ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 47 : ในรอยร้าว 46 วกวนเวียนกลับมาที่เดิม...จบ (ปะทะซาตาน!!!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    25 ธ.ค. 61

 

มุทิตารีบหดตัวเข้ากอดตัวเองทันทีเมื่อเขากระชากเสื้อให้หลุดออกไป แถมยังดึงไหล่มนให้ตัวเธอล้มกระแทกลงบนเตียงแข็งอีกรอบ

“คุณจะทำอะไร!”


 “ทบทวนความจำไง ไปให้ความสุขมันมาแล้วก็มาให้ความสุขฉันต่อสิ ระดับเธอมันคงไหวอยู่หรอก” ขึ้นมาคร่อมควบคุมเกมอีกครั้ง


 แอรอนเริ่มบดขยี้เข้าที่จุดเดิมคือริมฝีปากอวบมือหนาบีบคั้นหน้าอกทั้งสองข้างด้วยความรุนแรงเพราะไม่คิดว่าสาวเจ้านั้นจะไม่ใส่อะไรไว้เลยนอกจากเสื้อที่มันเพิ่งขาดไปคิดแล้วมันก็เคือง งั้นก็แสดงว่าตลอดเวลาที่อยู่กับไอฟิลลิปก็แทบไม่ได้ใส่อะไรเลยนะสิ! คิดได้ก็เพิ่มแรงเข้าไปอีกจนร่างอวบร้องครางด้วยความเจ็บ 


“อ่ะ...!”


  ส่วนอีกข้างก็ลูบไล้ลงไปตามสีข้างวกวนเล่นต่อจุดที่ไวต่อสัมผัสของมุทิตาลูบคำมันอย่างเมามันแม้ว่ามันจะยังคงมีกางเกงขาสั้นสามส่วนปิดกั้นไว้อยู่แต่ทว่าเพียงแค่กระพริบตาแค่แปบเดียวมันก็หลุดลอยออกไปจนมุทิตายังตกใจ!


 “คะ...คุณแอรอน”


 “เงียบมุทิตา ฉันไม่อยากได้ยินเสียงเธอ!” แล้วเขาก็ไม่ยอมลดละเลยยังคงวนเวียนอยู่ที่จุดนั้น มุทิตาที่เริ่มจะทำอะไรไม่ได้แล้ว ก็ได้แต่นอนอยู่นิ่งๆน้ำตาคลอหน่วงทั้งสองข้าง


 “อ่ะ...บะ...เบา เบาได้มั้ยค่ะ” เพราะรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็คงไม่รอดเงื้อมมือของชายคนนี้จึงเอ่ยปากบอกให้เขาทำเบาๆกับตัวเองบ้างเพราะความเจ็บระบมเมื่อครั้งก่อนมันยังไม่ทันที่จะหายดีเลยเขาก็จะรังแกมันอีกแล้ว


 “เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่ง นอนอ้าให้ฉันเอาก็พอ!”


  ประโยคนี้มันยิ่งตอกย้ำเข้าไปกันใหญ่ว่าเธอไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรเลย แม้ว่ายามนี้ ยามที่ร่างกายมันไม่พร้อมเขาก็จะทำร้ายมัน แม้ยามที่แค่เอ่ยปากบอกว่าขอให้เบาๆ เขายังไม่ฟัง


 “อืม อ่า!” แอรอนดูดดื่มทรวงอกของมุทิตาทั้งสองข้างสลับไปมา จนเสียงแหบพร่าครางด้วยความสุขสมใจ


 มือของเขาก็ไม่ปล่อยให้มันว่างงาน บีบเคล้นอย่างพึ่งพอใจตามที่ตัวเองต้องการ ลูบไล้ไล่เลี่ยไปตามสีข้างกายสาวลงไปจนถึงจุดกึ่งกลางร่าง มุทิตากระตุกเกร็งเมื่อเขานำมือหนามาลูบคลำวกวนเล่นอยู่ที่ตัวตนของเธอ


 “อะ...อ่ะ คะ...คุณแอรอน อย่า” เรียวปากหนาดูดดึงที่ยอดถันจนได้ยินเสียงร้องครางน้อยๆของร่างอวบ


  ในใจหญิงสาวนั้นแสนจะอับอายกับหน้าที่ที่ไม่เคยประสงค์จะเป็น เขาทำร้ายมันเสียทุกอย่างทำราวกับเธอคนนี้ไม่มีความรู้สึก ไร้ความเจ็บปวด ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเข้าใจดีทุกอย่างว่าตัวเธอเองก็มีส่วนผิดที่ทำให้คนของเขาต้องเจ็บซ้ำหลายครั้ง ทำให้บุคคลนี้เกลียดตัวเองอย่างไม่เคยจะคิดให้เป็นเพราะการที่เจ้านายเกลียดพนักงานจ้างอย่างเธอมันรู้สึกหดหู่เสียกว่าการได้รับความเกลียดชังจากเพื่อนร่วมงานด้วยกัน


   แอรอนไม่รออะไรอีกต่อไปจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองออก เขาแทบจะกระชากมันแล้วหลุดออกมาด้วยซ้ำ ความรู้สึกมันแสนอัดอั้นต้องการร่างของสาวร่างอวบคนนี้ รู้สึกเคืองแค้นหวงร่างเน่าๆร่างนี้ ไม่อยากจะให้ใครได้แตะต้องเว้นแต่เพียงแค่เขาคนเดียว! พอในใจมันนึกถึง หน้าของฟิลลิปก็ลอยเด่นมาชัดเจน


 ภาพแห่งจินตนาการปรากฏอยู่เต็มสมอง สองร่างที่มันกำลังหลอมรวมกันอยู่มันยิ่งตอกย้ำความอยากเป็นเจ้าของร่างนี้ อยากจะลงทัณฑ์ที่เธอนั้นบังอาจทำเรื่องทุเรศๆทั้งๆที่มีผัวอยู่เป็นตัวเป็นตนตรงนี้!!!


 “ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำ มันจะได้รับผลที่ตามมายังไง!” จากนั้นก็จับขาทั้งสองข้างของสาวเจ้าให้กว้างออก ดันตัวเองเข้าไปอยู่ระหว่างกลาง


 “มะ...ไม่ พอเถอะ ฉันเจ็บ” พยายามจะร้องขอ เอาความเจ็บปวดที่รู้สึกอยู่เข้ามาพูดให้เขาเห็นใจเพื่อว่าจะฟังกันบ้าง


 “เจ็บหรอ?” เงยหน้าจากการดูดเม้มกลางร่างมุทิตา ขึ้นมามองดวงหน้าที่ตอนนี้มันเอ่อหน่วงคลอไปด้วยน้ำตาใส


 “ค...ค่ะ” พยักหน้ารับแล้วบอกเขาเสียงแผ่ว


 “ทำไม! ทีกับฉันเจ็บ ทีกับมันทำไมยังอ้าขาให้มันเอาได้!!!” เคล้นเสียงถามก็ดันพรวดทีเดียวเข้าไปในกายสาว โดยไม่เล้าโลมอะไรให้คนร่างอวบเลย


 “กรี๊ด!!! อึก!”


  เธอเจ็บทั้งๆที่ก็บอกแล้ว ไม่มีแม้คำปลอมโยน ไม่รอให้อะไรในร่างกายเธอพร้อมรับมันเลย เวลานี้ทำอะไรดั่งที่ใจคิดไม่ได้ มันทรมานเกินไปเธอทรมานจนเกินไปจริงๆ


 “เก็บน้ำตาของเธอไปซะ ร้องไห้ไปมันก็เปลืองเปล่าๆ” เห็นหยาดน้ำตาที่มันไหลเต็มทั้งสองพวงแก้มก็รีบบอกให้เธอนั้นเช็คมันออกซะ เพราะยังไงมันก็เรียกความเห็นใจจากเขาไม่ได้เลยสักนิด ซ้ำยังน่าสมเพชแทน


 “ฉันไม่เคยคิดใช้น้ำตาตัวเองเรียกร้องให้ใครเห็นใจ” ฝืนทนพูดกระแทกเสียงออกไป


 “ดี! งั้นก็รองรับอารมณ์ฉันให้ดีซะละ อย่ามาชิงตายไปก่อน” แอรอนเริ่มขยับกายหนาอย่างเชื่องช้าเนิบๆ สร้างความคุ้นชินให้กับน้องชายของตัวเองที่ตอนนี้มันตอดรัดหนักมากกับกายสาว มันทั้งแสบซ่านไปทุกจุดสัมผัส 



 มุทิตาหลับตาลงยอมรับชะตากรรมครั้งนี้ ไม่มีอะไรจะมาหักห้ามความต้องการของเขาได้เลย แอรอนกระทำอย่างรุนแรง กระแทกกระทั้นจนร่างของเธอสั่นคล่อนไปทั้งตัว แอรอนเพิ่มแรงยึดให้ตัวเองต่อการลงทัณฑ์หญิงสาวในครั้งนี้โดยการจับและดันไปที่กำแพงหนาแล้วกระแทกต่อโดยไร้ความปราณี กดและขบฟันเพื่อบรรเทาสิ่งที่มันอัดแน่นอยู่ในอก


 “อืม อ่า!” เสียงทุ้มครางกระเซ่าด้วยความเสียวซ่าน


 “ขะ...ขอร้อง”


sensor


 “ยะ...หยุด”


 ความรู้สึกส่วนลึกแม้ว่ามันจะเคลิ้มไปตามบทพิศวาสที่เขากระทำ แต่ยังไงความเจ็บที่เผชิญตอนนี้มันมีมากกว่าความสุขร่วมต่อการเสพกาม แอรอนเริ่มรุกแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อร่างของเขามันจัดสรรเข้าส่วนได้แล้ว แถมร่างของสาวเจ้าก็คล้ายว่าจะพร้อมไปแตะขอบฟ้ากับตนแล้วเหมือนกัน แอรอนก็เริ่มขยับอย่างเนิบนาบอีกครั้งก่อนจะเร่งจังหวะเร็ว แรงและถี่ขึ้น จนเสียงที่มันอัดอั้นไว้ของมุทิตาต้องร้องครางออกมาเพราะสิ่งที่แอรอนมอบให้


sensor


จนสุดท้ายแล้วทั้งเขาและเธอก็ไปประชิดถึงขอบสวรรค์พร้อมกันทั้งสอง ดวงใจของมุทิตาแตกสลายซ้ำแล้วซ้ำเล่าแม้ยามที่เขาหยุดทุกสิ่งอย่างหายใจหอบกระเส่าอยู่บนเนินอกของเธอเอง...


 ท่ามกลางความหดหู่ของหญิงสาวร่างอวบที่นอนขดตัวหนาวอยู่ในอกแกร่งของชายหนุ่ม แม้ว่าเขาจะโอบล้อมลำแขนแกร่งไว้กับร่างของเธอ แต่มันก็แทบจะไม่มีความอบอุ่นแผ่ซ่านมาที่ร่างอวบแม้แต่น้อย แววตาของแอรอนในตอนนี้คือกำลังหลับใหลอยู่ในห้วงแห่งนิทรา ซึ่งมันชั่งต่างจากเธอที่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิของร่างกาย มืออวบพยายามยกแขนของแอรอนให้พ้นกายจนสำเร็จจากนั้นก็ค่อยๆย่างก้าวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา สะกดกลั้นความเจ็บที่มันแล่นผ่านเข้ามา



  ภายในบ้านหลังใหญ่มีร่างของผู้มาใหม่เดินเข้ามาภายในบ้านอย่างถือกรรมสิทธิ์ แม้ว่าอายุของหญิงสาวผู้นั้นจะเลยเข้าเลขห้าเกือบเลขหกแล้วแต่ทว่าภายนอกของเธอนั้นกลับดูสวยสง่าเฉิดฉายไม่แพ้กับหญิงสาวในวัยสามสิบกว่า การปรากฏตัวขึ้นครั้งนี้มันชั่งสร้างความประหลาดใจให้กับใครหลายคนที่ต่างก็ตั้งคำถามว่า ”ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน???”




มาเเล้วจ้า

ฮือออ ใจร้ายมั๊กๆเลย เลวเเบบนี้ทำไมมุยังยอม มันน่าจับแอรอนมาตีเสียให้เข็ด!!!!

***ช่วงนี้ยุ่งๆหมุ่นๆอยู่ ถ้าหายไปนานก็ขออภัยเด้อจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

141 ความคิดเห็น