เดชารัก (ชุดไร่เดือนรักลำดับที่1)

ตอนที่ 2 : บทที่1: เดือนเดชาและไอยรา 25%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 ส.ค. 60

บทที่1: เดือนเดชาและไอยรา 25%

 

เมื่อพวกวัยรุ่นหนีกระเจิดกระเจิง เพราะต่อยตีสู้เขาไม่ได้ ทั้งที่เดือนเดชาอุตส่าห์ยอมโดนรุมคนเดียว แล้วออมมือสั่งสอนพวกมัน เพราะเห็นหน้าตาบ่งบอกอายุว่าเรียนยังไม่จบสักคน เขายกมือห้ามลูกน้องที่ทำท่าตามไปไล่เตะก้นกลุ่มโจ๋วัยรุ่น

ทั้งสองคนกระซิบบ่นงึมงำ นายเดชาน่าจะเอาให้อ่วมกว่านี้ พวกมันเล่นควักมีดสั้นควักสนับมือจู่โจม แต่ดีไม่ควักปืนยิงโป้งป้างแบบนักเลงบางถิ่น 

ชายหนุ่มไม่สนใจเสียงฮือฮาของชาวตลาด นัยน์ตาคมดุเบนกลับมาสำรวจเหยื่อน้อยที่ยืนตื่นตะลึง ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตของเธอขยายกว้างบอกแววตื่นกลัว

ระหว่างเขานั่งรอข้าวขาหมูจานพิเศษพร้อมลูกน้อง เด็กสาวก็ขี่มอเตอร์ไซค์พุ่งมาจอดพักตรงนั้น ด้วยสีหน้าคล้ายเด็กหลงทาง ขวัญผวาและตกใจบางอย่างรุนแรง

พอเธอได้สติลงจากมอเตอร์ไซค์ พวกหนุ่มวัยรุ่นก็ขับรถยนต์กับมอเตอร์ไซค์มาล้อมจอดใกล้กัน ฟ้องเจตนาชัดว่าต้องการจับตัวแม่สาวน้อยกลับไปเข้ากรง ตอนนี้พวกมันก็เตลิดหนีพร้อมยานพาหนะหมดแล้ว เหลือแค่มอเตอร์ไซค์เธอที่ล้มเค้เก้บนพื้นถนน

เดือนเดชาถามเสียงเรียบตามนิสัย ถ้าไม่ใช่คนคุ้นเคยจะไม่รู้เลยว่า คือการแสดงความห่วงใยในแบบของเขา

“เธอจะอยู่ตรงนี้รอพวกมัน หรือจะไปไร่เดือนรักกับพวกฉัน”

คำถามบังคับเลือก ทำให้สาวน้อยกะพริบตาถี่ยิบ ก่อนแววรับรู้สถานการณ์จะกลับคืนมา ริมฝีปากที่ขบเม้มระงับอาการสั่นคลายคลี่ เผยให้เห็นรอยแดงตกค้างบนริมฝีปากสีชมพู

ในความคิดของเธอ ชื่อไร่ของเขาฟังสะดุดหู เสมือนหลักพึ่งพิงสุดท้ายที่มีแล้ว

เด็กสาวยืนน้ำตาพรูไหลต่อหน้าชายตัวมหึมาที่ช่วยเหลือ เขาถอนหายใจ แล้วเดินนำทางไปที่รถกระบะของตน ลูกน้องที่หน้าตารับแขกกว่าเลยลนลานพูดปลอบใจสาวน้อย พลางต้อนให้เดินตามเจ้านายหนุ่มไป

ส่วนอีกคนที่ท่าทางน่ากลัวคล้ายนาย เข็นมอเตอร์ไซค์ของเธอตามหลังมา ก่อนพวกเขาจะช่วยยกขึ้นท้ายกระบะด้วยกัน

พอผ่านเข้ามาในอาณาเขตของไร่ ชายหนุ่มก็แวะจอดบ้านพักคนงานส่งพวกเขาลงก่อน แล้วมาหยุดรถกระบะหน้าบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่

ท่ามกลางความมืดที่ทาทับยามค่ำและที่เกาะกุมอยู่ในหัวใจ เด็กสาวไม่รับรู้ถึงความสวยงามหรือการตกแต่งรอบสถานที่แปลกหน้าแห่งนี้ เธอสมองมึนชา ตัวก็ยังหนาวสั่นไม่หาย

เดชกับดุจเดือนที่ลูกน้องโทรมารายงานล่วงหน้า กำลังยืนรอด้วยทีท่าเป็นกังวล สาวน้อยก้าวลงมาด้วยท่าทางไม่มั่นใจ กิริยากอดตัวเองที่แสดงถึงความโดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่งพิงพาให้ผู้ใหญ่สงสาร

ดุจเดือนเข้ามาคุยปลอบเสียงเบา ก่อนจับจูงสาวน้อยเดินเข้าบ้าน เดชรั้งตัวลูกชายไต่ถามเรื่องที่เกิดขึ้น

ขณะเล่าให้บิดาฟังตามจริง ดวงตาเฉียบดุก็จ้องเด็กสาวที่เริ่มยอมรับอ้อมแขนมารดา ดุจเดือนลูบหลังร่างผอมบาง เมื่อเธอซุกหน้าลงร้องไห้โฮ เสียงนั้นประหนึ่งพุ่งตรงมากรีดใจคนที่ได้ยิน และมันก็ทำให้เดชโมโหปัง

“เด็กกำลังจะจบมัธยม อายุไม่ถึงสิบแปด มันก็ทำกันได้ลงคอ ไอ้พญานรกส่งมาเกิดหรือไงวะ เลวระยำ”


กดซื้อวันนี้เลย อ่านตัวเต็มกันได้บน Meb  ตามภาพข้างล่างเลยค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

3 ความคิดเห็น