ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 62 : ในรอยร้าว 61 ไร้หนทาง 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,158
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    5 ก.พ. 62


“ร่านไม่เลือกที่จริงๆ!” วาจาเราะร้ายนี้มันคงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากแอรอนที่แอบขับรถตามมาอย่างห่างๆ พอเห็นคนที่สาวเจ้าก้าวเท้าลงรถมาด้วยแล้วมือที่มันจับพวงมาลัยอยู่ก็บีบแน่นยิ่งขึ้นไปใหญ่


 “เฮ้ย! ป้าๆๆนี่มันอะไรกัน ทำไมของฉันมันมาวางอยู่ตรงนี้ล่ะ” พอเดินมาถึงห้องของต้องตกใจที่ข้าวของตัวเองมันกระจัดกระจายกองระเนระนาดอยู่กับพื้น


 “ก็เธอค้างค่าเช่าฉันมากี่เดือนแล้ว” หญิงสูงวัยหันมามองยังสาวร่างอวบเจ้าของห้องที่เพิ่งจะวิ่งหน้าตาตื่นมา


 “กะ...ก็สองเดือนไงป้า”


 “สองเดือนบ้าอะไร นี่มันเข้าเดือนที่สามแล้ว! ไป ไปเอาออกมาให้หมด” บอกกับมุทิตาเสร็จก็หันไปสั่งลูกน้องชายสองสามคนขนของของเจ้าของห้องออกมากองไว้หน้าห้องให้หมด


 “ป้าอย่าเพิ่งสิ นี่ไงๆนี่ ฉันเอาเงินมาให้แล้ว” มืออวบรีบลนลานล้วงเอาเงินที่มันอยู่ในกระเป่าเงินออกมาให้กับป้าเจ้าของบ้าน สายตาที่แสนดูถูกจ้องมองมาที่มือของมุทิตาที่กำลังสั่นยื่นเงินทั้งหมดที่มีให้ มือเหี่ยวกระชากเอาเงินในมือของมุทิตาไปอย่างแรงแล้วบรรจงนับมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า


 “อะไร! นี่มันไม่ครบ เงินนี้มันแค่สองเดือนไม่พอถึงเดือนที่สามแถมยังไม่รวมค่าชำระที่จ่ายล่าช้า”


 “ถ้าอย่างงั้นขอเวลาฉันสักหน่อยนะ เดี๋ยวจะรีบหามาให้เลยนะจ๊ะ” น้ำเสียงวิงวอนขอร้องให้ป้าเจ้าของห้องเช่าได้ให้เวลาเธอได้หาเงินอีกหน่อย


 “ไม่ได้! ฉันละเบื่อพวกนี้จริงๆ ถ้าฉันให้เวลากับเธอแล้วคนอื่นฉันไม่ต้องให้เหมือนกันหรอ” น้ำเสียงเย้ยยันเชิงเด็ดขาดว่าไม่มีทางที่มันจะเป็นไปได้เด็ดขาด


  แต่ทว่ามุทิตาก็ยังคงร้องขอต่อเผื่อว่าผู้หญิงตรงหน้านี้จะเห็นใจกันบ้าง


 “นะป้านะ ขอเวลาเงินอีกหน่อยนะจ๊ะ แล้วรับรองว่าจะหามาให้ครบหมดเลย”


 “ฉันพูดเด็ดขาด แล้ว คำไหนคำนั้น เอา! ขนออกมาให้หมด เจ้าของมันมาแล้วเดี๋ยวให้มันขนไปเอง วางๆดีๆละเดี๋ยวมันขว้างทางเดิน”


 “เพล้ง!”


 เสียงข้าวของกระจัดกระจาย รูปครอบครัวที่มันเคยถูกตั้งอยู่หัวเตียงตอนนี้มันนอนนิ่งกระจกกรอบแตกร้าว เมื่อมุทิตาเห็นก็รีบเข้าไปหยิบค่อยๆปัดเอาเศษแก้วแตกออกจากรูปรวมทั้งรูปที่มันเคยอยู่ในลิ้นชักก่อนหน้าก็อยู่ในมือเธอด้วยตอนนี้ มืออวบไขว้คว้าเอาตุ๊กตาตัวเน่าสุดแสนโปรดเข้ามาไว้ในอ้อมกอดแนบแน่นไว้ที่อก


 “ฉันขอร้องเถอะนะ แค่ครั้งเดียวเองนะป้า”


 “ไม่! ขนของเธอออกไปจากพื้นที่ของฉันซะ!” ชี้นิ้วไล่ตะเพิดหญิงสาวรุ่นราวคาวลูก


 “ปะ...ป้า” มืออวบค่อยๆยกขึ้นกอบกุมกันเป็นดอกบัว ยกขึ้นไหว้ต่อการที่จะให้เธอได้อาศัยอยู่ที่นี่ต่อเพราะถ้าไปอยู่ที่อื่นมันก็คงจะหาห้องเช่าราคาถูกแบบนี้ได้ไม่ง่ายนัก


  ด้านของฟิลลิปที่ได้ยินเสียงข้าวของดังกระทบกันลั่นก็รีบสาวเท้าเข้าไปด้านในทันที พอสาวเท้าเรียวหนาเดินเข้าไปถึงก็เห็นสิ่งของเครื่องใช้มันกระจัดกระจายเต็มพื้น ส่วนสาวเจ้าที่มาพร้อมกับเขาตอนนี้ก็กำลังยกมือไหว้ร้องขอหญิงสูงวัยตรงหน้า ชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้าไปจับที่มือของมุทิตาให้ลดลง มุทิตาที่เห็นมือของชายปริศนาเอื้อมเข้ามาดึงมือของเธอให้ลดลงจากการไหว้ร้องขอโอกาสอยู่ก็หันไปมอง แต่ก็ต้องตกใจเมื่อคนคนนี้คือ...!


 “คะ...คุณแอรอน” เขามาได้ยังไง?


 “เอาไปซะ ฉันว่ามันต้องครบแน่นอน” แอรอนควักเงินในกระเป๋าของตัวเองออกมายื่นให้กับหญิงสูงวัยตรงหน้าที่หน้าเลือดขูดเลือดขูดเนื้อเอากับคนที่ไม่มีจะให้


 “ไป! กลับ!” เสียงกร้าวของแอรอนดังลั่นก่อนที่มือหนาจะจับกระชากร่างอวบให้เดินตามไป โดยไม่มองกลับเลยว่าเท้าของสาวเจ้านั้นมันจะเหยียบเข้ากับอะไรบ้าง


 “โอ๊ย!”


 “คะ...คุณฟิลลิป” สายตาขอร้องให้เขาหยุดการกระทำของผู้ชายคนนี้เสียที แต่ทว่าฟิลลิปกลับไม่หยุดการกระทำของชายผู้นั้น


 “ฉันขอโทษ” เสียงของเขากระทบเข้าไปที่โสตประสาทหูของมุทิตาอย่างชัดเจน


 “คุณฟิลลิป”


 “โอ๊ย!”


       อย่าเข้าไปยุ่งกับคนของกู เท้าหนาที่กำลังก้าวเข้าไปด้านในต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงเข้มที่มันคุ้นเคยดังขึ้น

       แล้วทำไมกูจะเข้าไปยุ่งไม่ได้ หันหน้าไปเผชิญบุรุษด้านหลัง

       เพราะกูมีสิทธิ์ความเป็นผัวในตัวผู้หญิงคนนั้น บอกกรรมสิทธิ์ที่มีอยู่อย่างชัดเจน

       โทษทีวะ กูไม่ซีเรียสเรื่องนั้น แล้วเท้าเรียวหนาของฟิลลิปก็จะก้าวเข้าไปด้านในแต่ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อแอรอนโผคำพูดหนึ่งขึ้นมา

       ถ้ามึงเข้าไปยุ่งก็อย่าหวังว่าคนของมึงกูจะปล่อยให้รอด มือหนายื่นรูปๆหนึ่งส่งไปให้กับฟิลลิปดู ซึ่งมันก็ได้ผลเมื่อร่างหนาที่ได้ดูรูปนั้นแล้วก็ถึง    กลับหยุดตัวเองนิ่งไว้

 “ปึก!”


 แอรอนหวี่ยงมุทิตากระแทกเข้ากับเบาะในรถอย่างแรงจนกายสาวจุกกระอักเสียงร้องเล็ดรอดออกมาจากริมฝีบางอวบ


 “ทำอะไรของคุณ ฉันจะเข้าไปเก็บของ!” หันไปตวาดลั่นกับชายที่ทุกครั้งที่เจอหน้ากันก็มีแต่ใช้กำลังบังคับกัน


 “เดี๋ยวให้คาร์มิลเข้าไปเก็บให้!” หันมาเผชิญหน้ากับสาวเจ้าที่หน้าทะมึงตึงอยู่ข้างๆ อารมณ์ในหัวมันตีกันวนไปหมด ยิ่งครั้งที่สาวเจ้าทำท่าทีเสมือนว่าจะร้องไห้ในตอนที่ยกมืออ้อนวอนต่อคนเหล่านั้นแล้วมันยิ่งทำให้อารมณ์ของเขามันแปรปรวนเข้าไปใหญ่ แต่ก็ต้องรีบสลัดมันให้หลุดออกจากหัวเพราะผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างๆนี้ไม่ได้มีค่าอะไรสำหรับเขาเลย


มาเเล้วจ้าา

****ไรท์แจ้งขอหยุดอัพไปสัก3-4 วันนะคะ

จะมาอีกทีวันอาทิตย์นะคะทุกคนนน

​ขอเม้นเยอะๆด้วยน้าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #78 ammaithan2523 (@ammaithan2523) (จากตอนที่ 62)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:49
    เริ่มมีใจให้มุแล้ว
    #78
    0