอนที่อบอุ่นกว่าครั้งไหนๆเลยก็ว่าได้







//ปาดเหงื่อค่ะ จริงๆมันสั้นเลยรวมสองตอนเข้าด้วยกันเนื้อหาจึงอาจไม้สัมพันธ์กันเท่าไหร่





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

82 ความคิดเห็น

  1. #77 OnlyMingkung (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:48

    =///=น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกก

    #77
    0
  2. #54 prarichut2507160 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 22:33
    ฮรื่อออทำไมเราอ่านไปเขินนไป//₩// 55555+
    #54
    0
  3. #4 viv Neko FNAF (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 07:17
    ชอบมากๆ เลยค่ะ  รู้สึกฟินตอนจบ ^////^

    หน้าร้ากกกกกกกกกกกกก (ก ล้านตัว)

    แต่งต่อไปค่ะะะะ  เย้
    #4
    0
  4. #3 เป็นสาววาย น่ะค่ะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 23:12
    ทำไมรู้สึกอ่านไปเขินไปตอนหลัง5555

    ฟินมากมายค่ะ อ๊ายยยยยยเขิล>////<

    สู้ๆนะค่ะไรท์รอต่อค่ะ ฟิน5555
    #3
    0
  5. #2 เป็นสาววาย น่ะค่ะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 23:10
    ทำไมรู้สึกอ่านไปเขินไปตอนหลัง5555

    สู้ๆนะค่ะไรท์รอต่อค่ะ ฟิน5555
    #2
    0
  6. #1 kwanchanok12345 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 21:41
    กรี้ดหนักมาก////) โอ้ยยยย/// ทำไมพี่ใหญ่ดูอบอุ่นแบบนี้///)

    ชอบภาษาแล้วก็วิธีใช้คำมากๆเลยค่ะ///) รอตอนต่อไปอยู่นะคะ สู้ๆค่ะะ
    #1
    0