หากพระจันทร์มองอยู่ ผมขอ...

ตอนที่ 1 : เราทุกคนล้วนมีเรื่องอ่อนแอในใจกันทั้งนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 มี.ค. 63

000

เราทุกคนล้วนมีเรื่องอ่อนแอในใจกันทั้งนั้น

 

กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ตลบอบอวลไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กทำผมเวียนหัวนิดหน่อย แต่ถ้าหากเทียบกับกลิ่นคาวที่ปะปนในอากาศแล้วผมว่ามันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด แสงไฟสลัวภายในห้องกับเพลงช้า ๆ ที่เปิดคลอเบา ๆ ทำให้ผมผ่อนคลายไม่น้อยถึงแม้ว่าความสว่างมันจะเป็นอุปสรรคอย่างมากในการมองเห็นของผมก็ตาม

ร่างเล็กตรงหน้ากระตุกเล็กน้อย แววตาอิดโรยมองมาที่ผม

 

แย่ที่ผมอ่านแววตานั้นไม่ออก....

....ทุกครั้งผมไม่เคยอ่านแววตาพวกนั้นออกเลย

 

ดอกทานตะวันสีเหลืองในแจกันก้มหน้าลงมาทักทายผมอย่างเขินอาย มีเพียงแค่เสียงหายใจรวยรินที่ดังทำลายความเงียบในห้องแข่งกับเสียงเพลง ผมทิ้งตัวนั่งลงโซฟาตัวใหญ่ริมห้องบนโต๊ะตัวเล็ก ๆ ด้านหน้ามีแก้วใสบรรจุของเหลวสีม่วงอมแดงวางไว้ราวกับตอบสนองความต้องการของผมในตอนนี้ได้เป็นอย่างดี

“พี่...พะ...พี่หมะ....พี่หมอ....พี่หมอครับ”

 

“......”

 

“พี่หมอ...พี่....ฮึก”

 

ผมเคยบอกเขาไปแล้วว่าสิ่งที่ผมเกลียดที่สุดคือการถูกขัดจังหวะเวลาที่ผมกำลังเคลิ้มไปกับอะไรสักอย่าง แต่เด็กคนนี้ไม่เคยจำ รูปวาดในห้องที่วาดไม่เคยเสร็จก็เป็นเพราะเขา แต่น่าแปลกที่ตอนนั้นผมไม่ได้รู้สึกขัดใจมากเท่ากับตอนนี้

“พี่หมอ...ลิน...ฮึก จะ...ลิน....เจ็บฮะ”

 

“.....”

 

“ลิน...เจ็บมากเลย ฮึก”

ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงขายาวก้าวไปตามจังหวะการหายใจของร่างเล็กตรงหน้า เตียงสีขาวสะอาดเปื้อนคราบสีแดงเป็นจุด ๆ มือของผมลูบไปตามกรอบหน้าชัดเจนของอีกคนที่นอนหมดแรงบนเตียงหลังใหญ่ ผมอ่านแววตาแบบนั้นไม่ออกจริง ๆ เสียดายที่ผมไม่เคยเข้าใจเรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียวมันอาจจะฟังดูขัดแย้งที่จิตแพทย์ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกผ่านแววตาของคนอีกคนได้

แต่ผมเป็น....

 

....สิ่งเดียวที่ผมไม่เข้าใจ ดวงตาคู่นั้น

.

.

.

ไม่เคยเข้าใจมันเลย

 

“พี่บอกว่ายังไงครับ”

 

“แต่...ลินเจ็บ....ปล่อยลิน...ปล่อย”

 

“ปล่อย? ให้พี่ปล่อยลินไปไหน?”

 

“ลินจะกลับบ้าน...ลินจะ...”

 

“ก็ที่นี่ไงครับ บ้าน”

 

“.....”

 

“ไหนลินบอกว่าจะอยู่กับพี่ไงครับ?”

 

“พี่หมอ...”

 

“ลินจะทิ้งพี่ไปอีกคนใช่มั้ย”

 

“....”

 

“พี่รักลินมากนะ”

 

“พี่หมอ...ปล่อยลินนะครับ”

 

“ทำไมล่ะลิน ลินไม่รักพี่แล้วเหรอครับ”

 

“.....”

 

“อยู่กับพี่นะ”

 

“.....”

 

“อยู่กับพี่....ตลอดไป

 

ว่ากันว่าดวงดาวแต่ละดวงมีเหตุผลในการส่องแสงของตัวมันเอง บ้างก็เพื่อชูความงดงามของตัวเองเพื่อความโดดเด่นและเป็นจุดสนใจของคนที่จ้องมองมาที่ตัวของมัน บ้างก็บอกว่ามันส่องสว่างเพียงเพราะประดับคุณค่าในตัวเองก็เท่านั้นแต่สำหรับผม ผมว่าเหตุผลของพวกมันก็เป็นเพียงแค่การปกปิดตัวตนที่แท้จริงของพวกมันมากกว่า

....ความงามจากเปลือกนอกและความงดงามแบบผิวเผิน

 

น่าเสียดายที่ผมไม่เคยหลงใหลในเรื่องนั้นเลย

 

น่าเสียดายที่ผมเลือกมองในด้านอื่นที่คนอื่นไม่เคยมอง

.

.

.

.

“อยู่กับพี่นะครับลิน” เสียงเพลงหยุดไปแล้ว

 

อยู่ด้วยกันตลอดไป

 

เสียงเพลงที่วนเพลงเดิมกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงหายใจที่เงียบลง แก้วใสในมือร่วงลงกระทบแผ่นกระเบื้องขาวด้านล่างตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ของเหลวด้านในแตกกระจายกระเซ็นเปื้อนขากางเกงทรงกระบอกสีเทาของผมขยายเป็นวงกว้าง มือซ้ายยังคงวางอยู่บนหน้าผากมน

 

ดอกทานตะวันพวกนั้นก็ยังคงจ้องมาที่ผมไม่ละสายตา

 

เป็นภาพที่งดงาม....

กายเล็กไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดนอนแน่นิ่งบนเตียงสีขาวข้างกายมีดอกทานตะวันสีสดวางอยู่ข้าง ๆ ดวงตาคู่นั้นปิดลงพร้อมกับมีดบนอกด้านซ้ายที่จมมิดหายเข้าไปจนแทบมองไม่เห็นด้ามจับ กลิ่นคาวเลือดเริ่มรบกวนอากาศภายในห้องนี้อีกครั้งแย่ที่ผมไม่ได้ทำช่องระบายอากาศเพิ่มเอาไว้

“ตลอดไป....”

 

 

กล่องอะครีลิกใสทรงสี่เหลี่ยมถูกปิดลงพร้อมกับสิ่งของด้านในที่ถูกล็อกปิดตายไปพร้อมกับมัน แหวนวงนั้นยังคงสวมอยู่บนนิ้วนางและมันจะอยู่อย่างนั้นตลอดไป.....

 

....ตราบใดที่ผมยังเก็บข้อมือของลินเอาไว้มันก็จะคงอยู่อย่างนั้นไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

 

 

 

 

#วอนนาบีจะเล่าให้ฟัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 นามสกุลคิม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2563 / 17:02

    ชอบอ่าๆ​ มาต่อนะคะๆ

    #2
    0
  2. #1 วอน นา บี วิท ฮุน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 11:38

    แอบเขินนิดหน่อยเพราะไม่ใช่แนวที่เขียนเลย ยังไงฝากน้องมิไว้ด้วยนะคะ :)

    #1
    0