ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 67 : ในรอยร้าว 66 เจ้าชีวิต 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    22 ก.พ. 62



“ไม่ต้อง!” แอรอนตะโกนกร้าวขึ้นมาฉับพลันอย่างหลงลืมตัว พอรู้ตัวเข้าก็ต้องรีบหาข้ออ้างอื่นขึ้นมากลบอารมณ์หงุดหงิดที่มันเกิดขึ้นก่อนหน้า


“อะไรนะครับ” ใช่ว่าจะได้ยินไม่ชัดเจนแต่แค่อยากจะขอฟังมันซ้ำอีกรอบก็เท่านั้น ลักษณะท่าทีที่แอรอนแสดงออกมานั้นมันดูแปลกไป


 “ไม่ต้อง มุทิตามีผู้หญิงคนนั้นคอยดูอยู่ นายกลับบ้านไปเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันจะกลับตอนไหน เดี๋ยวโทรบอกก็แล้วกัน” รีบแก้ตัวทันควัน จู่ๆอารมณ์ความรู้สึกนึกหวงสิ่งของมันก็เวียนเข้ามาในหัว


 “ครับ” เมื่อคิดว่าเขาคงจะไม่ประสงค์จะให้อยู่ที่นี่ก็คงต้องทำตามคำสั่ง


 หลังจากที่คาร์มิลออกไปแล้วแอรอนก็ก้าวเดินเข้าไปที่เตียงคนป่วยที่มีสาวสวยนอนนิ่งอยู่ในห้วงแห่งความฝัน สายตาคมทอดมองไปที่ใบหน้าของกัณฑ์ธิราผ่านความมืดมิด มือหนาค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสที่ใบหน้าของกัณฑ์ธิราอย่างแผ่วเบา ดวงหน้าแสนหวานของบุคคลนี้มันทำให้สมองหนามันนึกคำนึงถึงสิ่งที่มันผ่านมาตลอดเวลาสองสามเดือนที่ผ่านมาเขาทำเหมือนกับเธอไร้ความรู้สึก


 “ฉันขอโทษนะกัณฑ์” น้ำเสียงที่แสนแผ่วเบาถูกส่งไปยังร่างของหญิงสาวที่นอนหลับใหลไม่รู้เรื่องใดๆ ก่อนที่เขาจะพลิกเท้ากลับแล้วเดินไปโน้มตัวลงนอนที่โซฟาที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากเตียงสาวเจ้ามากนัก


 แอรอนรับรู้ได้อย่างเต็มอกว่าหญิงสาวคนนี้เจ็บปวดมากเท่าใดตลอดเวลาที่ร่วมอาศัยกันมา แววตาของหญิงสาวที่เขาแอบทอดมองอยู่ทุกครั้งมันแสนจะเศร้าหมอง เธอคงต้องอดทนอดกลั้นกับสิ่งที่ได้รับ แต่ทว่าในเวลานั้นเขากลับไม่เคยที่จะเหลียวแลต่อความรู้สึกนั้นก็หญิงสาวเลยสักนิด ได้เพียงแค่เอ่ยวาจาแสนเจ็บตอกย้ำให้เธอต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า


 ร่างของหญิงสาวที่กำลังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าประตูห้องของกัณฑ์ธิรา ดวงใจในตอนนี้มันแสนจะหวั่นไหวว่าหากเธอเข้าไปแล้วมันจะเป็นอะไรมั้ย? ตั้งแต่ในวันนั้นเธอไม่เคยพบพานกับความสุขเลยเพราะความตัดสินใจของตัวเองที่มันไม่เคยรอบคอบจึงทำให้เกิดเรื่องบ้าๆนี้ขึ้นได้ เธออยากจะเอ่ยคำว่าขอโทษต่อสาวเจ้านับร้อยๆครั้ง หากเป็นไปได้เธอไม่อยากจะเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงนี้เลย ไม่ต้องทนเจ็บซ้ำจากเขาคนนั้น ที่คอยตอกย้ำความอดสูเข้ามาที่เธอ ตอกย้ำในสิ่งที่เธอกระทำ...สุดท้ายแล้วเรียวมือก็ตัดสินใจเปิดประตูออกให้กว้าง


  มุทิตาก้าวเดินเข้ามาอย่างแข็งใจ แขนข้างหนึ่งที่อยู่ในสภาพที่ไม่ปกติก็ใช้การมันได้ไม่สะดวกนัก ตั้งแต่เธอลืมตาขึ้นจากห้องพักผู้ป่วยของตัวองสายตากวาดมองไปทั่วรอบห้องก็ไม่เห็นใครเลยสักคนไม่เว้นแม้แต่บุคคลที่ในตอนนี้ทำให้จิตใจของเธอเริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมพร้อมกับส่งมอบความเจ็บปวดมาให้เธอในคราเดียวกัน ในหัวเมื่อคิดว่ากัณฑ์ธิราก็พักฟื้นอยู่ที่นี่จึงเลือกเข้าไปสอบถามถึงห้องพักที่กัณฑ์ธิราพักอยู่เมื่อได้มาก็พาร่างแสนช้ำเดินไปทันที


 ที่ขอบดวงตามันเริ่มร้อนผาวเมื่อมองเห็นร่างของหญิงสาวนอนอยู่บนเตียงอย่างหลับใหล พร้อมกับมีร่างของผู้ชายที่ทำให้ความรู้สึกของเธอเปลี่ยนแปลงไป ดวงใจที่มันเต้นอยู่ในอกแทบจะเต้นไม่เป็นส่ำ ความรู้สึกแปลกๆมันวนเวียนเข้ามาในความรู้สึกให้หัวใจดวงนี้ได้เจ็บปวด สายตาที่ทอดมองทั้งกัณฑ์ธิราและแอรอนสลับวนเวียนกันไป อยู่ดีๆมันก็คล้ายว่าอยากจะร้องไห้ น้ำใสๆก็รินจากตาเสียงสะอื้นที่มันมาอย่างไม่ทราบสาเหตุแน่ชัดว่าเพราะอะไรกันแน่ มืออวบยกขึ้นมาปิดกลั้นน้ำเสียงของตัวเองไว้แน่น แล้วเร่งรีบที่จะพาตัวเองที่แสนบอบช้ำทั้งกายและใจออกไปจากจุดๆนี้ให้เร็วที่สุด แต่ทว่าความร้อนรนนี้ของเธอมันกลับเป็นหนามมาตำตัวเธอเอง


 “ปึก!”


 เพราะความมืดที่มีเพียงแค่แสงจันทร์ส่องเห็นทำให้มุทิตาชนเข้ากับโต๊ะที่ใช้สำหรับวางของฝากจากคนที่มาเยี่ยมจนเกิดเสียง เมื่อเป็นแบบนั้นเธอจึงจะไม่รีรออะไรอีกไม่อยากจะให้ใครตื่นขึ้นมาเจอหน้าเธอในตอนนี้ จึงรีบเร่งพาตัวเองออกไปแต่ทว่า...


 “หมับ!”


 มือหนาของแอรอนอคว้าแขนของผู้บุกรุกนั้นได้ทัน หญิงสาวหันมามองบุคคลที่รั้งเป็นพันธนาการไว้ สายตาของมุทิตาวูบไหวทันทีเมื่อเธอเห็นใบหน้าของเขาผ่านในใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมาให้เห็นเพียงรางๆ แต่มันผิดกับอีกคน


 แอรอนมองเห็นชัดเจนว่าใครกันที่เข้ามาภายในห้องของกัณฑ์ธิรา ในคราแรกก็สงสัยว่าใครที่สามารถกล้าเข้ามาในห้องนี้ยามวิกาลแต่เมื่อมองเห็นใบหน้าของมุทิตาแววตาของเขามันก็แววโรจน์ขึ้นมาทันที มือหนาลงแรงบีบเข้าที่เรียวแขนของสาวเจ้าจนมุทิตาหน้านิ่วด้วยความเจ็บ บิดหมุนแขนของตัวเองเพื่อให้เขาปล่อยแต่ทว่ายิ่งพยายามให้หลุดพ้นพันธะแกร่งก็เหมือนว่าแอรอนจะยิ่งบีบรัดมันมากขึ้น จากนั้นเพียงวูบหนึ่งเขาก็ลากเธอออกมาจากห้องนั้นแล้วตรงไปที่ห้องพักฟื้นของมุทิตาเองที่ไม่ได้ตั้งอยู่ไกลจากที่นี่


 “ปึก!”


 แอรอนเหวี่ยงร่างอวบให้ล้มลงไปที่ที่เตียงเปล่า แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าสาวเจ้ากำลังบาดเจ็บอยู่แต่เขาก็ไม่อ่อนโยนกับร่างนี้เลยสักนิด


 “ฉันสั่งเธอแล้วไม่ใช่หรือยังไง!” แอรอนตวาดใส่ร่างอวบที่นั่งน้ำตาคลอหน่วงอยู่ที่ดวงตา แต่เธอก็พยายามสะกดกลั้นมันไว้อย่างเต็มที


 “ขอโทษค่ะ” เสียงใสคงสภาพให้มันปกติแล้วตอบออกไป


 “เธอรู้ว่าฉันสั่งห้ามไม่ให้เธอไปเจอกัณฑ์ธิราทำไมยังขัดคำสั่ง ไอสิ่งที่ทำตรงข้ามกับคำเด็ดขาดของคนอื่นมันคือหน้าที่ของเธอหรือยังไง”


 “ฉันแค่อยากไปขอโทษ อีกอย่างคุณกัณฑ์ก็ไม่ได้ตื่นมาเห็นเสี้ยวหน้าฉันสักนิดหนึ่ง” เพียงแค่เสี้ยวหน้าก็ไม่ได้มองเห็น เขาจะปิดกั้นไปถึงไหนหรือนึกห่วงใยกัณฑ์ธิราจนลืมว่าเธอก็เป็นคนเช่นเดียวกันกับพวกเขา


 “ต่อให้จะเห็นหรือไม่เห็นเธอก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไปใกล้ที่นั้น”


 “ถ้าอย่างนั้นฉันขอลาออก จะได้มีสิทธิ์สิทธิเป็นของตัวเองไม่ต้องให้ใครมาควบคุมอยู่แบบนี้” ทำไมกัน เพียงแค่เธออยากจะเจอหน้าของกัณฑ์ธิราบ้างมันจะไม่ได้เลยหรือ อยากจะขอโทษที่ทำให้สาวเจ้าต้องเจ็บอยู่เช่นนั้น มันผิดมากเลยหรืออย่างไร...?


 “ฉันก็เคยพูดแล้วไม่ใช่หรอ ว่าเธอไม่สามารถที่จะลาออกไปได้! ฉันไม่อนุญาต!”


 “ไม่! คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉัน กรุณาอย่าเอาสิ่งที่คุณพูดมากังขาคนอื่น!” หากเธอทนอยู่ต่อไปเกรงว่าจิตใจดวงนี้มันจะบอบช้ำเข้าไปอีก เพียงแค่นี้มันก็เจ็บจนจะทะลุเป็นรูกลวงโบ๋อยู่แล้ว เขาแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากให้เธอเข้าไปใกล้กัณฑ์ธิราแม้แต่น้อย


 “ทำไมฉันจะไม่ใช่เจ้าชีวิตของเธอ มีตรงไหนที่ฉันไม่ได้ครอบครองบนตัวเธอ ไหนบอกมาสิ” เสียงทุ้มเปลี่ยนเป็นแหบพร่าแทนสายตาคมก็มองไปทั้งร่างกายของมุทิตาอย่างโลมเลีย ก่อนที่เรียวเท้าหนาจะเดินก้าวเข้าไปประชิดตัวของมุทิตาที่รู้สึกหวั่นใจถดถอยตัวหนีแต่ทว่าพื้นที่มันมีจำกัดจนเกินไป ทำให้เธอเสียหลักเกือบที่จะหงายหลังลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้นหากว่ามืออวบไม่เกี่ยวตวัดคล้องคอของแอรอนไว้เสียก่อน


 “ว๊าย!”

มาเเล้วจ้าาาา

เม้นกันเยอะๆนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #89 P R A E แพร (@rodentspoi1947) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:57

    อัพพพพเถอะค่ะไร
    #89
    0
  2. #88 Kanpit2017 (@Kanpit2017) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:15

    สงสารมุจัง
    #88
    0
  3. #87 P R A E แพร (@rodentspoi1947) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:00

    อยากให้มุท้องแล้วหนีไปอ่ะแต่ถ้าหาเจอมุก็ไม่ให้อภัยอ่ะอยากให้แต่งงานใหม่ไปเลยยิ่งดี#อินจัด
    #87
    0
  4. #86 ammaithan2523 (@ammaithan2523) (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:52
    มุหนีเลย
    #86
    0