คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ OS ] ‪♣ ⌜ Casino ⌟‬ ♣ : Hunhan

โดย HolinezZ

เขา...โหดร้ายกับลูกน้องทุกคน แต่อ่อนโยนกับเด็กน้อยของเขาเพียงคนเดียว #คาสิโนฮฮ

ยอดวิวรวม

30,637

ยอดวิวเดือนนี้

297

ยอดวิวรวม


30,637

ความคิดเห็น


194

คนติดตาม


3,626
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ก.พ. 62 / 09:43 น.
นิยาย [ OS ] ‪♣ ⌜ Casino ⌟‬ ♣ : Hunhan [ OS ] ‪♣ ⌜ Casino ⌟‬ ♣ : Hunhan | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
  Casino ⌟‬



เซฮุน 34  x  ลู่หาน 14




ฟิคเรื่องนี้เป็นเพียงฟิคสั้น แต่งขึ้นเนื่องในวันปีใหม่ 2019 ตามธรรมเนียมปฏิบัติในทุก ๆ ปี
 และเป็นการสรรเสริญความหล่อของเซฮุนใน MV Love shot เพียงเท่านั้น
Concept พระเอกฟิคเรื่องนี้ 
เขามีเงิน แต่ใช้เงินไม่เป็น รวย แต่ไม่ทำงาน 
มีอำนาจ แต่อำนาจนั้นใช้ควบคุมเด็กน้อยของเขาไม่ได้

. พบกันเร็ว ๆ นี้ .



Hashtag : #คาสิโนฮฮ 
[ อิมเมจชาย x ชาย ]

t
b

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ก.พ. 62 / 09:43


Casino


Part I




          ปั้ง!


          ร่างที่กำลังไร้วิญญาณร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นหลังเสียงปืนดังลั่นไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ ลูกกระสุนฝังลงไปที่กลางศีรษะของชายผู้นั้น ปลายกระบอกปืนลดต่ำลงหลังจากที่เหนี่ยวไกปืนปลิดชีวิตลูกน้องคนสนิทที่เขารักมากที่สุดไป เปลือกตาของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์หลับลงพร้อมกันก่อนที่เสียงร้องไห้ของเด็กผู้ชายวัยสามขวบจะส่งเสียงร้องดังขึ้นมา สร้างความรำคาญใจให้กับทุกคนที่ยืนอยู่ในที่นี้เป็นอย่างยิ่ง


          เด็กน้อยที่ยังไม่รู้เรื่องราว เอาแต่ร้องไห้เพราะเสียงปืนที่ดังลั่นจนแสบแก้วหู หวีดเสียงร้องหาแต่ผู้เป็นพ่อของตนที่ตอนนี้ได้นอนเป็นร่างไร้วิญญาณไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


          “แงงงงงง...” ท่ามกลางความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าปริปากพูดออกมาเลยหลังจากที่เสียงปืนนั้นเงียบลง ลูกน้องอีกสามคนหันมามองหน้ากันเหมือนต้องการที่จะสื่อสารผ่านทางสายตาว่าจะทำเช่นไรต่อไป เด็กน้อยตัวเล็ก ๆ เอาแต่กอดขาผู้ที่กำลังยืนถือปืนอยู่ ร้องไห้หาแต่พ่อตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ร่างกายของคนที่เขากำลังยืนกอดอยู่จะเป็นฆาตกรที่เพิ่งจะฆ่าพ่อของตนไป


          “เซฮุน พาเด็กคนนี้ไป” ลดปืนในมือลงมาอยู่ข้างลำตัวพร้อมหันหน้าไปบอกลูกชายวัยยี่สิบสามปีที่ยืนมองเหตุการณ์รุนแรงต รงหน้าราวกับว่ามันเป็นเรื่องปกติและต้องทำใจให้ชิน แม้ว่าข้างในลึก ๆ เขาจะรู้สึกเจ็บปวดไม่แพ้กันที่พ่อของตนเองต้องมาพรากชีวิตพ่อของเด็กน้อยคนนี้ไป


          ชายที่เป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อ เติบโตมาด้วยกัน รับใช้พ่อด้วยความจงรักภักดีแต่มาวันหนึ่งต้องมาหักหลังกันเพราะเรื่องเงิน...เงินคือตัวแปรสำคัญที่นำพาพ่อของเด็กคนนี้ไปสู่ความตาย


          “ฮึก...” เซฮุนเดินเข้ามาหาผู้เป็นพ่อตามคำสั่ง ร่างสูงย่อตัวลงช้อนร่างของเด็กน้อยที่ยังไม่หยุดร้องไห้ขึ้นมาอุ้มแนบอก หันมองหน้าเด็กชายตัวเล็กที่เอาแต่ร้องไห้จนตาแดงช้ำดูน่าสงสาร ร้องเหมือนจะขาดใจตายเพียงเพราะกลัวเสียงปืนที่ดังลั่น


          ไม่ใช่ว่าร้องไห้เพราะเสียพ่อตัวเองไป อดสงสารไม่ได้จริง ๆ เซฮุนไม่อยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น แต่เรื่องของธุรกิจ การหักหลังกันถือว่าเป็นเรื่องที่ร้ายแรงมากที่สุดแล้ว


          “แล้วศพของเขา เราจะทำยังไงดีครับนายท่าน” 


          ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม โอ ซอนจินเจ้านายของเขาที่ยังคงยืนมองร่างของลูกน้องนอนจมกองเลือดอยู่ห่างออกไปจากที่เขายืนอยู่เพียงไม่กี่เมตร ด้วยสายตาที่ฉายแววโกรธเคืองซ่อนความเจ็บปวดและเสียใจที่ต้องทำแบบนี้ แต่เพื่อปกป้องธุรกิจและปกป้องตัวเขาเอง เขาจึงต้องเลือกทางออกนี้


          “พาไปฝังที่สุสานที่ไกลที่สุด ห้ามให้ใครรู้ว่าเขาตายไปแล้ว เคลียร์พื้นที่ตรงนี้ด้วย ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงหูตำรวจ รู้ใช่ไหม ว่าฉันจะจัดการพวกนายยังไง...นายก็ด้วย โอ เซฮุน” แม้ว่าจะมีศักดิ์เป็นพ่อ แต่ลูกชายของเขาก็ไม่อาจละเว้นได้ ไม่มีคำว่าสัจจะในหมู่โจรแม้ว่าเซฮุนจะเป็นลูกแท้ ๆ สายเลือดเดียวกันก็ตาม แต่ถ้าคิดจะหักหลังกันขึ้นมาต่อให้เป็นลูกเขาก็ไม่เว้น


          ซอนจินยื่นปืนกระบอกนั้นไปให้ลูกน้องอีกคนเพื่อนำมันไปทำลายทิ้งซะ ส่วนเขาก็เตรียมตัวเดินกลับไปที่รถเพื่อที่จะกลับไปยังคาสิโนของเขาต่อ แต่ทว่าในตอนนั้นเซฮุนลูกชายเพียงคนเดียวของเขากลับเรียกเอาไว้ซะก่อนที่เขาจะเดินไปถึงตัวรถ


          “พ่อ แล้วเด็กคนนี้...”


          เซฮุนหมายถึงเด็กที่เขากำลังอุ้มอยู่ จะเอายังไงต่อไปดีในเมื่อพ่อของเขาจบชีวิตไปแล้ว แม่ของเด็กก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ญาติสนิทมิตรสหายที่ไหนก็ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว นั่นก็เท่ากับว่าเด็กคนนี้กำลังจะกลายเป็นเด็กกำพร้า และเซฮุนก็ยอมไม่ได้ที่จะเห็นเด็กตาดำ ๆ ที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ต้องไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้านั่น


          “ฉันจะเก็บไว้ ชดเชยกับการที่ฉันฆ่าพ่อของเด็กนี่”


          “หมายถึงให้เขาเป็นน้องผม?”  


          “ใช่ แต่ไม่ได้รับเป็นลูกบุญธรรมแบบถูกต้องตามกฎหมายหรอกนะ ทรัพย์สมบัติที่ฉันมีมันยังคงเป็นของนายเหมือนเดิม และฉันก็ไม่มีเวลามากพอที่จะเลี้ยงดูเด็กคนนี้ได้ ฉันยกให้นาย”


          ผลักภาระทั้งหมดไปยังลูกชายของตนอย่างไม่ใยดี ก่อนจะเดินกลับขึ้นรถไป เซฮุนได้แต่ยืนงงเพราะตนก็ไม่ได้สันทัดเรื่องนี้สักเท่าไหร่ เกิดมาเป็นลูกคนเดียว ทั้งยังเพิ่งจะเรียนจบมาได้ไม่นานแต่กลับต้องมาเลี้ยงเด็กที่เป็นลูกชายของลูกน้องพ่อที่หักหลังจนต้องตามมาฆ่าทิ้งไปต่อหน้าต่อตา

 

         มันน่าหดหู่เสียยิ่งกว่าอะไรดี เซฮุนไม่เห็นด้วยที่พ่อต้องมาปลิดชีวิตลูกน้องคนนั้น มันน่าจะมีทางออกที่ดีกว่านี้ แต่เขาเป็นเพียงแค่ลูกชายต่อให้เสนอความคิดอะไรออกไปก็คงไม่เป็นผล อีกอย่างตอนนี้พ่อของเขาก็ทำธุรกิจเกี่ยวกับพวกค้าอาวุธเถื่อนไหนจะมีธุรกิจที่ผิดกฎหมายอีกหลายอย่าง ล้วนแล้วแต่เสี่ยงคุกเสี่ยงตารางทั้งนั้น อะไรที่มันเป็นเนื้อร้ายมันก็สมควรที่จะโดนตัดทิ้งซะตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่มันจะลามไปเป็นปัญหาใหญ่โตในอนาคต


          “คุณเซฮุน จะทำยังไงต่อไปครับ”


          ลูกน้องคนสนิทของเซฮุนเดินเข้ามาถามเจ้านายของเขาที่ยืนอุ้มเด็กน้อยอยู่ ตอนนี้น้องหลับคาอกของเซฮุนไปเป็นที่เรียบร้อย คราบน้ำตายังคงเปรอะเปื้อนอยู่บนใบหน้าอยู่เลย คงจะร้องไห้จนหมดแรงไปเลยสินะ


          “น้องชื่อว่าอะไรนะ


          ลู่หานครับ”


          “อืม ปกติเด็กนี่พักที่ไหน”


          “พักอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์แถวย่านซงพาครับ แต่นายท่านบอกว่าให้พวกลูกน้องไปจัดการรื้อห้องของลีอินซาพ่อของลู่หานแล้วขนของใช้ไปทำลายทิ้งทั้งหมดแล้ว ตอนนี้น่าจะขายอพาร์ทเม้นท์นั้นทิ้งไปแล้วด้วย คุณเซฮุนจะกลับไปที่นั่นเหรอครับ”


          “ก็แปลว่าพวกข้าวของเครื่องใช้ของเด็กนี่ ก็ไม่เหลืออยู่เลยอย่างนั้นสิ?”


          ใช่ครับ”


          ถือว่าเป็นงานยากสำหรับเขามากที่จะต้องมาเริ่มต้นเลี้ยงเด็กใหม่ทั้งหมดเลย เขา...ที่เป็นเพียงผู้ชายคนหนึ่ง เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของโอซอนจินเจ้าของคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ และในอนาคตเขาก็ต้องเข้าไปดูแลที่นั่นต่อจากพ่อ


          มันจึงเป็นเหตุให้เขาต้องมาที่นี่ในวันนี้ มาดูเหตุการณ์ที่วันหนึ่งหากลูกน้องในความดูแลของตัวเองเกิดหักหลังขึ้นมา เขาจะต้องจัดการกับเรื่องนี้ยังไง ปกติแล้วพ่อของเขาไม่ได้มาลงมือเองแบบนี้หรอก ส่วนใหญ่จะให้มือปืนตามเก็บเงียบ ๆ แทน แต่ครั้งนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่ใหญ่โตจริง ๆ เพราะคน ๆ นั้นดันเป็นลูกน้องคนสนิทที่พ่อไว้ใจมาก ก็เลยตัดสินใจลงมือฆ่าทิ้งด้วยตัวของพ่อเอง


          “ติดต่อหาพี่เลี้ยงเด็กให้ฉันด้วย ฉันต้องการภายในวันนี้”


          ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้คงจะหนีไม่พ้นเด็กคนนี้ ที่ไม่รู้ว่าจะเติบโตขึ้นมาอย่างไร โตท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่ดำมืดแบบนี้ ถ้าเซฮุนเลือกได้เขาก็ไม่อยากให้เด็กคนนี้ใช้ชีวิตแบบพ่อของตัวเองเหมือนกัน มันเป็นความรู้สึกที่คนในอยากออก คนนอกก็ไม่อยากเข้า มันเป็นความสัมพันธ์ที่ใช้เงินเป็นเครื่องต่อรองกับทุกสิ่ง

 



          นับตั้งแต่วันนั้นที่พ่อของลู่หานเสียชีวิตไป...นี่ก็หนึ่งปีมาแล้วที่เซฮุนต้องเลี้ยงดูน้องเอง คอยเป็นผู้ปกครองไปรับไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล โดยที่พ่อของเซฮุนไม่เคยจะแยแสเด็กคนนี้เลยแม้แต่น้อย ขนาดคุณครูอนุบาลที่โรงเรียนยังเข้าใจว่าเซฮุนคือพ่อแท้ ๆ แต่เปล่าเลย เขาก็เป็นเพียงแค่พี่ชายคนหนึ่งพี่ชายที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดเลยด้วยซ้ำ


          “คุณเซฮุนครับ คุณท่านอาการทรุดหนักแล้วนะครับ”


          Bentley Flying Spur V8 คันสีดำที่เซฮุนนั่งอยู่ตรงเบาะหลังของรถข้างกันเป็นเด็กน้อยวัยสี่ขวบอย่างลู่หานที่กำลังนั่งกินเยลลี่ในถุงขนมที่เซฮุนใจดีซื้อให้หลังจากที่เพิ่งแวะไปรับมาจากโรงเรียน เด็กน้อยขี้แยในวันนั้น กลายมาเป็นเด็กน้อยที่ร่าเริง สดใสตลอดเวลาที่อยู่กับเซฮุนในวันนี้


          ลู่หานเป็นเด็กขี้อ้อน ร้องหาขนมทุกครั้งที่เซฮุนมารับแม้ว่าเขาจะยังไม่เข้าใจว่าเซฮุนเป็นอะไรกับตัวเอง ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายที่คอยไปรับไปส่งที่โรงเรียนในทุก ๆ วันคือพี่ชายที่เลี้ยงดูตนเองมาตลอดหนึ่งปี ลู่หานอาจจะมองว่าเขาเป็นแค่พี่ชายใจดีคนหนึ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาคือใครอยู่ดี


          “งั้นแวะไปที่โรงพยาบาลก่อนก็แล้วกัน”


          “ได้ครับ” ลูกน้องที่กำลังขับรถอยู่หักเลี้ยวพวงมาลัยไปยังเส้นทางที่จะนำพาพวกเขาไปยังโรงพยาบาลที่มีนายท่านพักรักษาตัวอยู่


          พ่อของเซฮุนถูกตรวจพบว่าเป็นมะเร็งตั้งแต่ช่วงต้นปีก็เลยรีบทำการรักษามาโดยตลอดนี่ก็หลายเดือนแล้วแต่ไม่เห็นท่าทีเลยว่าจะดีขึ้น มีแต่ทรุดลงเรื่อย ๆ ซึ่งเซฮุนก็ทำใจกับเรื่องนี้มาสักพักแล้วเหมือนกัน แม้ว่าพ่อของเขาจะยังไม่แก่มากนัก แต่ขึ้นชื่อว่าโรคมะเร็งเราไม่มีทางรู้หรอกว่ามันจะเป็นเมื่อไหร่ จะห้ามไม่ให้มันเกิดก็คงไม่ได้


          “พี่ฮุนนนน...มันหมด” ระหว่างที่เซฮุนกำลังนั่งคิดถึงเรื่องของพ่อไปเรื่อยเปื่อย เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างกันเหมือนฉุดให้เขาหลุดออกมาจากภวังค์ของตัวเองจนต้องหันกลับไปมอง ก่อนจะเห็นซองเยลลี่ที่มันว่างเปล่า ไม่เหลือขนมอยู่ในนั้นเลยแม้แต่ชิ้นเดียว


          คงจะหายเข้าไปในท้องของเด็กนี่แล้วแน่ ๆ


          “หืม?”


          หมด…” ชูถุงขนมมาให้ดูแบบใกล้ ๆ เพื่อให้อีกคนเชื่อว่ามันหมดแล้วจริง ๆ ไม่เหลือเลยสักชิ้น     


          “กินเท่านี้พอ กินมากกว่านี้เดี๋ยวปวดฟัน คุณหมอจะตีเอานะ”


          “หมอคือ?” ถามกลับด้วยแววตาใสซื่อ


          “คนที่ฉีดยาให้เราตอนเด็ก ๆ ไง จำไม่ได้เหรอ


          หงึ...” พอเซฮุนอธิบายเพิ่มเติม ลู่หานก็มีสีหน้าที่ดูบูดเบี้ยวเพราะถ้าบอกว่าคนที่ฉีดยาให้ล่ะก็นั่นน่ะฝันร้ายของลู่หานเลย ไม่อยากเจออีก ชีวิตนี้ลู่หานเกลียดคุณหมอที่สุดในโลกเลย


          “กินแต่ขนม เดี๋ยวกลับบ้านไปไม่ยอมกินข้าวพี่จะดุนะครับ”


          “อือ” พอถูกขัดใจก็เลยเขยิบหนีไปชิดประตูอีกฝั่ง แล้วกอดอกเชิดหน้าหนีเซฮุนทำเป็นไม่อยากคุยด้วย พอโดนเบรกเรื่องที่ไม่ยอมให้กินเยลลี่เข้าให้


          “พูดให้เพราะกว่านี้”


          “..............”


          “พี่ไม่ชอบเด็กดื้อเลย แล้วลู่หานก็ดื้อกับพี่” ว่าพร้อมกับเขยิบตัวเข้าไปใกล้ ๆ อุ้มเด็กน้อยมานั่งบนตักแล้วจัดการฝังปลายจมูกโด่ง ๆ ของเขาลงบนแก้มนิ่ม ออกแรงฟัดด้วยความมันเขี้ยวจนลู่หานจั๊กจี้หลุดเสียงหัวเราะออกมาจนดังลั่นรถ สร้างความสนุกสนามท่ามกลางจิตใจที่มัวหมองของเซฮุนที่ยังเครียดกับอาการป่วยของพ่ออยู่


          “คิก...”


          “จะดื้ออีกไหม”


          “ฮ่ะ ๆ ” ลู่หานยังไม่หยุดหัวเราะ เจ้าเด็กร่าเริงคนนี้เหมือนเป็นพลังบวกให้กับเซฮุนในยามที่เขาทุกข์ใจหรือมีปัญหา ลู่หานก็คือที่พึ่งสุดท้ายของเขา ไม่ว่าน้องจะงอแงหรือว่าดื้ออีกสักแค่ไหนแต่สุดท้ายแล้วเซฮุนก็ต้องตามใจน้อง และตีน้องไม่ลงอยู่ดี


         

          เซฮุนเดินทางมาถึงโรงพยาบาลที่พ่อของเขาพักรักษาตัวอยู่ เขาฝากลู่หานไว้กับลูกน้องให้พาไปเล่นที่โซนเด็กเล่นของโรงพยาบาลก่อนระหว่างที่เขาเข้าไปเยี่ยมพ่อของตนในห้องพักคนไข้


          ร่างสูงของลูกชายเดินมานั่งลงตรงเก้าอี้ข้างเตียง จ้องมองร่างของพ่อในชุดคนไข้กับสายที่ระโยงระยางเต็มไปหมด แม้ว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อยื้อชีวิตของพ่อเอาไว้ให้นานที่สุดต่อให้ใช้เงินอีกมหาศาลมากแค่ไหนเขาก็ยอม แต่พอถึงจุดหนึ่งก็ต้องยอมรับว่า ชีวิตคนเราต่อให้มีเงินอีกเป็นร้อยล้านก็ไม่อาจรั้งเขาเอาไว้ให้อยู่กับเราได้ตลอดไปหรอก


          ก่อนเดินเข้าห้องมาเซฮุนได้คุยกับคุณหมอแล้ว เขาบอกว่าพ่อของเซฮุนอาการหนักเต็มทีเพราะว่าตอนที่ป่วยท่านยังคงทำงานอยู่ เอาแต่ห่วงงานจนไม่ดูแลตัวเองพอมาถึงมือหมออาการมันก็หนักมากแล้ว ตอนนี้ก็รักษากันไปตามอาการ เซฮุนก็ได้แต่ภาวนาให้พ่ออยู่กับเขาให้นานที่สุด


          “มาแล้วเหรอลูก...”


          “ครับพ่อ”


          “ได้เข้าไปดูที่คาสิโนบ้างไหม เป็นยังไงบ้าง”


          “ก็เหมือนเดิมครับ กำลังจะซื้ออีกตึกที่ยงซานเพื่อขยายกิจการออกไป” เซฮุนตอบกลับไป ตั้งแต่ตอนที่พ่อป่วยเขาก็เริ่มเข้ามาคุมงานอย่างเต็มตัว ทำให้ตอนนี้นายท่านที่พวกลูกน้องเรียกกันนั้นน่าจะหมายถึงเซฮุนแทนแล้ว


          “เหรอ แล้วลู่หานล่ะ พามาด้วยไหม”


          “ปกติพ่อไม่เคยถามถึงลู่หาน...


          “ก็แค่อยากเจอ พามาด้วยไหมล่ะ”


          “พามาครับ แต่ให้ลูกน้องดูอยู่...”


          “อ่อ” เปลือกตาที่ดูอ่อนล้าหลับลงแล้วลืมขึ้นช้า ๆ พยายามปรับลมหายใจของตนเองให้สม่ำเสมอแม้จะรู้ดีว่าตัวเองน่าจะอยู่บนโลกใบนี้ไปได้อีกไม่นานนัก


          “เซฮุน...” ผู้เป็นพ่อเรียกชื่อลูกของตนพร้อมยื่นมือมาจับที่ท่อนแขนเอาไว้พลางสบสายตากับลูกชายก่อนที่ท่านจะเริ่มพูดต่อ


          “ไม่ต้องรักษาพ่อแล้วนะ”


          “ทำไม?” ขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัย เหตุใดถึงมาพูดเรื่องนี้ ในเมื่ออาการของพ่อตอนนี้เท่าที่คุยกับหมอแล้ว เงินรักษาก็มีพร้อม ยาแพง ๆ ก็สรรหามาเพื่อที่จะใช้รักษาพ่อได้ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยอมให้ลูกชายรักษาต่อ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไร


          “มันก็คงจะเป็นผลกรรมที่พ่อได้ทำไว้ อาการของพ่อเลยไม่ดีขึ้นสักที”


          พ่อกำลังหมายถึงเรื่องอะไร” ยิ่งฟังที่พ่อพูดเขายิ่งไม่เข้าใจ


          “ฟังพ่อและช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับอย่าเล่าเรื่องนี้ให้คนนอกฟังเด็ดขาด”


          “ครับ...” ยอมรับปากทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ว่าเนื้อหาที่พ่อจะพูดมันคือเรื่องอะไร


          “ลีอินซา พ่อของลู่หานไม่ได้ทรยศพ่อ”


          “ว่าไงนะ?”      


          เซฮุนแสดงท่าทางที่ดูตกใจออกมาเมื่อได้ยินความจริงจากปากของพ่อ เรื่องราวเมื่อปีก่อนตอนที่พ่อของเขายิงพ่อของลู่หาน เซฮุนรู้ว่าพ่อของลู่หานทรยศครอบครัวเขาด้วยการบอกพิกัดที่ซ่อนอาวุธปืนเถื่อนที่พ่อเซฮุนนำเข้ามาอย่างผิดกฎหมาย ของพวกนั้นถือว่าเป็นสินค้าล็อตใหญ่มูลค่าของมันสูงมากหลายแสนล้านวอน แต่ลีอินซากลับบอกที่ซ่อนของกับคู่แข่งของพ่อที่พลาดการประมูลอาวุธเถื่อนรอบนั้นไป ก็เลยแค้นใจใช้เงินล้วงความลับจากอินซาคนสนิทของพ่อไปจนได้


          เมื่อพ่อรู้เรื่องนี้จึงโกรธมาก และนั่นจึงนำไปสู่การฆาตกรรมอันแสนโหดร้ายในวันนั้น


          “ฉันเพิ่งรู้ความจริงจากลูกน้องคนหนึ่งที่สนิทกับอินซา เขาบอกว่าความจริงแล้วอินซาไม่ได้มีเจตนาจะขายความลับเรื่องนี้กับคู่แข่งของพ่อตั้งแต่แรก แต่เพราะว่าพวกนั้นขู่ว่าถ้าหากไม่ยอมบอกจะฆ่าเมียของอินซาทิ้ง ตอนนั้นอินซาไม่เชื่อว่าพวกมันจะทำจริง ๆ แต่สุดท้ายแล้วพวกมันก็อุ้มเมียของอินซาไปฆ่าอย่างโหดเหี้ยมสร้างข่าวลือว่าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่แท้จริงแล้วเธอได้ตายไปแล้ว...”       


          “...............”


          “พวกมันขู่ว่าถ้ายังไม่ยอมบอก ลูกของอินซาจะเป็นรายต่อไป อินซาเป็นห่วงลูกมากก็เลยจนใจต้องบอกที่ซ่อนของอาวุธพวกนั้น แต่ยังดีที่ฉันจับได้ก่อนแต่ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าที่อินซาทำไปเพราะถูกบังคับและโดยบีบด้วยชีวิตลูกและเมียของตัวเอง...ฉันมันเลวจริง ๆ ”


          เซฮุนถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินเรื่องราวความจริงทั้งหมดที่เล่าออกมาจากปากของพ่อ ที่ผ่านมาหนึ่งปีเขาเข้าใจมาโดยตลอดว่าที่พ่อของลู่หานต้องตายก็เพราะว่าเขาหักหลังพ่อของตัวเองก่อน ซึ่งในแวดวงแบบนี้มันไม่ควรให้อภัยกันได้อยู่แล้ว เรื่องนี้เซฮุนเข้าใจดี


          แต่พอได้มารู้ความจริงทั้งหมด เซฮุนก็รู้สึกสงสารลู่หานจับใจ ทำไมเด็กคนนี้ต้องเกิดมาเจอเรื่องร้าย ๆ ตั้งแต่ตัวเองยังไม่รู้ความ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้พ่อที่แท้จริงของตัวเองอยู่ที่ไหน


          “พอฝากขอโทษลู่หานด้วย”


          ความผิดทั้งหมดซอนจินรู้ดีว่ามันไม่มีทางลบล้างได้นอกเสียจากเขาจะชดใช้มันด้วยชีวิตของเขา ซึ่งอีกไม่นานก็คงจะได้ชดใช้กรรมที่เคยทำไว้กับอินซาลูกน้องคนสนิทของเขาแล้ว


          “เป็นอะไรไปเซฮุน?”


          เปล่าครับ” เซฮุนเลือกที่จะไม่บอกความรู้สึกในใจออกไป เพราะแต่ละความคิดที่มันกำลังตกผลึกอยู่ในหัวใจของเขา มันไม่สามารถถ่ายทอดออกไปเป็นคำพูดได้ ยอมรับว่าเรื่องที่พ่อเล่ามันทำให้เขามองพ่อเปลี่ยนไปจากเดิม รู้ดีว่าพ่อเป็นคนที่เด็ดขาด ฆ่าก็คือฆ่าไม่เคยไว้ชีวิตใครทั้งนั้น


          ต่างไปจากเซฮุนที่มักจะมีมุมที่อ่อนโยนมากกว่า รู้จักคำว่าสงสารมากกว่าผู้เป็นพ่อหลายเท่า


          “ถ้าลู่หานโตขึ้น พ่อฝากเซฮุนเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังหน่อยได้ไหม พ่อไม่อยากให้มันค้างคาใจพ่ออยู่แบบนี้”


          “แต่...”


          “........”


          “ผมไม่อยากเล่าเรื่องนี้ให้น้องฟัง ถ้าลู่หานรู้ว่าพ่อที่แท้จริงของเขาไม่ได้ผิด ผมรู้ดีว่าลู่หานต้องเกลียดตระกูลเราไปตลอดชีวิต น้องไม่มีวันทำใจยอมรับความจริงนี้ได้แน่”


          “แล้วแกจะปล่อยให้มันฝังไปกับร่างของพ่อเลยหรือไง!”


          “แต่พ่อไม่ได้เลี้ยงน้อง พ่อไม่มีวันเข้าใจหรอก!” ขึ้นเสียงใส่พ่อที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียง ร่างสูงของลูกชายเพียงคนเดียวลุกขึ้นยืนด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว เขาโกรธมากหลังจากที่ได้รู้ความจริงทั้งหมด ต่อให้คน ๆ นั้นเป็นพ่อของตัวเองก็ตาม แต่ความเป็นมนุษย์ของเซฮุนก็ยังมีมากเกินกว่าที่จะมองเรื่องนี้ให้เป็นปกติได้


          “แล้วนั่นจะไปไหน?” ซอนจินหันมาถามลูกชายที่ทำท่าเหมือนจะเดินออกจากห้องไป อาการเหนื่อยหอบเหมือนกำลังจะหมดแรงของผู้เป็นพ่อ เซฮุนยังไม่รับรู้ 


          “ผมจะกลับบ้าน”


          “เซฮุน! เดี๋ย—” ร้องเรียกลูกชายให้เดินกลับมาแต่ยังไม่ทันที่จะตะโกนเรียกชื่อซ้ำอีกครั้งร่างของเขาก็ทรุดหมดสติไป เซฮุนที่ได้ยินเสียงที่ขาดห้วงของพ่อก็เลยหันกลับมามองก่อนจะเห็นร่างที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง เพียงเท่านั้นเขาจึงรีบวิ่งเข้ามาดูอาการของพ่อ รีบกดเรียกพยาบาลให้เข้ามาดูอาการโดยไว


          ไม่รู้ว่าแค่หมดสติหรือว่าเป็นอะไรมากกว่านั้นหรือเปล่า...เพียงไม่นานพยาบาลก็วิ่งเข้ามาดูพร้อมกับคุณหมอ 


          “รบกวนญาติออกไปรอข้างนอกก่อนนะคะ” คุณพยาบาลสาวหันมาบอกเซฮุนที่ยืนเกะกะขวางทางอยู่ในห้อง โดยที่ไม่รู้เลยว่าต้องทำอะไรต่อไป เขาเลยเดินออกมารอฟังอาการของพ่ออยู่ตรงหน้าห้องแทน


          เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงคุณหมอเดินออกมาจากห้องพักคนไข้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ตอนนั้นเซฮุนรับรู้ได้ในทันทีเลยว่า ต้องไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีอย่างแน่นอน


          “คุณหมอเสียใจด้วยนะคะ...คนไข้...เสียชีวิตแล้วค่ะ”


          เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน นัยน์ตาเลื่อนลอยจ้องมองหน้าของคุณหมอที่พูดอะไรต่อหลังจากนั้นไม่รู้สองสามประโยค ก่อนที่เธอจะเดินจากไป เซฮุนยังคงไม่เคลื่อนตัวไปไหนรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังดำเนินอยู่มันกำลังพังลงมาต่อหน้าต่อตา


          เมื่อกี้...เขาเพิ่งทะเลาะกับพ่อไป และเพียงไม่นานพ่อก็จากเขาไปอย่างไม่มีวันกลับมา...



          เซฮุนมอบหน้าที่เรื่องงานศพของพ่อให้เป็นหน้าที่ของลูกน้องเป็นคนจัดการ ตอนนี้เขาเดินมาจนถึงโซนของเด็กที่ลู่หานเพิ่งจะเล่นเสร็จก็รีบวิ่งเข้ามากอดขาเซฮุนทันทีที่เห็นว่าพี่ชายของตนเดินมารับแล้ว


          “เซฮุงงงงงง!!!”


          กลับบ้านกันเถอะ” เซฮุนก้มลงไปพูดกับเด็กน้อยเสียงเบา ก่อนจะยื่นมือออกไปให้จับแล้วพากันเดินออกมาจากตรงนั้น แต่ทว่ายังไม่ทันก้าวขาออกไปเสียงของลูกน้องที่เดินตามมาก็ทำให้เซฮุนหยุดชะงักจนต้องหันกลับไปมอง


          “คุณเซฮุนครับ แล้วเรื่องคุณลู่หาน...” ลูกน้องกำลังเป็นห่วง เมื่อตอนนี้สิ้นนายท่านไปแล้วก็กลายเป็นเซฮุนที่ต้องขึ้นมาเป็นเสาหลักของลูกน้องทุกคน คาสิโนและธุรกิจอีกมากมายก็กำลังจะตกทอดมาสู่เขา ซึ่งเซฮุนก็รู้ดีว่ามันเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว เขาต้องรับช่วงต่อจากพ่อนับตั้งแต่นี้ต่อไป


          “ฉันจะรับลู่หานเป็นลูกของฉัน ฉันจะชดเชยทุกอย่างที่ลู่หานเสียไป”


          “ว...ว่าไงนะครับ”


          “จัดการเรื่องนี้ให้ฉันด้วย และต่อจากนี้ไป...ฉันจะเป็นพ่อของลู่หานเอง” พูดจบเขาก็อุ้มร่างของเด็กน้อยขึ้นมาแนบอก หันไปจูบที่หน้าผากแคบ ๆ อย่างนึกเอ็นดู เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาคนนี้นับตั้งแต่นี้ไปจะต้องตกอยู่ในความดูแลของเขาแต่เพียงผู้เดียว

         




           - 10 ปีต่อมา


          เซฮุนในวัย 34 ปีกับเจ้าของกิจการคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศภายในระยะเวลาสิบปีหลังจากที่พ่อเสียไปเซฮุนก็พยายามก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาจนถึงจุดหนึ่งที่เขาสามารถล้มเลิกธุรกิจผิดกฎหมายทุกอย่างที่พ่อสร้างเอาไว้จนหมดสิ้น เหลือแค่คาสิโนเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่ยังคงเหลืออยู่


          แต่คาสิโนที่ว่านี้ไม่ได้มีเพียงแค่บ่อนการพนัน แต่บางส่วนยังถูกแปรสภาพให้กลายเป็นโรงแรม และสถานบันเทิงครอบคลุมไปถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ที่อยู่ภายในบริเวณที่ดินเดียวกัน และชั้นบนสุดของโรงแรมก็คือที่พักอาศัยของโอเซฮุนหรือที่เขาเรียกมันว่าบ้าน พื้นที่ทั้งหมดจะรวมชั้นที่ 37 ไปจนถึงชั้นที่ 40 รวมไปถึงดาดฟ้าด้านบนสุดด้วย ทั้งหมดนี่คือบ้านของเซฮุน เจ้านายที่เมื่อสองปีก่อนเคยเป็นคนที่ขยันขันแข็งที่จะทำงานมากกว่านี้ แต่พอช่วงชีวิตหนึ่ง เมื่ออายุเลยผ่านเลข 3 มาแล้ว เขาก็เริ่มคิดขึ้นมาได้ว่า


          ตัวเองควรที่จะวางแผนครอบครัวอย่างจริงจังได้แล้ว...


          ชั้นที่ 39 ที่เป็นบริเวณของห้องนอนของเจ้านาย เมื่อเปิดลิฟต์ออกมาเลี้ยวขวาจะเจอประตูไม้บานใหญ่เมื่อผลักเข้าไป พื้นที่ทางขวามือทั้งหมดจะเป็นส่วนของเซฮุน และพื้นที่ทางฝั่งซ้ายมือทั้งหมดจะเป็นของลู่หานลูกชายของเขา 


          ส่วนตรงกลางจะเป็นบาร์เครื่องดื่มและชุดโซฟาเอาไว้นั่งดูทีวีกัน แต่น้อยครั้งนักที่เซฮุนกับลู่หานจะออกมานั่งดูด้วยกัน เพราะเวลาส่วนใหญ่ที่หมดไปในแต่ละวันของลู่หานคือเรียนและก็อ่านหนังสือเตรียมสอบแค่นั้น...


          ประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมือของลูกน้องที่เป็นคนออกไปรับลู่หานเด็กหนุ่มวัย 14 ปีที่เพิ่งจะกลับมาจากโรงเรียน เมื่อเดินเข้ามาด้านในยังไม่ทันที่เขาจะเลี้ยวไปยังห้องนอนของตนเอง เงาของใครสักคนน่าจะเป็นผู้หญิงเดินเข้าไปในห้องนอนของผู้เป็นพ่อ


          ก็พอรู้อยู่ว่าเข้าไปทำอะไรกัน ถึงว่า...ไปรับที่โรงเรียนไม่ได้


          “คุณลู่หานจะทานอะไรครับเย็นนี้” เป็นพ่อบ้านที่เซฮุนจ้างมาเพื่อเอาไว้ดูแลเรื่องต่าง ๆ ภายในบ้านเดินเข้ามาถามเจ้านายคนเล็กที่กำลังจะเลี้ยวเดินไปทางห้องนอนของตัวเอง แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของพ่อตัวเองกับผู้หญิงคนนั้น


          ไม่ชอบเลย เคยขอร้องเรื่องนี้ไปตั้งกี่ครั้งแล้วก็ไม่เคยจะทำให้สักที


          “ขอสเต็กเนื้อริบอายเหมือนเมื่อวานก็ได้ครับ”


          “ไม่หนักไปเหรอครับ?”


          ก็ผมจะกิน”


          “ครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วผมเอาไปเสิร์ฟให้ที่ห้องนะครับ”


          “ขอบคุณครับ เอ่อ...ขนมทานเล่นด้วยนะ”


          “มันจะ—” เตรียมจะแย้งอีกครั้งเพราะเป็นห่วงกลัวว่ามื้อเย็นของคุณลู่หานมันจะหนักเกินไปแล้วจะไปทำให้สมองล้าจนอ่านหนังสือไม่ไหว


          “ถ้าห้ามแบบนี้อีกก็ไม่ต้องมาถามผมก็ได้นะ” ลู่หานชักจะเริ่มรำคาญความเจ้ากี้เจ้าการของคุณพ่อบ้านจนต้องชักสีหน้าให้เห็นว่าเริ่มจะไม่พอใจแล้ว ไอ้นั่นก็มากไป ไอ้นี่ก็ไม่ดี ถ้าจะขัดขนาดนี้ก็ไม่ต้องมาถามกันหรอกว่าอยากจะกินอะไร


          “ขอโทษครับ งั้นคุณลู่หานไปรอที่ห้องก่อนนะครับ”


          “เดี๋ยวก่อน...ผมจะถามว่า วันนี้คุณเซฮุนออกไปทำงานไหม”


          ลู่หานไม่เคยเรียกเซฮุนว่าพ่อเลยตั้งแต่เด็ก ๆ พอจำความได้เขาก็รู้ว่าเซฮุนคือพ่อของตัวเองแล้ว ตอนนั้นก็เรียกว่าคุณมาโดยตลอด เพราะเซฮุนไม่ยอมให้เรียกว่าพ่อ ไปไหนมาไหนก็เรียกว่าคุณแบบนี้จนบางคนก็เข้าใจผิดคิดว่าเป็นน้องชาย แต่ในความจริงแล้วเราสองคนเป็นพ่อลูกกันต่างหาก


          ออกไปครับ เพิ่งกลับมาเมื่อช่วงบ่ายกับ...เอ่อ” จะบอกว่าเป็นผู้หญิงคนใหม่ก็กลัวว่าคุณลู่หานจะไม่พอใจเอา ซึ่งมันก็จริงอย่างที่คิดเอาไว้ ลู่หานเหมือนจะหงุดหงิดทุกครั้งที่ได้ยินว่าพ่อของเขาพาผู้หญิงมานอนที่ห้อง จริง ๆ แล้วมันก็ไม่ผิดอะไรก็ในเมื่อพ่อบอกว่ากับแม่ลู่หานนั้นเขาได้เลิกรากันไปตั้งแต่ลู่หานยังเด็ก ๆ แล้ว


          พ่อจะไปหาเมียใหม่อีกสักกี่คนก็ย่อมได้ แต่ที่ลู่หานไม่ชอบก็คือ...ช่วยไปอะไรกันที่อื่นได้ไหม ห้องนอนของเซฮุนไม่เคยเก็บเสียงได้เลย แล้วมันก็ชอบส่งเสียงแบบนั้นเล็ดลอดเข้ามาในห้องของลู่หานแทบทุกครั้งที่พาผู้หญิงกลับมานอนด้วย


          “ผิดสัญญาอีกแล้วนะ...”


          “คุณลู่—” พ่อบ้านพยายามจะพูดให้คุณลู่หานใจเย็นลง แต่ทว่าร่างเล็กกลับเดินลากเท้ากลับเข้าไปในห้องนอนของตนเองแล้ว

         


          ในเวลาเกือบหนึ่งทุ่มที่ลู่หานกำลังนั่งอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่ ตลอดเวลาหลายชั่วโมงตั้งแต่กลับมาบ้าน จนกระทั่งพ่อบ้านเอาอาหารเย็นมาให้ทานจนตอนนี้ของกินในห้องนอนของเขาหมดแทบทุกอย่างแล้ว เสียงครางกระเส่าชวนให้หงุดหงิดใจมันยังคงดังอยู่ตลอดเวลา และอีกไม่นานความอดทนของลู่หานก็จะหมดลง


          “จะเอากันให้ตายไปข้างนึงเลยหรือไง น่ารำคาญ รำคาญ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ” ยกสองมือน้อย ๆ ขึ้นปิดหูทั้งสองข้างแล้วตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือต่อ แต่กลับไม่ช่วยอะไรเลย เหมือนอ่านแค่ให้มันผ่านตาไป ไม่ได้บันทึกลงไปในสมองของเขาเลยสักนิด


          จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่เสียงน่ารำคาญเหล่านั้นเงียบไป ลู่หานก็เลยเบาใจคิดว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะกลับกันไปหมดแล้วก็เลยจะเอาจานอาหารออกไปวางไว้ที่ห้องนั่งเล่น พ่อบ้านจะได้เดินเข้ามาเก็บได้ในวันพรุ่งนี้


          ประตูห้องนอนแง้มเพียงเล็กน้อย สอดส่องสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อที่จะดูว่ามีใครอยู่บ้างไหม ทั้ง ๆ ที่นี่ก็เป็นบ้านของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับต้องมาระแวดระวังเหมือนไม่ใช่บ้านตัวเอง ก็เพราะผู้หญิงน่ารำคาญคนนั้นเลย


          “กำลังจะกลับแล้ว...นี่คุณเซฮุนเขามีลูกชายด้วยนะ ดูจากในรูปหน้าตาก็น่ารักดีดูคล้ายกันเลย ไม่รู้ว่าอายุเท่าไหร่ ไม่ต้องห่วงหรอก เรื่องเด็กน่ารำคาญพวกนี้น่ะ ฉันเจอมานักต่อนักแล้ว...” เสียงของผู้หญิงกำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องรับแขกเพียงลำพัง ลู่หานจำชุดที่เธอใส่ได้ เป็นชุดเดียวกันกับเมื่อเย็นที่ลู่หานเห็นแว๊บ ๆ ว่ามันคือชุดของผู้หญิงคนนั้นที่เดินเข้าห้องของพ่อเขาไป


          ก็แปลว่าคนนี้น่ะเหรอที่มานอนกับพ่อ...


          “อืม ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะมีลูกกี่คน ถ้าเงินหนาฉันก็เอาทั้งนั้นแหละแต่ไม่รู้ว่าเขาจะชอบฉันไหม นี่ไล่ฉันกลับแล้ว ตอนแรกนึกว่าจะได้อยู่ด้วยกันจนถึงเช้าซะอีก เซ็ง”


          “................”


          “นี่เธอจะออกมาเจอฉันเหรอ งั้นเจอที่ร้านเดิมคืนนี้นะ เดี๋ยวจะกลับแล้ว โอเค ๆ ”


          ทันทีที่คุยโทรศัพท์เสร็จเธอก็เก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋าสะพายใบสีดำที่หิ้วมาด้วยดังเดิม แต่ทว่าหลังจากนั้นท่าทีที่มีพิรุธของเธอ ก็ยิ่งทำให้ลู่หานสงสัย ทำไมถึงไม่เดินออกไปสักที ทำเป็นมองซ้ายมองขวาเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่ตุ๊กตาคริสตัล Swarovski ที่ตั้งโชว์อยู่ข้างทีวี เธอยื่นมือออกไปคว้ามาใส่กระเป๋าอย่างเร็วไว ก่อนจะรีบเดินหนีหายออกไปจากห้องทันที


          “เห้ย!” ลู่หานตกใจมาก ที่ของในบ้านของเขาถูกขโมยออกไปต่อหน้าต่อตา ครั้นจะวิ่งออกไปตามก็คงไม่ทันแล้วเพราะยัยนั่นเดินออกจากห้องไปเป็นที่เรียบร้อย อีกอย่างตัวนั้นมันก็คงจะไม่เท่าไหร่หายไปสักตัวเซฮุนคงจะไม่รู้อยู่ดี


          แต่ลู่หานเจ็บใจที่นอกจากจะมาปอกลอกพ่อตัวเองแล้วยังจะมาขโมยของในบ้านคนอื่นเขาอีก


          นึกแล้วก็โกรธมาก ทำไมพ่อถึงเลือกผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเมียได้ ที่เคยสอน เคยบอกกี่ครั้งก็ไม่เคยจำว่าถ้าจะหาแม่ใหม่จริง ๆ ช่วยหาคนที่มันดีกว่านี้หน่อยได้ไหม...


 

——————



          ในแต่ละวันลู่หานต้องเผชิญกับเรื่องทำนองนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนน่าเบื่อ อยากจะขอออกไปอยู่ที่อื่นแต่พ่อก็ไม่ให้ บอกแค่ว่ามันอันตรายในเมื่ออยู่ที่นี่แล้วสบายก็ควรที่จะอยู่ต่อไปน่ะดีแล้ว ซึ่งลู่หานก็มองว่ามันก็สบายจริง เขาไม่ต้องทำอะไรเลยทุกอย่างมีคนรับใช้คอยทำให้ตลอด


          แต่สิ่งเดียวที่ลู่หานไม่โอเคคือเซฮุน เขาไม่ชอบเวลาที่พ่อพาผู้หญิงมานอนด้วย เหมือนผู้ชายล่าแต้มแต่อายุก็ปาไปตั้ง 34 แล้วทำไมถึงไม่หาแฟนแบบเป็นตัวเป็นตนไปเลยให้มันสิ้นเรื่อง

         

          วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่เซฮุนออกไปรับลู่หานจากที่เรียนพิเศษเสร็จเขาก็กลับมาทำงานที่บ้านต่อ และดูเหมือนว่าวันนี้จะมีผู้หญิงมาหาที่ห้องอีกแล้ว แต่ไม่ใช่คนเดิมลู่หานก็เหนื่อยใจเพราะไม่รู้จะพูดยังไงเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วเหมือนกัน 


          ใบคะแนนแสดงผลการเรียนของเทอมที่ผ่านมาถูกหยิบออกมาจากกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่บนเตียง ร่างเล็กนั่งอ่านมันอยู่สักพัก พร้อมกับจ้องมองลำดับตัวเลขที่เขาสอบได้ตรงมุมกระดาษ มันคือเลขตัวเดียวและตัวเดิมแบบที่เขาเคยได้ในทุก ๆ เทอม แต่ถามว่าเบื่อไหมเขาไม่เคยเบื่อหรอก


          ทุกวันนี้ที่ตั้งใจเรียนก็เพื่อเซฮุนคนเดียวเท่านั้น...


          ลู่หานอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดอยู่บ้าน แล้วเดินถือใบแสดงผลการเรียนของนักเรียนชั้นมอต้นปี 2 ออกมาจากห้องนอนตั้งใจว่าจะเอามันไปอวดให้เซฮุนดูว่าครั้งนี้เขาสอบได้ที่หนึ่งอีกแล้ว ไม่รู้ว่าคุณเขาจะเบื่อไหม แต่ลู่หานก็อยากจะเอาสิ่งนี้ไปให้ หลังจากที่ทุ่มเทขยันอ่านหนังสือมาตลอดทั้งเทอม


          “อ้าว ลู่หาน...” ยังไม่ทันหันไปปิดประตู เสียงเรียกชื่อของเขาก็ดังขึ้นจนเจ้าตัวต้องหันกลับไปมองก่อนจะพบเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่ตรงกลางห้องรับแขก เธอทั้งสวยและน่ารัก ซึ่งลู่หานก็รู้ดีว่านี่คือผู้หญิงคนใหม่ของพ่อนั่นเอง


          “ครับ” ขานรับแบบไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ พร้อมเดินหนีไปอีกทางเพื่อที่จะเข้าไปหาพ่อที่ห้องแต่ดันถูกผู้หญิงคนนี้เรียกตัวเอาไว้ซะก่อน


          “ไม่เคยเจอกันเลย ตัวจริงน่ารักดีนะคะ” 


          “ครับ” ไม่อยากจะคุยด้วยเลย ไม่ชอบเวลาที่สายตาคม ๆ ของเธอจ้องมองลู่หานตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนลู่หานเป็นเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าทั้ง ๆ ที่เขาก็คือลูกชายของเซฮุนด้วยซ้ำ


          “ถ้าสมมติฉันมีลูกกับเขา ก็คงจะได้ลูกน่ารัก ๆ แบบลู่หานสินะคะ”


          แต่ประโยคต่อมากลับทำให้ลู่หานรู้สึกขัดใจ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงมั่นหน้าคิดว่าตัวเองจะได้ใช้ชีวิตไปไกลถึงขนาดนั้น แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย ถ้าหากว่าเธอจะมีลูกกับเซฮุน


          “แล้วมาบอกผมทำไมลู่หานย้อนถาม


          “ก็แค่อยากจะบอกน่ะค่ะ ว่าถ้าวันหนึ่งฉันกับเซฮุนได้แต่งงานกันจริง ๆ  เธอก็คง...ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนะ ฉันไม่อยากให้เขาต้องมาดูแลเธอ มีเธอเป็นภาระ มันน่ารำคาญมากเลยรู้ไหม”


          งูพิษ ยังไงมันก็คืองูพิษอยู่วันยังค่ำ ลู่หานถอนหายใจพร้อมหันหน้าหนีไม่อยากจะเสวนากับผู้หญิงแบบนี้เลย ผู้หญิงที่มั่นใจว่าตัวเองควบคุมผู้ชายได้ แต่หารู้ไม่ว่าตัวเองก็เป็นแค่ลูกไก่ที่ไร้ค่า แม้แต่ในกำมือของเซฮุนผู้หญิงคนนี้ยังไม่มีวาสนาที่จะได้อยู่เลย


          ลู่หานพยายามข่มอารมณ์โกรธลึก ๆในใจเอาไว้ อดทนให้ถึงที่สุดจนกว่าจะไม่ไหวจริง ๆ เขาถึงจะด่ากลับไป


          “ขอโทษนะที่ต้องพูดตรง ๆ ว่า ถ้าฉันได้มาอยู่ที่นี่ เธอก็เตรียมขนของย้ายออกไปจากบ้านของเซฮุนได้เล


          “ลู่หานจะไม่มีวันย้ายออกไปไหนทั้งนั้น!” ไม่ทันไรเสียงของเซฮุนก็ดังขึ้นมาท่ามกลางสงครามระหว่างลูกชายกับผู้หญิงคนใหม่ของเขา ร่างสูงที่ดูภูมิฐานกับเสื้อเชิ้ตตัวลายสีดำปลดกระดุมลงมาจนเผยให้เห็นแผงอกที่กำยำของผู้ชายวัย 34 ปี เดินออกมาจากห้องนอนตอนที่ได้ยินเสียงของทั้งสองคนกำลังยืนทะเลาะกันอยู่


          ลู่หานจ้องมองหน้าพ่อของเขาด้วยแววตาที่ฉายแววโกรธเคืองเหมือนพร้อมจะเปิดวอร์กับผู้เป็นพ่อได้ทุกเมื่อ และเพราะคำพูดของเซฮุนที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้หน้าซีดไปเพราะแทนที่เซฮุนจะเข้าข้างแต่กลับเลือกที่จะช่วยลูกตัวเองมากกว่า


          “คุณเซฮุน แล้วฉันล่ะ?”


          กลับไปได้แล้ว” ใช้คำพูดที่คิดว่ามันสุภาพมากที่สุดเอ่ยไล่ผู้หญิงคนนี้กลับไปก่อน 


          “คุณต้องปกป้องฉันเท่านั้น ไม่ใช่เด็กคนนี้!”


          ผมจะปกป้องคุณทำไม คุณต่างหากที่ควรขอโทษลูกชายผม...ถ้าไม่ขอโทษก็กลับบ้านไปซะแล้วไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ผมบอกคุณแล้วไง ถ้าคิดที่จะรักในตัวผมก็ต้องรักลูกชายของผมด้วย ในเมื่อคุณทำไม่ได้ผมก็ไม่อยากยุ่งกับคุณแล้วเหมือนกัน กลับไป” 


          เด็ดขาดและตัดความสัมพันธ์ได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีเซฮุนไม่สนใจว่าเธอจะเสียใจกับคำพูดของเขามากแค่ไหน แค่อยากให้รู้ไว้ว่าไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ตามที่เข้ามาในชีวิตของเขาแล้วเข้ากับลูกชายไม่ได้ เซฮุนก็คงไม่เก็บเอาไว้เหมือนกัน


          เขาไม่ได้มีเวลาว่างมาอบรมนิสัยใคร หรือคอยเตือนว่าให้ทำดีกับลู่หานเข้าไว้ ในเมื่อแค่เด็กอายุ 14 ตัวเล็ก ๆ เพียงคนเดียวยังรังเกียจได้ นั่นก็เท่ากับว่าเธอคนนั้นกำลังดูถูกความรักของเซฮุนอยู่เหมือนกัน


          “ได้...เชิญใช้ชีวิตเป็นพ่อหม้ายอยู่กับลูกชายโง่ ๆ ของคุณต่อไปเถอะ ฉันจะไม่ยุ่งแล้ว!” บันดาลโทสะกระแทกส้นสูงที่ใส่มาลงกับพื้นกระเบื้องในห้องพาตัวเองเดินจากไปอย่างเร็วไว จนตอนนี้ภายในห้องรับแขกก็เหลือแค่เพียงเซฮุนกับลู่หานเท่านั้น


          “เอาไปเลย!” ยังไม่ทันที่เซฮุนจะได้พูดคำแก้ตัวใด ๆ ลู่หานก็รีบปาใบแสดงผลการเรียนใส่หน้าเซฮุนด้วยความโมโห ก่อนจะทำท่าเหมือนจะเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง แต่ยังไม่ทันก้าวไปไหนเซฮุนก็รีบยื่นมืออกไปคว้าต้นแขนให้หันกลับมาคุยกันก่อน          


          “เดี๋ยว”


          “ปล่อย!” ออกแรงแกะนิ้วมือทั้งห้าที่กำอยู่รอบต้นแขนของเขาออกหวังจะให้หลุดพ้นจากมือของคนเป็นพ่อซะ


          เป็นอะไร? ทำไมถึงต้องหงุดหงิดขนาดนี้ หรือเพราะคำพูดของผู้หญิงคนนั้นเหรอ ฉันขอโทษ”


          “ไม่ต้องมาขอโทษ คุณขอโทษผมมาตั้งกี่ครั้งแล้ว ผมเบื่อที่จะฟังคำขอโทษของคุณแล้ว”


          “ทำไมล่ะ ฉันผิดเอง ฉันจะไม่ทำ—”


          “ไม่ต้องมาสัญญา ในเมื่อคุณพูดแล้วทำไม่ได้ก็ไม่ต้องมาสัญญาอะไรกับผมทั้งนั้น ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าสิ่งเดียวที่ผมจะขอ คืออย่าพาใครมานอนที่นี่อีกผมรำคาญ ผมไม่ชอบ ผม—”


          ฉันไม่รู้ว่านาย...จะรำคาญขนาดนี้”


          “เห็นแก่ตัว คุณมันเป็นพ่อที่เห็นแก่ตัวที่สุด!” ต่อให้ด่าออกมาอีกพันครั้งเซฮุนก็คงจะไม่สำนึก


          “โอเค เรามาคุยกันดี ๆ ได้ไหม ฉันจะยอมนายทุกอย่าง ฉันจะไม่พาใครมานอนที่นี่อีก...แล้วนี่ใบเกรดเหรอ อืม...ที่หนึ่งอีกแล้ว รอบนี้เอาค่าขนมเท่าไหร่ดีล่ะ สัก 10 ล้านวอนน้อยไปไหม?”


          ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเราก็มักจะจบลงด้วยคำว่าเงินจนลู่หานรู้สึกหน่ายกับประโยคพวกนี้ ตอนนี้เงินในบัญชีที่เซฮุนเปิดไว้ให้และโอนเข้ามาในทุก ๆ เดือนมันมากพอที่จะเอามาสร้างเป็นตึกสูง ๆ ได้แล้ว มันมากจนลู่หานไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไร เขาไม่ได้อยากได้เงินแล้ว สิ่งที่เขาต้องการคือความรักจากคนเป็นพ่อเท่านั้น


          10 ล้านวอนผมไม่อยากได้ แต่ถ้าคุณบอกว่าจะเลิกหาแม่ใหม่ให้ผม นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ”


          “ทำไมล่ะ ไม่อยากได้แม่ใหม่เหรอ?”


          เฮ้อ....” ถอนหายใจออกมาแรง ๆ เหมือนต้องการให้อีกคนรับรู้ว่าเขาเบื่อที่จะอธิบายเรื่องเหล่านี้แล้ว       


          “โอเค แค่เรื่องนี้ใช่ไหม?”


          อืม” พยักหน้าแบบส่ง ๆ เมื่อเห็นแววว่าการเจรจารอบนี้น่าจะจบลงได้ด้วยดี แต่ทว่า...


          “คืนนี้ว่างไหม? ช่วงนี้ปิดเทอมแล้วนี่ นอกจากเรียนพิเศษแล้วนายคงไม่ได้ออกไปไหนใช่ไหม”


          “ครับ ไม่ได้ไปไหน”


          “งั้นคืนนี้เข้ามานวดตัวให้ฉันหน่อย ทำงานมาทั้งวันรู้สึกเมื่อยมากเลย”


          “ก็ลงไปนวดที่สปาของโรงแรมสิครับ”


          “ฉันอยากให้นายนวดให้ไม่ได้เหรอ” เซฮุนพยายามอ้อนวอนขอให้ลูกชายตัวเล็กของเขายอมใจอ่อนนวดให้ นี่ก็นานแล้วเหมือนกันที่เราไม่ได้มีโอกาสใช้เวลาร่วมกันแบบนี้


          “มานอนกับฉันได้ไหมลู่หาน...ฉันคิดถึงนายทุกคืนเลย เด็กดีของฉัน”


          เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยที่อยู่ในความดูแลของเขามาตลอดเป็นสิบปีเริ่มทำตัวงอแงจนยากที่จะควบคุม เซฮุนเลยใช้ลูกอ้อนเดินเข้าไปใกล้ ๆ เชยคางมนขึ้นมา สบนัยน์ตาหวานที่ยังฉายแววโกรธเคืองอยู่ข้างใน แต่ทำไมกันเซฮุนกลับมองว่าลู่หานลูกชายที่แสนดื้อรั้นของเขานั้นดูน่ารักมากเหลือเกิน


          เขาพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าทั้งโลกใบนี้เขาแคร์เด็กคนนี้มากที่สุด ต่อให้คนทั้งโลกบอกเขาให้ทำแบบนั้น ทำแบบนี้ สุดท้ายแล้วเซฮุนก็เลือกที่จะตามใจลู่หานเด็กน้อยของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น


          “เดี๋ยวผมไปเปิดน้ำอุ่นรอคุณนะครับ...”

         





 

Part II



            กระแสน้ำไหลวนอยู่ในอ่างจากุซซี่ เด็กน้อยเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเป็นชุดคลุมอาบน้ำสีขาวกำลังนั่งอยู่ตรงขอบอ่างเพื่อที่จะผสมครีมอาบน้ำกลิ่นเฉพาะที่ผู้เป็นพ่อโปรดปรานเป็นอย่างมาก ลู่หานคือคนเดียวที่รู้ว่าเซฮุนชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไรมากที่สุด


            มือน้อย ๆ ที่จุ่มอยู่ในน้ำอุ่น ๆ รอให้ระดับน้ำมันเพิ่มมากกว่านี้อีกนิด ถึงจะเดินออกไปตามผู้เป็นพ่อที่เปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ในห้องแต่งตัว ลู่หานขยับตัวไปปิดน้ำเตรียมจะลุกเดินออกไปตามให้เซฮุนเข้ามาแช่ตัวได้แล้ว แต่ยังไม่ทันที่ลู่หานจะลุกเดินออกไปเซฮุนกลับเดินเข้ามาในห้องอาบน้ำพอดี


            ร่างสูงเดินเข้ามาในสภาพที่เหลือเพียงแค่ผ้าขนหนูสีครีมกลืนไปกับผิวขาว ๆ สมกับเป็นผู้ดีมีชาติตระกูล เขาเลื่อนมือลงไปปลดปมผ้าขนหนูออกจนมันหล่นร่วงลงไปกองอยู่ที่พื้นต่อหน้าต่อตาลู่หานที่เดินที่นั่งมองอยู่ แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องที่ไม่ได้น่าตกใจอะไรขนาดนั้น แต่เรือนร่างที่แสนจะสมบูรณ์แบบของคนเป็นพ่อมันก็อดปฏิเสธไม่ได้เลยว่ารูปร่างของเขาช่างน่ามองเสียจริง บวกกับใบหน้าที่ยังอ่อนเยาว์แทบไม่รู้เลยว่านี่คือคนที่เป็นพ่อคนแล้ว


            “ไม่ลงมาอาบด้วยกันล่ะ”


            “ม...ไม่ ผมจะรีบไปอ่านหนังสือต่อ”


            ท่าทางที่ดูเลิ่กลั่กของลูกชายยามที่เซฮุนหันมาถามทั้ง ๆ ที่ร่างกายของตัวเองนั้นไม่หลงเหลือสิ่งใดปกปิดเอาไว้เลยแม้แต่เพียงชิ้นเดียว ลู่หานรีบเบือนหน้าหนีโดยไวแม้ว่าจะเป็นชายด้วยกันแต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงต้องเขินกับตรงนั้นของพ่อตัวเองด้วย


            “หยุดอ่านสักวันแล้วเอาเวลามาอยู่กับฉันไม่ได้เหรอ”


            ร่างสูงหย่อนกายลงนั่งในอ่าง ก่อนจะหันมามองหน้าลูกชายที่ชอบทำสีหน้าเหมือนไม่ค่อยสนุกสนานสักเท่าไหร่เวลาอยู่กับเซฮุน น่าจะเป็นผลมาจากการที่เขาชอบผิดสัญญากับลู่หานในหลาย ๆ เรื่อง สะสมมาเรื่อย ๆ จนแก้ไม่หาย สุดท้ายแล้วกว่าจะง้อได้ก็คงอีกนานเลย


            “ปกติ คุณไม่ได้เรียกร้องหาผมขนาดนี้นี่”


            “ก็วันนี้ฉันอยากถูกเอาใจจากลูกชายบ้างไม่ได้เหรอ” ยกยิ้มอย่างมีเลศนัยพร้อมหันมามองร่างเล็กพร้อมกับยกท่อนแขนขึ้นมาวางพาดเอาไว้บนตักของลูกชาย ก่อนที่เปลือกตาจะหลับลงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอีกคนได้ดูแลและปรนนิบัติเขาต่อ


            ใยขัดผิวในมือของลู่หานค่อย ๆ ถูวนไปมาบนท่อนแขนที่มีเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมาให้เห็น แม้ว่าอายุจะเลยเลขสามมาแล้วก็ตามแต่ร่างกายของเซฮุนนั้นยังคงดูดีราวกับเด็กวัยรุ่นยี่สิบต้น ๆ อยู่เลย


            “เหอะ...” แค่นยิ้มพร้อมกับตั้งหน้าตั้งตาดูแลคุณพ่อของเขาต่อไปอย่างจำใจ อันที่จริงลู่หานควรเอาเวลานี้ไปอ่านหนังสือหรือไม่ก็กลับไปนอนดูหนังอยู่ในห้องด้วยซ้ำไป แต่กลับต้องมานั่งดูแลเซฮุนแทน ทั้ง ๆ ที่วันนี้เขาก็เพิ่งจะหัวเสียกับเมียใหม่ของพ่อมาหมาด ๆ  


            แต่ก็ยังดีที่เซฮุนออกมาปกป้องเอาไว้ก่อน ขืนเข้าข้างผู้หญิงพวกนั้นขึ้นมา แม้แต่หน้าลู่หานก็จะไม่ได้เห็นอีกเลย


            “นายอย่าใจร้ายกับฉันนักเลยลู่หาน ฉันน่ะ...รักนายมากนะ” ลืมตาขึ้นอีกครั้งจ้องมองร่างเล็กที่กำลังนั่งขัดผิวให้เขาอยู่ด้วยแววตาที่ดูอ้อนวอน


            “แต่ถ้าเทียบกับผู้หญิงพวกนั้น คุณก็จะรักพวกเธอมากกว่ารักผมใช่ไหม”


            ลู่หานไม่ได้น้อยใจเลยนะ ก็แค่ไม่พอใจที่พ่อชอบยกข้ออ้างเรื่องที่จะหาแม่ใหม่มาให้ลู่หาน เพื่อที่ว่าจะได้พาผู้หญิงพวกนั้นเข้ามานอนด้วย


          ไม่ชอบเลย...ไม่ชอบผู้ชายแบบนี้เลย แต่สุดท้ายก็ต้องมาเจอกับพ่อตัวเอง


            “นายคือที่หนึ่งสำหรับฉันเสมอนะลู่หาน” สายตาที่ฉายแววดุดันแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนราวกับต้องการเน้นย้ำสถานะระหว่างเราให้มันชัดเจนมากยิ่งขึ้น ไม่ว่าเขาจะมีเมียอีกสักกี่คน ลู่หานก็จะยังคงเป็นที่หนึ่งสำหรับเซฮุนเสมอ ลู่หานคือข้อยกเว้นสำหรับเขา


            “ไปหยิบเหล้ามาให้ฉันที...”


            “จะดื่มอีกแล้วเหรอ?” วางใยขัดผิวที่ถืออยู่ในมือลงแล้ววักน้ำขึ้นมาถูคราบสบู่บนท่อนแขนของเซฮุนออกจนหมด ถึงแม้ว่าปากจะบ่นแต่ลู่หานก็ยอมทำตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อเดินออกไปนอกห้องเพื่อหยิบเอาเหล้าชั้นดีที่อยู่ในตู้เย็นออกมาพร้อมกับแก้วบรั่นดีที่อยู่ตรงบาร์เครื่องดื่ม ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องน้ำอีกครั้ง 


            วางแก้วลงบนกระเบื้องหินอ่อนข้างขอบอ่างแล้วจัดการรินเหล้าให้กับเซฮุนตามคำสั่ง ก่อนจะยื่นมันไปให้เจ้าตัว


            “ฉันชอบนายตอนที่ไม่ดื้อมากเลยนะ”


            “ไม่ต้องมาโทษว่าผมดื้อเลยนะ คุณนั่นแหละเป็นต้นเหตุที่ทำให้ผมไม่ยอมฟังคำสั่งคุณ”


            “อะไรอีก...เดี๋ยวนี้งอนเก่งจัง ไม่เห็นขี้อ้อนเหมือนตอนเด็ก ๆ เลย ตอนนั้นแค่เยลลี่ห่อเดียวนายยังอ้อนฉันแทบเป็นแทบตาย แล้วดูตอนนี้สิ...ขนาดฉันโอนเงินให้นายใช้นายยังจะไม่เอาเลย”


            “คุณควรจะรู้นะว่าผมไม่ได้ต้องการเงิน ผมแค่ต้องการพ่อ”


            ลู่หานพูดออกไปตามตรงและมันก็เป็นสิ่งที่เขาพูดมาหลายครั้งแล้วด้วยว่าเงินไม่ใช่ทุกอย่างสำหรับลู่หาน ทุกวันนี้เงินในบัญชีแทบไม่ได้เอาออกมาใช้เลยด้วยซ้ำ เวลาที่อยากจะกินอะไร อยากจะทำอะไรก็มักจะบอกพ่อบ้านให้ทำมาให้ พอออกไปข้างนอกอยากซื้ออะไรพวกลูกน้องก็จัดการให้เสร็จสรรพเดินถือบัตรเครดิตไปรูดมาให้เลย แม้แต่เงินสดลู่หานยังไม่เคยควักของตัวเองออกมาใช้ มีแต่เงินของเซฮุนทั้งนั้น


            “ฉันก็เป็นพ่อให้นายแล้วไง...หรือว่านายต้องการมากกว่านั้น ถึงไม่พอใจตอนที่ฉันพยายามพาผู้หญิงพวกนั้นเข้ามานอนที่นี่”


            “ใช่ ผมไม่ชอบ...” ว่าจบก็ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าเหมือนจะเดินออกจากห้องน้ำไป


            “จะไปไหน?” เซฮุนก็เลยต้องรีบตะโกนไล่หลังถามโดยไวว่าอีกคนจะหนีไปไหน ในเมื่อลู่หานยังอาบน้ำให้เขาไม่เสร็จเลย


            “ผมจะกลับห้อง”


            “นายยังไม่ได้นวดให้ฉันเลย ไปรอที่เตียงสิ”


            “ผมไม่นวดให้คุณแล้ว ผมไม่” ปากที่กำลังตะโกนเถียงปาว ๆ กลับต้องเงียบลงทันทีที่เซฮุนตัดสินใจลุกขึ้นยืนจากตอนแรกที่ยังนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ สีหน้าที่เริ่มหงุดหงิดกับคิ้วที่เริ่มขมวดติดกันเพียงเพราะถูกลูกชายของตนเถียงคำไม่ตกฟากจนเขาเริ่มทนไม่ไหว 


            จากตอนแรกที่บอกให้เข้ามานวด จู่ ๆ จะมาเดินหนีกลับห้องตัวเองไปง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน


            “ไม่ต้องไป รอฉันอยู่ตรงนี้”


            ร่างสูงก้าวเดินออกมาจากอ่างอาบน้ำทั้ง ๆ ที่อะไรต่อมิอะไรยังคงโชว์เด่นเป็นสง่าต่อหน้าต่อตาลูกชายที่ยืนอึ้งกับตรงนั้นของพ่ออยู่...และใช่ คนอย่างลู่หานจะไม่หลบหรือเขินอายกับอะไรแบบนี้อีกต่อไปแล้ว ในเมื่อพ่อยังไม่เห็นว่าลูกตัวเองยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน เขาก็จะแสดงออกให้เห็นไปเลยเหมือนกัน ว่าแค่ร่างกายของพ่อ ทำไมลู่หานต้องเขินด้วย


            เซฮุนเดินไปล้างตัวที่ใต้ฝักบัวจนเนื้อตัวปราศจากฟองสบู่ที่เกาะอยู่บนผิวกาย เรือนร่างสูงใหญ่เดินอวดทรวดทรงไปมาในห้องน้ำอย่างไม่นึกเกรงใจลูกชายของตัวเองเลยสักนิด ลู่หานที่เหมือนจะทนไม่ไหวก็เลยรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องนวดที่แยกออกไปอีกห้องหนึ่ง


            คนตัวเล็กก้มหน้าจัดแจงพวกผ้าขนหนูกับน้ำมันนวดตัวฆ่าเวลาระหว่างรอให้คนเป็นพ่อเช็ดตัวให้แห้ง ไม่นานนักเซฮุนก็เดินตามลู่หานเข้ามา เห็นเด็กน้อยกำลังทำตัวน่ารักจัดแจงของให้อยู่ก็เลยเดินเข้าไปใกล้ ๆ ยกมือขึ้นวางลงบนกลุ่มผมสีดำแล้วลูบเบา ๆ จังหวะนั้นลู่หานก็เผลอตัวหันกลับไปมอง ยังดีที่เซฮุนเดินเข้ามาพร้อมกับผ้าขนหนูที่ผูกเอวเอาไว้แล้ว


            แต่มันก็เป็นระยะเวลาเพียงสั้น ๆ เพราะทันทีที่ร่างสูงขึ้นไปนั่งบนเตียงนวด เขาก็ปลดเปลื้องผ้าขนหนูผืนนั้นออกแล้วทิ้งตัวนอนคว่ำหน้าลง รอให้ลูกชายของเขามาดูแลต่อหลังจากนี้


            “ทำไมถึงไม่ไปนวดที่สปาของโรงแรม...” ระหว่างที่กำลังตระเตรียมของอยู่ ลู่หานก็พึมพำเสียงบ่นออกมา ซึ่งเซฮุนก็ได้ยินมันทั้งหมด


            “ฉันชอบน้ำหนักมือของนายเวลานวดตัวให้ฉันมากกว่า”


            “แต่ผม...” กำลังจะบ่นต่อแต่ดันหันไปเห็นร่างของพ่อนอนทอดกายยาวอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว ยังดีที่ยังรู้จักเอาผ้าห่มผืนบางคลุมท่อนล่างเอาไว้ ไม่อย่างนั้นลู่หานคงจะอกแตกตายไปอีกรอบอย่างแน่นอน


            “ขอกลิ่นเดิมได้ไหม ฉันชอบกลิ่นนั้น” เซฮุนหมายถึงกลิ่นน้ำมันที่ลู่หานกำลังเตรียมเพื่อนำมันมานวดให้เขา


            “ผมไม่ชอบกลิ่นนั้น มันเหมือนกลิ่นคนแก่เลย...” ขัดใจไม่พอแถมยังย้ำเรื่องแก่กับเซฮุนจนเจ้าตัวที่นอนฟุบอยู่บนหมอนใบเล็กต้องหันกลับมานอนมองลู่หานที่ยืนบ่นอยู่ตรงนั้นมาสักพักแล้ว


            ทำไมถึงต้องบอกว่ากลิ่นนั้นมันแก่ด้วย ในเมื่อมันคือกลิ่นที่เขาชอบ


            “งั้นก็ตามใจนายแล้วกัน” เซฮุนไม่อยากขัดใจลู่หานเลยตอนนี้ ทุกคำพูดที่เขาเอื้อนเอ่ยมันออกมาไม่มีประโยคไหนที่ถูกใจลู่หานเลยแม้แต่ประโยคเดียว สู้นอนเงียบ ๆ รอให้เด็กน้อยมาปรนนิบัติรับใช้เขาดีกว่า ถ้าหากหาเรื่องชวนทะเลาะมากกว่านี้เดี๋ยวได้งอนหนีเดินกลับห้องไปอีก


            “ผมชอบกลิ่นดอกลิลลี่ ผมอยากให้คุณลองใช้กลิ่นนี้”


            เมื่อเลือกกลิ่นได้แล้ว ร่างเล็กก็ถือมันมาวางไว้ข้าง ๆ ตัวของเซฮุนที่ตอนนี้กำลังนอนคว่ำอยู่บนเตียงแคบ ๆ ห้องน้ำห้องนี้ถือว่ากว้างมาก เพราะเซฮุนเคยบอกเอาไว้ว่าเขาชอบยกเอาความสบายทุกอย่างมาไว้ในห้อง และห้องน้ำคือที่ที่เขาใช้เวลากับมันนานที่สุดก็เลยมีทั้งห้องอาบน้ำ ห้องแต่งตัวและห้องนวดรวมอยู่ในที่เดียวกัน...


            โดยห้องนอนของเซฮุนจะมีห้องน้ำอยู่สองห้อง ห้องหนึ่งเอาไว้สำหรับอาบน้ำเพียงอย่างเดียว คนที่ใช้ได้คือพวกผู้หญิงที่เขาเคยพามานอนด้วย และอีกห้องหนึ่งคือห้องที่เซฮุนเอาไว้ใช้คนเดียวซึ่งนั่นก็คือห้องนี้ที่ลู่หานสามารถเดินเข้าออกได้อย่างสบายและรู้ดีทุกอย่างว่าของใช้ชิ้นไหนวางเอาไว้ตรงไหนบ้าง


            น้ำมันหอมระเหยกลิ่นดอกลิลลี่ที่ลู่หานบอกว่าชอบมันมากกว่ากลิ่นเก่าที่เซฮุนเคยใช้ถูกเทลงบนฝ่ามือบาง ก่อนที่มือนั้นจะวางทาบลงไปบนแผ่นหลังกว้าง ๆ ของชายหนุ่มที่มีศักดิ์เป็นพ่อของเขา ร่างสูงใหญ่ที่แม้แต่ตอนนอนยังเห็นเป็นกล้ามเนื้อนูนขึ้นมาตรงแผ่นหลัง


            ร่องลึกตรงกลางตั้งแต่ส่วนบนยาวไปจนเกือบถึงสะโพกมันดูเซ็กซี่จนฝ่ามือของเขาต้องขยับมันลงไปกดน้ำหนักนวดตามสรีระร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ อดชมไม่ได้เลยจริง ๆ ว่าหุ่นของพ่อนั้นดีมากจนลู่หานอิจฉา อยากจะได้หุ่นที่แสนเพอร์เฟคแบบนี้บ้างแต่เขาก็ทำไม่ได้สักที เคยลองออกกำลังกายตั้งกี่ครั้ง สุดท้ายก็ยังตัวเล็กเหมือนเดิม


            แล้วดูพ่อของเขาสิ...ขนาดไม่มีเวลา หุ่นยังดีขนาดนี้เลย น่าอิจฉาจัง


            “ปิดเทอมนี้ ไปอิตาลีกันไหม”


            “ไปทำไม


            “ไปพักผ่อน ไปเที่ยวกัน”


            ปกติทุกปิดเทอมใหญ่เซฮุนมักจะชวนลู่หานไปเที่ยวประเทศนั้นประเทศนี้อยู่บ่อยครั้ง เรียกได้ว่าเก็บมาเกือบทุกประเทศใหญ่ ๆ บนโลกใบนี้แล้วก็ว่าได้ มันเหมือนเป็นธรรมเนียมปฏิบัติกันไปแล้วว่า ทุกครั้งที่ปิดเทอมลู่หานจะได้ไปเที่ยวกับเซฮุนทุกที


            “เคยไปแล้วนี่” เพิ่งนึกได้ว่าเราเพิ่งไปด้วยกันเมื่อปีที่แล้ว


            “ไม่อยากไปเหรอหรืออยากไปที่อื่น” คนฟังเงียบเสียงไป ระหว่างที่กำลังครุ่นคิดถึงแพลนในปิดเทอมนี้ว่าเราจะไปที่ไหนกันดี ก็อย่างที่ว่าตั้งแต่เกิดมาลู่หานไปมาหลายประเทศแล้ว ถ้าถามว่าไปที่ไหนมาแล้วบ้างก็คงจะตอบยาก แต่ถ้าถามว่ามีประเทศไหนบ้างที่ยังไม่ได้ไปอันนี้น่าจะตอบง่ายกว่า


            “อืมม...รัสเซียได้ไหม ไม่ได้ไปนานแล้ว”


            “ตามใจนาย ฉันไปกับนายได้ทุกที่อยู่แล้ว”


            เซฮุนไม่เคยขัดถ้านั่นคือคำขอของลู่หาน เขาเต็มใจและยินดีที่จะทำให้อยู่แล้ว


            เมื่อก่อนก็คิดแค่ว่าทุกสิ่งอย่างที่ได้ทำลงไปนั้นเพียงเพราะว่าเขาอยากจะชดเชยในสิ่งที่ลู่หานสูญเสียไปไม่ว่าจะเป็นแม่ พ่อ หรือว่าความรักจากครอบครัวที่ตนควรจะได้รับ แต่พอลู่หานเริ่มโตขึ้นความรักของเซฮุนที่มันควรจะเป็นแค่หน้าที่ที่เขาควรจะรับผิดชอบ กลับกลายมาเป็นความรักที่ไม่ใช่หน้าที่แทน


            เขารักและพร้อมที่จะทำทุกอย่างให้ลู่หานเสมือนว่าเด็กคนนี้เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเซฮุนไปแล้ว


            “หน้านายดูมีความสุขมากเลยนะ ตอนที่คุยเรื่องไปเที่ยวกับฉัน” เซฮุนขยับตัวใช้แขนสอดรองศีรษะเอาไว้แล้วหันใบหน้ามองมาทางลู่หานที่กำลังนวดตัวให้เขาอยู่ สีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มตลอดเวลาขณะที่กำลังคิดถึงแพลนในปิดเทอมนี้


            เซฮุนลอบมองมาสักพักนึงแล้ว พลางฉุกคิดขึ้นมาว่าที่ผ่านมาเขาอาจจะดูแลลู่หานไม่ตรงตามความต้องการของเด็กคนนี้ ถึงได้เช้าเถียง เย็นเถียงทุกครา


            “ก็ต้องมีความสุขสิ เพราะตอนไปเที่ยว...คุณไม่ได้พาคนอื่นไปด้วย นอกจากลูกน้อง”


            “แปลว่าไม่ชอบเห็นฉันอยู่กับคนอื่นเหรอ?” ขยับตัวลุกขึ้นนั่งทันทีทั้ง ๆ ที่ลู่หานยังนวดไม่ทันเสร็จ และจังหวะที่เซฮุนพลิกตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเร็วไวนั่นเอง ผ้าห่มที่ปิดอยู่ตรงท่อนล่างก็เกือบจะร่วงลงไป ยังดีที่มือของลู่หานเอื้อมไปคว้ามันมาคลุมร่างกายของเซฮุนเอาไว้ได้ทัน


            ไม่อย่างนั้นเขาคงต้องเห็นส่วนนั้นของพ่ออีกรอบแน่ ๆ


            “ตอบมาสิ ว่าไม่ชอบ” มือหนาวางทาบลงบนแก้มนิ่มของลูกชาย ใช้ปลายนิ้วโป้งคลึงบริเวณโหนกแก้มเบา ๆ อย่างทะนุถนอม


            ลู่หานตอนที่ไม่ดื้อนี่แหละ น่ารักที่สุดแล้ว


            “ใช่...ผมไม่ชอบ ผมไม่ชอบเห็นคนอื่นอยู่กับคุณ ผมไม่ชอบ— อื้อ”


            ไม่ทันขาดคำผู้ชายที่มีศักดิ์เป็นพ่อของลู่หานก็รีบขยับใบหน้าเข้ามาทาบทับริมฝีปากลงบนปากของอีกคนที่กำลังตั้งท่าจะเถียงต่อ แต่ทุกเสียงที่กำลังเปล่งออกมากลับเงียบลงเมื่อจู่ ๆ พ่อของตนเลือกที่จะใช้ปากของเขาปิดเสียงนั้นเอาไว้


            มือที่เคยนวดให้พยายามผลักไสร่างกายของผู้เป็นพ่อให้ออกห่าง แต่ยิ่งลู่หานดันออกเท่าไหร่เซฮุนก็ยิ่งขยับตัวเข้าหามากขึ้นเท่านั้น สองแขนรวบร่างของลูกชายเข้ามากอดแน่น ๆ ก่อนที่จะเลื่อนมือหนึ่งที่ไม่ได้ประคองเอวบางเอาไว้ เชยคางมนขึ้นมาแล้วกดจูบลงไปอีกครั้ง


            ใช้ริมฝีปากเป็นตัวขับเคลื่อนเปิดทางให้อีกฝ่ายยอมให้เขารุกล้ำเข้าไป ลู่หานในตอนแรกไม่มีทีท่าว่าจะยอมเพราะรู้ตัวดีว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ ความเป็นพ่อลูกกันมันต้องไม่ใช่แบบนี้ ค้านกับตัวเองอยู่ในใจ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องยอมแพ้ให้กับการเล้าโลมของเซฮุนที่ช่ำชองเรื่องแบบนี้ยิ่งกว่าเขามาก


            เซฮุนใช้ความพยายามจนในที่สุดก็สามารถสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากด้านในจนได้ ปลายลิ้นแตะสัมผัสเข้ากับลิ้นของลู่หานก่อนที่ทุกอย่างจะล่องลอยไปตามอารมณ์ของเราทั้งสอง ลู่หานเองก็ยอมให้เขาเข้ามาจนได้ สองมือน้อย ๆ ค่อย ๆ ขยับขึ้นไปโอบรอบแผ่นหลังกว้างของเซฮุนแล้วปล่อยให้ริมฝีปากของตนเองถูกช่วงชิงไป


            จากที่ต่อต้านก็เริ่มโอนอ่อน เซฮุนกำลังทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกโดยที่เขาไม่รู้ตัวเพียงแค่จูบเพื่อสนองความต้องการของตนเองเท่านั้น


            “อืม...” เซฮุนค่อย ๆ ถอนลิ้นของตนออกมาแล้วใช้เพียงแค่ปากเป็นตัวขับเคลื่อนจูบของเขาไปเรื่อย ๆ ลมหายใจอุ่น ๆ รินรดบริเวณข้างแก้ม ทั้งไรหนวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยชวนให้ลู่หานรู้สึกเสียววาบขึ้นมา


            “พ..พอ อื้อ!” ร้องท้วงและพยายามผลักร่างของผู้เป็นพ่อให้ออกห่าง


            “อืม” แต่เซฮุนกลับไม่ยอมเขาพยายามจูบลูกชายตัวเองอยู่อย่างนั้น ไม่สนใจเสียงร้องที่เหมือนต้องการจะปรามให้เขาได้สติว่าที่เรากำลังทำอยู่มันผิดและไม่ควรทำจริง ๆ 


            “ผมเป็นลูกคุณนะ!”


            รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีดันกายที่สูงใหญ่ของพ่อออกไปพร้อมตะคอกใส่หน้าด้วยความไม่พอใจ เมื่ออีกฝ่ายทำท่าเหมือนจะไม่หยุดสักที จนกระทั่งประโยคสุดท้ายของลู่หานเหมือนเป็นเครื่องเตือนใจและย้ำให้เซฮุนเข้าใจถึงสถานะระหว่างเรามากขึ้น  


            เซฮุนเป็นเพียงพ่อของลู่หาน และพ่อลูกกันเขาไม่ควรทำเรื่องแบบนี้


            “ทำไมล่ะ ฉันจูบนายมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วนะ” ว่าพร้อมกับใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำลายที่เปรอะเปื้อนอยู่บนริมฝีปาก จ้องมองไปที่กลีบปากที่ขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อของลู่หานมันทั้งบอบช้ำและน่ารังแกอะไรขนาดนี้


            “แต่ตอนนี้ผมโตแล้ว”


            “ฉันก็แค่อยากจะแสดงความรักกับนายแบบ...พ่อลูก” ล้วนแล้วแต่เป็นข้ออ้างทั้งสิ้น


            ถึงแม้ว่าเขาจะมองลู่หานเป็นลูกก็จริง แต่ในเมื่อเราทั้งสองไม่ใช่พ่อลูกแท้ ๆ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเดินล้ำเส้นความสัมพันธ์นี้ไปไกล ความสัมพันธ์ที่รู้ดีว่าเราคือพ่อลูกกัน แต่เขาก็อยากจะครอบครองร่างกายของลูกชายคนนี้ด้วยเหมือนกัน


          “แล้วพ่อลูกเขาดีพคิสกันได้ด้วยเหรอ?” เหมือนลู่หานจะโกรธเซฮุนเข้าแล้วจริง ๆ ร่างเล็กลุกเดินลงจากเตียงแล้วพาตัวเองเดินออกมาจากห้องน้ำทันที ไม่มีแม้แต่คำบอกลาจนเซฮุนเดาใจไม่ถูกว่าลู่หานโกรธเขาเรื่องไหนกันแน่


            โกรธที่จูบกันหรือว่าโกรธเพราะเรื่องอื่น  


            ลู่หานเดินออกมาจากห้องนอนของพ่อแล้วรีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองทันที วินาทีที่ประตูห้องถูกปิดพร้อมล็อคอย่างแน่นหนา ร่างบางดันแผ่นหลังพิงกับประตูแล้วยืนนิ่ง ๆ เหมือนดั่งคนที่ไร้วิญญาณ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันผ่านไปไวมาก มากจนเขาไม่ทันได้ตั้งตัว


            ปลายนิ้วชี้ยกขึ้นมาแตะสัมผัสลงบนริมฝีปากที่ยังเปรอะเปื้อนคราบน้ำลายของเขา ทั้งยังบวมช้ำขึ้นมาเหมือนเป็นสิ่งเตือนใจว่าเมื่อกี้เขาได้จูบกับพ่อแท้ ๆ ของตัวเองไปแล้วจริง ๆ


            ...เปลือกตาหลับลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามคิดว่ามันเป็นเพราะอะไรทำไมพ่อถึงทำกับเขาแบบนี้ ทุกการกระทำที่ผ่านมาลู่หานไม่เคยคิดเกินเลยไปมากเกินกว่าคำว่าพ่อลูกเลย ที่หวงพ่อไม่อยากให้มีใครมาวุ่นวายเพียงเพราะเขาอยากให้พ่อสนใจแค่เขา ดูแลเขามากกว่าผู้หญิงพวกนั้น


            แต่นั่นมันไม่ได้หมายความว่าเขาจะอยากได้ร่างกายของพ่อ ไม่ใช่เลย...


            น้ำตาตกในมันอึดอัดไปหมด อึดอัดจนแทบอยากจะร้องไห้ออกมาเมื่อเริ่มคิดว่าหลังจากนี้เขาคงมองหน้าพ่อไม่ติดแล้ว เขาจะทำยังไงให้ตัวเองไม่นึกถึงภาพตอนที่เราจูบกัน ภาพตอนที่พ่อพยายามล่วงเกินเขาด้วยร่างกาย


            “ฮึก...” เด็กน้อยทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้น ยกสองขาขึ้นตั้งชันแล้วกอดเข่าฟุบหน้าลงไปนั่งร้องไห้เพราะทรมานที่ต้องตกอยู่ในความรู้สึกที่แสนอึดอัดแบบนี้ ลู่หานคิดเพียงแค่ว่าตนกำลังทำผิดต่อผู้เป็นแม่ แม้ว่าตั้งแต่เกิดมาจะจำไม่ได้เลยว่าแม่ของตัวเองหน้าตาเป็นเช่นไร


            แต่เขาก็ยังยกให้แม่เป็นที่หนึ่ง แม่ที่เป็นเมียของพ่อ พ่อที่เพิ่งจะจูบเขาไปเมื่อกี้


            มันแย่มากที่เซฮุนปล่อยให้ลู่หานจมกับความรู้สึกแบบนี้ หลังจากนี้ไปเด็กน้อยคนนี้ก็คงจะเอาแต่โทษตัวเองว่าที่ทำไปทั้งหมด มันเป็นเพราะความรู้สึกของเซฮุนฝ่ายเดียวหรือว่าเป็นเพราะลู่หานเองก็อยากจะถลำลึกลงไปในวงจรอุบาทว์แบบนั้นด้วยเหมือนกัน...



           

            ควันบุหรี่สีเทาลอยคลุ้งอยู่ภายในห้องนอนของผู้เป็นพ่อ สายตากำลังจ้องมองบรรยากาศด้านหน้าคาสิโนในยามค่ำคืน รถคันหรูขับเข้ามาจอดส่งนักพนักที่ตบเท้ากันมาที่นี่แทบทุกวัน วันนึงก็เป็นร้อยเป็นพันคน เซฮุนมองเห็นแต่ความสุขที่เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลยก็มีคนเอาเงินมากองไว้ตรงหน้าแล้ว


            แต่ความสุขใดไหนจะเท่าเด็กคนนั้น...ที่ไม่ว่าจะผ่านมานานกี่ชั่วโมงเขาก็ยังคงรู้สึกได้ถึงจูบอันหอมหวานอยู่ตลอดเวลา ป่านนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้าง เขาไม่ได้ตามเข้าไปดูที่ห้องนอนของลู่หานเลย ตอนนี้ร่างสูงยังคงสวมใส่เสื้อคลุมอาบน้ำอยู่หลังจากที่ชำระล้างร่างกายอีกรอบเป็นที่เรียบร้อย


            ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะให้ลูกชายแต่งตัวให้ แต่เด็กนั่นดันหนีกลับห้องไปซะก่อน แต่ไม่เป็นไรหรอกไว้วันหน้าก็คงไม่สาย


            “คุณเซฮุนเรียกผมมา มีอะไรหรือเปล่าครับ” เป็นเลขาส่วนตัวของเซฮุนที่เดินเข้ามาในห้องนอน


            ปลายนิ้วคีบมวนบุหรี่ที่ปากออกแล้วหันกลับไปมองหน้าเลขาก่อนจะยกยิ้มให้ราวกับว่ากำลังมีความสุขกับอะไรสักอย่างอยู่ก็ไม่เชิง


            “เดี๋ยวช่วยจัดการเรื่องตั๋วเครื่องบินไปรัสเซียให้ฉันกับลู่หานด้วยนะ”


            “ครับ ท่านจะไปเมื่อไหร่ครับ”


            “อาทิตย์หน้า”


            “ได้ครับ ผมจะรีบจัดการให้ เอ่อ...ท่านครับ”


            “มีอะไร?” ตอนแรกเซฮุนคิดว่าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็เลยหันกลับมามองทางด้านหน้าของคาสิโนผ่านกระจกรอบห้องนอนของเขาต่อ แต่พอได้ยินเสียงเรียกของเลขาก็จำต้องหันกลับไปคุยด้วยอีกครั้ง


            “คุณฮเยริมบอกว่าคืนนี้จะมาหาท่าน...”


            “ฮเยริมเหรอ?”


            ลูกสาวของนักการเมืองที่เซฮุนสนิทมากที่สุดในบรรดาผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยทำความรู้จักกันอย่างลึกซึ้ง ฮเยริมมีความเป็นไปได้มากที่สุดที่เซฮุนจะเลือกมาเป็นแม่ของลู่หาน ใคร ๆ ก็คิดแบบนั้นโดยเฉพาะพวกลูกน้องต่างก็เข้าใจแบบเดียวกันว่าคุณฮเยริมนี่แหละ คือคนที่เซฮุนน่าจะแต่งงานด้วย


            “บอกเขาไปว่าฉันไม่ว่าง”


            “แต่...”


            “เดี๋ยวฉันโทรไปเคลียร์เอง อ่อ...รหัสผ่านตรงประตูทางเข้าห้องช่วยเปลี่ยนแล้วมาบอกฉันด้วยนะ รหัสผ่านตรงลิฟต์ก็เปลี่ยนให้หมด แล้วหลังจากนี้ห้ามให้ผู้หญิงคนไหนเข้ามาบนชั้นนี้อีก เข้าใจไหม”


            “ทำไมล่ะครับท่าน มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”


            “ลูกฉันไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายในพื้นที่ของเขา เหตุผลเท่านี้พอไหม”


            “ครับ”


            “แล้วที่คาสิโนมีอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม”


            “ไม่มีครับ คุณจงอินจัดการให้ทั้งหมดแล้ว”


            “ก็ดี กลับไปได้แล้ว อ่อ...ส่วนเรื่องลูกน้องคนนั้นที่นายบอกว่าแอบขโมยเงินที่บ่อนไป...”


            “อ่า ใช่ครับผมลืมถามไปเลย นายท่านจะให้ผมจัดการยังไงดีครับ”     


            “ไล่ออกซะ แล้วยึดสมบัติที่มันเอาไปคืนมาให้หมด อย่าให้ฉันต้องลงมือจัดการเอง ไปได้แล้ว”


            กับเรื่องลู่หานเขาพร้อมที่จะอ่อนให้เสมอ แต่กับเรื่องงานหรือเรื่องลูกน้อง ถ้าใครก็ตามที่มันส่อแววว่าจะโกงกินเขาขึ้นมา เซฮุนไม่ปล่อยไว้แน่ ดีแค่ไหนแล้วที่เซฮุนไม่เคยเอาเรื่องจนถึงชีวิต อย่างมากก็แค่ทำให้หมดตัว จนแทบจะทำมาหากินต่อไปไม่ได้ก็เท่านั้นเอง

 




            สามวันผ่านไป...ที่เซฮุนยังไม่ได้คุยกับลู่หานอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้น ทุก ๆ เช้าลู่หานจะออกไปข้างนอกก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเสมอ พอตอนเย็นที่เซฮุนกลับเข้ามาก็ไม่เจอลู่หานแล้วเพราะว่าเจ้าตัวเอาแต่เก็บตัวเงียบ ไม่ยอมออกมาคุย ไม่ยอมออกมาให้เห็นหน้ากันเลย จนเขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้


            จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านมาเกือบอาทิตย์แล้ว ลู่หานก็ยังไม่ยอมพูดด้วยสักที ร้อนให้เขาต้องเรียกพ่อบ้านมาถามดูว่าลู่หานเป็นอะไรไป ทำไมถึงไม่ยอมออกมาคุยกับเขาสักที


            “คุณลู่หานทานข้าวแค่มื้อเดียวครับ ผมทำไปให้ทุกมื้อเขาก็บอกว่าไม่กิน กินแค่มือเช้าแค่มื้อเดียว”


            “ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ” ร่างสูงที่กำลังนั่งเช็คหุ้นบนไอแพดที่ถืออยู่ในมือภายในห้องรับแขกพร้อมกับฟังคำรายงานจากพ่อบ้านคนสนิทของลู่หานแล้วก็นึกโมโหอยู่ในใจ ลู่หานเป็นอะไร ทำไมต้องอดข้าวประชดกันขนาดนี้ด้วย


            “งั้นช่วยไปบอกเลขาฉันที ว่าช่วยเลื่อนไฟล์ทบินไปรัสเซียให้ฉันด้วย”


            “ไม่ไปแล้วเหรอครับ”


            “นายคิดว่าลู่หานจะยอมไปกับฉันไหมล่ะ?” ย้อนถามพ่อบ้านกลับไป


            “ขอโทษครับ...เอ่อ คุณเซฮุนครับ คุณจงอินมา”


            ในตอนนั้นเองที่ประตูห้องเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างของเพื่อนสนิทของเขา คิม จงอิน เดินเข้ามาภายในห้องรับแขกที่มีเซฮุนนั่งอยู่ ด้วยสีหน้าที่แสนจะร่าเริงเหมือนกำลังมีความสุขต่างไปจากสีหน้าของเซฮุนที่เหมือนกำลังอมทุกข์อยู่ตลอดเวลา


            “ออกไปก่อน” เซฮุนออกปากไล่พ่อบ้านให้ออกไปก่อน จนตอนนี้เหลือแค่เพียงจงอินกับเขาที่นั่งอยู่ในห้องนี้เท่านั้น


            “ไงวะ...ไม่โผล่หน้าไปที่คาสิโนเลย ตกลงนี่เราร่วมหุ้นกันจริง ๆ หรือว่านายยกให้ฉันไปแล้ววะ”


            จงอินเป็นเพื่อนสนิทกับเซฮุนมาตั้งแต่เด็ก ๆ เรียกได้ว่าสนิทกันตั้งแต่รุ่นพ่อเลยก็ว่าได้จนจงอินเข้ามาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ในคาสิโนแห่งนี้ งานทุกวันนี้จงอินก็เป็นคนจัดการให้ทุกอย่าง ส่วนเซฮุนนี่ก็นาน ๆ จะเข้าไปที่นั่นสักที เพราะภารกิจในแต่ละวันของเขาก็มีแต่การมุ่งมั่นหาแม่ใหม่ให้กับลู่หานเพียงอย่างเดียว


            “แล้วนี่ลู่หานไปไหน อาอยากจะเจอหน้าหลานสักหน่อย”


            “อยู่ในห้อง”


            “เป็นไรวะ แลดูอารมณ์ไม่ค่อยดี” ตั้งใจจะขึ้นมาคุยเล่นด้วยสักหน่อย แต่กลับโดนเพื่อนสนิททำหน้าถมึงทึงใส่แบบนี้ จงอินก็ไปไม่เป็นเหมือนกัน


            “หรือว่าทะเลาะกับลู่หานอีก เรื่องแม่ใหม่ใช่ไหมถ้าให้ฉันเดา”


            “ไม่รู้ นี่ฉันยังไม่รู้เลยว่าทะเลาะอะไรกัน จู่ ๆ ก็หลบหน้า จู่ ๆ ก็ไม่ยอมคุย ฉันทำตัวไม่ถูก เคยง้อเด็กเป็นที่ไหน ยิ่งเด็กมอต้นแบบลู่หานอีก เอาใจยาก ฉันอายุตั้งเท่านี้แล้วจะให้ทำตัวน่ารักเข้าไปอ้อนมันก็ไม่ใช่ปะวะ”


            “เออ ก็จริงว่ะ อายุเรากับอายุลู่หานมันก็ต่างกันมาก นายอาจจะยังไม่เข้าใจความรู้สึกของเขา เขาก็ไม่เข้าใจคนแก่อย่างนายเหมือนกันนั่นแหละเซฮุน”


            “ยังไม่แก่”


            “เออ ๆ ไม่แก่ก็ไม่แก่ แต่นายก็ต้องเข้าใจนะเว้ยว่าเด็กมันต้องการอะไร การที่นายจะไปยัดเยียดแม่ใหม่ให้เขา แต่เขาไม่ต้องการมันก็เหมือนเป็นการทำร้ายลู่หานเหมือนกันนั่นแหละ นายอย่าลืมสิว่าลู่หานไม่ได้มีแม่มาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนะ...”


            เซฮุนจ้องมองหน้าจงอินพลันคิดไปตามคำพูดของเพื่อน มันก็จริง...สิ่งที่เขาพยายามหยิบยื่นให้กับลู่หาน แต่เดิมลู่หานไม่เคยมีมันมาก่อนอยู่แล้ว ถ้าย้อนกลับไปตอนที่พ่อของลู่หานยังไม่ตาย และถ้าพ่อเขาไม่ยิงพ่อลู่หานทิ้ง ป่านนี้เราก็คงไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้


            ลู่หานก็จะเป็นเพียงแค่ลูกชายของลูกน้องคนสนิทของพ่อและเซฮุนก็คงจะไปแต่งงานกับใครสักคนบนโลกใบนี้ไปแล้ว ไม่ต้องทำตัวเหมือนพ่อที่จ้องแต่จะหาเมียใหม่ให้ลูกอยู่แบบนี้ จริง ๆ มันก็เป็นสิทธิ์ของเซฮุนอยู่แล้วที่จะคบหรือว่าจะไปนอนกับใครก็ได้


            แต่ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ เขาทำเพื่อลู่หานทั้งนั้น เซฮุนไม่เคยรู้หรอกว่าลู่หานขาดความอบอุ่นจากแม่ไหม ตั้งแต่เล็กจนโตเซฮุนเป็นให้ทั้งพ่อและแม่แล้ว เป็นทุกสิ่งทุกอย่างจนเขาลืมไปเลยว่าบางทีลู่หานอาจจะต้องการแค่เขาเพียงคนเดียวก็ได้


            “เขายังไม่รู้ใช่ไหมว่าแม่เขาตายไปนานแล้ว...”


            จงอินถามอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าของเซฮุนเปลี่ยนไป เหมือนกำลังฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมา นี่ก็ 10 ปีมาแล้วที่เขาเก็บความลับนั้นเอาไว้ ตั้งแต่พ่อเขาตายไปก็มีแค่เพียงจงอินเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ เพราะเซฮุนอึดอัดแต่ไม่สามารถบอกใครได้เลยว่าเขายังไม่มีลูก


            แต่พอลู่หานเข้ามาในชีวิต เซฮุนก็ต้องตัดขาดจากโลกภายนอกทุกอย่าง จากคนที่สามารถมีครอบครัวได้กลับต้องมาเลี้ยงลูกตั้งแต่อายุ 20 ต้น ๆ จนตอนนี้ก็ผ่านมานานหลายปีแล้วที่เขาต้องเลี้ยงลู่หาน ต้องปิดบังความลับนี้ไว้แม้แต่ลูกน้องที่อยู่ในเหตุการณ์ในวันที่พ่อของลู่หานถูกยิง ตอนนี้ก็ถูกส่งกลับไปใช้ชีวิตที่บ้านเกิดของตัวเอง และเซฮุนก็ส่งเงินไปปิดปากคนพวกนั้นทุกเดือน


            ทำแบบนี้มาจนลู่หานอายุ 14 เด็กคนนั้นก็ยังไม่รู้ความจริงว่าเขาไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเซฮุน


            “ลู่หานยังไม่รู้”


            “แล้วก็ไม่รู้ด้วยใช่ไหม ว่าแกไม่ใช่พ่อที่แท้จริงของเขา”


            “อืม”


            “แล้วถ้าลู่หาน!” กำลังจะพูดต่อ แต่ในตอนนั้นจงอินดันหันไปเห็นลู่หานที่ยืนฟังเซฮุนกับเขาคุยกันอยู่ตรงประตู วินาทีนั้นเซฮุนรีบหันกลับไปมองก่อนจะเห็นร่างของเด็กน้อยตัวเล็ก ๆ กำลังยืนร้องไห้เงียบ ๆ อยู่คนเดียวตรงหน้าประตูห้องนอน ไม่มีแม้แต่คำพูดใด ๆ


            นั่นจึงเป็นเหมือนมีดที่กำลังกรีดแทงหัวใจของเซฮุนอยู่


            ลู่หานได้ยินที่พวกผู้ใหญ่คุยกันทั้งหมดแล้ว...แม่ของลู่หานตายไปแล้วและเซฮุนไม่ใช่พ่อที่แท้จริงของเขา

 

            ลู่หาน! ลู่หานฟังฉันก่อน” ร่างสูงทิ้งไอแพดไว้บนโซฟาแล้วรีบวิ่งเข้ามาหาลู่หานที่ตอนนี้วิ่งหนีกลับเข้าห้องตัวเองไปแล้ว ทั้งจงอินและเซฮุนถึงกับหน้าซีดพูดไม่ออก ไม่คิดว่าลูกจะแอบฟังเรื่องที่เขาสองคนคุยกัน


            “ฉันขอโทษ ฉันไม่เห็นว่าลู่หานเดินออกมา”


            “นายกลับไปก่อน”


            “มีอะไรให้ฉันช่วยไหม


            ก็บอกว่าให้กลับไปก่อนไง!”


            ความเครียดทำให้เซฮุนไม่ฟังใครทั้งนั้น เขาออกปากไล่จงอินกลับไปพร้อมกับวิ่งเข้ามาในห้องนอนของตนเพื่อควานหากุญแจห้องนอนของลู่หานจนเจอพวงกุญแจพวงใหญ่ ร่างสูงวิ่งกลับมาที่หน้าห้องของลู่หานอีกครั้ง ใช้กำปั้นทุบประตูแรง ๆ พร้อมตะโกนเรียกลู่หานอยู่หลายต่อหลายครั้ง


            “ลู่หาน! ออกมาคุยกับฉันก่อน ลู่หานออกมา!” เสียงที่ตะโกนจนลั่นห้องฟังดูน่ากลัว ตอนนี้จงอินกลับออกไปแล้ว เซฮุนรู้สึกร้อนใจมากกลัวว่าลู่หานจะรับไม่ได้จนเผลอทำร้ายตัวเอง


            ไม่น่าเลย เขาไม่น่าพลาดเรื่องแบบนี้เลย


            “ลู่หาน ออกมาคุยกับฉันหน่อยได้ไหม ฉันขอโทษ


            “…………….”


            เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ เซฮุนเลยตัดสินใจใช้กุญแจที่ถืออยู่เปิดห้องลู่หานโดยที่ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตก่อน ที่ผ่านมาเขาไม่เคยรุกล้ำพื้นที่อาศัยของลู่หานมากขนาดนี้ แต่ครั้งนี้มันรอไม่ได้แล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้ลู่หานจะเป็นยังไงบ้าง


            ทันทีที่บานประตูห้องนอนถูกเปิดเข้าไปหมอนใบใหญ่ก็กระเด็นเข้ามาโดนหน้าของเซฮุนเต็ม ๆ ร่างสูงหันไปกดล็อคประตูแล้วรีบเดินเข้าไปหาลูกชายที่เอาแต่นั่งร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรอยู่บนเตียง เสียงร้องที่สะอื้นร่ำไห้ยิ่งทำให้เซฮุนเจ็บปวด เขาไม่คิดมาก่อนว่าวันนี้มันจะมาถึง


            พยายามจะปิดทุกทาง แต่สุดท้ายลู่หานก็รู้จนได้


            “ออกไป ฮืออ ออกไป!!!”


            “ฟังฉันก่อน ฉันอธิบายเรื่องนี้ได้”


            “ผมไม่ฟัง ฮืออ คุณเป็นใคร คุณเอาพ่อของผมไปไว้ที่ไหน! ฮืออ”


            เท้าที่กำลังก้าวเดินเข้าไปหาเด็กน้อยที่น่าสงสารตรงหน้าหยุดชะงัก วินาทีที่ได้ยินคำถามจากปากของลู่หานว่า เอาพ่อของผมไปไว้ที่ไหน เซฮุนก็รู้สึกจุกขึ้นมาในอก ภาพในวันนั้นมันย้อนคืนกลับมา ภาพของพ่อลู่หานที่ตายไปต่อหน้าต่อตา เสียงเด็กสามขวบร้องไห้กระจองอแงกอดเซฮุนไม่ไปไหน


            เด็กที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้อยู่กับพ่อแท้ ๆ


            เด็กที่ต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่และเติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่ฆ่าพ่อของตัวเอง


            “ตอบมาสิว่าพ่อผมไปไหน ทำไมตอบไม่ได้ล่ะ ฮึก”


            “นายไม่ต้องรู้หรอกว่าพ่อของนายไปไหน นายรู้แค่ว่าวันนี้นายมีฉัน ฉันจะเป็นพ่อให้นายเอง”


            “ผมเกลียดคุณ” น้ำตามากมายหลั่งไหลออกมาจากดวงตา ทั้งเสียงร้องไห้ที่ดังขึ้นมาจนเซฮุนทำตัวไม่ถูก ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปหาช้า ๆ โดยที่เด็กน้อยไม่ทันรู้ตัวร่างสูงก็หย่อนกายนั่งลงบนเตียงช้า ๆ


            เซฮุนได้แต่นั่งฟังเสียงร้องไห้ของลู่หานอย่างรู้สึกผิด เขาไม่แม้แต่จะปริปากเล่าความจริงทั้งหมดออกไป ไม่อยากให้ลู่หานจมกับอดีตที่เลวร้ายพวกนั้นอีก เด็กคนนี้ต้องมีชีวิตต่อไป ไม่ว่าจะต้องเจอกับเรื่องที่ร้ายแรงมากกว่านี้ เขาก็จะพาเด็กคนนี้เดินต่อไปให้ได้


            “ฉันนี่ไง พ่อของนาย...นายไม่ต้องไปตามหาพ่อที่ไหนแล้ว” วางมือลงบนกลุ่มผมสีดำพร้อมลูบเบา ๆ จนลู่หานเริ่มโอนอ่อนเพราะเอาแต่นั่งร้องไห้จนเริ่มจะหมดแรง ร้องอยู่อย่างนั้นแม้ว่าอีกคนจะไม่ยอมบอกความจริงก็ตาม


            “คุณไม่ใช่พ่อของผม...” เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองชายหนุ่มที่ตอนนี้กลายเป็นคนอื่นในสายตาของลู่หานไปแล้ว เซฮุนรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มากเขาก็ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร ต่อให้บอกไปว่าเขาคือพ่อแท้ ๆ ลู่หานก็คงจะไม่เชื่อ


            “แต่ฉันคือคนที่รักนายมากที่สุดนะลู่หาน...นายเป็นเด็กดีของฉัน นายคือทุกอย่างในชีวิตฉัน”


            “ผม...ฮึก ผมไม่อยากได้ยินอีกแล้ว ผมแค่อยากจะรู้ว่าผมคือใคร ผมเป็นใครกันแน่”


            “รู้เท่าที่ฉันอยากให้นายรู้ได้ไหม” อาศัยจังหวะที่ลู่หานยังคงสับสนกับความรู้สึกของตนเองขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ พร้อมดึงร่างของเด็กน้อยเข้ามากอด ใบหน้าของลู่หานอิงแอบแนบชิดบนอกของคนที่เขาเข้าใจว่าเป็นพ่อมาโดยตลอด เพียงเท่านั้นน้ำตาก็พลันหล่นร่วงลงมาอีกครั้ง


            เสียใจที่โดนหลอกมาตลอดหลายปีเซฮุนไม่เคยบอกความจริงกับเขาเลย


            “ถ้าผมต้องรู้ เท่าที่ผมควรรู้...ผมจะเจ็บปวดมากไหม”


            ถามอย่างไร้เดียงสา อย่าลืมว่าลู่หานยังเด็ก เขายังไม่รู้ว่าในอนาคตจะต้องเจอกับเรื่องราวอะไรที่มันร้ายแรงมากกว่านี้หรือเปล่า ตอนนี้ก็แค่อยากจะรู้ว่าความจริงที่มันซ่อนอยู่ มันคงไม่ดีสำหรับเขามากใช่ไหมเซฮุนถึงไม่ยอมเล่ามันออกมา


            “ใช่ ตอนนี้นายมีแค่ฉัน ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะให้ความรักกับนายได้”


            “แต่คุณไม่ใช่พ่อของผม...”


            “ในเมื่อฉันไม่ใช่พ่อของนาย...มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเป็นอย่างอื่นกับนายไม่ได้นี่”


            “คุณหมายความว่าไง?”








------------------------------ 

CUT Scene

------------------------------










            00:00


            เสียงพลุดังสนั่นไปทั่วทั้งเมืองหลังจากที่นาฬิกาบอกเวลาว่าตอนนี้เข้าสู่ปีใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ร่างสูงที่หลับไปตั้งแต่เมื่อหลายชั่วโมงก่อน รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเป็นคนแรกเมื่อได้ยินเสียงพลุดังลั่น ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดของเขายังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องอะไร แม้ว่าเสียงพลุจะดังจนรบกวนเวลานอนมากแค่ไหน เจ้าตัวน้อยของเขาอย่างมากก็แค่ขยับไปมา แต่ยังไม่เห็นมีวี่แววว่าจะตื่นขึ้นมาดูเลย


            เซฮุนสละแขนข้างหนึ่งให้ลู่หานนอนหนุนอยู่บนเตียงนอนของลูกชาย สายตาของเขาจ้องมองออกไปด้านนอกผ่านกระจกบานใหญ่ที่ผ้าม่านยังคงเปิดอยู่ แสงไฟที่ฉายขึ้นฟ้าทั้งยังมีพลุที่จุดสว่างไสวไปทั่วทั้งเมืองมันช่างดูสวยงามเหลือเกิน จนเซฮุนทนไม่ไหวต้องสะกิดให้ลู่หานตื่นขึ้นมาดูด้วยกันก่อน


            “ลู่หาน...” กระซิบข้างหูเบา ๆ จนลู่หานเริ่มรำคาญ ปกติก็ไม่ค่อยชอบให้ใครมากวนใจอยู่แล้วเปลือกตาสีอ่อนลืมขึ้นช้า ๆ เงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ที่หลับไปด้วยกันด้วยท่าทางสะลึมสะลือ


            “Happy new year นะ”


            ลู่หานลืมไปเลยว่าเมื่อวานเป็นวันสุดท้ายของปี...เสียงพลุดังขึ้นอีกครั้งเรียกสติให้ลู่หานตื่นได้อย่างเต็มตา เด็กน้อยพลิกตัวไปอีกฝั่งจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกของเซฮุนพอดี เพื่อที่จะได้นอนมองพลุที่จุดขึ้นมาอีกหลายครั้งผ่านกระจกรอบห้องของตัวเอง นี่ถือว่าเป็นปีแรกเลยที่เขาได้นอนดูพลุกับพ่อของเขา


            ไม่สิ...ไม่ใช่พ่ออีกต่อไปแล้ว


            “สวยจัง” ทั้งชีวิตยังไม่เคยออกไปฉลองปีใหม่กับใครเลย นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนชื่นชมพลุสวย ๆแบบนี้ผ่านห้องนอนของเขาและพร้อมกันกับเซฮุนด้วย


            “ปีใหม่แล้ว อยากจะขออะไรจากฉันไหม” กระซิบถามอีกครั้ง พร้อมกดจูบลงบนแก้มนิ่มเบา ๆ


            “ไม่อยากได้อะไรแล้วครับ”


            “งั้นฉันให้นายดีไหม...”


            เขาตั้งใจจะให้สิ่งนี้กับลู่หานมาตั้งนานแล้ว แหวนสีเงินวาบวับที่สวมใส่อยู่บนนิ้วนางข้างขวาของเซฮุนถูกถอดออกมา ด้านในสลักชื่อเอาไว้ว่า ‘Luhan’ มันอาจจะไม่ได้ดูแปลกใหม่อะไรขนาดนั้น แต่นี่คือแหวนที่พ่อของลู่หานห้อยติดตัวเอาไว้แม้กระทั่งตอนตาย เซฮุนก็เลยตั้งใจเก็บมันไว้จนถึงวันนี้ 


            วันที่เขาจะได้มีโอกาสมอบมันคืนไปให้กับลู่หานสักที


            “เอามือมาสิ” จับมือข้างซ้ายของลู่หานขึ้นมา แล้วสอดแหวนวงนั้นเข้าไปที่นิ้วนางข้างซ้ายจนสุดข้อก่อนที่เซฮุนจะยกหลังมือขึ้นมาจูบเบา ๆ 


            ขยับท่อนแขนกระชับร่างของเด็กน้อยให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขามากยิ่งขึ้น ลู่หานยกมือนั้นขึ้นมาดู มันก็เป็นแค่แหวนวงหนึ่งที่เขาไม่เห็นว่ามันจะมีความพิเศษตรงไหนเลย  


            มีแค่เพียงเซฮุนเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้พ่อของลู่หานได้กลับไปอยู่ใกล้ ๆ กับลูกของเขาแล้ว เซฮุนทำตามสัญญาของพ่อตัวเอง และทำตามความต้องการของพ่อลู่หานทั้งหมดแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้บอกเล่าความจริงถึงการตายของพ่อลู่หานออกไป


            แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นคนที่ทำให้สองพ่อลูกกลับมาเจอกันอีกครั้ง ผ่านแหวนวงนี้...


            “ผมรู้แล้วว่าผมจะขออะไรคุณ...”


            “อะไรล่ะ ว่ามาสิ”


            “ถ้าผมเห็นคุณพาผู้หญิงมานอนที่นี่อีก ผมจะโกรธคุณ และผมจะเก็บเสื้อผ้าหนีออกไปจากที่นี่”


            “หืม...ถ้าอย่างนั้นนายก็สบายใจได้เลย เพราะฉันจะบอกนายว่าต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงพวกนั้นอีก ฉันจะไม่หาแม่ใหม่ให้นาย...เพราะว่าฉันได้เมียที่ถูกใจฉันมากที่สุดแล้ว


            สุดท้ายแล้วก็จะมีเพียงแค่เซฮุนกับลู่หานเท่านั้นที่รับรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเราทั้งสองคนเป็นอย่างดี ว่านับจากนี้ต่อไป


            เราไม่ใช่พ่อลูกกันอีกต่อไปแล้ว...


 

             

                                                  

- The end - 






--------------------------------------

 

Hashtag : #คาสิโนฮฮ


Happy new year มีความสุขมาก ๆ นะคะ ขอให้คนอ่านของเราทุกคนสุขภาพแข็งแรง และก็ขอให้ฟิคของเราเป็นอีกหนึ่งความสุขในปี 2019 ของทุกคนด้วยนะคะ 

อย่าลืมคอมเมนต์ + แท็กกันน้าาา :) 

ผลงานทั้งหมด ของ HolinezZ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

194 ความคิดเห็น

  1. #194 bwyg7 (@bwyg7) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 17:50
    แง​ ชอบฟิคเรื่องนี้มากเลยอ่าา​ คุณนักเขียนแต่งดีมากๆเลย👍
    #194
    0
  2. #193 นู๋ข้าวสวย (@meirochan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 22:48
    สนุกมากเลยค่ะ นิแอบอยากให้น้องเรียกแด๊ดดี้สักครั้งนะเนี้ย
    #193
    0
  3. #192 0650854717 (@0650854717) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 16:49
    แง้ววววว พึ่งได้อ่านน สนุกมากค้าาา
    #192
    0
  4. #191 สีน้ำ (@re-turn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 23:33
    อยากได้ยินน้องเรียนว่าแด๊ดดี้จังเลยค่ะงื้ออ
    #191
    0
  5. วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 17:12
    แด๊กดี้
    #190
    0
  6. #189 paamai (@paamai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 01:40

    จะตายให้ได้
    #189
    0
  7. วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 01:19
    คุกมาาาาา
    #188
    0
  8. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:55
    แง้ทำไมอ่านไม่ได้
    #187
    0
  9. วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:36

    ลุงฮุนนนนนเขิงงงงงง
    #186
    0
  10. วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:47
    โอโห...อายุนี้ยังผู้เยาว์อยู่เลยนะลุง😂
    #185
    0
  11. วันที่ 20 มกราคม 2562 / 09:56
    เเงงง ปีใหม่ซะด้วย
    #184
    0
  12. วันที่ 13 มกราคม 2562 / 09:42
    เป็นอ่านไม่ได้ แง้
    #183
    0
  13. วันที่ 10 มกราคม 2562 / 18:36
    ทีมอ่านไม่ทัน
    #182
    0
  14. #181 MyUniverseOSH (@MyUniverseOSH) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 00:21
    สนุกมากค่ะ เป็นของขวัญปีใหม่ที่ดีมาก
    #181
    0
  15. #180 JongjitSriyan (@JongjitSriyan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:40
    พี่เซกินเด็ก แง้ๆ ชอบบบ
    #180
    0
  16. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 21:31
    พี่ผึ้งคิดว่าเรายังมีชีวิตรอดอยู่มั้ย...
    นี่ไม่รอดแล้วนะ กำเดากำลังจะไหล คือดีมาก ชอบ เป็นosที่ถึงใจจริงๆ มันบับ อธิบายไม่ถูกแล้ว ชอบ!!! //กุมผ้าเช็ดกำเดา
    #179
    0
  17. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 18:20
    แงงงง ชอบมากกด
    #178
    0
  18. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 10:59

    กรี๊ดดดดดดดด มันแบบว่า...แซ่บ! เผ็ช! ร้อน! จริงๆเลยค่ะ คุณพ่อที่ไม่ใช่คุณพ่ออีกต่อไปแถมมีเมียเด็กที่โคตรเด็กงี้ต้องมอบเพลงเมียเด็กให้กับคุณพ่อเซฮุนเลยค่ะ 555555555 มีเมียเด็กต้องหมั่นตรวจเช็คร่างกายนะคะคุณพ่อ 55555555555 แต่ดูเหมือนคุณพ่อจะยังแรงดีอยู่นะคะ ไม่ว่าจะทำเรื่องบนเตียงหนักแค่ไหนก็คงไม่มีวันเหนื่อยหรอกโดยเฉพาะทำกับเมียเด็กของตัวเอง กี๊ส!! เป็น OS ที่อ่านแล้วรู้สึกว่าบาปหนักมากเลยค่ะพี่ผึ้ง อยากให้มีอีกหลายๆตอนจัง >< เพราะตอนเดียวมันบาปไม่พอค่ะ!!! 5555555555

    #177
    1
    • 7 มกราคม 2562 / 21:23

      ทำไมชั้นชอบเม้นนี้555/อารมณ์เหมือนกัน
      #177-1
  19. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 10:39

    งื้อออ ชอบมากเลยค่ะ
    #176
    0
  20. วันที่ 7 มกราคม 2562 / 10:14
    ฟินชอบเรึ่องนี้
    #175
    1
  21. #174 OXEEVOLAJ (@jajahunhan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 08:19
    เราไม่ใช่พ่อลูกอีกต่อปายยยยย
    #174
    0
  22. #173 kimpuksepik_ (@pikpicook) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 00:54
    แงงงงงงนึกว่าจะไม่ได้จบดีๆสะแล้วแอบกลัวน้องเสียใจจนทำไรไปเลยค่ะ ดีที่น้องโตพอจะเข้าใจพี่ฮุนเขา ขอบคุณสำหรับosนะคะ :-)
    #173
    0
  23. วันที่ 6 มกราคม 2562 / 22:39
    พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ฟินจนตายยยกลั้นฟินไม่ไหวแล้ว
    #172
    0
  24. #171 kukieD (@kukieD) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 21:32
    ร้อนแรงมากๆพ่อลูกคู่นี้
    #171
    0
  25. #170 Nty_CheeTah (@Nty_CheeTah) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 19:36
    ยัยน้องของหม่ามี๊เป็นฝั่งเป็าฝาแล้ววว แฮปปี้นิวเยียร์ย้อนหลังนะคะ ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆให้ฮฮชป.ได้อ่าน 🙏
    #170
    0