ในรอยร้าว In the crack

ตอนที่ 29 : ในรอยร้าว 28 สงสาร... จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 850
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    16 พ.ย. 61




 “ไม่มีอะไรหรอกก็แค่อยากช่วยธรรมดาเนี่ยแหละ เห็นเขาเดือดร้อน” เธอไม่ได้ตอบอะไรนาธินันท์ไปมากเพียงแค่ยิ้มหน้าเจื่อนๆที่ดูเหมือนว่าเพื่อนจะจับทางเธอได้เสียแล้ว

“แน่ใจ?”

“แน่ใจสิ”

 “งั้นก็โอเค เอาใจช่วยแล้วกัน” นาธินันท์ส่งยิ้มสดใสให้กับเพื่อนของตัวเอง เธอไม่ได้แปลกใจอะไรที่มุทิตามาถามเรื่องนี้เพราะมันก็คงเป็นเรื่องปกติที่เราจะช่วยเหลือใครสักคน


 “จ๊ะ”


   มุทิตาเดินวกวนอยู่ภายในห้องครัวจนนับครั้งไม่ถ้วน เธอกำลังร้อนรนใจไม่รู้ว่าจะส่งสารถึงหญิงสาวอย่างไรดีว่าเธอจะทำตามในสิ่งที่กัณฑ์ธิราขอมา แล้วทุกอย่างมันจะต้องดำเนินไปด้วยดี ครั้งนี้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วว่าต้องเอาหญิงสาวออกมาจากขุมนรกนี้ให้ได้ 


อยู่ที่นี่ไปก็แลแต่จะเจ็บตัวเปล่าๆเขาทำรุนแรงต่อบุคคลร่างบางเกินไป ผู้หญิงร่างเล็กๆอย่างกัณฑ์ธิราจะทนมันได้อย่างไร เป็นคนนะไม่ใช่ผักไม่ใช่ปลาที่จะฟาดหรือลงมือกับมันยังไงก็ได้แต่ ก็นะแม้กระทั่งปลามันยังรู้สึกเจ็บรู้สึกกลัวเลย แล้วนับภาษาอะไรกับคนที่มีสมองมีปัญญารับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดได้ดีกว่า


 “มุเอาข้าวต้มขึ้นไปให้คุณกัณฑ์ให้ป้าหน่อย ไอแววมันไม่รู้ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนเรียกสองสามรอบแล้วก็ไม่มา” ป้ามนเรียกใช้มุทิตาให้นำอาหารไปให้กับกัณฑ์ธิรา ซึ้งมันก็ช่างเหมาะเจาะอะไรขนาดนี้เธอกำลังหาวิธีเจอกับหญิงสาวอยู่พอดี


 “ได้ค่ะ” หันหน้าไปยิ้มรับทันที คราวนี้แหละเธอจะได้ยื่นสิ่งที่อยากให้กัณฑ์ธิราเสียที


 “ถือดีๆละ หกขึ้นมาเดี๋ยวจะเป็นเรื่อง”


 “ค่ะ”


       มุทิตาค่อยๆถือถาดอาหารในมืออย่างมั่นคงทั้งในมืออีกข้างหนึ่งก็ยังกำเศษกระดาษสำคัญไว้แน่น เดินขึ้นมาพอเมื่อมาถึงที่หน้าห้องของหญิงสาวแล้วจิตใจของเธอมันก็เริ่มรู้สึกหวั่นๆแปลกๆขึ้นมาเสียดื้อๆ ไม่รู้ว่ามันมาจากสาเหตุอะไรกันแน่ระหว่างดีใจที่จะได้ทำในสิ่งที่กัณฑ์ธิราร้องขอหรือวิตกกังวลใจที่มันอาจจะไม่เป็นไปตามแผน แล้วถ้าทุกอย่างมันไม่เป็นไปตามอย่างแรกที่คิด แต่กลับเปลี่ยนเป็นอย่างที่สองหมด แล้วเธอจะทำอย่างไร


 “ก๊อก ก๊อก ก๊อก”


 “มุเอาอาหารมาให้ค่ะ ทานหน่อยนะคะ” เดินเข้ามาข้างในก็เจอกับหญิงสาวร่างบางที่นอนตะแคงข้างขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา


 “เอาวางไว้ตรงนั้นแหละมุ เดี๋ยวฉันลุกขึ้นไปกินเอง” บอกหญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาภายในห้องของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโรย


 มุทิตาทำตามที่กัณฑ์ธิราบอกทุกอย่าง ก่อนที่เธอจะเดินมายังที่หญิงสาวนอนอยู่ ก่อนจะค่อยๆย่อตัวนั่งลงในท่าเทพบุตรของผู้ชาย แล้วจับมือบางของกัณฑ์ธิรายื่นออกมานำเศษกระดาษที่เตรียมไว้แต่แรกยัดใส่มือของหญิงสาว คนที่นอนอยู่ก็มองด้วยสายตาสงสัยว่าสิ่งที่มุทิตาให้เธอมานี้มันคืออะไรกัน


 “มันคืออะไรมุ”


 “คุณกัณฑ์อ่านดูเถอะค่ะ มุจะมาตามเวลาที่บอกไว้ มันอยู่ที่คุณว่าจะตัดสินใจยังไง” ใช่ ตอนนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยกัณฑ์ธิราแต่ยังไงมันก็ต้องขึ้นอยู่กับหญิงสาวด้วยว่าพร้อมที่จะหลบหนีออกจากที่นี่หรือไม่


   มุทิตาทั้งคำถามไว้ให้กัณฑ์ธิราอย่างมากมาย สิ่งที่หญิงสาวยื่นให้มันคืออะไรกัน แล้วการที่บอกว่าจะมาตามเวลาที่บอกไว้มันคืออะไร เมื่อหญิงสาวอีกคนพ้นประตูห้องของตนไปแล้วเธอก็เด้งตัวลุกขึ้นอ่านกระดาษในมือทันที ครั้นเมื่อเปิดกระดาษอ่านก็แทบจะตกใจ 


เธอไม่คิดว่าหญิงสาวอย่างมุทิตาจะมีใจที่เด็ดเดียวเช่นนี้ ที่พูดออกไปครั้งนั้นมันก็เป็นสิ่งที่เธออยากจะตะโกนบอกออกไปให้ใครสักคนได้รับรู้สิ่งที่มันอัดอั้นอยู่ในใจเท่านั้น แล้วครั้งนี้เธอจะทำเช่นไรดีจะทำในสิ่งที่ใจอยากทำหรือไม่


    *“*มุตัดสินใจแล้วนะคะว่าจะช่วยให้คุณออกไปจากที่นี่

ถ้าคุณจะออกไปจากที่นี่จริงๆก็ได้โปรดมาพบมุในเวลา

ห้าทุ่ม มุจะรอคุณกัณฑ์อยู่ที่ศาลาในสวนสาธารณะใกล้ๆ

แล้วเจอกันนะคะ มุจะรอ*”*

  การเฝ้ารอได้มาถึงวันนี้เธอหยุดงานที่ต้องทำต่อในช่วงเย็นทั้งหมดเพื่อมารอหญิงสาวอีกคนซึ่งตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้เลยว่าเธอคนนั้นจะออกมาตอนไหนกัน นี่มันก็ห้าทุ่มกว่าแล้วทุกคนภายในคฤหาสน์หลังนี้คงจะหลับกันไปหมดแล้ว ถ้ากัณฑ์ธิราตัดสินใจจะไปจริงๆควรออกมาได้แล้วสิ 


ดวงใจที่มันเต้นอยู่ในอกกระวนกระวายไม่หาย ตื่นเต้นต่อการกระทำครั้งนี้ของตนเองนัก แต่ทำไมเธอยืนรอจนแล้วจนรอดก็ไม่มีวี่แววของกัณฑ์ธิราเลยหรือว่าเธอจะถูกแอรอนจับได้กันเสียแล้ว? จนสุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะเดินจากออกไปเองเมื่อไม่เห็นเงาของคนที่กำลังเฝ้ารอเลย...


 “มุ!” แต่แล้วก็มีเสียงหวานต้องไล่หลังเธอมา


 “คุณกัณฑ์!” สุดท้ายก็มาเสียที เธอรอจนแทบใจจะขาดจนเกือบจะเดินกลับแล้วเสียด้วยซ้ำ


 “ทำไมมาช้าจังล่ะคะ มุรอคุณตั้งนาน อ้าวแล้วไหนข้าวของไม่มีหรอคะ” หันไปไปยิ้มหวานส่งให้ร่างบางที่เพิ่งจะมาถึงก่อนจะยิงคำถามเข้าใส่รัวๆ โดยที่มุทิตาไม่ได้มองดูสีหน้าของกัณฑ์ธิราตอนนี้เลยว่ามันกังวลแค่ไหน


 “อะ...เอ่อ” เธอไม่รู้จะตอบมุทิตาอย่างไงดี


 “ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร เราไปกันเถอะค่ะ” หันไปจูงมือของกัณฑ์ธิราให้ออกเดินก่อนที่อาจจะมีใครที่พวกเธอสองคนรู้จักมาเจอเข้า


 “มุ...” เสียงเรียกที่มันแผ่วเบาของเธอไม่อาจจะทำให้หญิงสาวที่ดึงมือเธอไปเห็นมามองสิ่งใดแม้แต่น้อย


 “จะรีบไปไหนหรอมุทิตา” เสียงเย็นเยือกดังมาทางด้านหลัง ทำให้มุทิตาสะดุ้งเฮือกขึ้นทันที นี่เธอกังวลว่าเขาจะจับได้จนหูฝาดไปเองหรือเปล่า


 “มุ” เสียงของกัณฑ์ธิราที่เรียกเธออีกครั้ง  


“มีอะ...คะ...คุณแอรอน!!!!!” 




มาเเล้วจ้าา

มุเราซวยซะเเล้ววว

ฝากเม้นฝากไลค์ให้ไรท์ด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

141 ความคิดเห็น

  1. #103 Chalalabo (@Chalalabo) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 09:35
    ทุโดนแล้ววว
    #103
    0