ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 8 : ในรอยร้าว 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 996
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

“ทีหลังเรียกป้าก็ได้นะคะ” เอ่ยหลังจากพาสาวเจ้าที่เจ็บตัวมานั่งเรียบร้อยแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นี้เอง”

 “แต่ถ้าคุณแอรอนเธอเห็นเขาจะไม่ชอบใจเอานะคะ” ชายหนุ่มยิ่งไม่อยากให้คนในบ้านนั้นยุ่งกับหญิงสาวเสียด้วย


 “ชั่งเขาเถอะค่ะ ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่เสียหน่อย”


 “ใครว่าฉันไม่อยู่ห๊ะ!” เสียงเข้มดังกร้าวขึ้นทำให้คนที่กำลังสนทนาต้องหยุดชะงัก ไร้เสียงการตอบรับใดๆราวกลับว่ามีใครมากดปิดสวิตช์


เขาเข้ามาบ้านได้เกือบสามนาทีแล้วแต่กลับหยุดยืนอยู่ด้านนอกรอฟังคำตอบจากปากของสาวเจ้าแต่ทว่าเธอกลับบอกว่าเรื่องเขา เหอะ! เรื่องของเขางั้นหรอ!


 ‘โอ๊ย! อีตานี่มาที่ไรบ้านทั้งบ้านแทบเป่าสาก’ มุทิตาที่นั่งทนความเจ็บอยู่บนเก้าอี้ต้องสถบออกมาเบาๆในใจ

 “.......” กัณฑ์ธิราไม่รู้ว่าเขามาถึงตั้งแต่เมื่อไรแต่เธอคิดว่าชีวิตเธอตอนนี้มันชั่งน่าอันตรายเสียเหลือเกิน


 “โอ๊ย! คุณแอรอนปล่อยนะคะ” เขาเดินเข้ามากระชากแขนเรียวด้วยแรงของชายที่มันมากกว่าจนร่างบางแทบจะปลิวติดไปด้วยได้


 “ฉันให้เธอนอนพักไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงอยู่ตรงนี้ห๊ะ!” เขาไม่อยากให้ใครก็ตามในบ้านพูดคุยกับเชลยสาวผู้นี้ของตนเพราะหากว่าการสนิทชิดเชื้อของสาวเจ้ากับคนงานภายในบ้านมันอาจจะนำซึ่งการมาของการทรยศ หากเป็นเช่นนั้นพวกนั้นมันต้องเจอในสิ่งที่ไม่อยากเจอไปตลอดชีวิตแน่นอน


มุทิตาเองที่ก็นั่งอยู่บริเวณนั้นเห็นการกระทำของชายหนุ่มที่ทำกับคนที่ช่วยเธอไว้แล้วก็แทบอยากจะลุกขึ้นไปฟาดหน้าชายหนุ่มสักฉากสองฉาก ตัวเองเป็นผู้ชายเสียเปล่าแต่กลับทำกับผู้หญิงที่เป็นเพศแม่แบบนี้ได้ยังไง มันชั่งไม่สมกับการเกิดมาเป็นชายเสียเลย แต่ทว่ามันก็เป็นได้แค่สิ่งที่ใจเธอคิดเท่านั้นแหละ 


เพราะใครมันจะไปทำอะไรได้กับคนที่จ่ายเงินให้ตัวเองกัน มุทิตาและป้ามนต้องทนดูชายหนุ่มลากเชลยสาวร่างบางของตนขึ้นไปบนห้องอย่าห้ามเสียมิได้ หากจะเข้าไปยุ่งเดี๋ยวเขาก็หาว่าเอเผือกอีก ดีไม่ดีหากโดนไล่ออกขึ้นมาจะทำยังไง แต่ใจก็อดสงสารมิได้


 “คุณกัณฑ์จะเป็นอะไรมั้ยค่ะ” หันไปถามป้ามนที่ยืนอยู่ข้างกัน


 “ก็อาจจะเป็นสักสองสามวัน”


 “ทำไมคุณแอรอนถึงทำแบบนั้นล่ะคะ”


 “เธอไม่ต้องรู้หรอก”


 “ค่ะ” มุทิตาตอบเสียงตก


 “งั้นมุกลับก่อนนะคะ” ว่าได้ก็ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ตัวน้อยๆที่เอามานั่งพอพักให้หายระบม


 “เอานี่ เดี๋ยวฉันบอกให้คุณคาร์มิลเขาไปส่ง สภาพนี้น่าจะไม่ถึงหรอกบ้านน่ะ”


 “คุณคาร์มิลค่ะป้ารบกวนไปส่งแม่นี่ให้ทีนะคะ ดูท่าแล้วไม่น่าจะถึงบ้าน” ชายหนุ่มเดินเข้ามาภายในบ้านพอดี เธอจึงเอ่ยขอรบกวนเขาให้ไปส่งคนเจ็บเสียหน่อย


 “ได้ครับป้า” เขาตอบรับคนสูงวัยก็เห็นไปมองคนร่างอวบที่ยืนมือค้ำผนังไว้อยู่ มุทิตาเมื่อเห็นเขาหันมามองก็ได้แต่ยิ้มส่งไป


 “แล้ววันนี้ไม่ต้องไปทำละงานพิสงพิเศษไรนั้นนะ โดนหักวันเดียวคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง” ออกปากสั่งไม่ให้สาวเจ้าไปทำงานพิเศษของตน มีหวังถ้าไปก็อ่านจะช่วยอะไรไม่ค่อยได้


 “ค่า” เธอต้องตอบรับคำสั่งของป้ามนไม่งั้นคงจะโดนเทศน์แน่ๆ แม้ว่าจะมาทำงานที่นี่ได้ไม่นานแต่ทว่าก็ผูกพัน แม้ว่าป้ามนนั้นจะปากร้ายกับเธอไปบ้างแต่สาวสูงวัยผู้นี้ก็จิตใจดี


 “ไปเถอะครับ”


คาร์มิลเดินนำหน้ามุทิตาไปที่รถแล้วเดินเข้ามาประจำที่คนขับ ก่อนที่ร่างอวบจะค่อยๆเปิดประตูลงไปนั่งข้างๆกัน


 “บ้านคุณอยู่ตรงไหนครับ คุณ...” ก็รู้ว่าเธอเข้ามาทำงานได้สองอาทิตย์กว่าแล้วแต่ก็ไม่เคยถามไถ่ชื่อเสียงเรียงนามของสาวเจ้าผู้นี้เลย


 “มุทิตาค่ะ เรียกมุเฉยๆก็ได้ มุชอบค่ะ” เธอส่งยิ้มให้เขาก่อนจะปล่อยเสียงหัวเราะคิกคักออกมา จนคนที่ไม่รู้ว่าเธอหัวเราะอะไรก็เป็นต้องเอ่ยปากถาม เขาจะรู้ตัวรึเปล่าว่าเสียงของเจ้าตัวนั้นมันอบอุ่นขนาดไหนซึ่งมันต่างจากเสียงของใครอีกคนเหลือเกิน พอนึกแล้วก็อยากจะหัวเราะให้มันดังกว่านี้ไม่รู้ว่าทำงานร่วมกันยังไง


 “คุณมุหัวเราะอะไรครับ” เขาไม่เข้าใจว่าเธอหัวเราะเรื่องอะไร


 “ก็หัวเราะคุณนั้นแหละค่ะ”


 “หัวเราะผม หัวเราะเรื่องอะไรครับ” ก็ยังไม่เข้าใจเหมือนเดิม


 “ก็คุณกับคุณแอรอนดูไม่น่าจะทำงานร่วมกันได้เลย ลักษณะนิสัยเหมือนจะต่างกันลิบลับ”


 “อ้อ ผมคิดว่าอะไร ตามจริงมันก็เป็นเรื่องปกตินะครับ ที่ถ้าอีกคนนั้นเป็นไฟเราก็ต้องคอยเป็นน้ำเพื่อคอยชะโลมให้ไฟค่อยๆสงบ”


 “อ้อค่ะ”


 “เราไปกันเลยนะครับ”


 “ค่ะ” เธอยิ้มให้คาร์มิลก่อนรถคันหรูจะเคลื่อนตัวออกจากบ้านหลังใหญ่


ตลอดทางมุทิตาคอยชึ้บอกระยะทางเส้นทางตลอดเพื่อให้ชายหนุ่มมุ่งตรงไปได้อย่างแม่นยำ ไม่มีหลงหรือเลยซอยไป


 “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”  


“ไม่เป็นไรครับ”



มาเเล้วจ้าา

ฝากด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #5 SEternally (@SEternally) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:31

    นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว
    #5
    0