คาวแค้นแสนเสน่หา

ตอนที่ 5 : บทที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 มี.ค. 59

ธามโยนชุดแข่งรถตัวใหญ่หนาหนักลงกับพื้นห้องอย่างเซ็งจัดใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงเพราะยังโกรธกรุ่นอยู่ในอก เขากับราฟาเอลมีนัดล้างตากันในวันนี้ ทั้งเงินเดิมพันและเพื่อนฝูงของเขามากมายที่รอดูการแข่งขันระหว่างเขากับราฟาเอล ซึ่งต่างก็คาดหวังว่าจะชนะเขาในวันนี้เช่นกัน

ตั้งแต่สมัยเรียนประถม มัธยม จนเข้ามหาวิทยาลัยเขากับราฟาเอลก็เป็นคู่แข่งกันมาตลอดจากการแข่งขันแบบเด็กๆ จนมาถึงการแข่งขันประชันกันอย่างลูกผู้ชายเมื่อเกิดความบาดหมางบางอย่างที่ทำให้ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนของพวกเขาขาดสะบั้นลง...

“หึ ฉันจะทำอย่างไรให้เกลียดนายได้มากกว่านี้นะ ไอ้ราฟ” ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนที่นอนนุ่มแล้วหลับตาลงช้าๆ อย่างอ่อนล้า ก่อนที่ภาพในอดีตก็วิ่งเข้ามาในหัวอย่างไม่อาจจะหักห้ามได้...


เมื่อสิบห้าปีก่อน...พวกเขาได้ท้าทายกันโดยมี ลินดา สาวน้อยแสนสวยประจำโรงเรียนเป็นพยานและเป็นหนึ่งในเดิมพันเพราะพวกตนกำลังพยายามแข่งขันชิงดีชิงเด่นกันเพื่อชนะใจสาวน้อยคนสวยดาวเด่นประจำโรงเรียนคนนี้ แต่หลังจากที่พวกเขาแข่งปั่นจักรยานมากจากสนามหน้าบ้านของพวกตนจนมาถึงสนามหน้าโรงเรียนซึ่งระยะทางจากบ้านของพวกเขามาถึงโรงเรียนนั้นเป็นระยะทางเท่ากันซึ่งหากว่าใครมาถึงโรงเรียนก่อนและได้ยื่นจดหมายสารภาพความในใจกับลินดาก่อนคนนั้นจะเป็นฝ่ายชนะ และธามก็เป็นฝ่ายชนะซึ่งมันทำให้ราฟาเอลรู้สึกเสียหน้ามากเพราะเขาได้ประกาศตนอย่างมั่นใจว่าจะชนะธาม อย่างแน่นอนและเพื่อนๆ ในชั้นเรียนก็พนันข้างเขาไว้เยอะ เมื่อราฟาเอลแพ้ก็ทำให้เขารู้สึกแย่และไม่พอใจตามประสาเด็กที่เริ่มโตเป็นหนุ่มที่ยังขาดความยับยั้งชั่งใจ


หลังจากที่ลินดารับจดหมายสารภาพความในใจของธาม เด็กทั้งสองก็คบหากันฉันท์เพื่อนสนิทที่น่ารักน่าอิจฉาเป็นที่กล่าวขวัญกันทั้งโรงเรียน อีกทั้งธามก็ได้รับเลือกเป็นประธานนักเรียนกับเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียนก็ยิ่งทำให้ราฟาเอลร้อนรนด้วยความริษยา แล้วเย็นวันหนึ่งราฟาเอลนัดเจอลินดาหลังเลิกเรียนที่ห้องเรียนของเธอ ซึ่งวันนั้นธามกำลังแข่งขันบาสเกตบอลนัดสำคัญกับทีมโรงเรียนคู่แข่งทำให้เขาไม่ได้อยู่กับลินดาและไม่ได้เดินกลับบ้านพร้อมเพื่อนสาวคนสนิทเช่นทุกวัน


แต่แล้วก็เกิดเรื่องเศร้าขึ้นเมื่อเพื่อนสาวสนิทของธามที่กำลังรอราฟาเอลอยู่นั้นไม่ได้กลับออกมาจากห้องเรียนตลอดเย็นวันนั้น ทางบ้านของเธอตามหาเด็กหญิงให้วุ่นเมื่อดึกแล้วเธอยังไม่กลับเข้าบ้าน ธามเอะใจว่าได้ยินเพื่อนๆ พูดกันเรื่องที่ราฟาเอลนัดเจอเด็กหญิงที่ห้องเรียนในตอนเย็นเขากับครอบครัวของลินดาจึงกลับมาที่โรงเรียนในกลางดึกของคืนวันนั้นแล้วตรงไปที่ห้องเรียนดังกล่าวทันที แต่แล้วเมื่อเปิดประตูเข้าไปทุกคนก็ต้องผงะเมื่อพบกับเลือดแดงฉานเกรอะกรังเต็มห้องเรียนและพบเจอกับร่างของเด็กหญิงที่ชื่อลินดานอนจมกองเลือดอยู่...


สภาพศพของลินดานั้นช่างน่าอนาถใจนัก เด็กหญิงถูกทำร้ายร่างกายจนยับเยินแทบจะจำสภาพเดิมไม่ได้หลังจากถูกข่มขืนอย่างทารุณจนเธอทนพิษบาดแผลไม่ไหวและสิ้นใจในห้องเรียนนั้นเอง...


มารดาของเด็กหญิงกรีดร้องราวคนเสียสติเมื่อเจอสภาพเหตุการณ์เลวร้ายและเป็นลมล้มพับไปหลายต่อหลายครั้ง สุดท้ายนางก็เข้ารับการบำบัดทางจิตในเวลาต่อมาเพราะมีอาการคลุ้มคลั่งหวีดร้องร่ำไห้ถึงบุตรสาวอยู่ตลอดเวลา แน่นอนผู้ต้องสงสัยคงหนีไม่พ้นราฟาเอลเด็กชายผู้ที่นัดหมายเธอไว้แต่ราฟาเอลไปไหนตอนที่เกิดเหตุเพราะไม่มีร่องรอยหรือหลักฐานอะไรที่บ่งบอกว่าคนที่ทำเรื่องเลวร้ายนั้น นั่นคือสิ่งที่ทุกคนรวมไปถึงธามสงสัย


แม้จากการสอบปากคำเด็กๆ ในโรงเรียนทุกคนต่างบอกว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นเธอ ทุกคนเห็นว่าราฟาเอลอยู่กับลินดา แต่ผลชันสูตรศพที่ออกมาแล้วนั้นพบว่าเด็กชายไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการเสียชีวิตของเด็กหญิงแม้จะมีเศษผ้าของเขาในมือเด็กหญิงก็ตาม และถึงแม้จะมีร่องรอยขีดข่วนบนตัวเด็กชายแต่ก็ไม่มีเศษผิวหนังหรือสิ่งใดๆ จากร่างกายของราฟาเอลติดที่เล็บหรือส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกายของเด็กหญิงเคราะห์ร้ายแม้แต่น้อย แม้ไม่มีอะไรที่บ่งบอกว่าราฟาเอลมีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์เศร้าสลดดังกล่าวแต่การที่ราฟาเอลเจอกับลินดาเป็นคนสุดท้ายก่อนเกิดเหตุสลดใจทำให้ธามรู้สึกกังขาและขัดแย้งในใจ จนก่อให้เกิดความหวาดระแวงแคลงใจในตัวราฟาเอลจนกลายเป็นความเกลียดชัง... 


แต่แล้วไม่นานทางตำรวจก็สามารถจับฆาตกรตัวจริงได้ซึ่งก็เป็นครูสอนวิชาพละศึกษาของพวกเขานั่นเอง แม้หลักฐานจะแน่นหนาและครูคนนั้นจะรับสารภาพว่าทำไปเพราะเกิดความเสน่หาในตัวเด็กหญิงและเป็นผู้ลงมือทำร้ายเหยื่อจนถึงแก่ความตายเพียงคนเดียวไม่มีผู้อื่นรู้เห็น แต่ธามก็ยังรู้สึกรับไม่ได้และคิดว่าราฟาเอลจะต้องมีส่วนรู้เห็นแน่นอนทำให้เขาจึงยิ่งรู้สึกเกลียดชังราฟาเอลมานับตั้งแต่นั้น...


“ฉันไม่ได้ทำนายก็รู้...”


“ฉันไม่มีวันเชื่อสิ่งที่ตำรวจบอกหรอก... นายอยากเอาชนะฉันเสมอ นายทำไปทุกอย่างเพื่อจะเอาชนะฉัน ตำรวจนั่นก็อาจจะเป็นพวกของนาย...” เด็กหนุ่มวัยสิบหกปีของโรงเรียนไฮสคูลชื่อดังในมหานครปารีสโต้เถียงกันอย่างเผ็ดร้อนอยู่บนสนามหญ้าหน้าโรงยิมของโรงเรียน...


“ฉันขอยืนยันว่าฉันไม่ได้ทำและฉันไม่เคยคิดทำร้ายใครเพื่อจะเอาชนะนายแน่นอน...” ราฟาเอลตอบโต้กลับมาด้วยใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและเสียใจกับเหตุการณ์เศร้าสลดนี้ไม่ต่างกัน


“คนที่อยู่ในเหตุการณ์คนสุดท้ายก็คือนายใครๆ ก็รู้ว่านายนัดเธอไว้ แล้วเศษผ้าที่อยู่ในมือเธอก็คือเศษเสื้อของนาย ร่างกายนายมีรอยขีดข่วนตั้งมากมายหลายแห่งซึ่งบ่งบอกว่าเธอพยายามจะปกป้องตัวเองจากนายที่จะทำร้ายเธอ แต่สุดท้ายนายก็ทำร้ายเธอ... คนอื่นอาจจะเชื่อว่านายไม่ได้ทำ หลักฐานอาจจะบอกว่าเป็นผู้ชายคนนั้นทำ แต่ฉันไม่เชื่อหรอกนะ นายปิดบังความจริงไม่ได้หรอกราฟ สักวันความจริงจะต้องปรากฏ ว่านายมีส่วนรู้เห็น...”


“อย่ามากล่าวหาฉันนะ”


“ฉันไม่เชื่อผลการชันสูตรที่มีอิทธิพลของพ่อนายคุมอยู่หรอกราฟ นายมันสารเลว” ธามพูดราวตะคอก


“นั่นมันเรื่องของนาย นายจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม คนร้ายก็ถูกจับตัวแล้ว และต่อไปนี้ฉันกับนายเราจะไม่มีความเป็นเพื่อนกันอีกต่อไป แม้แต่คนรู้จักฉันก็จะไม่มีวันเป็น...” ราฟาเอลมอง ธามด้วยแววตาเจ็บปวดไม่แพ้กัน


“แน่นอน... เพราะฉันไม่มีวันมีเพื่อนที่ใจคอเหี้ยมโหดอย่างนาย และไม่มีวันจะอยากรู้จักฆาตกรอย่างนาย...”


“ฉันไม่ใช่ฆาตกร...” 

ราฟาเอลพูดลอดไรฟัน เด็กหนุ่มทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างแค้นเคืองประกายตากร้าวจัดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันหลังให้กันและเดินแยกกันกลับบ้านของตนด้วยความหดหู่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์อันเลวร้าย... โดยเฉพาะราฟาเอล และแผลเป็นนั้นก็ติดอยู่ในใจของพวกเขามาตลอด...



ฝากติดตามผลงานของ หงส์ และ จันรัญจวน ด้วยนะคะ 

สอบถามข้อมูล นิยายได้ที่ 

dazimonazaa@gmail.com 

และเพจ หงส์ ณ จรร จันรัญจวน ค่ะ 

ขอบคุณค่ะ

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น