ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 46 : ในรอยร้าว 45 วกวนเวียนกลับมาที่เดิม...3 (ปะทะซาตาน!!!)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    23 ธ.ค. 61



“มุทิตา!!!” ทุบกำปั้นลงที่พวงมาลัยหน้ารถจนดังลั่น อารมณ์ตอนนี้มันเกรี้ยวกราดจนอยากจะฆ่ามุทิตาให้มันตายแหลกคามือเหลือเกิน เขาบอกชัดเจนว่าให้กลับไปที่บ้านของเขา แต่หญิงสาวกลับฝืนคำสั่ง ทำมันทุกอย่างที่ตรงกันข้าง!!! แถมยังไปถวายตัวเองให้ไอฟิลลิปมันถึงที่


 แอรอนกระชากคันเร่งแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องของมุทิตาทันที ไม่รีรอให้อารมณ์มันพลุ่งพล่านกว่านี้แน่นอน คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มากแค่ไหนกันถึงไม่ยอมทำตามในสิ่งที่สั่ง ทุกคำพูดของเขามันถือว่าเป็นสิ่งที่เด็ดขาดเสมอ!!!


 “ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!!!!!”


   ระรัวกำปั้นลงไปที่หน้าประตูห้องของหญิงสาวหลังจากที่ไปถามแล้วว่าห้องของสาวเจ้านั้นอยู่ไหน พอทราบข้อมูลที่อยากได้ก็เดินไปตามทางที่เจ้าของห้องพักบอกทันที


 คนที่กำลังนอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียงด้วยอาการจับไข้ งัวเงียลืมตาตื่นมองหารอบห้องของที่มาของเสียงที่ได้ยินในยามนี้ พอรู้แล้วว่ามันดังมาจากประตูห้องของตัวเองก็ค่อยๆพาร่างกายเดินไปเปิดดูว่าใครกันที่มาหาเธอยามนี้ เมื่อประตูง่ามออกได้เพียงไม่ถึงคืบคนข้างนอกก็ผลักมันเข้ามาทันที จนคนด้านในต้องล้มก้นจ้ำเป้าลงที่พื้น แล้วก็ต้องตกใจซ้ำสองเมื่อคนที่ลุกล้ำเข้ามามันคือคนที่ไม่อยากเจอ!!!


 “คุณแอรอน”


 แอรอนไม่พูดอะไรใช้มือผลักปิดประตูดังลั่นแล้วจับลากแขนอวบขึ้นเดินตรงไป เหวี่ยงลงที่พื้นใกล้ๆกับเตียงนอนของหญิงสาว 


“ฉันสั่งว่าอะไร ห๊ะ!!!!!!”


 เงยหน้าขึ้นมองคนอารมณ์ร้อนที่ยืนดวงตาแข็งกร้าวจ้องมองมาที่เธอ แล้วก็หลบสายตาตัวเองลง ไม่อยากจะพูดอะไรกับเขาสักคำหนึ่งเรื่องที่เขาทำกับเธอไว้มันยังไม่เลือนรางยังคงจำได้แม่นทุกการกระทำ เป็นเขาทั้งหมดที่ทำให้เธอต้องมานั่งจับไข้แบบนี้


 “........”


 “ถามไม่ได้ยินหรือไง!!!”


 “......” แล้วมันก็เป็นเหมือนเดิมเธอไม่พูดกับเขาแถมยังลุกหนีไปให้พ้นๆสายตา


 “มุทิตา! ทำไม! ไปถวายตัวให้มันถึงที่ ถึงกลับลืมเลยหรอว่ามันต้องพูดยังไง”


 “ฉันไม่ได้ไปถวายตัวให้ใคร!” ครั้งนี้ต้องออกโรงปกป้องตัวเอง


 “ถ้าไม่ได้ไปถวายตัวให้มันแล้วจะไปอยู่กับมันได้ยังไง”


 “คุณเอาเรื่อง...”


 “แต่ก็นะ ต่อให้เธอแก้ตัวยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้น หลักฐานมันก็เห็นอยู่ทนโท้!!” เขาหยิบเอารูปที่อยู่ในโทรศัพท์มาให้สาวเจ้าดู


 “...!!!” มุทิตาเองก็ตกใจที่เห็นภาพแบบนั้นในโทรศัพท์มือถือของเขา


 “จะแก้ตัวยังไง จะบอกว่าไม่ได้ไปหามันหรอ!” เสียงทุ้มกดต่ำคาดคั้นเอาจากปากสาว


 “ก็แล้วไงละค่ะ เขาก็ทะนุถนอมฉันมากกว่าคุณ” มันคือเรื่องจริง แม้ว่าครั้งแรกที่พบพานกันมันจะไม่ใช่ความทรงจำที่ดี แต่ครั้งนี้เขาช่วยเหลือเธอมาก


 “แต่คนอย่างเธอมันไม่สมควรต่อการทะนุถนอมแม้แต่น้อย!!!!” ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกหวงยัยร่างอวบเน่าๆตรงหน้านี้ด้วย ยิ่งเป็นศัตรูของเขาด้วยแล้วมันยิ่งน่าโมโหเข้าไปใหญ่ ก่อนจะดึงเรียวแขนแล้วเหวี่ยงลงไปที่เตียงแข็ง


 “โอ๊ย!!!”


 โดนจับเหวี่ยงลงไปตัวก็งอเป็นกุ้งสะดุ้งน้ำทันที ก่อนที่ร่างหนาจะโถมเข้ามาใส่ทาบทับอยู่บนตัวของเธอ มือสาวพยายามดันแอรอนให้ออกห่างแต่เขากับรวบมือทั้งสองข้างไว้ จากนั้นสายตาคมก็จ้องมองไปที่เสื้อที่เธอคุมกายอยู่


 “เอาเสื้อตัวนี้มาจากไหน” นึกสงสัยเสื้อที่มุทิตาใส่ในคราแรกมันไม่ใช่ตัวนี้เขาจำได้


 “ฉันไปอยู่กับใครมา มันก็เสื้อคนนั้นแหละ” พูดประชดประชันเสร็จก็หันหน้าหนีดึงมือที่เขาปล่อยให้มันเป็นอิสระมาป้องกายไว้


 “ร่าน! ได้กับฉันแค่ครั้งเดียวมันอดอยากปากแห้งขนาดนั้นเลยหรอ!!!”


 “เพลี๊ยะ!!!” ลดมือที่ปกป้องตัวไว้สะบัดลงที่ใบหน้าหนาของคนบนร่าง


 “เอาอีกแล้วนะเว้ย!!!” สติแทบขาดสะบั้น


 “แล้วใครใช้ให้คุณพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้จริง ไม่ได้เห็นมันกับตาละ ว่ามันเป็นมายังไงเอะอะก็ด่าคนอื่นให้เสียๆหายๆ ตัดสินจากสิ่งที่ตาเห็นโดยไม่ถามความ...อื้อ อื้อ”


 ปิดเสียงใสลงด้วยริมฝีปากที่มันเร่าร้อนของตัวเอง บดขยี้กัดเม้มดึงคลึงริมฝีปากล่างของมุทิตาอย่างเอาแต่ใจ จูบครั้งนี้มันเร่าร้อนเอาแต่ใจตามอารมณ์ของร่างหนา เขาไม่สนใจอีกคนหนึ่งที่ตอนนี้แทบจะขาดอาการหายใจ รู้สึกโหยหาออกซิเจนอย่างเป็นที่สุด


 “อืม...” เสียงทุ้มครางพร่าด้วยความพอใจกับรสจูบครั้งนี้นักเพราะมันทั้งร้อนแรงและได้ลงโทษคนกระทำผิดไปพร้อมกัน


 “อื้อ อื้อ อื้อ!!!!” แต่ทว่าต่างจากอีกคนที่มือสาวเจ้าระรัวทุบเข้าใส่ที่อกแกร่งเพื่อให้เขาปล่อยการจูบนี้ ที่มันเสมือนว่าจะจูบกระชากวิญญาณของเธอไป


 “เฮือก!” เสียงเฮือกครั้งใหญ่ของมุทิตาดังลั่นเมื่อถูกปลดปล่อย แอรอนรู้ว่ามุทิตานั้นโหยหาเอาอาการเข้าปอดมาก จึงหยุดการกระทำแล้วให้เธอได้หอบเอาออกซิเจนเข้าปอดไปแต่ก็ไม่รอให้ร่างอวบเอาอาการเข้าปอดได้นานก็ชกชิมริมฝีปากอวบอิ่มนี้อีกรอบ โดยไม่ฟังคำคัดค้านของสาวเจ้าสักนิด


 มือหนาที่เหลือก็เริ่มกระทำการรุกล้ำเข้าพื้นที่ส่วนบุคคลของหญิงสาว เขาล่วงมือหนาเข้าไปใต้สาบเสื้อแล้วลูบไล้มันอย่าแผ่วเบาแต่ทว่าทุกการกระทำที่กำลังจะเป็นไปอย่างสวยก็ต้องเปลี่ยนไปเพราะ


 “โอ๊ย!!!” มุทิตากัดเข้าที่ปากเขาอย่างแรงจนต้องร้องเสียงลั่น


 “ทำอะไรของเธอ!” หันไปตวาดใส่คนที่กำลังจะลุกหนีแต่เขาก็รีบคว้าไว้ทันที โดยการกระชากดึงเสื้อของเธอจากด้านหลังด้วยแรงที่มันมากจึงทำให้มันขาดวิ่นติดมือมาเพราะกระดุมที่ติดไว้มันกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่ว


 มุทิตารีบหดตัวเข้ากอดตัวเองทันทีเมื่อเขากระชากเสื้อให้หลุดออกไป แถมยังดึงไหล่มนให้ตัวเธอล้มกระแทกลงบนเตียงแข็งอีกรอบ 


“คุณจะทำอะไร!”





มาเเล้วจ้าาา

ร้ายเกินใครเทียบจริงๆ อนุญาตให้รีดรุมกระทืบแอรอนๆได้ค่ะ555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #107 Chalalabo (@Chalalabo) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 11:05
    ฝากมุเตะไข่มันที
    #107
    0