คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ OS ] ชวินซารัง : Hunhan

โดย HolinezZ

รักในวัยเรียนเหมือนจุดเทียนกลางสายฝน แต่ผมไม่สน เพราะผมกางร่มจุดเทียน..

ยอดวิวรวม

20,401

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


20,401

ความคิดเห็น


134

คนติดตาม


2,626
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  2 ม.ค. 60 / 12:23 น.
นิยาย [ OS ] Թѧ : Hunhan [ OS ] ชวินซารัง : Hunhan | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Hashtag : #ชวินซารัง 
Twitter : @Honiismz 


o w e n tm.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 2 ม.ค. 60 / 12:23



#ชวินซารัง

(พาร์ทตอนเด็ก)


            เพล้ง!!

            “โอ๊ย!”

            เสียงร้องของเด็กผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงที่เหมือนกับวัตถุบางอย่างตกแตกดังลั่น ซึ่งวัตถุที่ว่านั่นก็คือกระถางต้นไม้ด้านหน้าบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง ข้างกันมีเด็กผู้ชายผิวขาวหน้าตาน่ารักกำลังนั่นกอดเข่าอยู่ข้างๆกระถางต้นไม้ที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เพราะความซนที่ตัวเจ้าตัวพยายามจะปีนมันขึ้นไปเพื่อชะเง้อคอดูอะไรบางอย่างข้างในบ้านหลังนั้น

            “ซี๊ด...”

            เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผลตรงหัวเข่าของเขาที่ล้มกระแทกกับพื้นคอนกรีตหน้าบ้านเต็มแรง เด็กน้อยพยายามข่มใจเอาไว้ไม่ให้ร้องไห้ออกมา ถึงแม้ว่าความแสบของมันจะมากเกินกว่าเด็กคนนึงจะทนได้ไหว

            “เจ็บจัง..งือ” ถึงแม้ว่าจะเจ็บมากแค่ไหน แต่ความเป็นลูกผู้ชายต้องไม่ร้องไห้ เขาจะไม่ร้องไห้ออกมาเด็ดขาดก่อนที่คนในบ้านจะออกมาดุเขาเข้า

            “เสียงอะไรน่ะ ใครมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนั้น”

            แต่แล้วเสียงทุ้มใหญ่ก็ดังขึ้นมาจนได้ เด็กน้อยหลับตาปี๋ใช้มือน้อยๆปิดบาดแผลฉกรรจ์เอาไว้ ไม่ให้ใครเห็นยิ่งในตอนที่เสียงคนเดินเข้ามาใกล้ๆดังขึ้น เด็กน้อยวัยสี่ขวบก็ยิ่งหวาดกลัวมากยิ่งขึ้นไปอีก

            “เจ้าเด็กนี่อีกแล้ว!”

            “ฮึก..ขอโทดคับ งืออ”

            เด็กน้อยไร้เดียงสาน่าสงสารปล่อยโฮออกมาทันทีที่เสียงของเจ้าของบ้านดังขึ้นตรงหน้าเขา ความอดทนที่อดกลั้นเอาไว้มันมลายหายไปหมด เขากลัวว่าจะโดนตี กลัวว่าจะโดนไล่ออกไปจากตรงนี้

            “ทำกระถามบ้านฉันแตกอีกแล้วนะ พ่อแม่ไม่สนใจเลยรึไงถึงปล่อยให้ลูกมาซนจนทำข้าวของบ้านคนอื่นเสียหายแบบนี้เนี่ย”

            “...ฮือ” เด็กน้อยเอาแต่ร้องไห้ออกมา ไม่กล้าที่จะเถียงอะไรออกไปทั้งสิ้น

            “ลูกมันก็เหมือนพ่อมันนั่นแหละ ไม่เอาไหน”

            “หยั่มมาว่าพ่อนุนะ..”

            เด็กผู้ชายลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆกังๆ เพราะความเจ็บแต่เมื่อมีคนมาว่าพ่อเขา เขาก็ไม่ยอมเหมือนกัน และเพราะการที่เด็กน้อยลุกขึ้นยืนกะทันหัน ทำให้บาดแผลเริ่มฉีกมากขึ้นไปอีก เลือดสีแดงก็ไหลออกมาจนเต็มหัวเข่าไปหมดแล้วแต่ผู้ใหญ่ตรงหน้ากลับไม่คิดที่จะสงสารหรือช่วยเขาเลยแม้แต่น้อย

            “ทำไม ไอ้คริสมันเคยสอนลูกเหรอแล้วนี่มานี่คิดที่จะชวนลู่หานลูกฉันออกไปเล่นซนอีกแล้วใช่ไหม ฉันไม่ให้ไป กลับบ้านของนายไปได้แล้ว”

            “อ..อาชัน...ฮุนขอเล่นกับน้องได้ไหม”

            “ไม่ได้ นี่กลับไปทำแผลที่บ้านไป”

            ปาร์ค ชานยอล..เจ้าของบ้านที่เซฮุนแอบวิ่งมาด้อมๆมองๆอยู่นานสองนานรีบเอ่ยปากไล่เจ้าเด็กตัวแสบนี่ออกไปโดยไว ก่อนที่ลูกของเขาจะออกมาเจอแล้วจะพากันไปเล่นซนที่ไหนอีก เจ้าเด็กเซฮุนมันเป็นเด็กซนชอบชวนลู่หานไปเล่นแล้วก็ได้แผลกลับมาตลอด

            แต่หารู้ไม่ว่าความจริงแล้วนั้นคนที่ซนคือลูกของชานยอลเองต่างหาก

            “ฮึก..ฮุนจามาใหม่ ฮุนจามาชวนยู่ไปเล่น”

            เด็กน้อยใช้หลังมือปาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร ปกติเวลาแอบมาบ้านนี้เด็กน้อยพยายามเลี่ยงไม่ให้เจอกับคุณอาชานยอล ไม่อย่างนั้นจะโดนดุเหมือนอย่างวันนี้

            เห็นทีว่าแผนการที่จะชวนลู่หานออกไปเล่นวันนี้คงจะไม่สำเร็จซะแล้ว คงต้องกลับไปทำแผลที่บ้านก่อน

            “ตายแล้ว!! เซฮุน ไปทำอะไรมาลูก”

            เมื่อปั่นจักรยานกลับมาถึงบ้านได้ เซฮุนก็พยายามเลี่ยงๆไม่ให้พ่อคริสที่นั่งดูมวยอยู่หน้าทีวีเห็นบาดแผลที่หัวเข่าของเขา แต่ดูเหมือนว่าการหลบหนีครั้งนี้จะไม่สำเร็จ เมื่ออี้ชิงแม่คนสวยของเขาดันเดินออกมาจากครัวเสียก่อน เมื่อก้มลงไปมองที่หัวเข่ากลับเห็นว่าลูกตัวเองเจ็บก็รีบวิ่งไปช้อนร่างขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างๆกับคริสที่เป็นพ่อทันที

            “ฮึก..ฮุนล้ม”

            “แล้วไปล้มที่ไหนครับ น้องฮุนไปเล่นซนที่ไหนอีก”

            “ฮุน ฮึก..ฮุนจะไปชวนยู่เล่น จะชวนไปปั่นจักรยาน”

            “โธ่...ลูกม๊า มาทำแผลก่อนนะ”

            อี้ชิงอดที่จะสงสารลูกไม่ได้ เขาไม่เคยดุที่เซฮุนจะไปชวนลูกบ้านนั้นเล่น แต่เขาสงสารที่ลูกเจ็บแบบนี้ คุณแม่คนสวยเลยรีบเดินไปหยิบกล่องยามาทำแผลให้ลูกโดยไว

            “เกิดเป็นผู้ชายต้องไม่ร้องไห้นะ แผลแค่นี้เอง.. เพื่อคนที่เรารักเราต้องยอม”

            “ฮุนไม่ได้รักยู่นะ ฮุนจาไปเล่นด้วยเจ๋ยๆ” เด็กน้อยเงยหน้ามองคนเป็นพ่อที่ยื่นมือมาลูบหัวตาแป๋ว

            “ไว้โตก่อนเดี๋ยวป๊าพาไปขอ” คริสเอ่ยพูดอย่างติดตลก ก็เห็นว่าเด็กมันสนิทกันก็แซวเล่นเฉยๆ

            “นี่คุณ ทำไมบ้านนั้นเขาแลรังเกียจรังชังบ้านเรานัก น้องฮุนก็ไม่ใช่เด็กดื้ออะไร ทำไมต้องหวงไม่ให้ลูกเขามาเล่นกับลูกเราด้วย”

            อี้ชิงพูดไปด้วยทำแผลให้ลูกชายไปด้วย

            “เอาเถอะคุณ ไอ้ชานยอลมันถือตัวแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ทำตัวเป็นผู้ดี มันก็คนเหมือนกันแหละวะ คอยดูเถอะ โตขึ้นจะให้ลูกชายไปจีบลูกมันซะให้เข็ด! อยากให้ลูกเป็นทหารเหมือนตัวเอง โถ่เอ้ย! หน้าตาจิ้มลิ้มซะขนาดนั้น อย่างมากก็เป็นได้แค่เมียทหารแหละวะ!”

            “อะไรคือเมียตะหานคับ น้องฮุนงง ไม่เข้าจัยย”

            “เดี๋ยวโตขึ้นหนูก็รู้เองนะลูกนะ ยื่นขามาให้ม๊าหน่อย ม๊าจะใส่ยาให้”

            โอเซฮุน คือเด็กน้อยหน้าตาน่ารักวัยสี่ขวบที่มีบ้านอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันกับลู่หาน ลู่หานคือลูกของปาร์ค ชานยอล อดีตเพื่อนสนิทของคริสซึ่งเป็นพ่อของเซฮุนนั่นเอง สาเหตุที่ทั้งสองไม่ถูกกันก็เพราะความไม่เอาไหนของคริสไม่ว่าจะทำงานหรือว่าทำอะไรก็ไม่เคยเอาไหนเลยสักอย่าง ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองยังเคยแย่งคนรักคนเดียวกันมาก่อนด้วย

            ซึ่งคนรักที่ว่านั่นก็ไม่ใช่ใคร คุณนายแบคฮยอนภรรยาคนสวยของปาร์คชานยอลในปัจจุบันนั่นเอง

            “หม่าม๊าฮะ เย็นนี้ฮุนขอเอาขนมไปให้ยู่หานได้ไหม”

            “ยังจะไปอีกเหรอ ให้มันยิงกะบาลมาอีกรึไง”

            คริสล่ะยอมใจให้กับความพยายามของลูกชายตัวเองเหลือเกิน ไม่รู้ว่าไปชอบลูกบ้านนั้นทำไมนัก 

            “แต่ฮุนอยากไปหายู่” สีหน้าที่ดูเศร้าสลดลงทันตาเห็น ทำให้อี้ชิงนึกสงสารลูกชายตัวเองจับใจ ถึงแม้ว่าจะห่วงมากแค่ไหน แต่ถ้าลูกเสียใจเขาจะยอมอ่อนให้กับทุกเรื่อง

            “กลับก่อนหกโมงได้ไหมครับน้องฮุน”

            “ฮะ!! ฮุนสัญญาว่าจากลับก่อนหกโมงง”

            “ถ้าหกโมงไม่กลับม๊าให้พ่อขี่มอไซค์ไปตามนะ”

            “ฮับป๋มมมมม!!”

            ทันทีที่ได้รับคำอนุญาตจากหม่าม๊า เซฮุนที่แผลยังไม่ทันหายดีแต่คุณแม่คนสวยได้พันผ้าเอาไว้อย่างแน่นหนาแล้วไม่มีทางหลุดแน่นอน

            แต่ทว่าเพราะบาดแผลที่หัวเข่าทำให้เซฮุนไม่สามารถปั่นเจ้าจักรยานคันสีแดงของเขาไปบ้านของลู่หานได้อีกครั้ง เจ้าเด็กตัวน้อยเลยเลือกที่จะใช้เท้าเดินไปแทน ถึงแม้ว่าระยะทางมันจะห่างออกไปเพียงแค่สองสามหลัง ปั่นจักรยานไปแป๊บเดียวก็ถึง แต่ก็กลัวว่าแผลจะปริก็เลยจำใจย่ำเท้าเดินไปเองดีกว่า

            จริงๆแล้วเซฮุนตั้งใจจะเอาขนมไปฝากลู่หานด้วย

            “ยู่หานจะอยู่ไหมน้า..อ๊ะ..นั่นอาแบคคนสวยนี่”

            ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างเซฮุนเข้าให้แล้ว เพราะทันทีที่เด็กน้อยพยายามชะโงกหน้ามองผ่านรั้วบ้านสีทองเข้าไปด้านในก็ดันเห็นว่าอาแบคกำลังนั่งจิบน้ำชาอยู่ที่สนามหน้าหน้าบ้านพอดี

            อาแบคใจดี จะไม่ดุน้องฮุนแน่นอน

            “อาแบคฮะ!”

            เด็กตัวเล็กยกมือขึ้นมาป้องปากตัวเองแล้วตะโกนเรียกอาแบคเสียงดังลั่น จนร่างบางอย่างคุณแม่แบคฮยอนต้องหันกลับไปมองทางต้นเสียงจนเมื่อเห็นว่าเป็นน้องฮุนลูกของพี่คริสก็เลยรีบวิ่งเข้ามาหาทันที

            “อ้าวน้องฮุน ทำไมวันนี้ไม่ปั่นจักรยานมาล่ะ”

            “หงึ..นุเจ็บขา”

            นิ้วป้อมๆชี้ไปที่หัวเข่าของตัวเองที่มีผ้าพันแผลพันเอาไว้อยู่ แบคฮยอนที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสงสารรีบวิ่งไปเปิดรั้วแล้วจูงเซฮุนเข้าบ้านทันที

            “ตายแล้วลูกไปทำอิท่าไหน ทำไมเป็นแผลได้ล่ะ”

            “นุล้มหน้าบ้านคุงอา นุเลยกลับไปทำแผลก่อน”

            “แล้วทำไมไม่บอกอา อาจะได้ออกไปช่วย”

            “.......” เซฮุนไม่ตอบอะไรกลับไป

            เพราะว่าเด็กน้อยเจอกับคุณอาชานยอลแทนยังไงล่ะ ก็เลยร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับบ้านไปเลย ไม่ทันได้เจอลู่หานด้วย 

            “อ่อ พี่ชานนี่เอง ไม่ต้องกลัวลูก คุณอาเขาออกไปข้างนอกแล้ว กว่าจะกลับมาก็ดึกดื่นวันนี้มีงานเลี้ยงที่สโมสรน่ะ”

            “น้องยู่..”

            เมื่อเข้ามานั่งด้านในบ้านหลังใหญ่ได้แล้ว เซฮุนก็ถูกแบคฮยอนอุ้มไปวางไว้บนโซฟาตัวยาว ทันทีที่ก้นน้อยๆสัมผัสกับเบาะนุ่มๆ สายตาของเซฮุนก็เอาแต่มองหาอะไรสักอย่างไปรอบๆบ้าน ซึ่งนั่นก็ไม่ใช่ใครก็ลู่หานยังไงล่ะ

            “ลู่หานเขาทำการบ้านอยู่น่ะ เดี๋ยวแม่ไปตามให้นะ”

            “ฮะ” เซฮุนพยักหน้าหงึกๆแล้วนั่งอย่างเรียบร้อย สงบเสงี่ยมตามที่ม๊าชิงสอนว่าเวลาไปเล่นบ้านคนอื่นไม่ให้ซน ไม่ให้รื้อค้นบ้านเขา มันไม่ใช่นิสัยที่น่ารักเลยซึ่งเซฮุนก็ว่าง่ายยอมทำตามที่ม๊าบอกทุกอย่าง

            “เตงุน..

            ไม่ปล่อยให้รอนาน เสียงใสๆของเด็กผู้ชายผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนกันกับเขาก็เดินลงมาจากชั้นบนของบ้านพอดี ลู่หานในชุดกะลาสีที่เป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นดูเข้ากันกำลังเดินมานั่งข้างๆเซฮุนทันทีที่รู้ว่าเพื่อนเล่นของเขามาแล้ว

            “งุนไปโดนไรมาเหรอ” มือน้อยๆบรรจงลูบลงบนผ้าสีขาวที่พันหัวเข่าเซฮุนเอาไว้อย่างเบามือ

            “เลาล้มน่ะ อย่าสนใจเลย” เซฮุนแค่ไม่อยากให้ลู่หานรู้ว่าเซฮุนโดนคุณพ่อชานยอลดุแค่นั้นเอง

            “เจ็บมากไหม เยาเป่าให้นะ แม่บอกว่าถ้าเป่าแผลแล้วแผลจะหายเร็วขึ้น”

            “อื้อๆ”

            ลู่หานค่อยๆก้มหน้าลงไปจนริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูจรดอยู่ใกล้ๆแผลตรงหัวเข่าของเซฮุนพอดี ลมร้อนๆถูกพ่นออกมาจากปากของเด็กผู้ชายหน้าหวาน ลู่หานเอาแต่เป่าลมใส่แผลของเซฮุนผ่านเนื้อผ้าที่ห่อหุ้มอยู่ เพียงเพราะว่าคุณแม่เคยสอนเอาไว้ว่าให้ทำแบบนี้แล้วลู่หานก็เชื่อมาโดยตลอดว่าถ้าทำแบบนี้แล้วจะหาย

            “เพี้ยง!”

            “หายแล้วใช่เป่า!”

            “อื้อ พรุ่งนี้ฮุนวิ่งได้เลย เชื่อเลาฉิ”

            “เย้! ยู่ของฮุนเก่งจังเลย เลาขอจุ๊บแก้มยู่ได้ไหม เลาจาขอบคุณ”

            “เอ๋..?”

            ลู่หานทำหน้างงๆทันทีที่เซฮุนขอจุ๊บแก้มเขา ทั้งๆที่ลู่หานก็ยังไม่ทันทำอะไรให้เลย แผลเซฮุนก็ยังไม่หายสักหน่อย

            “ก็ป๊าบอกว่าถ้าใครทำดีกะเลา ให้เลาจุ๊บเค้าเป็นการขอบคุณ”

            “จริงเหรอ! งั้นเอาสิๆ จุ๊บเลาเลยๆ”

            ลู่หานทำแก้มป่องๆพองลมจนตอนนี้แก้มของลู่หานดูคล้ายกับซาลาเปามากเซฮุนค่อยๆยกมือป้อมๆขึ้นมาแล้วจับประคองหน้าของลู่หานเอาไว้ทำปากยู่ๆแล้วจุ๊บลงไปบนแก้มหอมๆของลู่หานทันที นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฮุนได้จุ๊บแก้มลู่หานน่ะ

            “งืออ.. ปากฮุนเย็น”

            “จริงเหรอ..เลาขอโทษนะ”

            “ไม่เป็นไร แล้วฮุนจามาเล่นกับเลานานไหม”

            “ไม่นานๆ ฮุนมาวันนี้ฮุนจะเอาหนมมาฝาก”

            “ไหนนน”

            สีหน้าของลู่หานดูจะตื่นเต้นเอามากที่รู้ว่าเพื่อนตัวขาวของเขาพกขนมมาแบ่งด้วย ถึงแม้ว่าบ้านของลู่หานจะไม่ได้จนอะไรขนาดนั้น ถึงขั้นไม่มีขนมกินก็คงจะไม่ใช่ แต่ลู่หานมักจะตื่นเต้นกับของที่เซฮุนเตรียมมาให้ทุกครั้ง เขาอยากได้ของจากเซฮุนมากกว่าคุณพ่อคุณแม่เสียอีก

            “เลาเอาเยลลี่ฮาริโบโกแบร์มาฝาก..”

            มือน้อยๆล้วงเข้าไปหยิบเยลลี่หมีในเสื้อกันหนาวที่ตัวเองใส่อยู่ออกมาแล้วยื่นมันไปให้ลู่หานหมดทั้งซอง มือของลู่หานยื่นมารับเยลลี่หมีเอาไว้แล้วฉีกยิ้มด้วยความดีใจ เซฮุนไม่ซื้อปีโป้มาให้เขาแล้วดีใจจังเลย เซฮุนชอบซื้อแต่ปีโป้มาให้เรากินทุกวันเลย เบื่อแต่ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง

            “ขอบคุณนะฮุน..”

            “พรุ่งนี้เลาจะเอามาอีก..”

            “ม..มะเอาแล้ว เลาอยากได้...เปเปโร่”

            “แต่มันแพงนะ ม๊าไม่ยอมให้ฮุนซื้อหรอก”

            “อา...แต่ม๊าเลาบอกว่ามันไม่แพง”

            คำว่าแพง ของเด็กทั้งสองคนต่างกันเพราะความเหลื่อมล้ำทางฐานะทางบ้าง ถึงแม้ว่าเซฮุนจะไม่ได้จนอะไรขนาดนั้น แต่บ้านของเซฮุนก็ไม่ได้รวยเท่าลู่หาน เพราะพ่อของลู่หานเป็นถึงนายทหารชั้นสูงส่วนแม่ก็เป็นผู้ดีเก่า แน่นอนอยู่แล้วว่าเซฮุนเทียบอะไรกับบ้านนี้ไม่ได้เลยสักนิด

            “ไว้เลาจะซื้อให้ฮุนกินนะ”

            “อื้ม ขอบใจนะ”

            “งุน..คือเลามีไรจะบอกแหละ”

            “ว่า?”

            “แม่เลากำลังจะมีน้อง!”  

            “จริงเหรอออ! ดีใจจังเลย เลาอยากเล่นกับน้อง”

            “เหมือนกันนน เลาอยากอุ้มน้อง แม่เลาเพิ่งบอกว่าท้องแล้ว ฮืออ”

            สีหน้าของลู่หานดูมีความสุขมากเวลาที่เอ่ยถึงน้องในท้อง เซฮุนมองดูแล้วก็ต้องยิ้มตามไปด้วยไม่รู้ทำไมเวลาลู่หานยิ้มแล้วโลกทั้งใบถึงดูสดใสขนาดนี้

            “ฮืออ เสียดายที่แม่ฮุนบอกว่ามีน้องให้ไม่ได้แล้ว”

            “ทำไมล่า..บอกหม่าม๊าของฮุนสิ เดี๋ยวหม่าม๊าของฮุนก็มีน้องให้”

            “งือออ ไม่มีหรอก ป๊าเลาบอกว่าขี้เกียจทำ ฮุนก็งงว่าทำอะไรเหรอ ลู่รู้ไหม”

            “ง่ะ..ไม่รู้ฉิ ไม่เหมือนป๊าเลา พอเลาขอไปนอนด้วยป๊าก็ไม่ให้ บอกว่าให้ไปนอนห้องตัวเองได้แล้ว โตแย้ว”

            เพราะความไร้เดียงสาทำให้บทสนทนาของเด็กทั้งสองคนนี้เต็มไปด้วยความใสซื่อไปหมด ไม่รู้ในสิ่งที่ผู้ใหญ่เขาพูดกันเลยสักอย่าง รู้แค่เพียงว่าสิ่งที่มีความสุขในชีวิตของเด็กทั้งสองคนนี้นั่นก็คือการได้วิ่งเล่นด้วยกันก็เท่านั้นเอง

            “เด็กๆกินขนมกันเร็วลูก”

            เพียงไม่นานหลังจากที่คุณแม่แบคฮยอนคนสวยหายไป จานคุ้กกี้ก็ถูกถือออกมาวางเอาไว้ตรงหน้าของเด็กๆที่กำลังนั่งคุยอยู่ในห้องนั่งเล่นกันสองคนดูน่ารักน่าชังเสียจริง แบคฮยอนเอ็นดูเซฮุนมาก เพราะว่าเขาอยากได้ลูกชายแบบเซฮุน

            หากจะถามว่าแล้วลู่หานล่ะก็ลูกชายไม่ใช่เหรอ แต่ลู่หานไม่เหมือนเซฮุนไงน้องลู่จะติดตุ๊กตามากกว่า ไม่ค่อยเล่นพวกหุ่นยนต์แบบเซฮุนหรอก

            ตอนนี้แบคฮยอนก็กำลังท้องลูกคนที่สองอยู่ด้วย ก็หวังว่าลูกคนนี้จะออกมาแมนๆสมใจพ่อเขาสักที

            “ใครอนุญาตให้เข้ามาเล่นในบ้านฉัน”

            ไม่ทันที่เด็กทั้งสองจะได้นั่งกินขนมกันอย่างมีความสุขจู่ๆเจ้าของบ้านที่มีอำนาจที่สุดก็เดินเข้ามาในบ้านทันที เซฮุนที่เมื่อได้ยินเสียงที่เขาค่อนข้างกลัวมากก็รีบหันไปมองเมื่อรู้ว่าเป็นอาชานยอลกลับมาแล้ว เด็กน้อยก็รีบเบียดตัวเข้าหาลู่หานโดยไว

            “คุณอย่าด่าน้องฮุนเลย”

            “ทำไม ฉันจะด่า ฉันไม่ชอบเจ้าเด็กนี่เพราะมันเป็นลูกไอ้คริส!”

            “พี่ชาน..อย่าด่าน้องฮุนเลยนะ เดี๋ยวแบคไปส่งน้องที่บ้านตอนนี้เลยก็ได้”

            “ไม่ได้ จะไปทำไม จะไปหามันเหรอ”

            “พี่ชาน! นี่ก็ลูกสองแล้วนะ พี่จะอะไรอีก แบคกับพี่คริสไม่ได้คบกันแล้ว แล้วลูกก็โตๆกันแล้วไหม”

            “พี่ไม่ไว้ใจมัน”

            ชานยอลไม่ถูกกับคริสมาตั้งแต่สมัยเรียนทหารมาด้วยกัน ชานยอลเป็นคนเรียนเก่งหัวดี ฐานะดี แต่คริสเป็นคนเรียนไม่เอาไหนอาศัยเอาตัวรอดเก่งก็เท่านั้นแล้วตอนนั้นแบคฮยอนก็เข้ามาในชีวิตของเราสองคนพร้อมๆกัน คริสจีบแบคฮยอนก่อนก็จริง แต่สุดท้ายแล้วชานยอลก็ได้ใจของแบคฮยอนไปในที่สุด

            “มันจะทำไมกับลูกกูนักหนาวะ! เซฮุนกลับบ้าน!”

            ไม่ทันขาดคำ เสียงของคริสพ่อแท้ๆของเซฮุนก็ตะโกนขึ้นมาจากทางหน้าประตูทันที เซฮุนที่เมื่อเห็นว่าพ่อของตัวเองมารับแล้วก็รีบกุลีกุจอวิ่งเข้าไปกอดขาพ่อเอาไว้แน่น เพราะความกลัว ไหนอาแบคบอกว่าอาชานจะกลับมาตอนดึกๆไง

            น้องฮุนกลัวแล้ว..

            “มาก็ดีเลย เอาลูกแกกลับไปเลยนะ” ชานยอลหมุนตัวกลับมาก็เห็นว่าเป็นคริสเดินเข้ามาในบ้านเขาพอดี ดีเลย..เขาแค่จะกลับมาเอาของที่บ้าน ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเจ้าเด็กเซฮุนมันจะเหิมเกริมเข้าบ้านมาเล่นกับลูกชายเขาขนาดนี้

            “อยากเหยียบบ้านมึงตายแหละ”

            “ก็ไปสิ! ฉันไม่ได้อยากให้แกเหยียบบ้านฉันสักเท่าไหร่หรอก!”

            “เซฮุนจำคำพ่อไว้ลูก ตอนนี้ยังจีบลู่หานไม่ได้ โตขึ้นมาพ่อจะพาไปฉุดเอง”

            “ไอ้คริส!”

            อารมณ์เกรี้ยวกราดของปาร์คชานยอลจนแทบที่จะพุ่งเข้าไปชกหน้าคริสให้หน้าหงาย แต่ยังดีที่ยังมีมือของภรรยาคนสวยของเขารั้งเอาไว้ได้ทัน ไม่เช่นนั้นคงเกิดเหตุการณ์นองเลือดในบ้านนี้แน่

            “ลูกฉันชอบผู้หญิง ไม่ได้ชอบไอ้เด็กหน้าจืดหัวกลมหน้าตี๋แบบนี้หรอก”

            “อ้าว! มึงว่ากูเหรอ กูจีนแล้วทำไม”

            “จีนเสินเจิ้นน่ะสิ”

            “กูจีนกวางโจวเว้ย”

            แบคฮยอนไม่เข้าใจผู้ชายสองคนนี้เลยจริงๆเวลาทะเลาะกันทีไรมักจะจับใจความสำคัญอะไรไม่ได้ สุดท้ายก็มึนตึงกลับบ้านไปเอง แล้วก็ไม่มีใครคิดที่จะเคลียร์ปัญหาพวกนี้เลยนะปล่อยให้มันคาราคาซังมาหลายต่อหลายปีแล้ว

            “พี่คริส พาน้องฮุนกลับบ้านไปก่อนนะ” แบคฮยอนไม่อยากให้มาทะเลาะกันต่อหน้าเด็กๆ ลับหลังเด็กๆพี่จะไปฆ่ากันตายที่ไหนก็ไปเถอะ

            “น้องแบคสบายดีไหมครับ”

            แต่ก่อนที่จะกลับคริสก็ไม่วายหันไปยิ้มทักทายอดีตคนรักเก่าของเขาสักหนึ่งประโยค

            “ส..สบายดีครับ” แบคฮยอนก็กลัวไม่คิดว่าพี่คริสจะกล้าทักเขาต่อหน้าสามีของเธอขนาดนี้

            “สบายดี ตอนนี้ท้องอีกคนแล้ว พอใจรึยัง กลับบ้านโกโรโกโสของแกไปได้แล้ว”

            “อ..อ้าว น้องแบคท้องแล้วเหรอ”

            “อื้ม” ร่างเล็กได้แต่พยักหน้าตอบรับไปอย่างเดียวเพราะก็ยังเกรงใจพี่ชานยอลอยู่บ้าง

            “แบค! ไม่ต้องไปคุยกับมัน”

            “ก็ถามพอเป็นพิธีป่ะวะ เมียฉันก็อยู่บ้าน สวยน่ารัก นิสัยดีด้วยที่ถามก็เพราะเห็นว่าคนเคยรักกันมาก่อนก็เท่านั้นเอง”

            “คริส!” ชานยอลอยากจะพุ่งไปชกหน้าคริสอยู่หลายต่อหลายรอบแต่สุดท้ายแบคฮยอนก็ยังห้ามเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้ต่อยกันต่อหน้าลูกเหมือนตอนหนุ่มๆเป็นแน่

            “พี่คริสกลับไปก่อนนะ ขอโทษเรื่องวันนี้ด้วยนะ”

            “ก็ได้ ถือว่าน้องแบคขอหรอกนะ ไปฮุน เรากลับไปออกกำลังกายกันดีกว่าโตขึ้นหนูก็เอากล้ามมาฟาดหน้ามันแม่งเลย”

            “ฮะป๊า”

            เซฮุนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลยได้แต่ตอบรับคำของป๊าไป สุดท้ายแล้วคริสก็ตามเซฮุนกลับมาบ้านจนได้ เมื่อกลับมาถึงบ้านกับข้าวก็ถูกจัดวางเรียงไว้เต็มโต๊ะอาหารด้วยฝีมือของอี้ชิงภรรยาคนสวยของคริส

 

            หากจะเล่าเรื่องราวหลังจากที่คริสเสียแบคฮยอนให้กับชานยอลไปแล้วหลังจากนั้นมาคริสก็ไปเจอกับอี้ชิงก็เลยหลงรักแล้วก็ตามจีบเรื่อยมา จีบไปจีบมายังไม่ทันแต่งงานก็ได้เซฮุนออกมาแล้ว พูดง่ายๆเลยคือตอนนั้นคริสค่อนข้างเป็นเสือผู้หญิงแล้วอี้ชิงก็หัวอ่อนหลงคารมของคริสเข้าให้ สุดท้ายแล้วก็แอบได้กัน รู้ตัวอีกทีก็ป่องได้น้องฮุนออกมานั่งหัวโด่อยู่นี่ไง

            “วันนี้เจอแบคฮยอนด้วย”

            ในระหว่างที่กำลังทานข้าวกันอยู่คริสก็โพล่งปากพูดขึ้น จนอี้ชิงที่นั่งฟังอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มๆไม่ได้ว่าอะไร เพราะแบคฮยอนก็แค่คนรักเก่าของพี่คริส ไม่มีอะไรหรอก คิดบวกไว้ก่อน

            “เป็นยังไงบ้าง ยังสบายดีไหม”

            “ท้องแล้ว ไอ้ชานนี่มันขยันจริงๆ เห็นออกราชการไม่เว้นแต่ละวันมันเอาเวลาไหนทำลูกวะ งง”

            “ไม่เหมือนพี่เลยเนอะ ไม่มีงานทำแต่ก็ไม่มีปัญญาทำลูก”

            “นั่นน่ะสิ เอ๊ะ..”

            เหมือนโดนเมียหลอกด่ากลายๆแต่ไม่หรอกมั้ง น้องอาจจะชมว่าตัวเองไม่ทำงาน ไม่ไปไหน ไม่ทำอะไรเลย อยู่กับบ้านอย่างเดียว บ่ายๆก็นั่งดูมวยวันไหนว่างหน่อยก็ไปเชียร์มวยที่สนาม ชีวิตของคริสไม่มีอะไรเลยจริงๆ งานยังไม่มีทำเลย

            เพราะหลังจากลาออกจากการเป็นทหารมาเพราะยศน้อยด้อยปัญญาคริสก็ใช้เงินเก่าเงินแก่จากพ่อแม่เลี้ยงดูครอบครัวไปเรื่อย บ้างเล่นมวยชนะก็ได้เงินมา ส่วนอี้ชิงก็นั่งทำขนมส่งร้านกาแฟในหมู่บ้านไปวันๆ ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเหมือนบ้านนั้น

            ชานยอลน่ะมันเรียนเก่งอีกอย่างบ้านมันก็รวยมากส่งมันเรียนจนจบได้เป็นนายทหารยศสูงมีหน้ามีตา มีลูกน้องบริวารมากมาย มีเมียสวยอีกต่างหากน้องแบคฮยอนน่ะสวยมากเลยนะขนาดอายุจะ 40 แล้วหน้าตายังดูเหมือนเด็กอายุ 14 อยู่เลย

            “ป๊าฮะ ม๊าฮะ...วันนี้ฮุนได้จุ๊บยู่ด้วย”

            เด็กน้อยที่เคี้ยวข้าวแก้มตุ่ย ศีรษะเพิ่งพ้นจากขอบโต๊ะมาไม่มาแต่ก็พอที่จะเอาแขนเท้าโต๊ะได้ สองมือที่จับตะเกียบเอาไว้กำลังอมยิ้มไปพร้อมๆกับข้าวในปาก

            “หืมม แล้วน้องฮุนไปจุ๊บลู่หานเขาทำไมล่ะ” คนเป็นแม่เอ่ยถาม

            “น้องน่ารักนี่”

            “นี่คิดว่าโตไปจะจีบลู่หานไหม” เป็นคริสที่พูดขึ้นมาตรงๆ เขาอยากจะรู้จริงๆว่าถ้าลูกชายเขาโตขึ้นมาแล้วดันไปจีบลู่หานจะทำยังไง จะอกแตกตายไปเลยไหม แค่คิดก็สะใจแล้ว

            “จีบคืออะไรฮะ?”

            “จีบคือแบบ ป๊าคบม๊าแล้วก็มีน้องฮุนออกมา”

            “อบอุ่นจังเยยย เอาฮะ ฮุนอยากจีบยู่จีบกันแล้วก็มีน้องออกมาน่ารักๆ”

            “หืออ”  

            อี้ชิงถึงกับทำหน้างง พี่คริสนี่ก็ชอบปลูกฝังแต่กับเรื่องอะไรไม่เข้าท่า เอะอะจะให้ไปฉุดลูกบ้านนั้นบ้างล่ะ จะให้ไปจีบลูกบ้านนั้นบ้างล่ะ ถามว่าเด็กมันเข้าใจหรือยัง ก็ยัง

            “ถ้าลูกไอ้ชานมันท้องเพราะลูกของเรานะ ป๊าจะปิดซอยเลี้ยงเลยคอยดู”

            “พี่คริส..” มือบางฟาดลงที่ท่อนแขนของผู้เป็นสามีทันที

            “น้องฮุนต้องโตมาอย่างมีคุณภาพรู้ไหมครับ เรียนไม่เก่งป๊าไม่ว่าขอให้ได้หน้าตาจากป๊าเยอะๆก็พอ”

            “ฮะ! ฮุนจั๋นยาว่าจะโตมาหล่อๆแบบป๊า”

            “เยี่ยม!”

            ความคิดของพ่อลูกดูเหมือนว่าอี้ชิงจะกู่ไม่กลับซะแล้ว สุดท้ายก็ต้องปล่อยเลยตามเลยไป เขาไม่ได้หวังให้เซฮุนโตมาแล้วหล่อแบบพี่คริส เขาขอแค่ให้ลูกมีงานทำดีๆเท่านี้ก็สุขใจแล้ว

           

            หนึ่งปีต่อมา...

            ข่าวเรื่องที่ชานยอลกับแบคฮยอนจะย้ายไปอยู่ที่ญี่ปุ่นเพราะว่าชานยอลต้องไปประจำการอะไรสักอย่างที่นั่น ทำให้น้องฮุนที่เมื่อรู้เรื่องว่าลู่หานจะไม่อยู่กับเขาแล้วก็เอาแต่นั่งหงอยอยู่คนเดียวหน้าบ้าน ไม่พูดไม่จากับใครเลย ไม่ว่าอี้ชิงจะเอาขนมมาหลอกล่อยังไง เซฮุนก็ไม่กินมันเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

            “ลู่หานจะไม่เล่นกับฮุนแล้วเหรอฮะม๊า”

            “ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวลู่หานก็กลับมา”

            “ฮุนไม่อยากให้ลู่ไปเลย” เซฮุนพูดจบก็ฟุบหน้าลงกับท่อนแขนของตัวเองก่อนที่จะร้องไห้ออกมาเงียบๆ

            เซฮุนเป็นเพื่อนเล่นกับลู่หานมาตั้งนาน เมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เล่นด้วยกันแล้วก็อดไม่ได้ที่จะต้องเสียใจเป็นธรรมดา เซฮุนไม่มีเพื่อนที่ไหน เพราะเด็กในหมู่บ้านนี้มีแต่คนที่เล่นแรงๆ ชอบแกล้งเซฮุนอยู่เรื่อย ก็เห็นจะมีแค่ลู่หานนี่แหละที่ไม่เคยแกล้งเซฮุน แถมยังแบ่งของเล่นให้เล่นอีกต่างหาก

            “ม๊าพาฮุนไปส่งลู่หานได้ไหม”

            “อืม..” อี้ชิงที่สงสารลูกชายตัวเองจับใจ ไม่รู้ว่าจะปลอบโยนอย่างไรดี การจากลาไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นหรอก

            สุดท้ายแล้วอี้ชิงก็ยอมใจอ่อนอุ้มลูกชายของเธอมาหาลู่หานที่บ้านจนได้ 

 

            เมื่อมาถึงคนงานภายในบ้านกำลังช่วยกันเก็บของแล้วก็ลากกระเป๋าเดินทางนับสิบใบขึ้นรถไป โดยที่มีแบคฮยอนกำลังยืนอุ้มลูกคนเล็กที่เพิ่งคลอดเมื่อปีที่แล้วอยู่แนบอก ทันทีที่เธอหันมาเห็นอี้ชิงอุ้มเซฮุนมาหา แบคฮยอนก็ไม่รอช้าหันไปเรียกลู่หานแล้วก็เดินออกไปหาอี้ชิงทันที

            “จะไปแล้วเหรอ ไปนานไหม” อี้ชิงเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

            “คงจะไปสัก 2-3 ปี อันนี้ก็ยังไม่รู้” แบคฮยอนตอบออกไปด้วยน้ำเสียงที่ดูเศร้าสร้อย เธอไม่อยากไปจากบ้านหลังนี้เลย แต่หลังจากนี้คงจะต้องปิดเอาไว้ ให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดทุกวัน รอวันที่งานของพี่ชานยอลเสร็จเราคงได้กลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง

            “พาเซฮุนมาลาน้องลู่หานน่ะ คงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม”

            ร่างบางที่เป็นแม่ของลู่หานเม้มปากแน่น เธอหันกลับไปมองที่พี่ชานยอลที่กำลังยืนคุมคนงานอยู่ข้างๆรถ พี่ชานยอลหันมาเห็นแล้วพบว่าเป็นอี้ชิงพาเซฮุนมาหาก็ไม่อยากว่าอะไร พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตแต่สีหน้าก็ไม่ได้เต็มใจอะไรขนาดนั้น

            “เข้าไปคุยกับลู่หานสิ เดี๋ยวม๊าคุยกับอาแบคก่อน”

            “ฮะ..”

            เซฮุนเดินเข้าไปจูงมือของลู่หานให้เดินออกมาห่างๆจากแม่ทั้งสอง เพื่อที่จะได้ยืนคุยกันได้ง่ายๆ

            “เลาขอโทดที่ไม่ได้บอกฮุนนะ”

            “ไม่เป็นไรหรอก เลาไม่ว่าลู่หรอก”

            ฝ่ามือขาวๆของเซฮุนค่อยๆยกขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับลู่หานที่เมื่อโดนเซฮุนลากมาเจ้าตัวก็ร้องไห้ออกมาเลย

            “ฮึก...เลาอยากเล่นกับเซฮุนที่สุดเลย”

            “งือ เลาก็อยากเล่นกับลู่หานนะ แต่ป๊าของลู่ดุ เขาจะเอาลู่ไปจากฮุนแล้ว”

            “ไม่อยากไป”

            “จะกลับมาไหม” เซฮุนไม่รู้ว่าเขาจะเอาลู่หานไปนานแค่ไหน สองสามปีหรือว่า..ตลอดไปกันนะ

            “ไม่รู้ ฮึก...ถ้าลู่ไม่กลับมาแล้ว ฮุนจะเสียใจไหม”

            “รอฮุนโตนะ ฮุนจะเก็บตังแล้วไปหาลู่ที่นู่นเลย”

            “ไม่เอา...ฮุนต้องเจอเพื่อนอีกเยอะ ฮุนคงลืมลู่ไปแล้ว”

            “ลู่จะเป็นที่หนึ่งในใจของฮุนคนเดียวนะ...

            “ฮือ...ลู่..ค.คือว่า...”

            “.........” ลู่หานเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนเซฮุนแทบฟังไม่รู้เรื่อง แต่เพราะความเป็นสุภาพบุรุษตั้งแต่วัยเยาว์ทำให้มือน้อยๆเอาแต่ลูบแก้มของลู่หานปอยๆ อยากจะปลอบไม่ให้ร้องไห้ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้เพื่อนตัวเล็กคนนี้เลิกร้องไห้เสียที

            “ถ้าฮุนมีเพื่อนเยอะแล้ว ฮุนอย่าลืมเลาได้ไหม”

            “อืม...ฮุนไม่ลืมหรอก แต่ว่าลู่ต้องสัญญากับฮุนนะ..””

            “ว่าอะไรเหรอ”

            “ถ้าฮุนอายุ 24 แล้วเลายังไม่มีใคร เลามาแต่งงานกันไหม

            เซฮุนสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วควักเอาแหวนพลาสติกออกมา มันอยู่ในลูกบอลสีสวยที่ป๊าส่งฮุนไปกดได้จากตู้กดในห้าง เซฮุนแกะลูกบอลออกแล้วหยิบแหวนสีชมพูออกมาก่อนที่จะประคองมือของลู่หานขึ้นมาแล้วใส่แหวนลงไปที่นิ้วก้อยทันที

            เพราะความเป็นเด็ก เซฮุนไม่รู้ว่านิ้วไหนแทนความหมายว่าอะไรเซฮุนเคยเห็นแค่ว่านิ้วก้อยมันเอาไว้สัญญากันแค่นั้น

            “ฮึก..อย่าทิ้งเลานะฮุน”

            “ฮุนจะรอวันที่ลู่กลับมาเล่นกับฮุนอีกครั้งนะ”

            เซฮุนไม่กล้าแม้แต่กอดเพื่อนคนนี้เพราะตอนนี้คุณอาชานยอลกำลังเดินมาที่ลู่หานแล้ว วินาทีต่อมาคุณอาตัวสูงก็อุ้มลู่หานที่ร้องไห้โยเยขึ้นแนบอกพร้อมกับหันไปเรียกคุณอาแบคฮยอนให้ขึ้นรถไปก่อน แต่ก่อนที่ชานยอลจะเดินตามไปร่างสูงก็ไม่วายทิ้งประโยคสุดท้ายไว้ให้กับเซฮุนด้วย

            “ไม่ต้องรอนะ เพราะฉันจะไม่พาลู่หานกลับมาที่นี่อีกแล้ว”




-----------------------------------------------------------


#ชวินซารัง

(พาร์ทตอนโต)



            การรอคอยของเซฮุนเหมือนไม่มีจุดหมาย หลังจากที่ลู่หานย้ายบ้านไปเซฮุนก็หาทางติดต่อไม่ได้เลย ไม่ว่าจะเป็นทางจดหมาย หรือว่าทางโทรศัพท์เพราะคนที่บ้านนู้นไม่บอกอะไรกับบ้านเซฮุนเลย มันเลยเป็นเรื่องยากมากที่จะตามหา ในตอนแรกเซฮุนเข้าใจว่าลู่หานจะไปแค่สองสามปี แต่นี่มันก็ 20 ปีมาแล้ว ไม่มีวี่แววว่าบ้านนั้นจะกลับอีกเลย

            แต่ก็ใช่ว่าเซฮุนจะนิ่งนอนใจ .. พอเซฮุนเริ่มโตขึ้นมาเรื่อยๆ เมื่อเริ่มใช้โทรศัพท์เป็นเซฮุนก็พยายามสืบเสาะหาหนทางติดต่อลู่หานทุกช่องทางแบบเงียบๆ เขาไม่อยากให้แม่ไม่สบายใจที่ตัวเองยังไม่ลืมคนๆนั้นจนถึงทุกวันนี้

            เซฮุนเรียนจบมัธยมจากโรงเรียนเดิม หลังจากนั้นมาก็ส่งตัวเองเรียนต่อในมหาวิทยาลัยในด้านการถ่ายภาพ ด้วยเงินที่ส่งตัวเองเรียนนั้นก็มาจากการไปเป็นแบบให้เขาบ้าง บ้างก็ไปถ่ายให้เขา เซฮุนมีแอคเคาท์อยู่ในอินสตาแกรมรับถ่ายภาพอยู่ งานๆนึงก็ได้เกือบหมื่นอาจจะดูว่าเยอะไปสำหรับช่างภาพที่ไม่ใช่มืออาชีพ

            แต่เพราะลูกค้าเห็นหน้าตาเซฮุนเขาก็อยากเพิ่มเงินให้เอง ก็ช่างภาพหน้าตาดีแบบนี้ ใครๆก็อยากให้มาถ่ายให้กันทั้งนั้น ทั้งๆที่เรทค่าตัวปกติเซฮุนอยู่ที่ 3-5 พันแค่นั้นเอง

            “ป๊า ฮุนออกไปทำงานนะครับ ม๊าหวัดดีครับ”

            วันนี้เซฮุนต้องออกไปทำงานนอกสถานที่ เป็นงานที่อยู่ตรงชานเมืองซึ่งวันนี้เพื่อนสนิทของเขาจะขับรถมารับ

            เด็กหนุ่มวัย 24 ปีเติบโตขึ้นมาเป็นชายหนุ่มร่างกายกำยำ ท่อนแขนก็เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ตัวสูงราวๆ 183 ใบหน้าหล่อเหลามีแต่สาวๆมาติดไลน์มาจีบไม่เว้นแต่ละวัน แต่เซฮุนก็ไม่ได้สนใจใครเลยสักคนสมัยเรียนมหาลัยเพื่อนก็เข้าใจว่าเซฮุนเป็นเกย์กันไปหมด ซึ่งเปล่าเลย เซฮุนก็ชอบผู้หญิง แต่แค่ไม่มีใครถูกใจ เพราะคนที่ถูกใจของเซฮุนยังไม่กลับมา

            เซฮุนไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆที่ลู่หานก็เป็นผู้ชายเหมือนกับเขาแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเซฮุนจะชอบผู้ชายทุกคน เซฮุนก็ยังชอบผู้หญิง แต่สำหรับลู่หานแล้วนั้นคือข้อยกเว้นสำหรับเซฮุนเสมอ

            “กลับเย็นไหมลูก ม๊าจะได้ทำกับข้าวรอ”

            อี้ชิงที่นั่งถักเสื้อไหมพรมอยู่บนโซฟาข้างๆกับป๊าเงยหน้าขึ้นมาถามเจ้าลูกชายที่วันนี้แต่งตัวหล่อผิดหูผิดตาทั้งๆที่ก็แค่เสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนส์สะพายกระเป๋าใส่กล้องขึ้นบ่า ทรงผมถูกเซ็ตด้วยมูสให้ตั้งขึ้นไปใครเห็นใครก็หลง   

            พอได้เห็นเซฮุนวันนี้ก็อดนึกไปถึงตอนเด็กๆไม่ได้ ตอนนั้นเซฮุนยังเป็นเด็กติดพ่อติดแม่อยู่เลย แต่วันนี้กลับโตเป็นหนุ่มใหญ่แล้ว

            “เดี๋ยวโทรบอกอีกทีนะ ยังไม่รู้เลยว่างานจะเสร็จตอนไหน”

            “อ่ะนี่ พกไว้” คริสกำสิ่งของชิ้นหนึ่งเอาไว้ในมือก่อนที่จะยื่นมันไปให้เซฮุนลูกชายของเขา

            “อะไรอ่ะพ่อ”

            “พกไว้”

            คริสไม่พูดอะไรอีกหลังจากที่ยื่นของชิ้นนั้นไปให้เซฮุน วินาทีที่มือหนาแบออกกลับต้องตกใจ ก็เพราะสิ่งที่พ่อให้เขาไว้มันไม่ใช่อะไรเลย

            ถุงยางอนามัยนั่นเอง...

            “ไปทำงานจะเอาเวลาที่ไหนไปทำอะไรกับผู้หญิง?”

            “ฉุกเฉินมันก็หายากนะเว้ย ดูอย่างฉันกับแม่แกสิ เพราะไม่ได้พกไงเลยมีแกมายื่นค้ำหัวฉันอยู่เนี่ย”

            “พ่อไม่ต้องให้ผมพกหรอก แค่ไปทำงาน”

            “เอาน่า พกไว้ กันไว้ก่อน” คริสก็ยังคงรบเร้าลูกชายอยู่อย่างนั้น

            “พกไว้เถอะลูก เผื่อเจอคนถูกใจขึ้นมา”

            คราวนี้เป็นอี้ชิงที่พูดบอกเซฮุนให้พกถุงยางกันเอาไว้อีกคน จริงๆคือทั้งพ่อและแม่ก็รู้อยู่แล้วว่าลูกชายตัวเองเนื้อหอมมากแค่ไหน เคยมีแบบน่ากลัวที่สุดก็ตามเซฮุนมาถึงบ้านเลย เพราะความหล่อถึงแม้ว่าตอนนี้จะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยมาแล้ว แต่ก็ไม่วายมีรูปอยู่ในทุกแฟนเพจร่ำไป

            “พกก็ได้ ฮุนไปแล้วนะครับ ป๊าหวัดดี ม๊าหวัดดี..”

            “เดี๋ยว..”

            เมื่อล่ำลาคนเป็นพ่อเสร็จ เซฮุนก็เดินสะพายกล้องออกมาเลยจากบ้านในทันที แต่จังหวะนั้นเองที่เหมือนคริสจะนึกอะไรออก เหมือนลืมบอกเซฮุนไปกำลังจะเอ่ยเรียกแต่ทว่าลูกชายสุดหล่อกลับวิ่งออกไปเสียแล้ว

            “มีอะไรเหรอคุณ”

            “จะบอกมันว่าไอ้ชานมันย้ายสำมะโนครัวกลับมาอยู่ที่บ้านเดิมแล้ว”

            “จริงเหรอ! ตาฮุนดีใจตายเลย ได้เจอหนูลู่แล้ว”

            “แต่ว่าจะไม่บอก ให้มันรู้ด้วยตัวเองดีกว่า ว่าไหมคุณ”

            “อื้มม..แล้วแต่คุณเลย”

           

            เซฮุนเดินออกมาจากหน้าบ้านของตนเองพร้อมกับหันไปปิดรั้วบ้านเอาไว้ ก่อนที่จะเดินไปยังรถยนต์ของจงอินเพื่อนสนิทของเขา เซฮุนเปิดประตูหลังเพื่อวางกระเป๋ากล้องเอาไว้แล้วเดินไปเปิดประตูข้างคนขับเพื่อที่จะขึ้นรถไปทำงานในวันนี้

            “ลูกค้าวันนี้คือใครวะ”

            เมื่อขึ้นรถมาได้จงอินก็เอ่ยปากถามทันที คิมจงอิน เป็นเพื่อนสนิทกับเซฮุนตั้งแต่มหาลัยแต่มันจะไม่ค่อยถนัดถ่ายรูปคนสักเท่าไหร่ จงอินมันจะเน้นไปทางสายธรรมชาติ ถ่ายสิ่งมีชีวิตที่พูดไม่ได้ทำนองนั้น ส่วนเซฮุนจะถนัดถ่ายภาพคนมากกว่า เผลอๆเอนเอียงไปทางแบบนู้ดพวกนี้เซฮุนก็เคย

            “ไม่รู้ เห็นทักแชทมาติดต่องาน เห็นว่าเงินดีก็เลยรับ”

            “น่ารักป่ะ”

            “ไม่รู้ กูยังไม่เห็นหน้าเขาเลย เห็นว่าให้กูตามไปถ่ายเฉยๆอ่ะ เขาจะไปเที่ยวสวนน้ำกัน”

            “ห๊ะ จ้างแบบนี้ก็ได้เหรอ”

            จงอินที่กำลังขับรถอยู่ถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ ปกติเห็นจ้างไปถ่ายเนื่องในวันต่างๆ รับปริญญางี้ ถ่ายปกหนังสืองี้ แต่นี่คือตามไปเก็บบรรยากาศที่สวนน้ำ(?)

            “ห้าหมื่นรับๆไปเถอะ”

            “โอ้โห ซื้อเลนส์กล้องตัวใหม่ได้เลยนะนั่นนน ช่างกล้องมือทองจริงๆเลย”

            “เออไง จะถอยตัวใหม่มาละ”

            “งี้ก็แปลว่าต้องเป็นคนรวยน่าดู ไม่อย่างนั้นไม่ทุ่มทุนสร้างขนาดนี้หรอก”

            “รอดูก็แล้วกัน”

            เซฮุนไม่รู้ว่าตัวเองบ้าหรือโคตรบ้ากันแน่ที่ตกปากรับคำที่จะทำงานนี้ไป แต่ก็เอาเถอะแค่วันเดียวได้ห้าหมื่นก็คุ้มแล้วป่ะวะ ถ้าไปรับงานอื่นไม่กี่พันเมื่อไหร่จะได้ห้าหมื่น ถือซะว่าบุญหล่นทับก็แล้วกัน

            “ถึงละ ไหนวะลูกค้าที่จ้างแก”

            “ไม่รู้อ่ะ เขาบอกว่ารออยู่ตรงหน้าป้ายทางเข้า”

            เมื่อจงอินขับรถมาถึงสวนน้ำดังกล่าวที่อยู่ย่านชานเมืองออกไปไกลใช้เวลาราวๆครึ่งชั่วโมงกว่าถึงในเช้าวันเสาร์ที่คนเยอะแสนเยอะแล้ว ร่างสูงทั้งสองพยายามมองหาลูกค้าคนดังกล่าวจะกระทั่งสายตาไปสะดุดกับคุณป้าหัวเห็ดคนหนึ่งกำลังยืนกางร่มให้กับเด็กผู้ชายตัวขาวๆที่กำลังก้มหน้าดูดน้ำในขวดอยู่

            “ฮัลโหลครับ ใช่คนที่ใส่เสื้อสีชมพูแสด กางเกงสีเขียวหรือเปล่าครับ”




            เซฮุนยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลูกค้าที่จ้างเขาในวันนี้พร้อมกับมองตรงไปยังคุณป้าคนนั้นไม่วางตาซึ่งเมื่อเซฮุนโทรไปหา คุณป้าคนนั้นก็ยกมือถือขึ้นมารับจริงๆ เห็นทีว่าลูกค้าในวันนี้จะเป็นคุณป้าสลิ่มคนนี้จริงๆด้วย

            “ป่ะ จงอิน” ร่างสูงไม่รอช้าเดินตรงไปหาคุณป้าคนดังกล่าวทันที

            “ผมเซฮุนครับ ช่างภาพที่คุณป้าติดต่อมา”

            “อืม ค่าจ้างเอาตอนงานเลิกนะ”

            “แต่มัดจ...”

            เซฮุนยังไม่ทันบอกเลยว่าต้องจ่ายมัดจำเอาไว้ก่อนเริ่มงานแล้วค่อยให้ที่เหลืออีกทีตอนไฟล์รูปเสร็จแล้ว คุณป้าหน้านิ่งเดินทอดน่องจูงมือเด็กผู้ชายคนข้างๆเข้าไปในสวนน้ำหน้าตาเฉย ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ซื้อบัตรให้เซฮุนกับจงอินด้วย

            “มึง มัดจำกูอ่ะ?” เซฮุนหันไปทำหน้าเหวอใส่จงอินที่ตอนนี้ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆเขาไปแล้ว

            “มึง..น่ารักว่ะ”

            “ใคร เด็กขาวๆคนข้างๆป้านั่นน่ะเหรอ มึงนั่นลูกค้าป่ะ”

            “ไม่ใช่ มึงกูไม่ได้มองเขา”

            “แล้วมึงบอกว่าใครน่ารัก ยัยป้าหน้านิ่งนั่นน่ะเหรอ”

            “เออ..มึงก็รู้ใช่ป่ะว่ากูชอบคนแบบไหน”

            “ชอบคนที่โตกว่าไง..”

            “นั่นแหละ เป๊คเลย..”

            เซฮุนถึงกับยกมือขึ้นมาเกาหัวทันทีที่รับรู้ได้ถึงรสนิยมอันแปลกประหลาดของเพื่อนเขา คือก็รู้ว่ามันชอบคนอายุมากกว่า แต่ไม่คิดว่าจะชอบรุ่นป้าไง แล้วยิ่งป้าคนนี้นี่ประหลาดอ่ะ ยังไม่ทันคุยด้วยเซฮุนก็รู้สึกได้แล้ว

            “มึงไปซื้อบัตรให้กูเลยจงอิน ไป”

            “มึงก็ไปซื้อเองดิ” จงอินเอาแต่มองตามแผ่นหลังของป้าคนนั้นตาละห้อย

            “เอาไหมกูให้มึงสองพัน มึงเป็นลูกมือกูวันนึง”

            “เซฮุนมึงก็รู้ว่าเงินซื้อกูไม่ได้” 

            “แลกกับเบอร์ป้าคนนั้น..”

            “ได้เลยเซฮุน เดี๋ยวกูไปซื้อบัตรให้ ตามกูมา”

            จงอินแทบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือทันทีที่เพื่อนรักเปิดโอกาสให้เขาได้เดินหน้าจีบป้าคนนั้นอย่างเต็มที่ คือจริงๆจงอินชอบคนแนวๆนี้ รสนิยมโบราณๆ ไม่ค่อยทันคน เชยๆเนี่ยใช่เลย

            “เอ่อ ป้าครับ ป้า”

            เมื่อเดินเข้ามาในสวนน้ำได้เซฮุนก็รีบวิ่งตามป้าคนนั้นกับเด็กผู้ชายไปโดยไว จนเมื่อวิ่งมาถึงตัวได้ก็รีบตะโกนเรียกเอาไว้ก่อนที่จะวิ่งตามไม่ทัน

            “ฉันไม่ใช่ป้าเธอ ฉันชื่อคยองซู ส่วนนี้หลานฉัน”

            ร่างบางที่ตัวสูงเพียงแค่ไหล่ของเซฮุนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆวินาทีนั้น ใบหน้าของใครสักคนที่เซฮุนเคยรู้จักเป็นอย่างดีก็ซ้อนทับขึ้นมาบนใบหน้าของผู้ชายหน้าหวานตรงหน้า

            เหมือนมาก... ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงหน้าคล้ายกับคนๆนึงขนาดนี้

            “นี่ลู่หานหลานฉันเอง”

            “ลู่หาน?”

            เซฮุนถึงกับทำหน้างงสุดขีดพูดไม่ออก เอาแต่จ้องหน้าคนตรงหน้าตาไม่กระพริบทันทีที่ได้รู้ชื่อของผู้ชายคนนี้

            ลู่หานเหรอ? นี่จะเป็นลู่หานคนเดียวกับที่เขารู้จักจริงๆใช่ไหม แต่ลู่หานยังไม่กลับมาจากญี่ปุ่นเลยนี่ไม่ใช่หรอกอาจจะเป็นคนที่ชื่อเหมือนกันก็ได้

            “เซฮุน...ใช่ลู่หานที่มึงเคยบอกกูป่ะ” แต่จงอินเหมือนจะมีท่าทางไม่ต่างไปจากเซฮุน

            ร่างสูงหันมาถามเพื่อนสนิทของเขาที่เอาแต่จ้องหน้าลู่หานตาไม่กระพริบ เหมือนกับว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา เซฮุนมันก็เคยเล่าว่าที่ทุกวันนี้มันไม่รักใครเลยก็เพราะว่ามันมีรักแรกอยู่แล้ว และรักแรกของมันก็ชื่อว่าลู่หานเหมือนกับคนๆนี้ด้วย

            “นายชื่อเซฮุนเหรอ?”

            “ใช่..เซฮุน..ทำไมเหรอ”

            “เซฮุน เราเอง! ลู่หานไง”

            “อ่า..”

            เซฮุนมั่นใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้คือลู่หานจริงๆ แต่ทว่าสุดท้ายแล้วเซฮุนก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้เลย ตอนที่ยังไม่เจอลู่หานเขาเอาแต่นั่งคิดคำถามเอาไว้ตั้งมากมายรอวันที่อีกคนจะกลับมาตอบ แต่สุดท้ายพอเอาเข้าจริงแล้วเซฮุนก็ไม่กล้าแม้แต่จะปริปากพูดใดๆออกไปเลยแม้แต่น้อย

            “รู้จักกันเหรอ” ดูเหมือนว่าคยองซูที่มีศักดิ์เป็นลุงของลู่หานเพราะว่าเป็นพี่ชายแท้ๆของคุณแม่แบคฮยอนจะค่อนข้างสงสัยในตัวของหลานมาก ทำท่าเหมือนไปรู้จักกับตากล้องนี่มานานอย่างนั้นแหละ

            “อ..เอ่อ เราไปเล่นตรงนั้นกันดีกว่านะป้า”

            “ก็บอกว่าอย่าเรียกป้าไง เรียกลุงสิ!”

            “หุยย ป้ายองนี่แหละน่ารักที่สุดแล้ว นะๆๆๆ” ลู่หานรีบหันไปออดอ้อนคุณลุงที่เขาเรียกว่าป้าทันที

            จริงๆแล้วต้องเรียกว่าคุณลุงคยองซูด้วยซ้ำ แต่เพราะหน้าตาที่น่ารักของคุณลุงทำให้ลู่หานเรียกว่าลุงไม่เต็มปากก็เลยตั้งชื่อใหม่ว่าคุณป้ายองเรียกง่ายๆแถมยังน่ารักอีกต่างหาก ทุกคนเลยติดปากเรียกคุณลุงว่าป้ายองกันทั้งนั้น

            สุดท้ายแล้วกิจกรรมในวันนี้ของทั้งสี่คนคือป้ายองส่งลู่หานมาเล่นน้ำที่สวนน้ำโดยที่มีช่างภาพประจำตัวคอยเก็บภาพเอาไว้ ถามว่าจะทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร พอดีว่าคุณแม่แบคฮยอนที่เพิ่งย้ายบ้านกลับมาอยู่ที่บ้านหลังเดิมอยากมีรูปลูกใหม่ๆติดบ้านบ้าง ลู่หานเลยเสนอว่าจะไปถ่ายที่สวนน้ำ แต่ความจริงคือลู่หานหาเรื่องจะออกมาเที่ยวมากกว่า

            แต่ไม่รู้ว่าไปทำอิท่าไหน จู่ๆแม่ก็ให้ป้ายองมาตามคุมเขาจนได้ รู้งี้ชวนน้องชายมาก็ดีหรอก

            “วักน้ำขึ้นมาครับ นั่นแหละ น่ารักครับ”

            เซฮุนที่เดินลงสระตื่นๆไปครึ่งแข้งแล้วกำลังรัวชัตเตอร์ถ่ายรูปให้ลู่หานเพียงสองต่อสอง ปล่อยให้จงอินมันนั่งคุยกับป้ายองที่เก้าอี้ผ้าใบริมสระออกไปอีกฝั่งนู่น ให้มันจีบอะไรก็เรื่องของมันไป

            “ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าเซฮุนถ่ายรูปเก่งด้วย”

            หลังจากที่เซฮุนรัวภาพไปเกือบร้อยรูป ลู่หานก็รีบวิ่งเข้ามาขอดูรูปในกล้องบ้าง เซฮุนที่ยังหวั่นไหวกับลู่หานอยู่ก็ได้แต่ยืนนิ่งๆเปิดรูปให้ลู่หานที่ตัวชุ่มน้ำยืนเบียดเขาอยู่ได้ดูรูปของตัวเองใกล้ๆ

            “ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ” เซฮุนเอาแต่มองหน้าลู่หานที่ตัวเตี้ยกว่าเขานิ่งๆ แล้วพูดมันออกมาอย่างที่ใจเขาสั่งให้พูดมันออกไป

            “เซฮุนก็...ตัวโตขึ้นเยอะเลยนะ หล่อขึ้นด้วย”

            ริมฝีปากอมชมพูเม้มเข้าหากันจนเป็นขีดลู่หานมีท่าทางที่ดูเขินเอามาก พยายามหลบหน้าเซฮุนไม่กล้าดูรูปต่อแล้ว แต่วินาทีนั้นเองที่มีปลายนิ้วแข็งๆยื่นเข้ามาปัดหยดน้ำที่เกาะแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา

            “ขอโทษนะ..”

            เซฮุนเอ่ยขอโทษก่อนที่เขาจะเช็ดหยดน้ำออกไปจนหมดแก้มลู่หาน เมื่อเช็ดเสร็จจู่ๆลู่หานก็ช้อนสายตาขึ้นมามองเซฮุนทันที เล่นเอาร่างสูงที่ไม่ทันได้ตั้งตัวโดนสายตาน่ารักๆนั้นจู่โจมระยะประชิดก็ถึงกับใจเต้นรัวแทบเผลอทิ้งกล้องลงน้ำไปเลยด้วยซ้ำ

            ให้ตายเถอะ...น่ารักขนาดนี้เลยเหรอ 20 ปีที่เราไม่ได้เจอกัน ลู่หานน่ารักกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

            “ซ..เซฮุน จะมองเราอีกนานไหม ไม่ถ่ายแล้วเหรอ”

            “อ..เอ่อ ถ่ายๆ ขออีกที่นึงได้ไหม”

            “อื้ม..เอ่อ..เซฮุน”

            “ครับ”

            “พูดกับเราเยอะๆสิ เราอยากได้ยินเสียงเซฮุนนะ”

            ลู่หานอมยิ้มน้อยๆก่อนที่คนตัวเล็กจะยื่นมือไปจับที่มือของเซฮุนเบาๆเพื่อไม่ให้อีกคนเขินอายไปมากกว่านี้ แต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้เซฮุนเริ่มหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว

            รู้แค่ว่าน่ารัก คนอะไรน่ารักพร่ำเพรื่อขนาดนี้..

           

            ในขณะที่เซฮุนกำลังถ่ายรูปให้ลู่หานต่อไป ตัดภาพไปที่เก้าอี้ผ้าใบสองตัวที่มีเด็กหนุ่มวัย 24 ปีกับป้าแก่ๆวัยชรากำลังนั่งกันอยู่สองคนแต่เก้าอี้คนละตัว

            “น้ำมะพร้าวไหมครับ ผมสั่งมาเพื่อคุณเลยนะ” จงอินยื่นน้ำมะพร้าวหอมที่มีหลอดดูดปักเอาไว้ไปให้กับคุณป้ายองพร้อมกับน้ำเสียงเชื้อเชิญที่ดูนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เขาได้ทำการจีบใครสักคน

            “ไม่ ฉันไม่กินน้ำโลว์คลาสแบบนั้น”

            “ผมว่ามันก็อร่อยดีนะครับ ไม่ลองชิมสักอึกล่ะครับ”

            “เชิญกินไปคนเดียวเถอะ” สีหน้าที่ดูนิ่งพร้อมกับริมฝีปากที่เบะจนคว่ำ จงอินไม่เข้าใจเลยว่าหน้าป้าจะนิ่งไปไหน แต่นิ่งยังไงก็น่ารักครับ

            “จริงๆป้าก็น่ารักนะครับ ... ป้ามีแฟนหรือยังครับ”

            อาจจะดูรุกเร็วเกินไปสักนิด แต่จงอินก็ไม่อยากให้มันพิธีรีตองอะไรมากนัก เพราะอายุป้าก็ปูนนี้แล้ว อยากได้ก็คืออยากได้ ชอบก็บอกว่าชอบตรงๆเลย

            “ฉันไม่ชอบเด็กอย่างเธอหรอก ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!”

            “ลองชิมแล้วเหรอครับ ถึงรู้ว่าผมไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม

            จงอินได้ทีฮุกหมัดสวนกลับโดยไวและเพราะประโยคดังกล่าวทำให้จงอินได้รับสายตามองแรงจากคนป้ากลับมาทันที ทำไมล่ะครับ ผมไม่เคยจีบใครได้เท่าป้าเลยนะ

            “เหอะ เด็กยังไงก็ยังเด็กอยู่อย่างนั้น ฉันล่ะเบื่อ”

            “ผมทำให้ป้าหายเบื่อได้นะครับ”

            รอยยิ้มที่ดูมีเลศนัยของจงอินถูกส่งให้ป้ายองทันทีที่พูดจบ จงอินไม่เคยรู้สึกเหมือนเลือดในร่างกายสูบฉีดเท่านี้ ปกติก็ชอบคนแก่นะ แต่ไม่รู้ทำไมสำหรับป้าคนนี้ถึงทำจงอินหวั่นไหวขนาดนี้

            “ป้ายอง เสร็จแล้วครับ เรากลับกันได้แล้ว”

            ไม่ทันที่ป้ายองจะสรรหาคำมาด่าเจ้าเด็กจงอินนี่ได้อีก หลานชายตัวเล็กก็วิ่งเข้ามาหาพอดี

            “เสร็จแล้วก็กลับ”

            “อ..เอ่อ ค่าจ้างล่ะครับ” เซฮุนรีบยกมือขึ้นทวงค่าจ้างโดยไว แค่ค่ามัดจำยังไม่ได้เลย ค่าจ้างเขาต้องได้ ถึงจะเป็นลู่หานรักแรกของเขาแต่ปากท้องคนที่บ้านก็สำคัญ

            “รู้จักกับลู่หานนี่ เหลือ 2,500 ได้ไหมล่ะ” ป้ายองหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาก่อนที่จะควักเอาสมุดเช็คเงินสดออกมาเตรียมจะกรอกตัวเลขลงไปแต่ก็มิวายเอ่ยข้อต่อรองราคากับเซฮุนอีก

            “ป้าอย่าไปต่อเขาเลย 5 หมื่นก็ 5 หมื่นสิ”

            “ป้าว่ามันงานง่ายมากเลยอ่ะ แค่ยืนแชะๆๆแป๊บๆห้าหมื่นละ ป้าก็ทำได้ป่ะ”

            เซฮุนถึงกับเบือนหน้าหนีแล้วข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ที่จู่ๆก็มีมนุษย์ป้ามาดูถูกอาชีพของเขา ใช่ มันแค่ยืนกดถ่ายๆก็จริง แต่ถ้าไม่รู้มุมแล้วภาพมันจะออกมาสวยไหม

            “ป้า..จ่ายพี่เขาไปเถอะ นะครับ” ลู่หานก็เกรงใจเซฮุนนะ แค่ต่อรองราคาก็ว่าน่าเกลียดแล้ว นี่ยังมาดูถูกงานของเซฮุนอีก ลู่หานล่ะหนักใจแทนแต่ก็เป็นแค่คนกลางพูดอะไรมากไม่ได้ นั่นก็ป้า นี่ก็เพื่อนในวัยเด็กของเขา

            “หมื่นนึงได้แมะ เห็นแก่ป้าหน่อย ป้าแก่แล้ว”

            ร่างสูงพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ มือก็กำกล้องของตัวเองเอาไว้แน่น ไอ้จงอินนี่แม่งก็ไม่ช่วยเถียงห่าไรเลยยืนยิ้มอยู่นั่นแหละ มึงนี่มาเพื่อเป็นภาระกูชัดๆ

            “ก็ได้ครับหมื่นนึงก็ได้”

            สุดท้ายก็ต้องยอม เซฮุนเห็นแก่ลู่หานหรอกไม่อย่างนั้นเขาโวยไปแล้ว มีอย่างที่ไหนคุยกันไว้ว่า 5 หมื่น พอจ่ายจริงต่อเหลือ 2,500 พอไม่ยอมหน่อยขึ้นได้แค่หมื่นเดียว แล้วคือก็หายไปเลยสี่หมื่นเนี่ยนะ

            มนุษย์ป้านี่มันมนุษย์ป้าจริงๆ

            “ไปก่อนนะพี่ฮุน..”

            เมื่อเสร็จสิ้นงานในวันนี้แล้ว เซฮุนก็เดินมาส่งลู่หานที่รถพร้อมๆกับจงอินที่ยังคงมองป้ายองตาละห้อย ไม่รู้ว่ามันชอบอะไรนักหนา คนเค็มๆแบบนั้นปล่อยให้ขึ้นคานไปนั่นแหละดีแล้ว

            “เซฮุน...อย่าลืมเบอร์ป้ายองของกูนะ”

            “ไอ้นี่ กูไม่ให้”

            “มึงกั๊กอ่ออออ ไรว๊า กูชอบก่อนป่ะ มึงจะมาปาดหน้าเค้กแบบนี้ได้ไง”

            “ชอบกับผีน่ะสิคนแบบนั้น เอาไปเลยมึงอยากได้อะไรก็เอาไป”

            เซฮุนหมดความอดทนถึงขั้นควักมือถือออกมาแล้วยัดมันใส่มือของจงอินทันที วันนี้หงุดหงิดมาก ร้อนมาก น่าเบื่อมาก เห็นจะมีแค่ลู่หานเนี่ยแหละที่ทำให้เซฮุนไม่รู้สึกเบื่อไปด้วย ขอให้อย่าเจอกันอีกเลยนะยัยป้ามหาภัยให้ตายเถอะ

           

            หลังจากวันที่เซฮุนไปถ่ายรูปให้ลู่หานแล้ว หลังจากนั้นมาเซฮุนก็เอาแต่นั่งแต่งรูปอยู่ในห้องเพียงลำพังคนเดียว ไม่ยอมออกไปไหน ใครจ้างงานอะไรมาเซฮุนก็ไม่รับเพราะว่าอยากจะแต่งรูปลู่หานให้เสร็จไวๆจะได้เจอหน้ากันไวๆจนตอนนี้ทั้งห้องของเซฮุนมีแต่รูปลู่หานเต็มไปหมดแล้ว

            จริงๆแล้วทางนั้นเขาเข้าใจว่าเซฮุนถ่ายมาแค่ 500 รูปด้วยซ้ำ แต่จริงๆแล้วเซฮุนถ่ายมาเป็นพันๆรูปเลยต่างหาก พอถ่ายมาแล้วก็คัดเอารูปที่น่ารักๆแปะห้องเต็มไปหมดเลย กลายเป็นว่าตอนนี้ผนังห้องของเซฮุนมีวอลเปเปอร์เป็นรูปลู่หานเต็มไปหมดแล้ว

            “เซฮุนทำอะไรอยู่น่ะ”

            ประตูห้องนอนที่ไม่ได้ล็อคถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างของคริส พ่อของเขาที่เดินเข้ามาด้านในห้องเพื่อที่จะเข้ามานั่งคุยเล่นกับเจ้าลูกชายมันซะหน่อย คริสเดินไปนั่งที่ปลายเตียง มองลูกชายที่เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับรูปของใครก็ไม่รู้บนหน้าจอคอม

            “ทำรูปให้ลูกค้าอยู่ ป๊ามีไรเปล่า”

            “เปล่า ฉันจะมาบอกว่าบ้านนั้นเขากลับมาแล้วนะ”

            “อ๋อ รู้แล้ว ผมเจอลู่หานแล้ว”

            “ไปเจอกันตอนไหน”

            “ก็เนี่ยลู่หานเขาจ้างผมไปถ่ายรูปวันก่อน” เซฮุนชี้รูปคนในจอให้พ่อดู ดูท่าแล้วพ่อไม่น่าจะจำลู่หานได้ เห็นเพ่งสายตามองอยู่นานแล้วแก่แล้วก็งี้แหละ วันๆเอาแต่ดูมวย ดูมวยเสร็จตกดึกก็แอบแม่อ่านนิตยสารปลุกใจเสือป่า มืดๆก็ยังจะดู สายตาเสียหมดพอดี

            “ก็ไม่มีอะไร ที่จะเข้ามาหาวันนี้ก็เพราะเรื่องลู่หานนั่นแหละ”

            “ทำไมเหรอ ป๊ามีไร”

            “ถุงยางวันนั้นได้ใช้รึยัง” จู่ๆพ่อก็ถามเรื่องถุงยางเข้าให้

            “ย..ยัง หายไปแล้วด้วย ไม่รู้เก็บไว้ไหน” เซฮุนไม่ได้สนใจถุงยางอะไรของพ่อเลย มันไม่ใช่ของจำเป็นสำหรับเขา แล้วเขาก็ไม่มีแฟน ไม่รู้จะเอาไปใช้กับใครด้วย

            “งั้นเอากล่องใหม่ไป ป๊าให้”

            “ป๊า..นี่ป๊าเป็นนักสะสมถุงยางเหรอ แก่ปูนนี้แล้วป๊าจะซื้อมาทำไมเยอะแยะ กับม๊าป๊าใช้เหรอ”

            “เออ มันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เอ็งอย่ายุ่งเลย”

            “แต่ป๊าให้ผมพกถุงยางนี่ไม่เด็กแล้วนะ”

            “อ้าวเรอะ เออๆๆโตก็ได้ นั่นแหละ เก็บไว้...เอาไว้ใช้กับลู่หาน”

            “ป๊า นั่นเขามีพ่อมีแม่นะ จะให้ผมไปไล่ปล้ำเขารึไงกัน”

            “ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็หาจังหวะเอา”

            เซฮุนได้แต่กลอกตามองบนทันทีที่ได้ยินพ่อพูดเช่นนั้น นี่ผู้ใหญ่สมัยนี้เป็นอะไรไปหมด ทำไมเซฮุนรู้สึกเหมือนคุยกับใครไม่รู้เรื่องสักคน ก็เห็นจะมีแต่หม่าม๊าเท่านั้นแหละที่ยังพอคุยรู้เรื่องบ้าง

            “จะได้เจอกันอีกไหมล่ะ”

            “หมายถึงใคร?”

            “ลู่หานไง”

            “ก..ก็เจอ นี่ว่าจะเอารูปไปให้ที่บ้านเย็นนี้”

            “เออนั่นแหละ ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็หาจังหวะ”

            รอยยิ้มของคริสเหมือนพวกเฒ่าหัวงูที่ล่อลวงเด็กยังไงอย่างนั้น เล่นเอาเซฮุนถอนหายใจออกมาหลายเฮือกกับความพ่อของตัวเอง นี่เป็นมนุษย์ลุงอีกคนแล้วเหรอ ยุอะไรไม่เข้าเรื่อง

            “ไม่คุยกับป๊าละ ว่าแต่ป๊าไปซื้อถุงยางมานี่ไว้ใช้กับใคร”

            “แม่มึงไง”

            “ป๊า...ผมไม่เอาน้องแล้วนะ”

            “ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ก็หาจังหวะ”

            “อื้อ ไปละ”

            เซฮุนทนไม่ไหวแล้ว ร่างสูงรีบหยิบแผ่นซีดีที่มีไฟล์รูปของลู่หานขึ้นมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือเดินออกจากห้องนอนไปเลย พอเดินมาจนถึงหน้าบ้านก็ดันเจอกับเพื่อนสนิทอย่างจงอินที่แม่งมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

            “ไปไหนวะฮุน”

            “เอารูปไปให้ลู่หานที่บ้าน”

            “เชร้ดดดดด กูเดาถูก กูไปด้วย”

            “ไปทำไมวะ กูไปคนเดียวได้” ไอ้จงอินก็อีกคน มันเป็นอะไรของมันจู่ๆก็โผล่มา แถมยังขอตามไปบ้านนั้นอีก แปลกคน

            “ภารกิจพิชิตใจป้ายองของกู มึงไม่เข้าใจหรอก”

            “เออๆ อยากไปก็ตามมา”

            เพราะเห็นว่าบ้านลู่หานอยู่ไม่ไกล เซฮุนเลยเลือกที่จะเดินเท้าไปดีกว่า ระหว่างทางจงอินก็เลยเอ่ยถามเรื่องของลู่หานสักหน่อยเดี๋ยวมันจะหาว่าไม่สนใจความรักของมันเลย

            “มึงชอบลู่หานเหรอ”

            “มึงก็รู้อยู่แล้วนี่” เซฮุนจำได้ว่าเคยบอกมันไปแล้วนะ

            “จีบเลยเดินหน้าจีบแม่งเลย หน้าตามึงหล่อขนาดนี้ สาวไหนเห็นเป็นกรี๊ดเชื่อกูสินี่กูไม่ได้ยุนะ กูดูจากหน้าตามึงล้วนๆอ่ะ แบบมึงได้อ่ะ ผ่านเลยหน้าตาเหมือนคุณชายหลุดออกมาจากในนิยาย แบบกูไม่ได้อวยมึงนะเว้ยยย แต่แบบเห้ยมึงหล่อเซฮุนเชื่อกู”

            เออ..ไม่อวยกูเลย

            “กูเกรงใจพ่อเขา”

            “เกรงใจเหี้ยไร มึงหล่อมึงรู้จักเซฮุนวงเอ็กโซป่ะ หน้าตาเทียบมึงไม่ได้เว้ยยย นี่กูไม่ได้ยุนะ กูวัดจากหน้าตามึงเลย”

            “เออกูรู้”

            “มึงเชื่อกูเซฮุน ไม่ได้ด้วยเล่ห์ต้องเอาด้วยกล ปล้ำแม่ง! ท้องแล้วค่อยบอกพ่อ”

            “เกินไปละ”

            จงอินพยายามที่จะวอแวใส่เซฮุนเต็มที่ หารู้ไม่ว่าจริงๆแล้วจงอินจะให้เซฮุนเข้าหาลู่หานเพื่อที่ว่าตัวเองจะได้ไปหาป้ายองบ่อยๆยังไงล่ะ แต่แบบเพื่อนก็อยากให้สมหวังแหละแต่ตัวเองก็อยากได้ป้ายองเหมือนกันถือว่าได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

           

            ตัดภาพมาที่บ้านตระกูลปาร์ค หลังจากที่ย้ายไปทำงานที่ญี่ปุ่นอยู่นานตอนนี้ชานยอลลาออกจากงานราชการทหารมาอยู่บ้านเฉยๆแล้วเพราะว่าลูกๆก็โต แบคฮยอนก็อยู่คนเดียวแล้วเหงาเลยลาออกมาอยู่เป็นเพื่อนเขา

            “เตนล์ ไปไหนมา! ทำไมเมื่อเช้าไม่บอกพ่อ”

            ในขณะที่ชานยอลกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟาหน้าทีวี ทันใดนั้นเองลูกชายคนเล็กของเขาที่ชื่อว่าน้องเตนล์ก็กลับบ้านมาพอดีพร้อมๆกับเพื่อนอีกสองคนที่เดินตามหลังมาติดๆ

            เตนล์ เป็นน้องชายแท้ๆของลู่หานอายุห่างกันเกือบๆสี่ปี ทั้งสองมีหน้าตาที่คล้ายคลึงกันมาก บางครั้งก็แยกไม่ออก แต่ที่เหมือนกันมากที่สุดคือใบหน้าที่เหมือนผู้หญิงเนี่ยแหละ ดูน่ารักจิ้มลิ้มแต่ชานยอลไม่ชอบ

            “ไปทำงานบ้านแจมินมา”

            “สวัสดีครับพ่อชาน”

            ทั้งแจมินและจีซองเพื่อนสนิทหน้าหวานของน้องเตนล์รีบเอ่ยทักทายคุณพ่อหน้าดุโดยไว กลัวว่าจะโดนด่าที่พากันไปเที่ยวเล่นเพราะจริงๆแล้วไม่ได้ไปทำงานที่บ้านแจมินอะไรทั้งนั้นแหละ

            เมื่อเช้าเตนล์หนีไปเที่ยวกับพี่แทยงรุ่นพี่ที่มหาลัยมาต่างหากล่ะ....

            “ไหนมาคุยกับพ่อซิ เรามีเรื่องต้องคุยกัน ส่วนแจมินกับจีซองขึ้นไปเล่นบนห้องเตนล์ก่อนไป”

            “ครับพ่อ”

            เด็กๆทั้งสองรีบพยักหน้าเป็นอันรับรู้แล้วรีบวิ่งขึ้นชั้นบนไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้น้องเตนล์ต้องนั่งคุยกับพี่ที่โซฟาต่อ

            “ทำไมไม่คบเพื่อนที่มันแมนๆกว่านี้”

            “โอ่ย!” เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาทันทีที่โดนพ่อชานถามถึงเรื่องแบบนี้อีกแล้ว

            อะไรกันตั้งแต่พี่ลู่หานยันตัวเขาโดนเหมือนกันเลย เมื่อไหร่จะสอบทหารให้พ่อ? เมื่อไหร่จะคบเพื่อนแมนๆ? เมื่อไหร่จะไว้หนวดไว้เครา? เหอะ...นั่นน่ะเหรอสิ่งที่พ่อชอบน่ะ

            “ไม่ต้องมาถอนหายใจ น้องเตนล์ดื้อกับพ่ออีกแล้วนะ”

            “หนูจะคบใครมันเรื่องของหนู” ปกติแล้วเตนล์ไม่ใช่เด็กที่เถียงพ่อแบบลู่หาน ส่วนใหญ่เวลาโดนพ่อดุเตนล์จะนิ่งมากกว่า

            “อย่าแทนตัวเองว่าหนู! แทนว่าผมเดี๋ยวนี้”

            “โอ่ย!” ถอนหายใจเป็นรอบที่สอง

            “แล้วนี่มีแฟนรึยัง”

            “..........” เงียบ จริงๆคือมีแล้วแต่ไม่อยากบอกพ่อ...

            “ทำไมไม่ได้พ่อบ้างเลยเนี่ย”

            “แม่แบคก็ผู้ชายป่ะ”

            “พ่อรักของพ่อ อย่าเถียง เดี๋ยวนี้เถียงเหรอ นั่นๆ ลูกชายอีกคนมาแล้วลู่หานลงมานี่หน่อย น้องแกดื้ออีกแล้ว”

            ทันทีที่เห็นเหมือนเงาของลูกชายคนโตเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านพอดี ชานยอลก็หูตาไวรีบกวักมือเรียกให้เข้ามาหาทันที

            “อะไรอีกพ่อ ทะเลาะกันไม่เว้นแต่ละวันเลยนะ”

            “หน่ะ พ่อก็รักพี่ลู่มากกว่า พ่อไม่รักเตนล์” ลู่หานเดินเข้ามาทิ้งตัวลงนั่งอีกฝั่งหนึ่งของพ่อทันที

            “ก็รักเท่าๆกัน พ่อแค่ไม่ชอบที่พวกแกสองคนทำตัวเหมือนผู้หญิงแบบนี้ ทำตัวให้มันสมกับเป็นลูกทหารหน่อยได้ไหม”

            ชานยอลอดที่จะบ่นไม่ได้ นี่ต้องให้เขาบ่นปากเปียกปากแฉะอีกนานไหม เมื่อไหร่ลูกของเขาทั้งสองจะหาเมียได้สักที

            “พ่อรักพี่ลู่มากกว่า ขนาดชื่อเตนล์ยังไม่เห็นคล้ายใครสักคนในบ้านนี้เลย”

            “เอ้า...คล้ายสิชื่อลู่หานก็คล้าย” ชานยอลรีบโพล่งปากเถียงทันที

            “คล้ายยังไง ชื่อออกจะจีนขนาดนี้” ลู่หานเถียงกับทันควัน

            “ก็หานไง หานกับชาน คล้องกันซะไม่มี”

            “...............” ทั้งลูกชายคนเล็กและคนโตถึงกับหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ

            “แล้วชื่อน้องอ่ะ”

            “ชื่อเตนล์เหรอ คล้องกับชื่อจริง ชานชิต ชานชิตพล...คล้องอยู่ๆ พ่อคิดมาแล้ว”

            “ใจคอพ่อจะไม่ให้คล้องกับแม่เลยเหรอ”

            ลู่หานไม่เข้าใจพ่อมากๆ ไม่เข้าใจแบบมากๆ ซึ่งตอนนี้เขาก็คิดว่าน้องชายเขาก็ไม่เข้าใจในตัวพ่อเหมือนกัน

            “เออ..พ่อมีออกรอบตีกอล์ฟกับท่านผบ.ทบ.นี่หว่า ลืมเลยพ่อไปก่อนนะ เดี๋ยวดึกๆพ่อกลับ”

            จู่ๆพ่อนึกอยากจะไปก็ไปทำเอาลูกชายทั้งสองงงกันไปอีกรอบ แล้วนี่จะไปออกรอบตีกอล์ฟตอนเกือบจะห้าโมงเย็นเนี่ยนะ อย่าให้รู้ว่าแอบไปลงอ่างที่ไหนนะ จะเอาไปฟ้องแม่ซะให้เข็ด 

            นี่แม่จะรู้เรื่องรึเปล่าก็ไม่รู้ วันนี้ป้ายองมาที่บ้านด้วย มาช่วยแม่ดูเครื่องเพชรที่จะใส่ไปงานสมาคมแม่บ้านทหารอาทิตย์หน้า น่าจะเลือกกันอยู่อีกห้องนึงล่ะมั้ง

            “พี่ลู่ เตนล์ขึ้นห้องก่อนนะ”

            “เดี๋ยว!”

            “ว่า?” ไม่ทันที่จะได้เดินขึ้นไปพี่ชายหน้าสวยก็รีบเอ่ยเรียกน้องไว้เสียก่อน

            “คบกับแทยงก็เงียบๆไว้ล่ะ อย่าให้พ่อรู้ พี่ได้ยินแกคุยโทรศัพท์กันทุกคืนเลย”

            “รู้ด้วยเหรอ”

            “หัวเราะคิกคักๆกันทั้งคืน คิดว่าพี่ดูไม่ออกเหรอ”

            “โอ่ย...รู้แล่ว จะเงียบๆละกัน ไปก่อนนะเพื่อนรออยู่” ลู่หานไม่ได้ตอบอะไรเขาเพียงแค่พยักหน้าส่งๆไปแค่นั้น

           

            ดูเหมือนว่าพ่อชานจะขับรถออกไปแล้ว โชคดีมากที่พ่อไม่อยู่เพราะว่าเขานัดเซฮุนให้เอารูปมาให้เขาวันนี้พอดีเลย สงสัยคงต้องออกไปรอหน้าบ้านซะหน่อยแล้ว นี่ก็เย็นมากแล้วดูท่าเหมือนฝนจะตกด้วย ไม่รู้ว่าเซฮุนจะมาถึงหรือยังนะ

            “ลู่หาน!”

            ทันทีที่ลู่หานเดินถือร่มออกมารับเซฮุนตรงรั้วบ้านเสียงเรียกของเซฮุนทำเอาลู่หานต้องรีบวิ่งไปเปิดรั้วให้โดยไว ตอนนี้ฝนมันลงเม็ดมาแล้วแปลกจังนี่ก็หน้าหนาว ไม่น่ามีฝนตกเลยนะ

            “พ่ออยู่เปล่า” เซฮุนรีบคว้าร่มในมือของลู่หานมาถือเอาไว้ โดยที่ไม่ได้สนใจจงอินที่ยืนหนาวสั่นอยู่ข้างๆเลย

            เซฮุนมึงลืมกูวววว มึงง...กูอยู่ตรงนี้... พอรักแรกมึงมามึงทิ้งกูเลยนะ

            “ไม่อยู่ พ่อไปตีกอล์ฟแล้ว”

            “แม่ล่ะ?”

            “แม่อยู่ในบ้าน เข้ามาก่อนสิตัวเปียกหมดเลย” ลู่หานรีบแทรกตัวไปยืนตรงหน้าเซฮุนเพื่อที่จะให้เพื่อนตัวสูงโอบไหล่เขาได้ถนัด พอดีว่าร่มมันเล็กมากมันพอแค่คนเดียวเอง สุดท้ายแล้วจงอินเลยต้องวิ่งนำหน้าลู่หานกับเซฮุนเข้าบ้านไปก่อน

            ก็คนถูกทิ้งมันเป็นอย่างนี้..

            “แม่จ๋า เซฮุนมา”

            ทันทีที่เข้ามาในบ้านได้ลู่หานก็รีบจูงมือเซฮุนเข้ามาทักทายกับคุณแม่ที่นั่งดูเครื่องเพชรอยู่ในห้องแต่งตัวชั้นล่างของบ้านทันที

            “ตายแล้ว แล้วพ่อหนุ่มคนนั้นเปียกม่อล่อกม่อแลกเลย มาๆๆ แม่พาไปเปลี่ยนเสื้อ”

            แบคฮยอนเมื่อหันไปเห็นจงอินที่ยืนตัวเปียกโชกอยู่ข้างๆกับเซฮุนก็รีบเดินเข้าไปหาเพราะความเป็นห่วง ถึงแม้ว่าจะไม่รู้จักกันมาก่อนแต่ก็น่าจะเป็นเพื่อนของลู่หานล่ะมั้ง

            “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่มีเสื้อ” จงอินก้มหน้าขอบคุณแม่ลู่หานไปก่อนแต่สายตาของเขาตอนนี้เอาแต่มองหน้าป้ายองที่เอาแต่นั่งขัดแหวนเงียบๆ ไม่ทักทายเขาเลยแม้แต่น้อย

            “ก็เอาเสื้อตาชานไปก่อน”

            แต่แล้วป้ายองก็ยอมลุกขึ้นเดินมามองหน้าเจ้าเด็กหนุ่มจนได้ หลังจากวันนั้นมาเจ้าเด็กนี่ก็ชอบส่งสติ๊กเกอร์มาจีบในไลน์ตลอด ไอ้เราก็แก่แล้วไม่รู้ว่าจะส่งอะไรให้ไป เลยส่งแต่สวัสดีวันจันทร์ไปให้แทน




            “วันนี้ป้าน่ารักจังเลยนะครับ”

            “ทะลึ่ง!”

            สายตากรุ้มกริ่มของจงอินดูจะเป็นที่สงสัยต่อคนในบ้านเป็นอย่างมาก สุดท้ายแล้วป้ายองก็เป็นคนอาสาพาจงอินเจ้าเด็กหนุ่มร้อนรักของป้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องด้านบนสองต่อสองทันที

            “นั่นใครน่ะ” แบคฮยอนที่น่าจะดูงงที่สุดในที่นี้ถึงกับต้องหันกลับไปถามลูกๆ

            “เพื่อนผมเองครับ”

            “อ่า..เซฮุน แม่ไม่ได้เจอฮุนตั้งนาน ตัวโตขึ้นเยอะเลยเนอะ ดูสิตัวใหญ่กว่าลู่หานอีก”

            “ขอบคุณครับ”

            “หล่อขนาดนี้มีแฟนหรือยังเนี่ย”

            “เอ่อ...ยังไม่มีครับ” เซฮุนเปรยสายตาไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆกันกับเขา เห็นลู่หานยิ้มเขินๆก็คิดอยู่แล้วว่าอีกคนต้องรอคำตอบจากปากเขาเป็นแน่

            “แม่ครับ เซฮุนตัวเปียกหนูพาขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างบนได้ไหม ..คือถ้าพ่อมาก็เรียกด้วย”

            “เอาเลยลูกเอาเลย”

            แบคฮยอนดูจะส่งเสริมเซฮุนซะเหลือเกิน เพราะความหล่อของเซฮุนทำให้ใครๆก็หลงรัก ไหนจะร่างกายที่สมส่วนแบบนี้อีก ถ้าได้เป็นลูกเขยนะรักตายเลย

           

            ลู่หานจูงมือเซฮุนขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในห้องนอนของตัวเอง ทันทีที่ประตูห้องปิดลงร่างเล็กก็ไม่รอช้าโถมตัวเข้ากอดร่างของเซฮุนแน่น ไม่สนทั้งนั้นว่าอีกคนจะตัวเปียกแค่ไหน

            “อ๊ะ..อะไรเนี่ยตัวเล็ก”

            “งืออ ฮุนยังไม่ลืมเราใช่ไหม”

            “ลืมได้ไง ถ้าลืมคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก”

            “เราน่ะ อยากจะบินกลับมาหาเซฮุนใจจะขาด แต่พ่อก็ไม่ให้เราบินมา”

            “แต่สุดท้ายก็ได้เจอกันแล้วนี่...ว่าแต่ขอเปลี่ยนเสื้อก่อนได้ไหม ตัวเปียกหมดเลย”

            “อ่า..ใช่สิ แต่คือถ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว อยู่คุยกันก่อนได้ไหม ฝนข้างนอกก็ยังไม่หยุดตก ถ้าหยุดแล้วฮุนค่อยกลับนะ” มือน้อยๆรีบคว้ามือของเซฮุนขึ้นมาแล้วเขย่าๆแรงๆเหมือนเด็กดื้อรั้นที่จะตื้อให้เซฮุนอยู่ให้ได้

            “พ่อล่ะ? อาชานยอลจะกลับมายิงหัวพี่ไหม”

            “ไม่หรอก เราจะไม่บอกพ่อว่านายอยู่ที่นี่ แป๊บนะ”

            ลู่หานรีบสาวเท้าวิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่ออกมาแล้วรีบวิ่งกลับมาหาเซฮุนยื่นผ้าผืนนั้นให้ก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับมือของเซฮุนจูงเข้ามาที่ห้องน้ำภายในห้องนอนของเขาทันที

            ห้องของลู่หานมีแต่เฟอร์นิเจอร์หรูๆทั้งนั้น ตู้ก็สีขาว เตียงก็สีขาว ไหนพื้นไม้ปาร์เก้นี่อีก ทุกอย่างดูแพงไปหมดสมแล้วที่เป็นห้องของลู่หาน ดูเหมือนเจ้าหญิงจริงๆ

            “ครีมอาบน้ำเราก็ใช้ได้นะ โฟมก็ใช้ได้ อ่า..โฟมที่เราใช้มันสูตรอ่อนๆธรรมชาติเพราะเราแพ้ง่าย นายใช้ได้ใช่เปล่า แล้วก็ถ้าอยากแปรงฟันแปรงอันใหม่อยู่ในตู้กระจกข้างบนนั่นนะ”

            ลู่หานสาธยายของใช้ในห้องน้ำให้เซฮุนฟังจนหมด จนเซฮุนยังนึกแปลกใจเลยว่าทำไมต้องอาบน้ำด้วย แต่ไหนๆก็เปียกขนาดนี้แล้วอาบไปเลยก็ได้เดี๋ยวจะไม่สบายเอาดูท่าแล้วอีกนานเลยกว่าฝนจะหยุดตก

            “นี่รูปที่ถ่ายนะ เอาเปิดดูก่อนก็ได้เดี๋ยวอาบเสร็จแล้วจะตามออกไป”

            “อื้อๆ”

            มือบางรับแผ่นซีดีที่เปียกน้ำหน่อยๆแต่ไม่เปียกมากน่าจะยังใช้การได้อยู่ ร่างเล็กวิ่งกลับมาเปิดคอมพิวเตอร์ของตัวเองแล้วใส่แผ่นซีดีลงไปนั่งเปิดดูรูปที่เซฮุนทำให้ไปพลางๆระหว่างรออีกคนอาบน้ำอยู่

            “หูว..ฝีมือเซฮุนนี่ใช่เล่นเลยนะ ถ่ายเก่งแบบนี้หลังจากนี้เราคงมีรูปสวยๆเต็มห้องเลย”

            ปลายนิ้วค่อยๆเลื่อนลูกกลิ้งเมาส์เพื่อไล่ดูรูปไปเรื่อยๆ เสียงน้ำที่กระทบกับพื้นในห้องน้ำที่บ่งบอกว่ากำลังมีคนใช้อยู่ ทำให้ลู่หานรู้สึกแปลกๆ เหมือนได้อยู่กับแฟนเลย .. จะเป็นอะไรไหมนะ ถ้าเขาจะสารภาพรักกับเซฮุน เพราะว่าความจริงแล้วลู่หานก็ชอบเซฮุนมาตั้งนานแล้วเหมือนกัน

            “อ่า...แล้วถ้าเซฮุนไม่ชอบเราล่ะ จะทำยังไง?”

            “ทำอะไรอยู่หื้มม ตัวเล็ก”

            แต่แล้วไออุ่นจากลมหายใจของใครอีกคนก็เป่ารดที่ท้ายทอยของลู่หานทันทีหลังจากที่เซฮุนเดินออกมาจากห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ตอนนี้สองแขนยาวกำลังเท้าโต๊ะคอมคร่อมร่างเล็กที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เอาไว้ หยดน้ำจากปลายผมที่เปียกชื้นค่อยๆหยดใส่แก้มของลู่หานทีล่ะหยดๆ

            วินาทีนั้นเองที่ร่างทั้งร่างแทบหยุดหายใจ เพราะความร่างใหญ่ของเซฮุนที่สามารถบดบังลู่หานได้จนมิด ตอนนี้ไม่มีแม้แต่เสียงพูด ลำพังแค่สติลู่หานยังประคองตัวเองเอาไว้ไม่ได้เลย

            “รูปที่ทำให้ ชอบไหม?” เซฮุนเอ่ยพูดขึ้นมาในขณะที่ปลายจมูกก็อยู่ห่างจากแก้มของลู่หานไปเพียงไม่กี่เซน

            นี่ใจคอเซฮุนจะฆ่าเขาให้ตายทั้งเป็นแบบนี้เลยเหรอ พ่อจ๋า..หนูขอใจแตกกับเซฮุนวันนึงได้ไหม ฮือ หนูไม่น่ารักเลย แต่หนูจะพยายามรักนวลสงวนตัวให้มากกว่านี้นะพ่อจ๋า

            “ช..ชอบ”

            “อยากเป็นแบบให้พี่อีกไหม”

            “อ..เอ่อ”

            อันที่จริงเซฮุนกับลู่หานอายุเท่ากัน เกิดปีเดียวกันแต่เซฮุนจะเกิดก่อนไม่กี่เดือนทำให้เซฮุนอยากที่จะเรียกแทนตัวเองว่าพี่มากกว่าการเรียกแทนตัวเองว่า ฮุนเหมือนสมัยเด็กๆ ตอนนี้เขาโตแล้ว โตพอที่จะเป็นพี่ของลู่หานได้แล้ว

            “ไปเช็ดผมไหม ด..เดี๋ยวเช็ดให้” อาการติดอ่างของลู่หานมันเริ่มเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

            เซฮุนที่เหมือนจะรับรู้ได้ว่าลู่หานเขินมากก็เลยลุกขึ้นเดินไปนั่งขัดสมาธิรอที่เตียงก่อน

            ลู่หานลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดผมออกมาเตรียมจะเช็ดผมให้เซฮุน แต่ทว่าจังหวะที่สายตาของเขาหันไปมองที่เรือนร่างของเซฮุนเข้าจังๆ วินาทีนั้นเองมันเหมือนมีอะไรสะกดจิตให้ลู่หานแทบหยุดชะงัก

            เซฮุนใส่เพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวพันเอวเอาไว้ลวกๆ ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นลอนกล้ามเนื้อที่หน้าท้องขึ้นเป็นลูกๆ ไหนจะพราวหยาดน้ำที่เกาะบนแผงอกนั่นอีก ลู่หานใจคอไม่ดีเลย ไม่รู้ว่าการเช็ดผมครั้งนี้จะสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีหรือไม่

            เอาใจช่วยหนูด้วยนะแม่แบค..

            “ข...ข้างในใส่อะไรไหม”

            ทันทีที่เดินเข้ามานั่งขัดสมาธิตรงหน้าเซฮุนได้ ลู่หานก็ใจกล้าลองเชิงเอ่ยถามออกไปเล่นๆ แต่ดูเหมือนว่ารอยยิ้มของเซฮุนจะไม่ใช่เรื่องเล่นๆเข้าซะแล้ว

            “ดูไหมล่ะ!”       

            “อ๊ะ!”

            มือหนาแกล้งแก้ปมผ้าขนหนูออกแล้วเปิดโชว์ความยิ่งใหญ่ของเขาให้ลู่หานดูเพียงเสี้ยววิก็รีบปิดลง ทันใดนั้นเองใบหน้าของลู่หานก็ขึ้นสีแดงแผดขึ้นมาจนดูน่ากลัวเหมือนกับคนจะเป็นลมแต่ก็ยังคุมสติเอาไว้ได้ ใครจะรู้ว่าเซฮุนโตมาแล้วจะใหญ่ขนาดนี้ ฮือออ... แม่แบคไม่ช่วยคุ้มครองหนูเลย

            “คนบ้า! โรคจิต!”

            “ตอนเด็กยังเคยแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกันบ่อยๆเลย” เซฮุนทำเหมือนกับว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

            “นั่นมันตอนเด็ก ตอนนี้โตๆกันแล้วนะ”

            “โตจริงป่ะ...หมายถึงของพี่อ่ะ”

            “ทะลึ่ง!” ผ้าเช็ดผมถูกฟาดลงที่ไหล่ลาดเต็มแรง ไม่คิดเลยว่าโตมาแล้วจะทะลึ่งตึงตังแบบนี้ เดี๋ยวก็ฟ้องให้พ่อเอาปืนมายิงซะเลยนี่

            “เช็ดผมให้หน่อย”

            “อ..อื้ม”

            ลู่หานค่อยๆเขยิบเข้าไปใกล้ๆ เพราะความตัวสูงของเซฮุนทำให้ลู่หานขี้เกียจที่จะเอื้อมมือขึ้นไปเช็ดผมให้ เจ้าตัวเลยค่อยๆยันตัวคุกเข่าสูงแล้ววางมือทั้งสองข้างที่จับผ้าเอาไว้ที่ท้ายทอยของเซฮุน ค่อยๆบรรจงนวดศีรษะให้เซฮุนช้าๆจนร่างสูงหลับตาพริ้มเพราะความสบาย นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่มีคนมาเช็ดผมให้เซฮุนแบบนี้

            อยากมีไว้เช็ดผมที่บ้านทุกวันเลย..

            “น่ารักขึ้นเยอะเลยนะ รู้ตัวป่ะ” จู่ๆเซฮุนนึกอยากจะพูดอะไรขึ้นมาเขาก็พูด

            แล้วยิ่งตอนนี้ระดับใบหน้าของเซฮุนก็อยู่ตรงหน้าอกของเขาพอดี มือหนาทั้งสองข้างวางจับเอาไว้บนเอวคอดของลู่หานไปพลางๆ ช่างดูเหมือนคนรักที่ปรนนิบัติให้กันก็ไม่เชิง

            “ชมบ่อยไปแล้ว”

            “ก็น่ารักจริงๆนี่ น่ารัก...จนอยากรักเลย

            “อ่า..เซฮุนยังไม่มีแฟนจริงๆเหรอ”

            “อื้ม ยังไม่มี” สายตาที่พราวเสน่ห์ของเซฮุนค่อยๆช้อนสายตาขึ้นไปสบตากับลู่หานที่กำลังมองลงมาพอดี

            “ไม่น่าเชื่อเลย หล่อๆแบบเซฮุนน่าจะมีได้แล้วนะ”

            “อยากให้มีไหมล่ะ” เซฮุนเอ่ยถามออกมาดื้อๆ

            เล่นเอามือบางที่กำลังเช็ดผมให้เซฮุนอยู่ต้องหยุดชะงัก วินาทีที่เซฮุนถามว่าอยากให้มีไหม ในใจตอนนั้นลู่หานพูดได้เพียงแค่ว่าไม่อยากให้มี ไม่มีได้ไหม

            “ไม่มีคนมาจีบเหรอ ไม่เชื่อหรอก”

            “ไม่มี..มีแต่ไปจีบเขา” เซฮุนยังคงตอบออกมาหน้าตาเฉยๆ

            ร้อนใจมาก...ตอนนี้ลู่หานไม่อยากเช็ดผมให้เซฮุนแล้ว เขาอยากนั่งคุยกันให้รู้เรื่องไปเลย ไหนบอกว่าจะแต่งงานกันไง แล้วทำไมเซฮุนถึงพูดแบบนี้

            ไม่อยากแต่งงานกับเราแล้วเหรอ..ใช่สิ เราก็แค่น่ารักในสายตาเซฮุน แต่เซฮุนคงไม่อยากได้เราไปเป็นแฟนใช่ไหม

            “ทำไมทำหน้าบึ้งแบบนั้นล่ะ หื้มม” มือที่หยาบกร้านเลื่อนขึ้นไปบีบที่แก้มของลู่หานเพื่อหวังที่จะให้อีกคนยิ้มออกมามากกว่าที่จะทำหน้าบึ้งใส่เขาแบบนั้น งอนแน่ๆ ลู่หานกำลังงอนเขาอยู่แน่ๆ

            “มีคนที่ชอบอยู่แล้วใช่ไหม”

            “อื้มใช่”

            “หน่ะ! ไหนสัญญากับเราแล้วไง”

            ลู่หานทิ้งตัวลงนั่งพับเพียบทันทีที่ได้ยินคำตอบจากเซฮุนแบบนั้น ผ้าเช็ดผมผืนเล็กถูกปาใส่หน้าเซฮุนเต็มแรง ไหนว่าจะไม่ลืมกัน ไหนว่าจะแต่งงานกับเราไง

            “ชอบพี่เหรอ”

            “..............” ลู่หานนิ่ง ไม่ยอมตอบอะไรออกไป

            “ชอบพี่ไหมครับ”

            “คนผิดสัญญา”

            “ใครบอก ก็ทำตามสัญญาแล้วนี่ไง”

            “หมายความว่าไง”

            “พี่ไม่รู้ว่าลู่หานชอบพี่ไหม แต่...พี่ชอบลู่หานมาตั้งนานแล้ว ชอบมากๆ”

            “อ..อะไรนะ” ลู่หานเงยหน้าขึ้นมามองเซฮุนที่เริ่มทำหน้าจริงจัง พร้อมกับสองมือที่ค่อยๆวางจับที่หัวไหล่เล็กทั้งสองข้างเอาไว้

            “คบกันไหม

            เพียงประโยคเดียวเท่านั้นที่สามารถทำให้ลู่หานตัวชาขึ้นมาได้ ฟันเล็กๆเอาแต่ขบกัดที่ริมฝีปากล่างของตนเองอย่างชั่งใจ ถึงแม้ว่าในใจจะอยากตอบออกไปว่าตกลง แต่อีกใจหนึ่งคือเขากลัวว่าพ่อจะว่า เพราะว่าพ่อไม่ชอบบ้านเซฮุน ถ้าพ่อรู้ว่าเราคบกันพ่อต้องไม่ชอบแน่ๆ

            “พ่อล่ะ”

            “ถ้าหาเงินมาขอได้ จะคบกันไหม”

            “ย..ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะแต่งงานด้วย”

            “ต้องทำยังไงถึงจะยอมคบ”

            “ก็...คืนนี้นอนคุยกับเราได้ไหม เราอยากนอนคุยกับเซฮุนไปจนถึงเช้าเลย”

            ลู่หานไม่รู้ว่าตัวเองจะเบี่ยงประเด็นไปเพื่ออะไรในเมื่อเซฮุนก็ขอลู่หานคบแล้วแทนที่จะตอบตกลงไปก็สิ้นเรื่อง ยังเล่นตัวอยู่แบบนี้ถ้าเซฮุนเปลี่ยนใจไปล่ะ จะทำยังไง

            “เดี๋ยวโทรบอกม๊าเลยว่าจะค้างที่นี่”

            “งั้นก็รอฟังคำตอบพรุ่งนี้เช้าได้เลย”

            ไม่รู้ว่าตัวเองบ้าหรือเปล่า สุดท้ายแล้วลู่หานก็ออดอ้อนให้เซฮุนยอมค้างที่นี่จนได้

            ตกดึกคืนนั้นชานยอลกลับมาบ้านในช่วงเวลาราวๆสามทุ่ม ไม่รู้ว่าทำอิท่าไหนเสียงทะเลาะโหวกเหวกโวยวายของแม่กับพ่อดังขึ้นตรงชั้นล่างของบ้าน เท่าที่ลู่หานลงไปแอบฟังมาคือพ่อชานไปออกรอบตีกอล์ฟนั่นแหละ แล้วท่านผบ.ชวนไปต่อ ก็มีสังสรรค์กันตามประสาสมาคมทหารอะไรของพ่อแก พอกลับบ้านมามีกลิ่นเหล้าแม่ก็นึกว่าไปติดสาวที่ไหนก็งอนๆกันไป

            สุดท้ายพ่อชานก็ลากแม่แบคเข้าห้องไปเป็นที่เรียบร้อย แต่บอกก่อนเลย ลู่หานไม่เอาน้องแล้วนะ พอ

            “แม่นอนแล้วเหรอ?”

            เซฮุนอยู่ในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำของลู่หาน ที่หยิบมาให้ใส่ไปพลางๆระหว่างรอเสื้อที่พาดตากอยู่ตรงคอมแอร์ตรงระเบียงห้องนอนของลู่หานให้มันแห้ง

            ลู่หานเดินกลับมาที่เตียงนอนของเขาอีกครั้ง เห็นทีว่าวันนี้ต้องแบ่งอีกซีกนึงให้เซฮุนแล้วอีกซีกนึงให้เขานอนซะแล้วและก็จงมั่นใจได้เลยว่าเซฮุนไม่มีทางทำอะไรลู่หานแน่นอน เพราะความเป็นสุภาพบุรุษที่ม๊าของเขาปลูกฝังแต่พ่อของเขาไม่เห็นด้วย มันทำให้เซฮุนเลือกที่จะขอนอนกอดลู่หานเฉยๆก็พอ

            “แม่น่าจะสลบคาอกพ่อไปแล้วแหละ ดีเลย ไม่งั้นนายต้องหลบพ่อเราอีก”

            “อ้าว แล้วงี้ถ้าพ่อเปิดประตูเข้ามาเห็นพี่จะทำยังไงอ่ะ”

            “ช่างพ่อเขาเหอะ มาทรงนี้หลงเมียยันเช้าแน่”

            ลู่หานรู้ดี พอเมากลับบ้านมาทีไรก็ลากแม่เข้าห้องตลอด แล้วเช้าวันต่อมาพ่อกับแม่ก็จะตื่นสาย ใช่ว่าลู่หานจะไม่รู้ เขาก็รู้แหละแต่ก็ยังดีกว่าพ่อไปเอาอิหนูที่ไหนมานอนด้วยถูกมะ

            “เซฮุน..”

            “หืมม?”

            “อกนายอ่ะ ...เราขอยืมซบวันนึงได้ไหม”

            แต่แล้วในขณะที่ลู่หานกำลังจะปิดไฟเตรียมจะนอนแล้ว ร่างเล็กก็กระเสือกกระสนเข้ามาใต้ผ้าห่มเพื่อที่จะขอนอนกอดเซฮุนในคืนนี้

            “ก็มีไว้ให้นายกอดอยู่แล้ว เข้ามาสิ”

            วงแขนกว้างเปิดรับลู่หานเข้ามานอนแนบอกของเขาทันที เซฮุนโอบกอดลู่หานไปจนถึงเช้าโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะอย่างน้อยถึงแม้ว่าจะอยากได้ลู่หานมาเป็นของตัวเองมากแค่ไหน เขาก็ไม่อยากให้ลู่หานมีมลทิน ถ้าพ่อชานรู้ เขาจะได้ไม่ว่าเอาหาว่าเราไปฟันลูกเขาแล้วอะไรทำนองนี้

 

            ในช่วงเที่ยงของวันต่อมา เซฮุนแอบย่องลงมาด้านล่างพร้อมๆกับลู่หานหลังจากที่ส่งร่างเล็กไปดูลาดเลาที่ห้องก็พบว่าท่านยังไม่ตื่น ดีเลยจะได้ส่งเซฮุนกลับบ้านได้ง่ายๆ

            “เห้ยจงอิน!”

            แต่จังหวะที่เซฮุนกำลังย่องออกมาจากห้องของลู่หานนั่นเอง ชายหนุ่มร่างสูงกลับต้องตกใจเมื่อเห็นเพื่อนของเขาเดินย่องออกมาจากห้องๆหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเช่นกัน

            “นี่ห้องป้ายองนี่...แล้วจงอิน?”

            ทั้งเซฮุนและลู่หานต่างก็สงสัยในตัวเพื่อนมาก เข้าใจว่ามันกลับไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะเนี่ย ไหงมันโผล่ออกมาจากห้องของยัยป้าหน้ามึนนั่นได้วะ แล้วดูสิผมเผ้าก็กระเซอะกระเซิง มุมปากก็แตกอีก มึงคงไม่ได้หนาวถึงขนาดปากแตกใช่ไหมจงอิน

            “จะกลับแล้วใช่ป่ะกูไปด้วย”

            ไม่อยากให้พูดพร่ำทำเพลงมาก จงอินกับเซฮุนเหมือนรู้ๆกันว่าถ้ามีเรื่องอะไรสงสัยให้กลับไปถามกันที่บ้านดีกว่าที่จะมาคุยกันตรงนี้ เพราะถ้าหากเจ้าของบ้านตื่นขึ้นมาคงจะไม่ใช่เรื่องดีแน่

           

            ในขณะที่สองหนุ่มกำลังเดินย่องลงมาที่ชั้นล่างของตัวบ้าน พร้อมกับลู่หานที่เดินมาส่งทันใดนั้นเองเสียงเรียกของคนที่เซฮุนรู้เลยว่าใครก็ดังขึ้นมาจากทางด้านบนบันไดที่เขาเพิ่งเดินลงมาเมื่อครู่นี้

            “ไอ้เซฮุน! มาทำอะไรที่บ้านฉัน!”

            “อ...อาชาน”

            “พ่อ” ลู่หานถึงกับหน้าซีดไปตามๆกัน ไม่คิดว่าพ่อจะเดินออกมาจากห้องทั้งๆชุดคลุมอาบน้ำสีขาวนั้น ร่างสูงรีบสาวเท้าเดินลงมาจนถึงชั้นล่างจนสามารถเข้ามาประชิดร่างลูกชายก่อนที่จะรีบกระชากเข้าหาตัวด้วยความหึงหวงทันที

            “มาทำอะไรที่บ้านฉัน ฉันถาม!”

            “เอารูปมาให้ลู่หานครับ”

            “รูปบ้านแกสิ มันจำเป็นต้องขึ้นไปให้กันถึงห้องไหม ..ลู่หานไหนตอบพ่อมาว่ามันทำอะไรแกไหม”

            ท้ายที่สุดแล้วคนที่รับลูกหลงมาอีกคนก็กลายเป็นลู่หานจนได้

            “ไม่ได้ทำพ่อ เซฮุนไม่ได้ทำอะไร”

            “ไม่เชื่อ แล้วทำไมออกมาจากห้องกันตั้งแต่เช้า”

           

            “โอ๊ยย! ลูกกูทำอะไรลูกมึงแล้วจะทำไมวะ”

            ไม่ทันที่ชานยอลจะคาดคั้นเอาความจริงออกมาจากปากของลู่หานได้ เสียงของคริสพ่อเซฮุนก็ตะโกนลั่นมาแต่ไกล เหตุการณ์ดูจะไม่ต่างอะไรกับเมื่อ 20 ปีที่แล้วเลย

            “แกมาก็ดีเลย ลูกแกย่ำยีลูกฉัน”

            “ถามลูกฉันก่อนสิว่าไปย่ำยีลูกแกไหม ไหนเซฮุนถุงยางที่ป๊าให้ได้ใช้ยัง”

            “จะบ้าเหรอป๊า ยังไม่ได้ทำ”

            “งั้นมึงเอาถุงยางมาคืนกูสิเซฮุน จะได้ยืนยันไปเลยว่าไม่ได้ทำ ถ้าไม่มี..ชานยอลมึงรอรับขวัญหลานมึงได้เลย เชื้อลูกกูแรง”

            “ป๊าจะบ้าเหรอ” เซฮุนเริ่มหัวเสียขึ้นมาแล้ว ในส่วนของลู่หานก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ในเมื่อเมื่อคืนนี้เราสองคนไม่ได้ทำอะไรกัน มากสุดก็แค่กอด ลำพังจูบยังไม่มีเลย แล้วจะเอาหลานที่ไหนมาให้เนี่ย

            “ไม่มีเหรอ อ้าว...ลูกมึงโดนลูกกูจัดแล้วชานยอล หว๋ายยยยย” น้ำเสียงของคริสช่างดูน่าเตะปากเสียเหลือเกิน เล่นเอาชานยอลแทบทนไม่ไหวเกือบพุ่งใส่หลายต่อหลายครั้ง

            “ลู่หานตอบพ่อ! ลูกทหารต้องซื่อสัตย์!! ได้กับไอ้ตี๋นี่รึยัง”

            “ย...ยัง ยังไม่ได้กัน”

            “เห็นไหม ลูกฉันบอกว่ายังไม่ได้” ชานยอลรีบหันมาเย้ยคริสทันที

            “แต่ลูกกูไม่มีถุงยางอ่ะ แปลว่าลูกกูใช้แล้ว ..เอาเป็นว่ากูได้ลูกสะใภ้เป็นลู่หานแล้วนะ ไม่มีตังค์มาสู่ขอนะ แต่งเมื่อไหร่บอกกู กูจะไปตัดชุดรอ”

            “ป๊า ยังไม่ได้ทำจริงๆ” เซฮุนไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ป๊าเองก็ดื้อด้านเหลือเกิน บอกว่าไม่ได้ทำก็ไม่ได้ทำไงล่ะ

            “แล้วทำไมมึงไม่ทำวะ ไหนบอกชอบเขาไง”

            “ก็ชอบแต่ยังไม่ได้ทำอ่ะพ่อ ถุงยางก็หล่นหายไปไหนไม่รู้” ลูกชายสุดหล่อรีบปฏิเสธอย่างไว

            “หล่นในห้องลูกมึงไงชานยอล...”

            “ลู่หาน ทำไมทำตัวแบบนี้ ทำไมให้มันเข้าไปหยามเราถึงในห้องนอนได้ ไม่น่ารักเลยนะ ทำตัวแบบนี้เหมือนแม่แกตอนสาวๆไม่มีผิด” ชานยอลไม่วายเอ่ยพาดพิงถึงแม่คนสวยของลู่หานไม่ได้

            “ฉันมันทำไม?”

            จังหวะที่หนุ่มๆทั้งหลายกำลังยืนเถียงกันอยู่ด้านล่างของตัวบ้าน คุณแม่คนสวยที่ถูกพาดพิงถึงก็เดินลงมาจากชั้นบนพอดี พร้อมๆกับป้ายองหัวเห็ดที่เพิ่งตื่นขึ้นมาก็เพราะว่าควานหาร่างของเด็กหนุ่มไม่เจอ มาเจออีกทีก็ยืนทำหน้างงๆอยู่ชั้นล่างของบ้านแล้ว แล้วนี่ทะเลาะอะไรกันเหรอ..สงสัยต้องเก็บภาพบรรยากาศไว้ไปโพสต์ลงโซเชียลซะหน่อยแล้ว

            “บ..แบคฮยอน” ชานยอลถึงกับหน้าเหวอไปในทันทีที่เห็นว่าเมียรักเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านพอดี

            “อะไรกันนักหนา ทะเลาะกันอีกแล้วนะก็โตๆกันแล้วไหม ลูกก็โตขนาดนี้แล้ว”

            “ก็ไอ้ฮุนมันมาย่ำยีลูกเรา..”

            “ฉันอนุญาตเอง ใครจะทำไมพี่ยังมีคดีอยู่นะ เมื่อคืนน่ะ”

            “แบค มันก็คนละเรื่องกันป่ะ มันมาขืนใจลูกเราอ่ะ”

            “ฉันรู้ ฉันรู้ว่าเซฮุนทำอะไรลูกเรา แล้วทำไม? อยากได้คนรวยนักเหรอหาให้ได้สิที่หล่อๆแบบนี้น่ะ หาไม่ได้ก็ไม่ต้องมาพูด เซฮุนน่ะเหมาะจะเป็นลูกเขยแม่ที่สุดแล้ว มองถึงอนาคตการณ์ไกลซะบ้างหลานออกมาหน้าไม่ได้ลูกเราก็ต้องได้เซฮุน คิดซะบ้างสิคิด! ไม่ใช่วันๆเอาแต่ตีกอล์ฟ ถามจริงสามสี่ร้อยหลาที่ตีไปมันเคยลงหลุมสักลูกไหม ซื้อมาได้ไม้เป็นหมื่นๆ แม่จะเผาทิ้งซะให้หมด!”

            “แบค..คุยหลังไมค์ก็ได้”

            ชานยอลถึงกับเงียบไปเลยหลังจากโดนเมียรักเทศนาต่อหน้าลูกๆ นี่แหละนะอย่างที่เขาบอกว่าใหญ่กว่านายพลก็เมียนายพลเนี่ยแหละ...ไม่ไว้หน้านายพลปาร์คเลย

            “สมน้ำหน้า” คริสที่พยายามกลั้นขำเอาไว้สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา ไงล่ะเก่งกับลูกกูจัง เมียมานี่ทำหงอเลยนะ สมควร!

            “พี่ก็เหมือนกัน มวยอ่ะเลิกดูได้แล้วหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องลูกบ้าง มันมีดีอะไรนักหนาไอ้มวยเนี่ย เห็นชกกันจนจะตายไปข้างนึงแล้ว ถ้าชอบนักทำไมไม่ขึ้นเวทีไปต่อยกับเขาซะเลยล่ะ”

            “เอามันส์เฉยๆ..”

            “แล้วมันอิ่มไหม?” สมัยก่อนที่แบคฮยอนเคยคบกับพี่คริสก็ทำนิสัยเหลวแหลกแบบนี้ จนแบคฮยอนทนไม่ไหวสุดท้ายก็เลิกแล้วมาคบพี่ชานที่พอเป็นผู้เป็นคนแทน ไม่คิดเลยว่าโตมาจนชีวิตจะสิ้นอายุขัยกันอยู่แล้ว ยังทำตัวไม่เอาไหนแบบนี้อีก

            พี่ชานยอลก็อีกคน ทำมาเป็นวางมาดไอ้ที่เอาเงินไปลงอ่างน่ะอย่าให้จับได้เชียวนะ แม่จะหอบผ้าหอบผ่อนไล่ออกไปนอนในอ่างซะให้เข็ด ไม่ต้องกลับมานอนแล้วบ้านเนี่ย

            “แม่จ๋า... ลู่อยากขออะไรแม่สักอย่างนึง”

            ลู่หานที่เห็นว่าทั้งพ่อตัวเองและพ่อเซฮุนเริ่มอ่อนให้แล้ว เจ้าตัวเลยค่อยๆทำเป็นกระแซะเดินเข้าไปกอดแขนคุณแม่คนสวยพอได้ทีก็เลยออดอ้อนเอาซะเลย

            “จะเอาอะไรลูก เอาผู้ชายไหม เดี๋ยวแม่ขอเขาให้”

            “แง่ะ... หนูอยากขอแม่”

            “ว่า?”

            “ขอคบกับเซฮุนได้ไหม นะแม่แบคคนสวย แม่แบคสุดน่ารักของหนู หนูจะไม่ดื้อไม่ซน ไม่เถียงแม่แล้วนะครับ”

            “เซฮุนชอบลูกแม่ไหม” แบคฮยอนหันมามองลูกตัวเองก่อนที่จะหันไปถามเซฮุนที่ยืนอยู่อีกฝั่ง

            “ชอบครับ”

            “ชอบก็คบ แม่ให้ คบกันเลยลูก”

            “อ้าวคุณ ไม่เอา! ผมไม่ดองกับไอ้คริสนี่หรอกนะ บ้านมันไม่มีอะไรเลย”

            ชานยอลถึงกับร้องโวยวายออกมาเสียงดังลั่น ต้องรอให้เขาตายก่อนเท่านั้นแหละถึงเซฮุนจะคบกับลูกชายของเขาได้

            “ทำไม ลู่หานก็ลูกฉัน ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจ”

            “แต่ลู่หานก็ลูกผมนะ ผมไม่อยากได้ลูกเขยแบบนี้ หน้าตาก็งั้นๆแหละ ไม่เห็นจะหล่อเลย” ชานยอลเปรยสายตาที่ดูแล้วจะไม่ชอบใจเซฮุนเอามาก เขาไม่อยากดองกับบ้านนี้เลยจริงๆนะ

            “อ่า...เห็นทีว่าคงต้องดองแล้วแหละ”

            แต่แล้วจู่ๆป้ายองที่ยืนถ่ายคลิปอะไรของป้าก็ไม่รู้ เอ่ยพูดขึ้นท่ามกลางวงสงครามจนคนทั้งบ้านต้องหันกลับไปมองที่ป้าหัวเห็ดเป็นตาเดียว

            “ป้าอัพคลิปลงไลน์กลุ่มหมู่บ้านไปแล้ว ตอนนี้ข่าวเรื่องที่พ่อฮุนมาฟันลูกชายท่านนายพลปาร์คว่อนไปทั้งหมู่บ้านแล้ว นี่เขาวิจารณ์กันด้วยนะ บอกว่าแต่งเมื่อไหร่จะรอไปกินโต๊ะจีนกัน เออๆๆ นี่อีกคนบอกว่าท้องแล้วน่าจะหล่อให้เหมือนพ่อหนุ่มเนี่ย”

            “ป้า!!” ทั้งเซฮุนและลู่หานถึงกับร้องออกมาเสียงหลง นี่จู่ๆทุกอย่างมันก็เป็นใจให้พวกเขาสองคนคบกันแบบไม่ทันรู้ตัวไปเลยเนี่ยนะ

            “จบ จบนะบ้านกูดองกับบ้านมึงแล้วนะ” คริสเหมือนได้กำชัยชนะในครั้งนี้ ในที่สุดบ้านเขาก็ได้ดองกับบ้านลู่หานสักที เห็นทีว่าคราวนี้โต๊ะจีนพันโต๊ะคงไปไหนไม่รอด

            สงสัยต้องไปเชิญอาม่ามาจากเมืองจีนซะแล้ว บรรพบุรูษต้องรับรู้ว่าหลานชายของเขาคนนี้ได้เป็นลูกเขยท่านนายพลยศใหญ่ก็คราวนี้แหละ

            “ฉันไม่เต็มใจ บอกไว้ก่อนนะ ฉันก็ยังไม่ชอบไอ้เด็กฮุนอยู่ดี”

            “วันนั้นผมเคยเจออาชานที่โพไซดอน..”

            “อ้าว เซฮุนหลานอา....”

            เซฮุนที่กำลังจะพูดความลับบางอย่างออกไป แต่เมื่อชานยอลไหวตัวทันก็รีบวิ่งเข้ามาปิดปากเซฮุนทันที ก่อนที่จะโพล่งปากบอกความลับออกไปมากกว่านี้ เห็นทีว่าเขาคงจะต้องยอมรับไอ้ลูกเขยคนนี้ซะแล้วแหละ เผลอๆถ้าดองกันไปเราทั้งสองอาจจะได้ไปลงอ่างด้วยกัน จะอ่างไหนก็ว่าไป ออนเซ็นก็ได้

            และแล้วความรักตลอด 24 ปีของเซฮุนก็สมหวังสักที ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแล้ว ป้ายองหลังจากวันนั้นมาก็เริ่มควงจงอินออกงานอย่างเปิดเผย ไม่ว่าจะเป็นสมาคมนิยมผู้สูงอายุ สมาคมไทเก๊กแห่งชาติ บ้างจงอินมันก็พาไปนั่งจิบน้ำชาที่เทือกเขาห่าเหวอะไรของมันนักก็ไม่รู้ เอาเป็นว่าสุดท้ายป้ายองก็ได้ลงเอยกับผัวเด็ก So Dam hot ของป้าไปเป็นที่เรียบร้อย

            ในส่วนของน้องเตนล์น่ะเหรอ ก็ยังคงแอบๆคบๆกับพี่แทยงอย่างลับๆ วันไหนพามาบ้านก็จะให้พี่ลู่หานช่วยปิดให้ตลอด พอถามน้องน้องก็บอกว่ารำคาญพ่อ พ่อชอบเอาใบสมัครทหารมายัดใส่ใต้ประตูห้องน้องเตนล์อยู่เรื่อย

            ส่วนป๊าคริสกับม๊าชิงก็ยังคงเป็นพ่อแม่ที่ใช้ชีวิตตามยถากรรม คริสก็ยังไม่หางานทำเพราะตอนนี้รู้สึกว่าจะวุ่นหาแต่โต๊ะจีนอย่างเดียว แต่งเมื่อไหร่ยังไม่รู้เลย หาไว้ก่อน

            และสุดท้ายเซฮุนกับลู่หานก็ครองรักกันอย่างสุขสมในบ้านหลังใหญ่...

            ปล.ลู่หานยอมเป็นแบบให้เซฮุนถ่ายภาพนู้ดแล้วครับ

 

The End

 

            -------------------------------------------------------

 

- ส่งท้าย


            หลังจากที่เจรจาเรื่องการคบกันของเซฮุนกับลู่หานเสร็จ เซฮุนจงอินและป๊าคริสก็พากันเดินกลับบ้านกันสามคนตามประสาผู้ชายชิคๆ

            “เซฮุน กูถามมึงจริงๆเลยนะ ตอบกูแบบจริงๆด้วย ไม่เอาแบบโกหกอ่ะ”

            “เออทำไม มีอะไร?”

            “เมื่อคืนมึงได้กับลู่หานยัง?

            “ย...ยัง”

            “เห้ย! มึงไม่ได้อ่อ!”

            “ก็..ได้จูบอ่ะ แต่กูไม่กล้าบอกใคร กลัวพ่อเขายิงกู”

            “จูบแล้วไรต่อ”

            “ก็จูบไงมึง..จูบแลกลิ้นอ่ะ มึงจะเอาอะไรอีก”

            “ถุงยางมึงไปไหน?”

            “ฝากไว้ห้องลู่หาน เดี๋ยวคืนนี้กูย่องมาใช้”

            “เชร้ดดดดดดเข้ สมแล้วที่เป็นเพื่อนกู...แต่ขอโทษทีว่ะกูไวกว่า เมื่อคืนกูได้ป้ายองแล้ว”

            “จริงเหรอ มึงเล่นรุ่นย่าเลยนะนั่น”

            “เออดิ เป็นลมตั้งแต่ยกแรก สงสัยความร้อนแรงของกูมันกร๊าวใจป้ายองเกินไป 5555”

 

- The End –



  Hashtag #ชวินซารัง

           Happy New Year นะคะคนอ่านที่น่ารักของเค้า ขอโทษที่มาลงช้าด้วย แต่ก็แต่งเพิ่มให้แล้วน้า ขอให้ทุกๆคนมีความสุขมากๆ เอนจอยกับฟิคเรื่องนี้ ปีใหม่แล้วไม่รู้จะให้อะไรเลยให้ฟิคเรื่องนี้ไปเป็นของขวัญก็หวังว่าจะชอบกันนะคะ ขอให้สุขภาพแข็งแรง มีแต่คนรัก ถ้ายังเรียนอยู่ก็ขอให้ได้เกรดดีๆ สุดท้ายนี้ขอบคุณที่ยังอ่านฟิคของเรานะคะ ปีที่ผ่านมาถ้าเราทำอะไรผิดพลาดไปหรือว่าทำให้ใครไม่พอใจในบางเรื่อง เราขอโทษจริงๆนะคะ จะพยายามปรับปรุงและพัฒนาการแต่งต่อไป ขอให้มีความสุขกับฟิคเรื่องนี้ที่เราตั้งใจมอบให้ทุกคนในวันปีใหม่นี้นะคะ

            ขอบคุณมากค่า ><

ปล.ถ้าไม่รู้ว่าโพไซดอนในเรื่องคืออะไร เสิร์ชกูเกิ้ลซะแล้วเขาจะบอกคุณเอง.. 


    



TM.

ผลงานอื่นๆ ของ HolinezZ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

134 ความคิดเห็น

  1. #134 Bluennn. (@chanoon) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:37
    ป้ายองงง5555
    #134
    0
  2. #133 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:58
    สนุกดีนะเราชอบนะ
    #133
    0
  3. #132 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 19:57
    สนุกดีนะเราชอบ
    #132
    0
  4. #131 King JM (@JMDay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 08:29
    สนุกจริง55555ชอบอ่ะ ไรท์แต่งมาลงเยอะๆเลยได้มั้ยอ่า จะรอติดตามนะคะ 💞
    #131
    0
  5. #130 N3467SA (@N3467SA) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 20:34
    นับถือความรักกกกของพวกเค้า555
    #130
    0
  6. วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 22:52
    ทำไมกลับมาอ่านแล้วเราอ่านไม่ได้อะ แงง
    #129
    0
  7. วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 19:51
    ขำตัวโยนไปหมด ฮือ สนุกมากๆๆๆ5555555555
    #128
    0
  8. #127 porlrichard (@porlrichard) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 22:11
    ไม่มีใรแย่งซีนเดินอีจง ป้ายอง
    #127
    0
  9. #126 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 03:12
    คือก็อยากเม้นเซฮุนกับลู่นะ แต่จงอินกีบป้ายองโผล่มาแย่งซีนตลอดเลย ว้อยยย555555
    #126
    0
  10. #125 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 23:12
    เกลียดอิจงอินกะป้ายอง55555
    #125
    0
  11. วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 17:35
    สบถแรงมากตอนอ่านตอนแถม 5555555555555555
    #124
    0
  12. #123 meow_94 (@Seb_94) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 05:41
    อยากให้แต่งเรื่องสั้นอีกอะ ชอบอ่าน สไตล์การเขียนของไรท์ แต่ขอ nc+ ด้วยจะโอเค เฟอร์เฟค สุดๆ
    #123
    0
  13. #122 meow_94 (@Seb_94) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 05:40
    อือหืมม...ขำหนักมากกกก 55555+++
    #122
    0
  14. วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 15:04
    ชอบป้ายอง555555
    #121
    0
  15. วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 01:43
    ขำทั้งเรื่องอ่ะชอบบบบบบบ อาชานมาตกม้าตายตรงโพไซดอนเลยเนี่ย อาเมน55555555555555555555555555555555555555
    #120
    0
  16. วันที่ 23 มกราคม 2560 / 18:17
    ฮามาก เจออาชานที่โพไซดอน 5555
    #119
    0
  17. #118 7877092 (@7877092) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 11:59
    555++ ไม้รู้จะพูดไร รู้แค่ชอบบบบ
    #118
    0
  18. #117 Pimtha is me (@thapichaya0301) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 23:09
    55+ ป้ายองจงอินคู่นี้ชอบๆ
    #117
    0
  19. วันที่ 15 มกราคม 2560 / 10:42
    ฮามาก โอ้ย-เราก็นะนึกว่าเซฮุนจะไม่ทำแต่ไม่ทำคืนนี้ไปทำวันต่อมาแทนอะ
    #116
    0
  20. #115 Mr.Victor (@byunsoo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 20:07
    อือหือออ ป้ายอง- -
    #115
    0
  21. วันที่ 10 มกราคม 2560 / 10:16
    อยากได้แทเตนล์สักเรื่องนะคะ กราบ 5555555555 ชอบป้ายองมากมาย มีความนุดป้า 5555555555555555 ขอบคุณที่แต่งฟิคสนุกๆนะคะ
    #114
    0
  22. #113 Mintty_Luhan (@Mintty_Luhan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:30
    ฟิคล้างสมองมาก
    #113
    0
  23. #112 Unknow_KT (@Unknow_KT) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 04:49
    ตลกมาก55555555555555 ขำไม่ไหวแล้ว แต่ละคน 5555555555555555555555555555555555555555555555
    #112
    0
  24. #111 Ashe~ (@HubbleSH) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 11:40
    นี่มันอาร๊านยย ขำไม่ไหวเเล้ว555555
    #111
    0
  25. #110 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 07:55
    โอ้ยยยย นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย555555555
    #110
    0