คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF Tokyo Ghoul] I’m Back {Sasaki x Touka}

Sasaki Haise (Kaneki Ken) ♥ Kirishima Touka

ยอดวิวรวม

2,816

ยอดวิวเดือนนี้

12

ยอดวิวรวม


2,816

ความคิดเห็น


8

คนติดตาม


48
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  20 เม.ย. 58 / 17:36 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


‘ M U S I C ’
 


#Credit : The Cat ll SEVEN DWARF

SET :: Short Fanfic [SF] - Tokyo Ghoul


 



 


seven dwarf.

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 20 เม.ย. 58 / 17:36

บันทึกเป็น Favorite




[SF Tokyo Ghoul] I’m Back {Sasaki x Touka}

 


Title : I’m Back
 

Pairing : Sasaki Haise (Kaneki Ken) x Kirishima Touka
 

Story & Auther : Yume•Souzou
 

Warning!!! : “เนื้อหาอยู่ในช่วงภาค Re นะคะ” , “เนื้อหาของแฟนฟิคสั้นนี้ต่อจาก แฟนฟิคสั้นอันนี้ค่ะ >>จิ้มเลย<< (แต่ถึงไม่อ่านแฟนฟิคสั้นอันแรกก็อ่านอันนี้เรื่องนะคะ)”
 

**Short Fanfic [SF]


 

▴▾▴▾▴▾▴▾▴▾▴▾▴▾▴▾▴▾▴▾▴▾▴




 

         ผม‘ซาซากิ ไฮเสะ’เจ้าหน้าที่ระดับหนึ่ง ผมจำเรื่องของตัวเองในอดีตไม่ได้เลยว่า..ผมเป็นใคร พ่อแม่คือใคร ตัวผมในเมื่อก่อนเป็นยังไง


 

         ผมรู้แค่ว่าตัวผมชื่อ‘ซาซากิ ไฮเสะ’ พ่อของผมคือ‘อาริมะ คิโชว’ส่วนแม่ของผมคือ‘มาโดะ อากิระ’ (แค่นับถือ ไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือด) ครอบครัวของผมในตอนนี้มีแค่คุณอาริมะ คุณอากิระ ชิราสุ ไซโกะ อุริเอะ และมุทสึกิ...ความทรงจำของตัวผมในเมื่อก่อนน่ะไม่จำเป็นแล้วก็ได้..แค่นี้เองก็เพียงพอสำหรับผมแล้ว


 

         แต่ความคิดนั่นก็เปลี่ยนไป..ตอนที่สู้กับพญางูกูลระดับ s ในตอนนั้นจิตใต้สำนึกของผม...เด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับผม..ผมเห็นหน้าของเขาไม่ชัด..


 

         เขาเดินเข้าจากข้างหลังของผม ผิวสีขาวซีด ผมสีขาว เขาพูดกับผมในจิตใต้สำนึกของผมว่า..


 

        “นายมันอ่อนแอไฮเสะ..”


 

        “จริงๆแล้วนายก็ต้องการมัน..นายต้องการพลังเพื่อปกป้องเพื่อนๆของนายใช่ไหม..”


 

        “ยอมรับมันซะทีเถอะ..ไฮเสะ”


 

        “ไม่สิ..ควรจะเรียกว่า‘ตัวฉัน’จะดีกว่า”


 

         ตัวฉัน..หมายความว่ายังไงกัน..


 

         หุบปากเดี๋ยวนี้!


 

         ผมเอาคากุเนะออกมาใช้ มันบ้าคลั่ง ผมเสียสติ ผมคุมมันไม่อยู่..


 

        “อย่างนั้นแหละไฮเสะ..จัดการศัตรูของนายซะสิ”


 

         หุบปาก!


 

          ไม่ไหว ควบคุมตัวเองไม่ได้ซะแล้วสิ..


 

          ต้องจัดการเจ้าพญางู.. ต้อง..ฆ่า


 

         ตู้ม!


 

         คากุเนะของผมโจมตีพญางูกระเด็น ผมเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ หน้ากากของพญางูหลุดออกจากใบห้าของเขาตอนผมโจมตีเมื่อกี้แต่ว่า..มันมืดมากจนมองไม่ห็น ผมจึงเดินเข้าไปไกล้เรื่อยๆ


 

         “ให้ตายสิ” พญางูพูดออกมา “นายนี่มัน… ไม่ว่าจะไปที่ไหนนายก็อับจนหนทางซะทีสิน๊า”


 

         ใบหน้าของเขาผมเริ่มเห็นชัดขึ้นเรื่อยๆ...นี่มัน… เขายิ้มให้ผมและพูดคำต่อไป


 

         “คาเนกิ”


 

         “รุ่นพี่...นิชิกิ..”


 

         อะไรกัน...ทำไมพญางูถึงเรียกผมว่า‘คาเนกิ’ แล้วทำไม..ผมถึงพูดว่า‘รุ่นพี่นิชิกิ’ เราพูดอะไรออกไป.. นิชิกิ..คือใคร คือใครกัน!


 

        “ไทยากิรสชาติยังกะขี้ม้าเลยว่ะ”


 

        “ที่นายเป็นเพื่อนกับฮิเดะก็คิดที่จะกินฮิเดะเหมือนกันสินะ”


 

         มะ...เมื่อกี้อะไรกัน.. เสียงบางอย่างที่แวบขึ้นมาในหัวของผม..


 

         ฮิเดะ


 

         รุ่นพี่นิชิกิ


 

         คุณริเสะ



 

         และ…..‘โทวกะจัง’


 

         คนพวกนี้คือใคร.. ทำไม.. ชื่อพวกนี้..ผมไม่รู้จักเลยแท้ๆ.. ทำไม ทำไม


 

         ปวดหัว ปวดหัว ปวดหัว ปวดหัว!!!


 

         มันสับสนไปหมดแล้ว..


 

         “ขอโทษนะ..”พญางูหยิบหน้ากากของเขามาใส่เพื่อปิดใบหน้าของเขาเมือนเดิมและหนีไป..


 

         “ว้ากกกกกกกก อะ..อ๊ากกกกกก”


 

         ผมจับหัวของตัวเองกีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ในหัวมันสับสนไปหมด! นึกอะไรไม่ออก ความเจ็บที่อยู่ในหัวของผม…


 

         สุดท้ายแล้ว CCG และคุณอากิระก็ต้องมาหยุดผมไว้


 

         “นายจำได้ไหมว่านายคือใคร..?”คุณอากิระถามผม..


 

         ทำไมถึงถามผมแบบนั้นล่ะ..ผมน่ะจำได้อยู่แล้วล่ะ.. ก็ผมน่ะ...คือ…


 

         ‘คาเนกิ เคน’


 

         …….!!!!


 

         ไม่! ไม่ใช่! ผม...ไม่ใช่‘คาเนกิ เคน’...


 

         แล้ว‘คาเนกิ เคน’คือใครกัน…..?


 

         “ไม่ตอบเหรอ? งั้นฉันขอถามอีกครั้งเดียว…” คุณอากิระหรี่ตาลง “นายจำได้ไหมว่านายคือใคร…?”


 

         “ผม….”


 

         “....”


 

         “ผมคือ‘ซาซากิ ไฮเสะ’ครับ…”


 

         “แล้วครอบครัวของนายล่ะ?”


 

         “คุณอาริมะ คุณอากิระ และทุกๆคนในหน่วยของผม..”


 

         “นายเป็นอะไรของ CCG?”


 

         “เจ้าหน้าที่ระดับหนึ่ง ของหน่วยมาโดะครับ”


 

         “คราวหลังอย่าใช้คากุเนะจนคลั่งอีก..ไม่งั้นนายจะถูกฉันลงโทษ”


 

         “เข้าใจแล้วครับคุณอากิระ…”
 

         .   .   .
 

         .   .
 

         .
 

         หลังจากการจับกุมของพญางูไม่สำเร็จก็มีงานใหม่เข้ามา ผมกับชิราสุ และมุทสึกิได้ไปร้านกาแฟด้วยกันระหว่างทางกลับจนกระทั่งเจอร้านกาแฟร้านนึง


 

         “นี่มันอะไรน่ะ..ร้าน:Re?”


 

         ผมมองป้ายชื่อร้านกาแฟ..เป็น..ชื่อที่แปลกดีนะ..แต่ช่างเถอะ..


 

         “เข้าไปกันเลยดีไหม?”


 

         ผมกับมุทสึกิและชิราสุเดินเข้าไปในร้านกาแฟ กลิ่นเมล็ดกาแฟมันหอมมากๆเลย จนผมอดหันไปพูดกับชิราสุและมุทสึกิไม่ได้เลยล่ะ


 

         “อ่าห์ กลิ่นหอมของกาแฟมัน..ร้านนี้กาแฟต้องอร่อยแน่ๆเลย จมูกคากุเนะของฉันว่างั้นน่ะ!”


 

         “จมูกคากุเนะ..?”มุทสึกิทำหน้าเจื่อนๆแต่ก็ยิ้มให้กับผม


 

         ผมหันไปเห็นพนักงานชายคนนึงผมสีเทาๆขาวๆมองมาทางผมอย่างไม่ละสายตา อะไรกันนะ..ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้า..แต่ก็นึกไม่ออก


 

         “นี่พี่!”


 

          เสียงของพนักงานผู้หญิงที่เหมือนว่าจะเรียกพนังานผู้ชายคนนี้ดังขึ้นมาทำให้ผมหันหน้าไปมอง..


 

         “จะต้องให้บอกกี่ครั้งกัน...ว่าให้ทักทายลูกค้า―”


 

         ผมชะงัก….เธอก็ชะงักเหมือนกันเมื่อเห็นหน้าของผม และผมก็เห็นใบหน้าของเธอ..ใบหน้านี้มัน..เสียงนี้มัน..



 

        โทวกะจัง…


 

         เอาอีกแล้ว...ทำไมชื่อนี้ถึงผุดขึ้นมาในหัวของผม…


 

         “เชิญนั่งก่อนนะคะ”


 

         เธอคนนั้นผายมือให้กับผมไปทางโต๊ะที่ว่างอยู่


 

         “อ๊ะ ครับ..กาแฟสามแก้วนะครับ”


 

         ผมกับมุทสึกิและชิราสุนั่งตรงโต๊ะเดียวกันเพื่อรอกาแฟ


 

         แต่ว่าพนักงานที่เป็นผู้ชายก็มานั่งตรงข้ามกับที่นั่งของผม..เอ่อ แถมยังจ้องผมอีกด้วย


 

         “อ๊ะ...เอ่อ พะ..พวกเราสั่งกาแฟสามแก้วครับ…”


 

         ผมเกาแก้มพูดออกไปแต่เขาไม่พูดอะไรและเดินออกไป..อะไรกันคนคนนั้นน่ากลัวสุดๆไปเลย.. และพนักงานผู้หญิงคนนั้นก็เดินมาเสริฟ์กาแฟสามแก้วให้กับโต๊ะของพวกผม


 

         “ขอโทษที่ให้คอยนะคะ”


 

         “หอมจัง”


 

         พวกผมสามคนพูดพร้อมกัน พนักงานคนนั้นยิ้มให้กับผมแล้วเดินออกไป ผมหยิบกาแฟขึ้นมาดื่ม


 

         แปะ แปะ..


 

         น้ำตาของผมไหลออกมาตกลงกระทบกับขากางเกงของผม นี่มันอะไรกัน..ทำไมผมถึงร้องไห้..?


 

         “ซัสซัง..นี่กาแฟอร่อยถึงกับร้องให้เลยเหรอ!? ฮ่ะๆ”เมื่อชิราสุเห็นน้ำตาของผมก็แซวขึ้นมา


 

         “เปล่านะ มันก็อร่อยจริงๆ..แต่ทำไมน้ำตาถึงไหลก็ไม่รู้”


 

         “มุขแบบใหม่เหรอซัสซัง”


 

        “เปล่าสักหน่อย อยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาเอง–—”


 

        “ใช้นี่สิคะ”พนักงานผู้หญิงคนนั้นยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวให้กับผม ผมรับผ้าเช็ดหน้ามาจากเธอคนนั้น


 

         “อ๊ะ ขอบคุณครับ” ผมหยิบมาซับน้ำตาของผม “มันอร่อยมาก...อร่อยจริงๆนะครับ”


 

         ในความคิดของผมในตอนนี้ ใบหน้าของเธอดูสวย..


 

         “ขอบคุณนะคะ”


 

         เธอกล่าวและยิ้มให้กับผม ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน..แต่ก็ดูเศร้า..


 

         ผมไม่อาจจะคิดได้เลยว่าบนโลกนี้..จะมีคนที่สวยแบบเธออยู่อีก…
 

         .   .   .
 

         .   .
 

         .
 

         หลังจากนั้นผมได้กลับไป ผมไม่อาจจะลืมใบหน้าของเธอได้เลย ทั้งอ่อนโยนแต่ก็ดูเศร้าเหมือนเธอกำลังทุกข์ใจอะไรบางอย่าง…


 

         เหมือนผมจะรู้สึกเคยเจอเธอเมื่อนานมาแล้ว..แต่ก็จำไม่ได้จริงๆ เพราะอะไรกันนะ..บางทีผมอาจจะเคยเดินสวนกับเธอก็ได้ล่ะมั้ง..?


 

         หลังจากนั้นเวลาว่างงานผมก็ได้แอบไปร้านกาแฟ :Re อยู่คนเดียวบ่อยๆและได้ถามชื่อของพนักงานสาวคนนั้น


 

         “คุณชื่ออะไรเหรอครับ ผม‘ซาซากิ ไฮเสะ’เป็นเจ้าหน้าที่ของ CCG น่ะครับ”


 

         “ฉันชื่อ‘คิริชิมะ โทวกะ’ค่ะ”


 

         คิริชิมะ…


 

        โทวกะ….


 

        โทวกะ..?


 

        โทวกะจัง!!?


 

        “เป็นอะไรไปเหรอคะ?”


 

        เธอคนนั้นถามผมด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง แต่ผมกลับส่ายหน้าแล้วยิ้มเจื่อนๆให้กับเธอ “ปะ..เปล่าครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับโทวกะจัง”


 

         หลังจากนั้นผมได้รู้จักกับโทวกะจังมากขึ้น..ยิ่งได้คุยกันก็ยิ่งคุ้น..คุ้นเหมือนเราสองคนเคยรู้จักกัน..คุ้น คุ้นมากๆ แต่ทำยังไง...ผมก็นึกไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว


 

         ด้วยที่ว่าผมว่างงานจากไปร้านกาแฟ :Re ผมเริ่มเดินไปเรื่อยๆ..จนกระทั่ง...ถึง‘มหาลัยคามิ’ สถานที่ๆผมคุ้นเคย เหมือนกับว่าผมเคยมาที่นี่มาก่อน ผมเริ่มเดินเข้าไปสำรวจในมหาลัยดูเล่นๆแต่กับไปชนกับใครคนนึงเข้า


 

         “อ๊ะ ขอโทษค่ะ!?”


 

         “ผมต่างหากที่ต้องขอโทษเพราะผมเดินไปดูทางเอ— อ๊ะ! โทวกะจัง!?”


 

         ผมตาโตมองโทวกะจัง จะว่าไปแล้วโทวกะจังก็เรียนที่มหาลัยนี้นี่หน่า!? ผมกับโทวกะจังย้ายไปนั่งที่โต๊ะม้าหินที่มหาลัย นัตย์ตาสีม่วงชำเลืองมองมาทางผมแต่ก็หยิบนวนิยายมาอ่านด้วย ผมมองชื่อเรื่องนวนิยายที่โทวกะจังอ่านเรื่อง..‘*ไข่แพะสีดำ’เขียนโดย‘ทาคัตสึกิ เซ็น’


 

         (*ไข่แพะสีดำ แต่งโดย ทาคัตสึกิ เซ็น คือนิยายที่คาเนกิชอบ)


 

         “โทวกะจังก็ชอบอ่านนิยายเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ? ผมเองก็ชอบอ่านทั้งนิยายเรื่องนี้ทั้งผลงานของ‘ทาคัตสึกิ เซ็น’เหมือนกันล่ะครับ!?”ผมถามโทวกะจังออกไป เธอหลบตาผมและตอบกลับมา


 

         “ก็..เปล่าหรอกค่ะ แค่คนที่เคยรู้จักเขาชอบอ่านเท่านั้นเอง”


 

         “คนที่เคยรู้จัก..? หมายถึงคนที่โทวกะเข้ามหาลัยคามิเพราะคนที่เคยรู้จักกันรึเปล่าครับ?”


 

         “ก็ใช่ค่ะ..”


 

         “แล้วคนคนนั้นไปไหนแล้วเหรอครับ!?”


 

         “.....”


 

         โทวกะจังเงียบลงไปทันที เอ๊ะ..นี่ผมพูดอะผิดไปหรือเปล่านะ “มะ..ไม่ต้องตอบก็ได้นะโทวกะจัง—”


 

         “คนคนนั้นเขายังอยู่ที่นี่ค่ะ..แต่เขากลายเป็นคนใหม่ไปแล้ว..”


 

         อยู่ๆโทวกะจังก็พูดขึ้นมา


 

         “คนใหม่?”ผมพูดอย่างสงสัย


 

         “ค่ะ เขากลายเป็นคนใหม่ เมื่อก่อนเราอาจจะรู้จักกัน..แต่ว่าตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนใหม่ที่จำอะไรไม่ได้..น่าสงสารดีนะคะ”


 

         “.....”


 

         คราวนี้เป็นฝ่ายที่ผมเงียบบ้าง ผมไม่เข้าใจที่โทวกะจังพูดเลยสักนิด..คนใหม่ที่จำอะไรไม่ได้..?


 

         “อ่า ได้เวลาที่ฉันจะต้องไปช่วยร้านแล้ว ไปก่อนนะ...ตาบ้าคาเนกิ


 

         เธอพูดเสร็จและเดินออกไป...ในประโยคสุดท้าย… เธอพูดเบามากแต่ผมกลับได้ยิน..


 

         คาเนกิ..!?


 

         คาเนกิอีกแล้ว...นี่มันอะไร ทำไม..คราวก่อน...พญางู..ก็เรียกผมว่า‘คาเนกิ’ คราวนี้โทวกะจังก็เรียกผมว่า‘คาเนกิ’อีก..


 

         ไม่สิ...ผมคงหูฝาดไปล่ะมั้ง….


 

         ตกดึกผมกำลังจะเดินกลับไปยังสำนักงานผมกลับได้กลิ่นบางอย่าง.. กลิ่นของ..‘เลือด’


 

         ผมรีบวิ่งไปที่จุดเกิดเหตุทันที


 

         ผมเห็นร่างคุ้นตาของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้กับผมและร่างผู้ชายตรงหน้าของเธอเป็นร่างของผู้ชาย...ที่ดูธรรมดา..แต่มีสิ่งที่แตกต่างออกไป.. นั่นก็คือ‘ดวงตา’


 

         ดวงตาสีแดงและสีดำที่อยู่เนื้อในของดวงตา ผู้ชายคนนั้นเป็น‘กูล’


 

         “แกเป็นลูกน้องขององค์กรของอาโอกิริสินะ แกมาทำอะไรที่นี่”เสียงคุ้นหูพูดกับกูล..เสียงแบบนี้มันโทวกะจัง!?


 

         “คาเนกิ เคน...พวกเราต้องการหมอนั่น ในเมื่อพวกโดฟเอาเจ้านั่นไปล้างความทรงจำมาเป็นพวกตัวเองได้ แล้วทำไมพวกฉันจะเอาหมอนั่นไปล้างความทรงจำมาเป็นพวกตัวเองบ้างไม่ได้ล่ะ..สาวน้อยอันเทย์คุ?”


 

         กูลตัวนั้นพูดกับโทวกะจัง...ทำไม..ทำไมกูลตัวนั้นถึงพูดคำว่า‘คาเนกิ เคน’ พวกโดฟเอาคนที่ชื่อว่า‘คาเนกิ เคน’ไปล้างความทรงจำเพื่อเอามาเป็นพวกของตัวเอง!? บ้าหน่า..ถ้างั้นคนคนนั้น..คาเนกิ เคนก็ต้องอยู่ภายในโดฟและอยู่ไกล้ตัวผมมาตลอดเลยใช่ไหม..!?


 

         “นายมันโง่ไฮเสะ”


 

         เสียงทุ้มดังขึ้นในจิตใต้สำนึกผม..อีกแล้ว..เสียงแบบนี้มันเหมือนกับเสียงของผมเลย..


 

         “ถ้านายคิดว่าพวกโดฟคือครอบครัวล่ะก็..จริงๆแล้วนายก็คิดว่านั่นคือครอบครัวจอมปลอมใช่ไหมล่ะ?”


 

        ไม่ใช่..ไม่ใช่นะ…


 

        “เมื่อไหร่จะนึกออก..ทำไมนายปล่อยให้โทวกะจังรอแบบนี้”


 

        นาย..เป็นใครกัน


 

       “หึหึ ถามว่าฉันเป็นใครเหรอ? ฉันก็คือฉัน…”


 

       “ฉันก็นาย.. นายก็คือฉัน..”


 

       “นายและฉันคือคนเดียวกัน”


 

        หมายความว่ายังไง..?


 

       “ยังไม่เข้าใจอีกเหรอไฮเสะ? ‘คาเนกิ เคน’ที่ทุกคนเอาแต่พูดถึงน่ะ นายรู้ไหมว่านั้นคือใคร?”


 

        ใครกันล่ะ!


 

       “คาเนกิ เคนก็คือฉัน…”


 

       “และก็..นาย


 

        นาย..กำลังพูดถึงอะไร?


 

         ตู้ม!


 

         ไม่ทันที่อีกเสียงในจิตใต้สำนึกกำลังจะบอกกูลตัวนั้นได้เอาคากุเนะสายบิคาคุโจมตีผม..แต่ผมหลบไม่ทันกลับมีร่างเล็กกะโดดคร่อมตัวผมเพื่อเอาตัวบังการโจมตีนั่นให้ผม


 

        “โทวกะจัง!!!”


 

        “นาย...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” โทวกะจังยิ้มให้กับผม เนื้อตัวดูสะบักสะบอม..เป็นเพราะผม โทวกะจังขยับปากพูดอีกครั้ง


 

        “ขอโทษนะ..คาเนกิ”


 

        กร้วม!


 

        โทวกะจังเปิดไหล่ของผมแล้วกัดลงไปโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว โทวกะจังกัดลงไปบนเนื้อของผม..จนเนื้อที่ไหล่ขาดและเมื่อเธอกินเนื้อส่วนนั้นเสร็จเธอเงยหน้ามามองผม


 

         ดวงตาสีแดง..เนื้อของในดวงตาสีขาวถูกสีดำเคลือบคลานเข้ามาเรื่อยๆจนทุกบริเวณ ปากของเธอมีเลือดของผมเปื้อนอยู่..ถึงแม้ว่าผมจะฟื้นตัวได้ทันที แต่ร่างกายของโทวกะจัง..ที่มีบาดแผลกลับถูกรักษาเอาไว้ได้..


 

         หรือว่า..โทวกะจัง..ก็เป็นกูล!?


 

         เหตุการณ์แบบนี้..มันเหมือนกับ..ที่เคยสู้กับ‘กูลนักชิมคุณสึกิยามะ’!?


 

        “อั๊ก”ผมกุมศรีษะของตัวเองเหมือนภาพบางอย่าไหลเข้ามาในสมองของผม


 

        “รออยู่นี่ก่อนนะคาเนกิ”โทวกะจังหันหลังกลับไปเดินไปหากูลอีกตัว


 

        “อวดดีนักนะนังหนู คิดว่าจะชนะฉันได้หรือไง?”กูลตัวนั้นพูดกับโทวกะจัง


 

        “แกมันก็แค่ลูกน้องปลายแถวของอาโอกิริเท่านั้นแหละ”


 

        โทวกะจังเอ่ยคำเฉียบขาดและวิ่งเข้าไปหากูลตัวนั้นอย่างรวดเร็ว กูลตัวนั้นกำลังจะใช้คากุเนะโจมตีโทวกะจัง..แต่ว่า..


 

        ผลัวะ!


 

        หัวของกูลนั้นหลุดออกจากบ่าเพียงแค่โทวกะจังเตะมันเข้าที่หัว!?


 

        กูลตัวนั้น..ตายอย่างงายดาย..แค่เพราะโทวกะจังเตะมันเพียงครั้งเดียว..


 

        ตาของผมพร่ามัวและปวดหัว ผมเห็นโทวกะจังเดินมาทางผมอย่างช้าๆ..และหลังจากนั้น..ผมไม่รับรู้อะไรอีกเลย..
 

         .   .   .
 

         .   .
 

         .
 

         “ไฮเสะ..เจอกันอีกแล้วนะ”


 

         นี่มันความฝันอย่างนั้นเหรอ?


 

         “ใช่...ความฝัน”


 

         ผมกับเขาคนนั้นเด็กผู้ชายผมสีขาวที่ผมเห็นหน้าเขาไม่ชัด ตอนนี้ผมและเขานั่งหันหลังให้กัน ในห้องสี่เหลี่ยมสีดำ


 

         “นายนี่มันใช้ไม่ได้เลยนะ ปล่อยให้ผู้หญิงมาปกป้องได้เนี่ย..ไฮเสะ”


 

        เรื่องของฉัน..!


 

         “นายจำไม่ได้จริงๆเหรอไฮเสะ”เขาพูดขึ้นมา


 

         “ทั้งโทวกะจัง คุณริเสะ คุณสึกิยามะ คุณบันโจ ฮินามิจัง และอันเทย์คุน่ะ…”


 

         “นายจำไม่ได้จริงเหรอ?”


 

         อันเทย์คุ? คุณริเสะ คุณสึกิยามะ คุณบันโจ ฮินามิจัง...โทวกะจัง?


 

         รู้สึกคุ้นเคยกับชื่อพวกนี้แต่ว่า….


 

         “นึกไม่ออกล่ะสินะไฮเสะ?” เขาหัวเราะในลำคอในตอนนี้เราสองคนยังนั่งหันหลังให้กันไม่ได้หันมามองหน้ากันเลยแม้แต่นิดเดียว “เดี๋ยวฉัน..จะเล่านิทานอะไรให้ฟังดีไหม….”


 

         นิทาน..?


 

         “ใช่..นิทาน..ไฮเสะ กาลครั้งหนึ่ง..มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งซึ่งสูญเสียครอบครัวไป ในวันหนึ่งเขาได้ไปชอบผู้หญิงคนนึงซึ่งเป็นคนที่สวย..ทั้งสองได้ทำความรู้จักกันและเด็กผู้ชายจะไปส่งเธอที่บ้านตอนหลังจากเดทกันเสร็จแล้ว.. แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเด็กผู้ชายคนนึงคือ..เขาเกือบถูกผู้หญิงคนนั้นกิน..เพราะผู้หญิงคนนั้นคือกูล และมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นทำให้กูลตัวนั้นตาย และหมอได้เอาอวัยวะของกูลนั้นมาใส่ให้กับเด็กผู้ชาย
 

         ทำให้เด็กผู้ชายคนนั้นกลายเป็นครึ่งคนครึ่งกูลไปในที่สุด เด็กผู้ชายคนนั้นได้ไปทำงานในร้านกาแฟที่มีกูลด้วยกันอยู่ และมีครั้งนึง..เขาถูกจับไปทรมานร่วมเดือนจนผมกลายเป็นสีขาว เล็บสีดำเพราะฟื้นฟูตัวจากการถูกทรมานมากไป เด็กผู้ชายคนนั้นหนีออกมาได้และบอกกัทุกคนในร้านกาแฟที่มาช่วยเขาว่า..จะไม่กลับไปที่นั่น และเขาก็ได้ไปสร้างกลุ่มเป็นของตัวเองในที่สุด
 

           เมื่อเขาคิดจะกลับไปที่ร้านกาแฟนั่น...ร้านกาแฟกลับถูกพวกโดฟมาโจมตีไปแล้ว...หลังจากนั้นเขาได้ไปสู้กับเจ้าหน้าที่ของโดฟจนเกือบตาย..โดฟจับเขามาล้างความทรงจำและเปลี่ยนตัวตนให้เขาใหม่หมด.. และตอนนี้เขากลายเป็นเจ้าหน้าที่ในโดฟทั้งๆที่จำอดีตของตัวเองไม่ได้….นายคิดว่ายังไงล่ะไฮเสะ..”


 

         เรื่องแบบนั้น...เด็กผู้ชายคนนั้น..น่าสงสาร


 

         “ใช่ ไฮเสะ...เด็กผู้ชายคนนั้นน่าสงสาร”


 

         “แต่รู้อะไรไหม? ว่าเด็กผู้ชายที่น่าสงสารนั่นน่ะ..คือฉัน..และนายยังไงล่ะ”


 

         “นึกให้ออกสิไฮเสะ..หันหน้ามามองฉัน..แล้วนึกให้ออก”


 

         ผมหันหน้าไปมองเด็กผ้ชายผมสีขาวซึ่งตอนนี้เขากลับหันหน้ามาทางผมและส่งยิ้มให้กับผม..ใบหน้าของเขานั้น..ช่างเหมือนกับผม..ราวกับเป็นคนคนเดียวกัน..


 

         “นายคิดเกือบถูกแล้วล่ะไฮเสะ เราสองคนไม่ใช่ราวกับคนคนเดียวกันหรอกนะ..แต่เราสองคนคือคนคนเดียวกันต่างหาก.. แต่ที่แตกต่างฉันคือจิตใต้สำนึกในส่วนลึกของนาย..ก็เท่านั้น”


 

         “จะว่าไป..ฉันไม่ได้พูด..แต่นายกลับรู้ได้ยังไงกันว่าฉันคิดยังไง”ผมเริ่มถามเขากลับไหลังจากี่เงียบฟังเขามานาน


 

         “อย่าลืมสิ...เราคือคนคนเดียวกัน..นายคิดอะไรอยู่ในใจฉันรู้อยู่แล้วล่ะ” เขาพูดแล้วกอดผม “นึกสิไฮเสะ.. จะปล่อยให้โทวกะจังรอแบบนี้เหรอ..?”


 

         อา..เหมือนจะนึก...อะไรออกหน่อยๆ…


 

        …….


 

        ………


 

        ภาพทุกอย่างที่พรั่งพรูเข้ามาในหัวของผม! ทั้งเหตุการณ์ครั้งแรกที่ไปเดทกับคุณริเสะ ผมกลายเป็นครึ่งกูล ได้พบกับโทวกะจังและ..ได้ถูกล้างความทรงจำ!


 

        “ลองบอกฉันหน่อยได้ไหมว่านายคือใคร..?”เขายังคงกอดผมอยู่และถามผม ผมยิ้ม..ในเมื่อคำตอบของผมมันชัดเจนอยู่แล้วนี่


 

        “ซาซากิ ไฮเสะ...ไม่สิ เรียกว่า‘คาเนกิ เคน’จะถูกกว่า”
 

         .   .   .

 

         .   .
 

         .
 

         “ซาซากิ..ซาซากิ!”


 

         ผมเริ่มลืมตาขึ้นมาแสงจากหลอดไฟมันจ้าจนผมต้องเอามือปิดตา ผมค่อยๆลุกขึ้นมาก็เห็นคุณอากิระ ชิราสุ ไซโกะ มุทสึกิและอุริเอะอยู่ด้วย


 

         เมื่อกี้..มันความฝัน? ไม่สิ..ผมไม่เชื่อ..ว่ามันเป็นความฝัน..เพราะผมจำได้หมดทุกอย่างแล้ว


 

         “นายจำได้ไหมว่านายคือใคร..?”คุณอากิระถามผม ผมยิ้มขึ้นมาน้อยๆและตอบเธอไป


 

         “ผม….คือ‘คาเนกิ เคน’ครับ”


 

         ตู้ม!


 

         คุณอากิระเมื่อได้ยินคำตอบจากผมก็ได้จับผมทุ่มกับโต๊ะไม้หัก และหันไปสั่งกับทุกคนในหน่วย “จับเป็น..กูลระดับ SS”


 

         “คุณอากิระ คุณคิดว่าพวกอุริเอะจะจับผมได้งั้นหรือครับ? ถึงจะเป็นครึ่งกูลแต่ก็ไม่ได้เป็นครึ่งกูลเต็มตัวเสียหน่อย” ผมพูดกับคุณอากิระ ในขณะที่ทุกคนในหน่วยมองด้วยสายตาไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น


 

         “คุณอากิระ..ผมเคยสงสัยนะครับ...ว่าทำไมผมถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้อยู่คนเดียว แต่แล้วผมก็ได้เข้าใจว่ามันคือโชคชะตาของผม ทั้งกลายเป็นครึ่งกูล โดนไปจับทรมาน หรือสู้แพ้คุณอาริมะและถูกจับมาล้างสมองให้กลายเป็นพวกโดฟ มันน่าขำนะครับ” ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ “แล้วผมผิดเหรอครับ ผมผิดเหรอที่กลายเป็นครึ่งกูลแบบนี้ โลกแบบนี้น่ะ...จะมีใครที่เข้าใจผมบ้างใหม?”


 

          “ซาซากิ…” คุณอากิระเม้มปากและพูดอีกครั้ง “ไปซะ”


 

          “เอ๊ะ!?”



          “ฉันบอกให้ไป.....ฉันจะไปบอกพวกเบื้องบนว่าความจำของนายกลับมาแล้วพยายามจะหลบหนีฉันจงจำเป็นต้องฆ่า‘ซาซากิ ไฮเสะ’ทิ้งไปซะ และเพราะการต่อสู้ทำให้ศพของนายโดนควิ้งของฉันกำจัดทิ้งไปแล้ว”



 

         “แต่ว่า...แบบนั้นมัน..ถ้าความจริงแดงขึ้นมาล่ะก็..คุณอากิระก็จะ..”


 

         “รู้อะไรไหมซาซากิ” คุณอากิระหรี่ตาลง “ว่าตลอดเวลาที่เป็น‘คุณแม่’ให้นายน่ะ ถึงแม้ว่าจะเป็น‘ครอบครัวจอมปลอม’ก็ตาม แต่ฉัน..ในฐานะคนที่เป็น‘แม่จอมปลอม’ก็อยากที่จะช่วยนาย ไปให้ไกลจากที่นี่ซะอย่าให้พวก CCG เจอได้..ฉันขอให้นายโชคดีซาซากิไม่สิ...คาเนกิ เคน”


 

         “คุณอากิระ…” ผมมองคุณอากิระที่ส่งยิ้มให้ผม ผมพยักหน้าให้กับเธอ “ครับ..คุณแม่..ถึงคุณจะไม่ใช่แม่แท้ๆแต่ก็คอยสั่งสอนผมมาตลอด เพราะงั้นผมไปนะครับ”


 

         ผมหนีออกไป..และดูนาฬิกาที่ข้อมือ..สามทุ่มแล้ว..ผมเดินโซเซตามทางไปจนถึงร้านกาแฟ :Re ผมมองหน้าร้านที่ยังไม่ปิดแต่ในร้านไม่มีลูกค้าเลย..ทั้งๆที่ร้านนี้กาแฟก็ออกจะอร่อยนี่นะ..แต่ช่างเถอะ…


 

         ผมเปิดประตูร้านเข้าไปหวังว่าจะได้ยินเสียงเธอคนนั้นมาต้อนรับผม


 

         “ยินดีต้อนรับค่ะ..อะ..คุณซาซากิ”โทวกะจังเดินออกมาพูดตะกุกตะกักทำเหมือนกับว่าเรื่องที่เธอกินเนื้อผมไม่เคยเกิดขึ้น


 

        “โทวกะจัง” ผมเดินเข้าหาเธอและพูดอะไรบางอย่าง “ที่โทวกะจังกินเนื้อของผมน่ะ...มันก็ช่วยไม่ได้นี่..ก็โทวกะจังเป็นกูลนี่หน่า”


 

        “กะ..กูล? พูดเรื่องอะไรกันคะคุณซาซากิ”โทวกะจังตาเลิกลั่ก ผมจึงเอานิ้วมือแตะริมฝีปากของโทวกะจังให้หยุดพูด


 

       “ผมรู้นะ..ว่าโทวกะจังเป็นกูล”


 

        “....”


 

        “และผม...ไม่ได้ชื่อว่าซาซากิ ไฮเสะ”


 

        “...”



        “ผม..ชื่อคาเนกิ เคน”



 

         “นาย…” โทวกะจังตาโตขึ้นและสั่นระริกเธอมองผมคล้ายจะร้องไห้ เธอเข้ามากอดผมเต็มแรงและร้องไห้.. “นายจำทุกอย่างได้แล้วใช่ไหม?”


 

         “ครับ”


 

         “นายจะไม่หายไปไหนอีกแล้วใช่ไหม!?”


 

         “ครับ”


 

         “นายจะไม่ลืมฉันอีกแล้วใช่ไหม!?”


 

         “ครับ”


 

         “นาย…”


 

         ไม่ทันที่โทวกะจังพูดจบผมเอามือเชยคางเธอขึ้นมาและประทับจูบลงไปเนิ่นนานและถอนริมฝีปากของผมออกมา ผมกอดโทวกะจังและพูดบางสิ่งบางอย่าง


 

         “ผมจะไม่ทิ้งโทวกะจังไปที่ไหนอีก”


 

         “ฮึก ฮือ..”


 

         “ผม...จะอยู่กับโทวกะจังตลอดไป”


 

         “สัญญานะ..”


 

         “ครับ ผมสัญญา”


 

         “ฉันอยากบอกนายตลอดว่า...ฉัน...รักนาย..”


 

         “ผมเอง...ก็รักโทวกะจังเหมือนกันครับ”


 

         “.......ยินดีต้อนรับกลับนะ..คาเนกิ”


 

         “ผมกลับมาแล้วครับ”


 

         ต่อจากนี้ไป..ผมจะปกป้องเธอ


 

         ไม่ว่าจะมีอุปสรรคอะไรผมก็จะจับมือเธอและผ่านไปด้วยกัน


 

         ผมจะไม่ยอมให้ใครมาพรากเราสองคนแยกจากกันอีกแล้ว


 

         ผมอยากที่จะใช้ชีวิตร่วมกับเธอตลอดไป


 

         ผมรักเธอ..โทวกะจัง




 

▴ ▾ ▴ ▾ ▴ ▾ ▴ ▾ THE END ▴ ▾ ▴ ▾ ▴ ▾ ▴ ▾


 

ส่งท้าย
 

โทวกะ : ฮึกฮือ // ยังกอดคาเนกิไว้อยู่
 

โยโมะ : // โผล่มา // นายจำได้แล้วสินะคาเนกิ
 

โทวกะ : มะ..มะ...มาตอนไหนคะพี่!! //รีบผละตัวออกจากคาเนกิ
 

โยโมะ : นานแล้ว..ตั้งแต่..คาเนกิจูบกับเธอ แล้วเธอก็บอกว่า.. “ฉันอยากบอกนายตลอดว่า...ฉัน...รักนาย..” ไม่นึกเลยนะว่าเธอจะมีด้านแบบนี้ด้วย //ทำหน้านิ่ง
 

โทวกะ : อะ..อะ… //หน้าเริ่มขึ้นสีแล้วหันไปทางคาเนกิ // เพราะนายแท้ๆตาบ้า! ตายซะ!!
 

คาเนกิ : แล้วผมผิดอะไร! ว้ากกกกกกกกกก
 

โยโมะ : อาเมน
 

จบเถอะ!


 

☛คุยกับผู้แต่ง

    ในที่สุดก็แต่งเสร็จจนได้!!!! T^T ตอนแรกกะเอา 7-8 หน้าจบแต่ดันเขียนถึง 15 หน้า

Oh No!!! TTOTT เขียนเพลินมาก อันนี้เป็นพาร์ทจบต่อจากฟิคสั้นเรื่อง I Would To Wait

Forever เป็นมุมมองของโทวกะที่ตอนจบโทวกะยังคงไม่สมหวังกับคาเนกิและพาร์ทจบนี้

จะเป็นเรื่องราวต่อจากที่โทวกะเจอคาเนกิแต่เจ้าตัวก็จำไม่ได้ปล่อยจบทั้งยังงั้นแต่คราวนี้

มาสานต่อให้มันจบๆไปเลย lol เป็นอะไรที่อยากเอามาแต่งเป็นเรื่องยาวโคตรรรร แต่ดอง

เยอะไว้แล้วทำใจค่ะ งั้นไว้พบกับโอกาสหน้าซึ่งเป็นแฟนฟิคสั้นโตเกียวกูล :Re นะคะ เอา

เป็นเซ็ทเลย แต่ถึงจะอ่านไม่ครบ ไปอ่านของคนโน้นนี้ก่อนก็อานรู้เรื่องไม่งงค่ะ ตอนนี้แต่ง

ไปได้สองเรื่องคือ I Would To Wai Forever คู่คาเนกิโทวกะพาร์ทแรก กับอีกอัน I’m Back

คู่คาเนกิโทวกะพาร์ทจบค่ะ ซึ่งคู่หน้าเป็นคู่อายาโตะกะฮินามิเนื้อหาภาค:Re เช่นกันค่ะ งั้นก็

ถ้าแต่งเสร็จจะมาแบ่งปันให้อ่านนะคะ ไว้มาเจอกันอีกในตอนนั้นนะคะ #อ่านแล้วเมนท์!

#ติดตามข่าวสารได้ที่เพจเราค่ะ #จิ้มเลยค่ะ 😊 >>Yume•Souzou<<




By.Yume•Souzou



 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Marchmallow•ASL จากทั้งหมด 35 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

8 ความคิดเห็น

  1. #8 Shirata-chan (@Shirata223345) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 16:17
    อร้ายยยย ฟินนน
    #8
    0
  2. วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 20:41
    ไม่คิดว่าจะมีคนแต่งคู่นี้จริงๆ ฮือออ TT ขอบคุณค่าาาาาา
    #7
    1
  3. วันที่ 10 เมษายน 2558 / 23:06
    หาคู้นี้มานานมากกกกกกกกกกกกกก แต่ได้สนุกมากค่ะ หายากจริงๆค่ะคู่นี้
    #6
    0
  4. #5 May
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 12:50
    ขอบคุณค่หาคนแต่งค๔ู่นี้ยากมากกกก ฟินสุดๆตอนจบนี้แอบสงสารคาเนกิ555
    #5
    0
  5. วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 12:46
    โอยยยย  ฟิน -..-
    #4
    0
  6. วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 21:33
    หายากมากสำหรับคนแต่งคู่นี้ อยากให้ไรเตอร์แต่งอีกค่ะ ชอบมากๆๆ จะติดตามผลงานต่อไปนะค่ะ 
    #3
    0
  7. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:34
    ในที่สุดก็มีคนแต่งฟิคคู่นี้ หายากจริงๆ อ่านแล้วเพลินเลยค่ะ ถึงช่วงหลังจะคิดว่ามันง่ายไปหน่อยแต่ก็โอเค แต่งอีกนะค่ะ ^^
    #2
    0
  8. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:42
    อากิระนี้คุณแม่จริงๆ *w*
    ในที่สุดคาเนกิก็กลับมาหาโทวกะ กรี๊สสสสสสส
    ฮา โยโมะคะ ทำหน้านิ่งๆแต่มองตาไม่กระพริบเลยนะจ๊ะ 55555555555555
    #1
    0