[Fic Tsukipro] แมวสองหางกับคุณยักษ์

ตอนที่ 1 : ตอนที่1:วิถีแมวสองหางโดยทั่วไป~

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 75
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 ก.พ. 62


(ไม่ทราบเครดิตนะฮะ ขออภัยด้วย ขอแปะที่มาแทนเน้อ https://www.pinterest.com/pin/677017756456493621/?autologin=true )

************************************************************



จิ๊บ จิ๊บ ...


เช้าแล้วเหรอ? เสียงนกตัวเล็กตัวน้อยเกาะบนกิ่งไม้สูงบ้างบินถลาลมตัดกับท้องฟ้าแสดอรุณ ผมค่อยๆขยับตัวพลางบิดขี้เกียจ แล้ว...จะทำอะไรต่อดีล่ะ?


อย่างแรกคงไปเดินเล่นหาปลาตามปกติ วิถิชีวิตแมวสองหางหรือที่มนุษย์เรียกว่าแมวผีเอย ปีศาจแมวเอย มันเรียบง่ายไม่ต่างจากปีศาจทั่วไป ใช้ชีวิตเรียบง่าย พเนจรไปเรื่อยๆ ถ้าไม่ตกปลากกินก็แปลงเป็นแมวไปขอมนุษย์กิน ไม่ก็แปลงเป็นมนุษย์ไปขโมยกระเป๋าเงินมนุษย์แล้วก็ไปซื้อซะเอง! ชีวิตของผมก็ไม่ค่อยมีอะไรให้น่าตื่นเต้นเท่าไรหรอก โดยรวมห้าสิบปีที่ผ่านมา ชีวิตเรียบง่ายดีครับ


เดินไปตามป่าเขาจุดหมายของผมตอนนี้คงเป็นลำธารเพื่อไปตกปลากิน มื้อเที่ยงกะว่าจะไปขอมนุษย์ที่ขายปลาในตลาด เป็นคุณลุงแก่ๆเสียงดังหน้าตาดูน่ากลัวแต่ความจริงแล้วใจดีสุดๆไปเลย! ข้อดีของแมวก็คือเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าเอ็นดูนี่แหละนะ


ถึงจะว่าชีวิตมันเรียบง่ายก็เถอะครับ แต่ความจริงก็ไม่ได้อย่างที่คิดเสมอไปนะครับ ถึงผมจะเป็นพวกปลายแถวแต่เหมือนเทพเจ้าจะเอ็นดูผมนักจึงมักประทานดวงซวยมาให้ตลอด ... ให้ยกตัวอย่างนะครับ คงไม่มีใครอยากหาเรื่องกับปีศาจที่ฆ่าเราได้ในพริบตา ...ครับ ผมเองก็ไม่ต่างกัน ถึงจะปลายแถวอย่างไรแต่หากเผลอย่างกรายไปในถิ่นของปีศาจระดับสูงแล้ว เรื่องที่ต้องทำคือวิ่งและหนี! แต่ถ้าปีศาจตนนั้นใจดีเรื่องก็จะง่ายขึ้นมากเลยครับ


จ๋อม....


ระหว่างที่ชมนกชมไม้คิดเรื่องต่างๆมากมายก็มาถึงลำธารแล้วครับ อ่า...น้ำเย็นสบายดีจัง ผมเอามือจุ่มน้ำรับรู้ได้ถึงความเย็นสายธาร ถ้าผมแปลงเป็นแมวคงไม่มีทางได้ทำแบบนี้หรอก ก็ร่างแมว...พอตกน้ำก็จะเปียกไปทั้งตัว วันไหนลมแรงก็จะหนาวไปทั้งวัน ...


"...คิดว่านี่ที่ใครกันฮะ? ไอ้เจ้าแมวขี้เรื้อน"

"โหดร้ายไปไหมครับ...เรียวซัง"


เรียวซัง เป็นพรายน้ำรูปร่างลักษณะถ้ามองไกลๆก็เป็นสตรีผู้งดงามเชียวล่ะ ปีศาจชายผมสีเทางดงาม ผ้าคลุมศีรษะฟ้าโปร่งเข้ากับกิโมโนสีฟ้าขาวอย่างดีและอาภรณ์พิเศษประจำตัวคืองูขาวสองตัวที่พันอยู่รอบแขนสองข้าง


"รีบๆไปให้พ้นเสีนทีจะดีมาก"

"แต่ที่นี่ก็ไม่ได้เป็นของเรียวซังนี่น่า"


แต่เดิมท่านชูก็เป็นผู้ปกครองน้ำตกและสายธารแห่งนี้รวมไปถึงทะเลสาบที่สายธารนี่ไหลไปรวมตัวกัน มังกรวารีผู้ยิ่งใหญ่ที่ทุกตนละแวกนี้ต้องรู้จัก ตอนที่เดินเรร่อนมาก็ได้ท่านชูช่วยเอาไว้ ถึงจะบอกว่าท่านชูเป็นปีศาจแต่คงก่ำกึ่งอยู่หรอก ยามปกติท่านก็เป็นเทพในสายตามนุษย์ ยามโกรธก็เป็นดั่งปีศาจ แต่นิสัยโดยเดิมของท่านชูก็เป็นคนใจเย็นอยู่แล้ว เอาเป็นว่าท่านชูเป็นผู้ปกครองที่นี่ก็พอ..


"แล้วจะเดินทางไปไหนต่อ?"

"กำลังคิดอยู่ว่าจะไปที่ไหนดี แต่ผมกะจะกลับไปที่แดนภูตพรายมากกว่า"

"...จะรอดหรอ" ถึงพูดแบบนี้แต่เรียวซังก็เป็นคนอ่อนโยนพอสมควรเลยนะครับเนี่ย


"คิดว่านะครับ ผมเองไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนเลย คิดว่ามันน่าสนุกดี เพราะเป็นแดนที่มีแต่ภูตพรายนี่ครับ"


"...เจ้าชื่อว่าอะไรนะ" เรียวซัง...อยู่ด้วยกันมาเป็นเดือนแล้วนะครับ ทำไมลืมชื่อผมกันแบบนี้ ผมเสียใจนะ...


"โซระ..ครับ"

"ถือเป็นคำแนะนำจากผู้อาวุโสแล้วกัน ที่นั้นไม่เหมือนกับที่นี่หรอกนะ ทุกสิ่งของแดนภูตพรายขึ้นอยู่กับพลัง ผู้ที่ยิ่งใหญ่กว่าจะขมเห่งระดับล่างเป็นเรื่องปกติ ถ้าเจ้าไม่แข็งแกร่งจริงก็อยู่ไม่รอด แต่แมวอย่างเจ้าก็คงหลบได้สบายๆอยู่หรอก"

"ขอบคุณสำหรับคำชมครับ"

"ข้าประชด!"

   ซึนเดเระจังนะครับเรียวซัง แต่ก็ขอบคุณสำหรับคำแนะนำจริงๆครับ ผมตกปลาและนำปลามาย่างไฟก่อนจะบอกลาเรียวซัง จากที่ว่าจะไปหาคุณลุงผมเปลี่ยนกำหนดการคือเดินไปเรื่อยๆ เพราะเรียวซังบอกว่าการจะไปสู่แดนภูตพรายต้องอาศัยช่วงเวลาประตูมิติทั้งสองเปิดพร้อมกัน และสถานที่ก็คือการลอดผ่านเสาโทริอิ อันเป็นเขตแบ่งมิติของมนุษย์กับมิติอื่น ยามเย็นหรืออัสดงสีแสด ซึ่งแสงอาทิตย์จะต้องลอดผ่านโทริอิสีแดงทั้งหมด หายากปานนั้นไม่ไหวครับ ผมเลยไปใช้อีกวิธีตาทคำแนะนำของเรียวซัง คือรอช่วงเวลาตีสาม อันเป็นเวลาที่ประตูมิติทั้งสองเปิดพร้อทกันพอดี ช่วงเวลาที่มนุษย์ไปแดนภูตพรายได้และภูตพรายก็ไปแดนมนุษย์ได้เช่นกัน


   ที่ต้องทำคือเดินไปที่ศาลเจ้าเมืองข้างๆครับ! ถามว่าทำไมต้องถ่อไปอีกเมือง... เพราะเรียวซังแนะนำมาว่าที่นั่นมีคนที่พาผมไปแดนภูตพรายอย่างปลอดภัย แต่ใครเนี่ยผมก็ไม่รู้เหมือรกัน เดี๋ยวไปผมก็คงรู้เองละนะ~ แต่จะไปถึงเมืองข้างๆ....แอบนั่งรถไฟฟ้าขึ้นไปละกัน ขืนเดินไปเมื่อยขาจนขาสั่นแน่ ว่าแล้วตัดสินใจมุ่งหน้าไปที่สถานนี~☆

----------------------------------------------------------------------------------------



ติดตามขมตอนต่อไป~ โซระคุงจะได้ไปยังแดนภูตพรายไหมนะ เป็นกำลังใจให้น้องเถอะ! 

#เขียนด้วยความกาวว

*อาจจะสั้นเพราะเราแต่งในโทรศัพท์ค่ะ แล้วมาจัดลงหน้าในคอม เป็นไปได้อยากจะแต่งในคอมเลย แต่เพราะตาเราแห้งบ่อย ถ้าจ้องคอมนานๆจะรู้สึกแสบตาสุดๆไปเลย (ฮาาา) ถึงจะใช้ยาหยอดตาช่วยแล้วก็เถอะค่ะ 55

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น