ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 50 : ในรอยร้าว 49 รอยช้ำของหัวใจ...จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    2 ม.ค. 62


“เพลี๊ยะ!!!” พยายามรวบรวมสติที่พอมีอยู่ยกมือกระทบเข้ากับใบหน้าหนา ชายผู้นี้มันไม่ใช่คนจริงๆทำเลวได้แม้กระทั่งคนที่เป็นเพศเดียวกับแม่ตัวเอง!!!

“ไอหน้าตัวเมีย!”


จากนั้นก็รีบกระหืดกระหอบพาร่างกายย้ายออกมาจากพื้นที่ตรงนั้น ด้วยกลัวที่ว่าซาตานร้ายอย่างเขาจะตามมาทันแต่พอเหลียวหลังกลับไปมันกลับไม่มีแม้แต่เงาปรากฏมา แอรอนที่โดนมืออวบฟาดเข้าอย่างจังในตอนแรกก็ว่าจะตามไปจัดการเธอที่บังอาจมาฟาดหน้าหล่อๆของเขาอีกแล้ว แต่สุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่าตนเพิ่งจะกระทำการที่มันรุนแรงไปโดยการกระแทกร่างนั้นเข้าชิดกับกำแพงอย่างแรงแถมยังจะบีบคอนั้นแทบแหลกลาน ครั้งนี้เขาจะปล่อยไป แต่ครั้งหน้าอย่าหวังว่ามันจะรอด!


 ร่างอวบในเวลานี้มันกำลังซวนเซเดินไม่เป็นทาง มือกำลังควานหาที่จะเป็นที่ยึดให้กับตัวเองได้บ้างในยามที่เดินลงบันไดซึ่งสิ่งที่ได้มันก็คงจะไม่พ้นราวบันได แสงที่เห็นมันเริ่มเลื่อนรางร่ำไรลงเรื่อยๆยามเมื่อฝืนเดินมาถึงข้างล่าง จากนั้นก็...ทุกสิ่งอย่างที่เคยมองเห็นอยู่เบื้องหน้ามันดับวูบลงทันตา


 “ตุ้บ!”


 “กรี๊ด!!!!”


 พี่แว๋วที่เดินออกมาจากห้องพักของตัวเองเห็นร่างของมุทิตาที่นอนนิ่งหมดสติอยู่กลางบ้าน สติที่ร่าเริงก็แตกกระเจิงทันทีพร้อมกับแผดเสียงร้องดังลั่นบ้าน “เป็นอะ ว๊าย!!” ป้ามนที่ก็เดินตามมาติดก็เห็นภาพเช่นเดียวกันหญิงสาวนอนนิ่งร่างไม่ไหวติ้ง


 คาร์มิลที่กำลังยืนรอให้มุทิตาเข้าไปรายงานเขาว่าการที่เธอขออาสาไปเจรจาต่อแอรอนเป็นเช่นไรบ้าง แต่กลับได้ยินเสียงร้องดังของคนในบ้านจึงต้องรีบรุจไปดูว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น หญิงสาววัยห้าสิบกว่าอีกคนที่นั่งอยู่ในห้องนั้นก็ตกใจ อยากจะออกมาดูเหมือนกัน แต่กลับถูกคาร์มิลห้ามไว้เสียก่อน


 “ผมว่าคุณกรุณารอที่นี่เถอะครับ”


 “คุณคาร์มิล มุมันเป็นอะไรก็ไม่รู้ค่ะ แว๋วเดินออกมาก็เห็นนอนอยู่ตรงนี้แล้ว” พี่แว่วรีบอธิบายทันทีเมื่อเห็นคาร์มิลวิ่งมาถึง


 “ตัวมุมันร้อนจี๋เลยค่ะ ป้าว่ารีบพาส่งโรงพยาบาลเถอะ” ป้ามนแตะที่ตัวของมุทิตาก็พบว่าร่างของสาวเจ้านั้นมันร้อนดั่งเปลวเพลิง


 “ครับ” ร่างสูงเดินเข้าไปช้อนร่างของเธอขึ้นแนบอกแน่นก่อนจะก้าวเดินออกไปข้างนอกแต่ทว่ากลับมีเสียงของเจ้านายหนุ่มดังขัดขึ้นเสียก่อน


 “ไม่ต้อง พาไปที่ห้องพักที่มันว่างอยู่” แอรอนตะโกนกร้าวจากข้างบนลงมายังข้างล่างขัดจังหวะที่คาร์มิลจะอุ้มร่างของสาวเจ้าไปโรงพยาบาล


  เขาได้ยินเสียงร้องดังลั่นของคนในบ้าน จึงออกมาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่เมื่อมาถึงก็เห็นเข้ากับภาพที่มุทิตานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น คาร์มิลเดินเข้าไปช้อนร่างนั้นขึ้นแล้วเตรียมนำเธอไปส่งโรงพยาบาล มารยาสาไถยไปซะทุกเรื่องเมื่อครู่ยังยืนเถียงกับเขาฉอดๆแล้วทำไมทีนี้ไปนอนเล่นอยู่ตรงนั้นเสียได้ล่ะ อยากจะเดินเข้าไปกระชากออกมาซะจริง


 “แต่ป้าว่าพาไปโรงพยาบาลมันปลอดภัยกว่านะคะ”


 “มันไม่จำเป็นหรอกครับ พาไปตามที่ฉันบอกซะคาร์มิล” บอกกับป้ามนและคาร์มิลขณะที่กำลังเดินลงมาข้างล่าง


 “แต่เรายังไม่ได้ทำความสะอาดห้องไหนไว้เลยนะคะ” พี่แว๋วเอ่ยบอกว่าในตอนนี้มันยังไม่มีห้องไหนเลยที่พร้อมจะเข้าอยู่ได้ทันที


 “แล้วมันจะเป็นอะไรไป เอาไปไว้ที่นั้น” เขาไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแม้ว่าห้องนั้นมันจะเต็มไปด้วยฝุ่นเขรอะกังแค่ไหน


 “ครับ” เขาต้องจำใจทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้


 “อ่อ แล้วก็ผู้หญิงคนนั้น ฉันตัดสินใจแล้วถ้าอ้อนวอนขออยู่นัก ฉันก็จะให้อยู่แต่ต้องอยู่ในฐานะคนงานที่นี่เท่านั้น!” เมื่อทบทวนดูดีๆใหม่แล้วในใจเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าเมื่อยี่สิบสองปีที่แล้วทำไมต้องทิ้งเขาไป แล้วไม่เคยหันหลังกลับมามองอีกเลย จิตใจของผู้หญิงคนนั้นมันทำด้วยอะไรกัน


  คนที่แอบหลบอยู่หลังประตูก็ดีใจจนเนื้อเต้น แม้ว่าจะยังไม่ได้อยู่ในสถานะความเป็นแม่แต่เธอก็ได้ใกล้ชิดลูกชายเพียงคนเดียวที่โหยหามาตลอดเวลายี่สิบสองปี


 ป้ามนและคนงานคนอื่นรีบเข้ามาทำความสะอาดภายในห้องนี้อย่างรวดเร็วเนื่องจากกลัวว่าคนที่เป็นไข้อยู่แล้วหากเข้ามาภายในห้องที่มันมีฝุ่นเยอะมันคงจะไม่ดีนัก ร่างของมุทิตาถูกวางลงบนเตียงเหล็กเล็กในห้องๆหนึ่งซึ่งมันยังดีที่ภายในห้องนี้ไม่ได้มีฝุ่นมากมายนักเพราะมันก็ถูกเปิดใช้บ้างบางครั้งอยู่ในยามที่ห้องพักใครมีปัญหาแต่ส่วนมากแล้วมันก็ถูกปิดไว้


 “ค่อยๆวางนะคะ” พอเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ให้คาร์มิลนำร่างที่ก่อนหน้านี้ไปอยู่ในห้องรับแขกตรงดิ่งมาที่นี่


 “ฉันขออนุญาตดูแลเด็กคนนี้เองค่ะ” เสียงของหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นในขณะที่ทุกคนกำลังดูอาการของมุทิตาอยู่


 “ผมว่าคุณ...เอ่อ”


 “อ่อ ลืมเลยฉันชื่อมิเกลจ๊ะ เด็กคนนี้น่าจะช่วยพูดให้ฉันกับแอรอนเดี๋ยวฉันจะดูแลเธอเอง” ก้าวเท้าเข้ามายืนอยู่ในบ้านนี้ก็หลายชั่วโมงแล้วแต่ลืมที่จะแนะนำตัวเองให้คนอื่นได้รับรู้


 “ฉันให้คนเตรียมห้องไว้ให้คุณแล้วนะคะ” ป้ามนหันมาบอกผู้หญิงที่ชื่อมิเกล


 “ขอบคุณมากค่ะ” คนนี้ก็คงจะเป็นแม่บ้านใหญ่ที่นี่สินะถึงได้รับหน้าที่ดูแลหลายอย่างแถมคงได้รับความไว้ว่างใจจากแอรอนมากกว่าเธอที่ขึ้นชื่อว่าแม่เสียอีก


 “ถ้างั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”


 “จ๊ะ”


  หลังจากคนอื่นออกไปแล้ว มือเหี่ยวก็ค่อยๆไล่เลี่ยผ้าเช็ดผืนไม่เล็กไม่ใหญ่ชโลมลงที่ใบหน้าของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเหล็ก เด็กคนนี้เป็นใครกัน ทำไมถึงสามารถทำให้ผู้หญิงแก่ๆคนนี้ได้อยู่ใกล้ชิดลูกชายของตัวเองอีกสักครั้งแม้ว่ามันจะไม่ใช่ในสิ่งที่หวังว่าเขาจะให้อยู่ในฐานะของมารดาแต่เพียงแค่นี้มันก็ทำให้ดวงใจดวงนี้สุขจนเอ่อล้นแล้ว “ฉันขอบคุณเธอมากนะ” สิ่งนี้มันถูกพ่นออกมาจากใจจริง



 แสงสว่างจากนอกตึกสูงส่องเข้ามาภายในห้องพักฟื้นของกัณฑ์ธิราที่หลับอยู่บนนั้นโดยที่เธอไม่ได้เขยื้อนตัวไปไหนเลยเป็นเวลาเกือบห้าวันแล้ว แต่ทว่าอยู่ดีๆมือบางเริ่มขยับมีปฏิกิริยาตอบสนองดวงตาที่มันเคยปิดไว้ก็เริ่มเปิดออกมาทีละนิดพยายามกระพริบถี่ๆเพื่อปรับให้เข้ากับแสงภายนอก ม่านตาเปิดหลังจากที่หลับใหลอยู่เป็นเวลานาน แอรอนที่นั่งเฝ้าหญิงสาวร่างบางอยู่ที่โซฟาใกล้กันยังไม่รู้ว่าในยามนี้คนที่รักและหวงแหนได้โผงตาขึ้นตื่นแล้ว


 “นะ...น้ำ น้ำ” เสียงหวานขวยขวายหาสิ่งที่โปรดปราณมากที่สุด


 คนที่นั่งนิ่งอยู่โซฟาด้วยความกังวลในคราแรกก็ตื่นตัวขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงแผ่วๆของกัณฑ์ธิราดังมากระทบเข้าโสตประสาท แม้ว่ามันจะไม่ได้ดังมากมายแต่เขาก็รับรู้ถึงคำพูดของเธอได้เร็วพอๆกับความคิดถึงและคำพูดที่อยากจะเอ่ยว่า ขอโทษ

  แอรอนรีบลุกและรนรานควานหาน้ำรินใส่แก้วให้กัณฑ์ธิราดื่ม เขาดีใจจนแทบจะพูดออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เฝ้ารอเวลานี้มานานสุดท้ายมันก็ถึงเวลาเสียที


 “ค่อยๆดื่มนะ” แอรอนชายหนุ่มที่ใครๆต่างก็เกรงกลัวเพราะเป็นคนอารมณ์ร้อนแต่ในยามนี้เขาชั่งเหมือนคนละคนเหลือเกินทั้งอ่อนหวานอ่อนโยน


 “เป็นไงบ้าง เดี๋ยวฉันเรียกหมอให้นะ” ไม่รอให้สาวเจ้าได้ขานรับก็รีบกดปุ่มเรียกหมดเข้ามาภายในห้องทันที






มาเเล้วจ้าาา

กัณฑ์ธิราฟื้นเเล้วววววว

​ถึงจะช้าไปหน่อยเเต่ก็มานะ

Happy New year 2019 กันนะคะทุกคนนน

ขอให้ปีนี้เป็นปีที่ดีของใครหลายๆคนนะคะ

ตั้งเป้าหมายอะไรไว้ก็ขอให้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีนะคะ

หรือใครที่ยังไม่ได้ตั้งเป้าหมายใหม่ก็ขอให้ทำในทุกๆวันให้มีความหมายกันนะคะ

มีความสุขกันมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆเด้อจ้าาา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #58 kittyapplesnow (@kittyapplesnow) (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 15:14
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ รอค่ะ สู้ๆ
    #58
    0