{ FIC Assassination Classroom/AC `♚THe SToRY ; USAGI MOMOKA♚ ( REWRITE )

ตอนที่ 1 : `♚THe SToRY 000. คาบเรียนแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    16 ก.ค. 61


`THe SToRY 000. คาบเรียนแรก




      น่าเบื่อ..


      ชีวิตของเธอมันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน


      ไม่ว่าจะใครหน้าไหนมันก็น่าเบื่อไปหมดทุกอย่าง


      การเรียนก็น่าเบื่อ การกีฬาก็น่าเบื่อ การต่อสู้ก็น่าเบื่อ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ทำได้ดีไปหมด ไม่ว่าจะอ่านอะไร เรียนอะไรก็ต่างทำได้ดีไปหมดมันถึงได้น่าเบื่อ


      เด็กสาวเรือนผมสีชมพูอ่อนมีโบว์สีดำผูกผมเป็นเอกลักษณ์ก้าวขาเดินอย่างรวดเร็วโดยลากสัมภาระของตนเพื่อออกจากสนามบินให้เร็วที่สุด มือก็กดโทรศัพท์เพื่อแชทคุยกับใครอีกคน


      Usagi Momoka : คุณพ่อคะ หนูถึงญี่ปุ่นแล้วนะคะ


      เธอกดส่งข้อความออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้และเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากระโปรงของตน หลังจากที่เขาคนนั้นให้เธอไปอยู่ที่ต่างประเทศตั้งนานถึงได้เรียกกลับให้ไปเรียนระดับชั้นมัธยมต้นปี 3 ที่ญี่ปุ่นในตอนนี้ แถมยังไปเรียนหลังคนอื่นเขาตั้งเทอม ถึงอันนี้จะไม่สำคัญเท่าไหร่ก็เถอะ ที่จริงเขาคนนั้นเรียกเธอมาเพราะจะให้ทำภารกิจบางอย่างเธอถึงมาที่ญี่ปุ่นนี่


      เพราะถึงแม้เด็กสาวจะอายุ 15 แต่ก็กำลังเรียนในมหาลัยของต่างประเทศจวนใกล้จะจบอยู่แล้วถ้าไม่ถูกเขาคนนั้นเรียกตัวกลับมาที่ญี่ปุ่นซะก่อนน่ะนะ..


      “ไปโรงเรียนคุนุกิกาโอกะเลยใช่ไหมคะ?”


      เด็กสาวเอ่ยถามบุคคลสวมชุดสูทสีดำที่นัดเจอกันที่สนามบิน ชายคนนั้นพยักหน้ารับและพาเธอไปขึ้นรถส่วนตัวเพื่อพาไปที่โรงเรียนที่ว่า นัยน์ตาสีขี้เถ้ากวาดสายตามองสถานที่ต่างๆรอบตัวของตนเพื่อดูว่าญี่ปุ่นในตอนนี้มันต่างไปจากเดิมมากแค่ไหนตั้งแต่เธอไม่อยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่ประถม


      “ถ้าเป็นแบบนี้.. ก็ต้องได้เจอเขาอีกน่ะสิ”เธอถอนหายใจเบาๆเมื่อนึกถึงหน้าชายที่ต้องมาเจอกันอีกครั้ง แต่ก็ต้องคิดเรื่องนั้นไปเพราะว่าถึงที่หมายแล้ว


     โรงเรียนคุุนุกิกาโอกะ


     เด็กสาวลงจากรถและพิจารณามองโรงเรียนที่ว่า ตอนนี้ยังคงเป็นตอนเช้าตรู่แต่ยังมีนักเรียนเดินทางมาโรงเรียนกันบ้างแล้ว..แต่ทว่าเธอไม่รู้ว่าควรจะถามใครดีว่าห้องผู้อำนวยการไปทางไหน ขาเรียวก้าวเดินเข้ามาในโรงเรียนโดยตกเป็นเป้าสายตาของนักเรียนบางส่วนเพราะนอกจากเธอจะใส่ชุดไปรเวทมาแล้วยังลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาที่โรงเรียนอีก


      “มีอะไรให้ช่วยไหมครับคุณคนสวย”


      เสียงของเด็กหนุ่มคนนึงดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เจ้าของเรือนผมสีชมพูอ่อนหันไปมองทันที คิ้วเรียวกระตุกเมื่อได้ยินอีกฝ่ายใช้สรรพนามเรียกเธอว่าคุณคนสวย


      “ห้องผู้อำนวยการไปทางไหนหรือคะ? นำทางไปได้ไหม?”


      “ตามผมมาสิครับ”เด็กหนุ่มคนนั้นยิ้มหวานให้กับเธอและเดินนำทางไปเรื่อยๆ


      ระหว่างทางนั้นพวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ดวงตาสีขี้เถ้าของเด็กสาวกวาดสายตามองไปรอบๆโรงเรียน..บรรยากาศของโรงเรียนก็ถือว่าใช้ได้ เธอเองก็กำลังจะได้เรียนที่ตึกเรียนแบบนี้งั้นหรือ?


      “ผมชื่อซากาคิบาระ เรนครับ”


      เด็กหนุ่มแนะนำตัวกับเธอเมื่อเห็นว่าค่อนข้างเงียบมานาน แถมเด็กสาวที่เดินตามเขาก็ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหร่..จัดว่าหน้าตาใช้ได้เลยด้วยซ้ำ ถ้าเกิดเธอเป็นนักเรียนใหม่แล้วได้เรียนที่ตึกนี้ก็คงต้องได้เจอกันอีกแน่ ยังไงก็พยายามผูกมิตรไว้ก่อนจะดีกว่


      “อ้อ.. เหรอคะ”


      เด็กสาวผมชมพูตอบเด็กหนุ่มเพียงแค่นั้น ทำเอาอีกฝ่ายคิ้วกระตุกด้วยความงุนงงเมื่อเจอเธอตัดบทแค่นั้นทำให้ไม่กล้าคุยต่อจนกระทั่งถึงห้องผู้อำวยการเด็กสาวก็พูดพียงแค่คำขอบคุณไม่ได้แนะนำชื่อตัวเองให้อีกฝ่ายฟังเลยแม้แต่น้อย มือบางเปิดประตูห้องอำนวยการอย่างช้าๆ


      “กำลังรออยู่เลย ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนสิแล้วค่อยคุยกัน”


      อาซาโนะ กาคุโฮยิ้มให้เธอที่เดินเข้ามาในห้องผู้อำนวยการ ทำให้เธอทำหน้างงเล็กน้อยว่ามีห้องอาบน้ำด้วยหรือ? แต่ก็ได้คนนำทางไปและอาบน้ำเสร็จ เด็กสาวเห็นชุดนักเรียนของคุนุกิกาโอกะที่วางไว้ให้จึงสวมตามใจของตนและรีบเดินกลับไปที่ห้องผู้อำนวยการ


     เมื่อผู้อำนวยการเห็นเธอเดินกลับมาก็ยิ้มให้ดังเดิม แต่สายของเขากลับมองชุดนักเรียนของเธอที่ไม่ถูกระเบียบ ทั้งๆที่เขาเตรียมชุดที่ถูกระเบียบเอาไว้ให้แล้วแท้ๆเชียว แต่เอาเถอะ..ยังไงเด็กสาคนนี้ก็ไม่ได้ไปเรียนให้ห้องปกติแบบคนอื่นเขาอยู่แล้ว จะผิดระเบียบตามใจจนเองอาซาโนะก็คิดจะไม่ว่าอะไรเธอ


      “รู้งานของตัวเองแล้วใช่ไหม? เรื่องกระเป๋ากับอุปกรณ์การเรียนก็เตรียมไว้ให้แล้ว”ผู้อำนวยการกล่าวกับเด็กสาวปละหยิบกระเป๋านักเรียนให้เธอซึ่งเด็กสาวก็รับมันมาแต่โดยดี เธอพยักหน้าให้กับผู้อำนวยการและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ


      “ทราบแล้วค่ะ คุณพ่อ





      ในอาคารไม้บนภูเขา เด็กสาวผมชมพูถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา..ก็ในตอนแรกคิดว่าตนคงได้เรียนอาคารหลักแต่ที่ไหนได้กลับต้องเดินขึ้นเขาเพื่อมาเรียนห้อง 3-E ที่อยู่บนภูเขาเสียอย่างนั้น ชายหนุ่มผมดำที่เป็นอาจารย์ของห้องเรียน 3-E ที่ไปรับเธอขึ้นมาก็หันไปถามเธอตามปกติ


      “ไหวหรือเปล่านักเรียนใหม่?”


      “อ่า..ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์”เสียงใสตอบกลับด้วยท่าทีปกติ และเดินตามอาจารย์ที่ชื่อว่าคาราสึมะเข้าไปในอาคารเรียน


      ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเธอจะต้องมาเรียนที่นี่เพื่อทำงานที่ผู้อำนวยการสั่งมาให้สำเร็จ เธอไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมคุณพ่อของเธอต้องแบ่งเส้นให้เด็กห้อง E มาเรียนแยกแบบนี้ แต่มันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเธอเลยสักนิดเพราะงั้นถึงเลี่ยงที่จะไม่ถาม


      อาคารไม้ช่างดูเก่ามากจริงๆ ในขณะที่เธอเดินก็ได้ยินเสียงไม้ในบางครั้งด้วย


      “นุรุฟุฟุฟุ ถึงจะช้าไปหน่อยแต่ก็จะมีนักเรียนใหม่นะครับทุกคน!”


      เสียงหัวเราะประหลาดดังมาจากในห้องเรียนของห้อง 3-E เด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องรับมีดสีเขียวและปืนมาจากคาราสึมะ และซ่อนไว้ในเสื้อผ้าของตน มือบางเลื่อนประตูห้องก้าวเท้าเดินไปที่ข้างๆโต๊ะของอาจารย์


      นักเรียนของห้อง 3-E ต่างพากันมองเด็กสาวอย่างไม่ละสายตา


      เส้นผมสีชมพูสวยที่ผูกโบว์สีดำเด่นชัด รูปร่างสูง 160 ซม.หุ่นสมส่วน นัยน์ตาสีขี้เถ้าของเธอทำให้ดูเด่นชัดไปอีก


      “ท่าทางไม่เหมือนนักฆ่าเลยอะ”


      “น่าจะผลการเรียนไม่ดีเลยตกมาที่ห้องนี้หรือเปล่า?”


      “แต่ว่าหุ่นดีจัง”


      เสียงของเด็กนักเรียนที่นั่งอยู่แอบซุบซิบกันเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาในห้องเรียนแห่งนี้ บางคนก็พยักหน้าเห็นด้วยว่าเธอคนนี้อาจจะผลการเรียนไม่ได้เลยได้มาเรียนที่ห้องนี้เฉยๆหรือเปล่า เพราะดูจากลักษณะการแต่งตัวผิดระเบียบไหนจะไม่มีเนคไท ไหนจะไม่ติดกระดุมสองเม็ดบนของเสื้อเชิ๊ตสีขาวที่สวมอยู่ ชายเสื้อข้างในสีขาวไม่ยัดในกระโปรง แถมกระโปรงก็สั้นกว่ามาตรฐาน เสื้อฮู้ดสีดำกับใส่รองเท้าผ้าใบและไม่สวมถุงเท้า


      เด็กเกเรแหง!!


      เมื่อพิจารณามองดีๆทั้งห้อง E ก็ประมวณผลได้ตรงกันทันที! ไหนจะแฟชั่นแปลกๆอย่างการติดกิ๊ฟรูปกระต่ายตรงหน้าม้าด้านหน้า กับตรงขาซ้ายที่เหมือนสวมอะไรบางอย่างที่คล้ายปลอกคอสองเส้น


      ถ้าทำผมทองผิวแทนอีกนิดนี่สาวแกลชัดๆ!!


      “แต่ว่าเราเริ่มเรียนเทอม 2 ได้อาทิตย์นึงแล้วนะ..เรื่องการเรียนอาจจะพอทันบ้าง แต่เรื่องลอบฆ่านี่สิ..”


      “หน้าตาน่ารักจัง”


      “หน้าอกใหญ่ด้วย”


      เสียงซุบซิบแรกๆเธออาจจะไม่สนใจ แต่ไอ้อันสุดท้ายทำเธอหันไปมองคนพูดทันที! เห็นเป็นสาวผมทองตาฟ้าคนนึงที่ยิ้มบางให้กับเด็กสาวเมื่อเห็นเธอหันไปมอง


      ดวงตาสีขี้เถ้าหรี่ตามองอาจารย์ปลาหมึกสีเหลืองที่ดูยังไงก็ตัวประหลาดชัดๆตามที่คุณพ่อของเธอเคยบอกเลย ไหนจะเสียงหัวเราะนุรุฟุฟุฟุแบบประหลาดนั่นอีก


      “เอาล่ะครับ เงียบกันก่อนทุกคน”


      สิ้นเสียงของอาจารย์ปลาหมึกที่เธอจำได้ว่าเขาชื่ออาจารย์โคโระก็ทำให้คนทั้งห้องเงียบ


      “ฉันแนะนำตัวได้แล้วใช่ไหมคะอาจารย์”เธอหันไปมองอาจารย์ปลาหมึกที่ทำหน้าเป็นสีส้มมีรอยกลมแดงที่น่าจะหมายถึงว่าเธอสามารถแนะนำตัวได้แล้วถ้าเธอเข้าใจไม่ผิดน่ะนะ..


      เด็กสาวซู้ดลมหายใจเข้าเบาๆและวางกระเป๋านักเรียนลง ใบหน้าคมคายก้มหน้าลงเล็กน้อย มือของเธอก็เอาไขว้ไว้ที่หลัง


      “เอ่อ..คือ…”


      “ส..สวัสดีค่ะ..”


      แหมๆ ที่จริงแล้วเป็นเด็กขี้อายหรอกหรือนี่? ..โคโระยิ้มแย้มมองเด็กสาวที่ตอนแรกเดินมาด้วยท่าทีมั่นๆ แต่พอถึงเวลาเพื่อนคนอื่นเงียบและมองเธอเป็นตาเดียวกันยิ่งกว่าตอนแรกก็ดันพูดตะกุกตะกักซะงั้น


      “อุซางิ โมโมกะค่ะ”


      เด็กสาวยังก้มหน้าลงยิ่งกว่าเดิม ท่าทีเขินอายของเธอทำเอาหลายคนคาดไม่ถึงเหมือนกับอาจารย์โคโระ อาจจะเพราะว่าต้องพูดต่อหน้าทุกคนเลยเขินหรือเปล่านะ?


      “แล้วก็..”


      ฉัวะ!!!!


      มีดสีเขียวฟันหนวดของอาจารย์โคโระขาด เด็กสาวนามอุซางิ โมโมกะยิ้มหวานเมื่อเห็นผลงานของตน


      มือบางควงมีดสีเขียวไปมามองสีหน้าของอาจารย์ปลาหมึกตรงหน้าที่ดูท่าจะตกใจสุดขีดกับการที่จู่ๆเธอก็เล่นฟันหนวดเขาซะขาดแบบเล่นทีเผลอ


      “ก็แค่แกล้งหลอกว่าเขินอาย ก็ดันเอ็นดูออกนอกหน้าจนเผลอลดการป้องกันตัวเลยนะคะ”


      อุซางิ โมโมกะยิ้มตาหยีให้อาจารย์โคโระ ไม่ใช่แค่โคโระตกใจกับสถานการณ์นี้..แม้แต่นักเรียนห้อง 3-E ก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน


      นักเรียนใหม่นั่นโจมตีอาจารย์โคโระได้!?


      ขาเรียวยาวของเด็กสาวเดินเข้าไปหาอาจารย์โคโระเรื่อยๆ เด็กสาวผมชมพูยิ้มบางให้อาจารย์อีกครั้งและง้างมีดสีเขียวในมือ


      “ตายซะเถอะอาจารย์โคโระ”


      เหตุการณ์ในวันนี้...การเข้าเรียนครั้งแรกของเธอก็เป็นที่ตราตรึงใจแทบทุกคนที่เห็นเหตุการณ์นี้


      ทั้งเขา


      “เห.. ไม่เลวนี่นักเรียนใหม่”เด็กหนุ่มผมแดงยกยิ้มขึ้นมาอย่างสนุก


      ทั้งนักเรียนห้อง E ที่อ้าปากกว้างด้วยความตกใจ


      “สุดยอด”


      “เห็นไหมว่าอาจารย์โคโระลนลานด้วย!”


      “โห บางทีเราอาจจะฆ่าอาจารย์โคโระสำเร็จก็ได้นะ!”


      รวมทั้งเขาคนนี้เองก็ด้วย


      “อุซางิ โมโมกะ..?”เด็กหนุ่มผมสีฟ้าเอ่ยขึ้นมากับตนเอง ก่อนที่ดวงตาสีฟ้านั้นจะเบิกกว้างด้วยความตกใจและหันไปมองหน้าเด็กสาวนักเรียนใหม่หน้าชั้นเรียนที่กำลังปะทะกับอาจารย์โคโระดีๆ


      “หรือว่า..”


การที่เธอได้มาเรียนที่ห้อง E นั้นจะทำให้เธอได้เจอกับใครหลายคนที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล


ทั้งเรื่องเศร้า เรื่องสุข เรื่องทุกข์ เรื่องที่โมโห เรื่องที่ทำให้เสียน้ำตากำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้


      คาบเรียนชีวิตของเด็กสาวที่มีนามว่าอุซางิ โมโมกะกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว



▼△▼△▼△ To Be Contiuned ▽▲▽▲▽▲



☺️เพจในเฟซบุ๊ค☺️

Marchmallow•ASL (คลิกลิงค์เพจได้ที่นี่)



แต่ถ้าเกิดอยากคุยเล่น ทวงฟิคนอกจากจะทวงในเพจเฟซบุ๊คได้

ยังสามารถทวงได้ที่แอคเคาท์ทวิตเตอร์ค่ะ ตามนี้เลย > @SweF_DSK









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

63 ความคิดเห็น

  1. #59 ลิ ล ลี่ ♡ (@series_rbbb) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 22:29

    ถึงจะรีไรท์ใหม่แต่ก็จะแอบตามเงียบๆเหมือนเดิมนะคะ (ฮา)

    #59
    1
    • #59-1 (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 1)
      16 กรกฎาคม 2561 / 23:56
      ขอบคุณค่า เขิลลลล
      #59-1
  2. #58 M_May0-0 (@M_May0-0) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 20:33
    มาแย้ววว><
    #58
    1
    • #58-1 (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 1)
      16 กรกฎาคม 2561 / 22:10
      กลับมาแล้วน้าาาาาาาาา
      #58-1
  3. #52 Princess Rainy (@Vampire-gammer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 18:15
    สงสารรูปโคโระเซ็นเซย์อ่ะ 555
    #52
    0
  4. #6 Wissuta Saengkrut (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 01:14
    น่าสนใจมากค่ะ เพราะว่าไม่ค่อยมีใครแต่งเรื่องนี้กันน้ะค่ะ แต่ก้ขอเป็นกำลังใจให้น้ะค่ะ สู้ๆ^^
    #6
    1