[1896 Fic] ท่านชายเมฆาป่วนใจยัยสายหมอก

ตอนที่ 13 : การกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 เม.ย. 55

 10ปี ต่อมา (TYL)

“พี่โคลมครับ พี่สึนะเรียกให้ไปหา มีงานด่วนให้ทำครับ”

ฟูตะคุงเดินมาเรียกฉันที่ห้องทำงานในฐานทัพวองโกเล่

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

ฉันสะบัดผมสีม่วงยาวถึงกลางหลังที่ปรกหน้าออก แล้วก้มหน้าก้มตาเดินผ่านฟูตะคุงไป …. ฉันยังคงทำตัวออกห่างจากทุกคนเช่นเคย

ตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจมาที่อิตาลี่ ท่านมุคุโร่ได้ขอรุ่นที่ 9 ไว้ให้ฉันมาประจำการที่นี่ และหน่วยวาเรียได้ช่วยฝึกฉันจนแข็งแกร่ง ตลอดสิบปีมานี้ ฉันยังคงลืมเรื่องของชายคนนั้นไม่ได้ แม้จะไม่ได้เจอกันเลย ฉันพยายามจะปิดกั้นข่าวสารทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขา ฉันไม่อยากหลงรักคนมีเจ้าของ ถึงแม้เขาจะแต่งงานกับคุณคิโยอิเพราะฉันก็เถอะ….พวกบอสก็รู้ดีว่าฉันเจ็บปวด จึงไม่เอ่ยอะไรเกี่ยวกับตัวของเขาให้ฉันฟัง หรือพยายามเอ่ยถึงให้น้อยที่สุดเมื่อถึงเรื่องที่สำคัญจริงๆ

                เมื่อเดือนที่แล้วบอสได้ตัดสินใจมาประจำการที่อิตาลี่ 6 เดือนพร้อมกับทุกคน ยกเว้นคนๆนั้น ที่ยืนยันว่าจะมาประจำการที่ญี่ปุ่น

                “ก๊อกๆ”

                ฉันเคาะประตูห้องบอสพอเป็นพิธีแล้วผลักเข้าไป

                “นั่งก่อนสิโคลม”

                บอสเรียกให้ฉันไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามบอส ฉันเดินเข้าไปนั่งอย่างว่าง่าย

“ฉันจะวานให้เธอไปเจรจากับพวกป่วนทางญี่ปุ่นหน่อยน่ะ”

ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินคำว่า ญี่ปุ่นเพราะถ้าเป็นญี่ปุ่น ก็ต้องมีเค้าคนนั้นอยู่

“เอ่อฉันรู้ว่าเธอลำบากใจที่จะไปที่นั่น แต่คุณฮิบาริก็มีงานหนักอยู่แล้ว ทุกคนที่นี่รวมทั้งฉันก็มีงานค่อนข้างมาก”

นี่คือสาเหตุที่บอสมาประจำการที่นี่ 6 เดือน  เพราะเราเริ่มมีพวกเสี้ยนหนามมากขึ้นในช่วงนี้ โดยเฉพาะที่อิตาลี่

“ฉันจึงต้องการให้เธอไปช่วยเจรจาปรองดองหน่อยน่ะ ^ ^

บอสยังคงใจอ่อน ไม่ยอมให้ทุกคนจัดการกำจัดพวกเสี้ยนหนามให้พ้นๆไปซะ แต่ถ้าการเจรจาไม่สำเร็จ แล้วพวกเสี้ยนหนามต้องการเปิดศึก บอสก็ต้องจัดการตามเรื่องตามราวไป

“ค่ะ”

ฉันตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะตอนนี้มีฉันคนเดียวที่ไม่ค่อยได้ลุย ได้แต่ทำงานเอกสารให้แฟมิลี่ และทุกคนคงเหนื่อยกันมามากแล้ว

“นี่รายละเอียดนะโคลม ขอบคุณมากนะ ^ ^

บอสยิ้มอย่างดีใจ และยื่นรายละเอียดของแฟมิลี่ที่เป็นปรปักษ์และสัญญาปรองดองมาให้ฉัน

‘XEKisT Family’  เจรจาในอีก 2 วันข้างหน้า

เดินทางทันทีที่ได้รับภารกิจหรอ ทำไมงานนี้ด่วนจังนะ..

-ฐานทัพวาเรีย-

“กลับมาแล้วค่ะ”

ฉันส่งเสียง ถึงแม้มันจะไม่ดังนัก เวลางานฉันจะอยู่ที่ฐานทัพวองโกเล่ เวลาพักก็อยู่ที่ฐานทัพวาเรีย เพราะฉันต้องมาฝึกวิชากับฟรานคุงทุกเย็นในเวลาที่ไม่มีงาน

“กลับมาแล้วหรอจ้ะโคลมจัง ทุกคนกำลังทานข้าวอยู่เลยจ้า รีบเข้าไปเร็ว”

คุณลุสซูเรียออกมาจากห้องอาหาร กลิ่นสเต็กโชยอย่างงี้ คงไม่ต้องเดาหรอกว่าทุกคนกำลังทานอะไรกันอยู่

“วันนี้ฉันต้องแพ็คกระเป๋าไปทำงานค่ะ”

“ว้าน่าเสียดายจัง โคลมจังหยิบเดรสเซ็กซี่ที่อยู่ในตู้ฉันไปใช้มั่งก็ได้นะฮ้า *-*

ฉันยิ้มเล็กๆ แล้วเดินเข้าห้องของฉันไปเตรียมของ ความร่าเริงสดใสของคุณลุสซูเรียเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันไม่เศร้าจนเกินไป

ฉันแพ็คกระเป๋าเสร็จก็เดินออกมานอกห้อง บอกลาทุกคนในห้องอาหาร แล้วเดินออกมาจากฐานทัพวาเรีย

-12 ชั่วโมงต่อมา สนามบินโตเกียว-

ฉันเดินออกมาข้างนอกสนามบิน เฮ้อฉันต้องเรียกแท็กซี่ไปหาโรงแรมเองสินะ

ปี๊นนน~

เสียงบีบแตรยาวดังขึ้นจากด้านหลังของฉัน รถบีเอ็มสีขาวติดฟิล์มดำสนิทนั่นเองที่บีบแตร แต่คงเรียกผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังฉันมากกว่า เพราะบอสไม่ได้บอกในรายละเอียดการเดินทางว่าจจะมีคนมารับฉัน ฉันจึงเดินต่อไปที่จุดจอดแท็กซี่ แล้วทบทวนรายละเอียดการเจรจากับเซคิสต์แฟมิลี่ไว้ในใจระหว่างเดิน จนได้กลิ่นดาร์กมินต์เย็นๆ ที่คุ้นเคย….

“คะคุณฮิบาริ”

ฉันเผลอเรียกชื่อใบแบบลืมตัว เขาดูเปลี่ยนไปมาก ทั้งทรงผมที่สั้นกว่าเมื่อก่อน ส่วนสูงที่เพิ่มขึ้น แววตาที่เมื่อก่อนเคยอบอุ่นอ่อนโยนสำหรับฉันเสมอ บัดนี้กลับเป็นแววตาที่แข็งกร้าว เย็นชา ดูไร้หัวใจ เขาอยู่ในชุดสูทสีดำที่ดูน่าเกรงขาม ต่างจากเมื่อก่อนที่มักจะอยู่ในชุดนักเรียน

“เธอต้องมาพักกับฉัน นี่คือคำขอร้องของเจ้าซาวาดะ”

คุณฮิบาริพูดด้วยท่าทีที่เย็นชา และไม่เต็มใจที่จะทำ บอสรู้ว่าฉันลำบากใจทำไมยังให้ฉันพักกับคุณฮิบาริอีก แล้วคุณคิโยอิจะรู้สึกยังไงล่ะ เขาแต่งงานกันไปแล้วนี่

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณฮิบาริ เดี๋ยวโคลมหาที่พักเองได้ค่ะ ขอบคุณที่อุตส่าห์มานะคะ”

ฉันบอกคุณฮิบาริ แล้วเดินไปเรียกแท็กซี่ ตอนที่ฉันจะโบกเรียกแท็กซี่นั้นคุณฮิบาริก็กระชากข้อมือฉันไปซะก่อน

“โอ๊ย!

ฉันร้องออกมาอย่างเจ็บปวด คุณฮิบาริยิ่งบีบข้อมือฉันแน่นขึ้นไปอีก แล้ฉุดฉันไปที่รถบีเอ็มสีขาว

อย่าร้องไห้นะโคลมเธอโตขึ้นแล้วนะ

-Hibari Kyoya Moment-

ผมจ้องรอยบีบช้ำๆ ที่ข้อมือขาวๆของยัยสัตว์กินพืชนั่นเป็นระยะ ยัยนั่นมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาสีอัลเมทิสต์ทั้งสองข้างมีน้ำใสๆคลอ หึ!นี่ยังไม่ถึงการแก้แค้นด้วยซ้ำ เรื่องเซคิสต์แฟมิลี่นั้น ลำพังผมคนเดียวก็จัดการได้สบายอยู่แล้ว การที่ส่งยัยสัตว์กินพืชนั่นมาไม่จำเป็นสักนิด ไอ้ซาวาดะบ้านั่นไม่รู้คิดอะไรอยู่

แต่ก็ดีเหมือนกัน เพราะนี้มันถึงเวลาที่ผมจะได้แก้แค้นแล้ว!

เอาล่ะ สิบปีที่ผ่านมานี้ เธอคงพร้อมรับความเจ็บปวดต่างๆนาๆ ที่เคยฝากไว้กับผมคืนแล้วนะ

-Dokuro Chrome Moment-

Hibari’s Home

ฉันเดินตามคุณฮิบาริเข้ามาในตัวบ้าน ที่แทบจะไม่เปลี่ยนไปเลยจากสิบปีที่แล้ว แต่ไม่เห็นวี่แววของคุณคิโยอิและคุณจิสึรุเลย

“เอ้า นี่ห้องของเธอ เข้าไปซะ”

คุณฮิบาริพูดจบ ก็ผลักฉันเข้าไปในห้องๆหนึ่ง เป็นห้องที่ถูกตกแต่งมาอย่างดี มีเตียง คอมพิวเตอร์ โต๊ะญี่ปุ่น ตู้เย็น และห้องน้ำในตัว

“เจ้าซาวาดะขอร้องมา เธอไม่ต้องมามองฉันอย่างนั้น”

คุณฮิบาริพูดจบแล้วเดินจากไป

-Describe-

หญิงสาวที่อยู่ในห้องนั่งทำงานกับข้อมูลที่วองโกเล่สาขาอิตาลี่ส่งมาให้ทั้งคืนไม่ออกไปไหน ถึงแม้จะมาทำงานที่ญี่ปุ่นแต่เธอก็ยังไม่สามารถละทิ้งงานเอกสารของเธอไปได้ถึงจะมีเคียวโกะคอยทำแทนชั่วคราวอยู่ก็ตาม อาหารที่แม่บ้านนำมาให้ช่วงหัวค่ำวางไว้ที่โต๊ะญี่ปุ่นกลางห้องอย่างไร ก็คงวางอยู่เช่นนั้นจนเย็นชืด

รุ่งเช้าเธอก็ไปตรวจตราเซคิสต์แฟมิลี่ก่อนจะทำการเจรจา แล้วมานั่งคีย์ข้อมูลเพิ่มเติมส่งให้วองโกเล่สาขาอิตาลี่ต่อ เธอยังไม่ได้พักผ่อนเลยแม้แต่น้อย กินแต่น้ำไม่กี่แก้ว ข้อมือที่ถูกฮิบาริบีบจนช้ำ ยิ่งช้ำขึ้นไปอีกเพราะไม่ได้รับการรักษา และใช้งานมากกว่าเดิม

เมื่อเธอจะล้มตัวลงนอน วองโกเล่สาขาอิตาลี่ก็ส่งงานมาให้โคลมทำอีก พองานชุดใหม่เสร็จ เธอก็ออกมานั่งพักตรงชานเตี้ยๆ ที่มีทัศนีย์ภาพเป็นต้นไม้ร่มๆ ให้สบายใจสักนิด พอเธอจะลุกยืนขึ้นไปตรวจสอบงานต่อนั้น สติของเธอก็ดับวูบทันที ก่อนที่โคลมจะล้มกระแทกพื้นนั้น แขนแข็งแรงของชายคนหนึ่งก็พยุงเธอไว้

“หึ

ฮิบาริ เคียวยะ นั่นเองที่เป็นคนรับตัวของเธอไว้ แล้วอุ้มไปวางไว้บนเตียงในห้องนอนของโคลมอย่างแผ่วเบา แววตาวูบหนึ่งดูอ่อนโยน  เมื่อมองหน้าเธอตอนสลบที่เหมือนเด็กน้อยกำลังนอนหลับ แต่ก็เปลี่ยนเป็นแววตาที่แข็งกร้าวทันทีที่นึกถึงสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้เคยทำไว้กับเขา

เขาเป็นคนที่ส่งงานจำนวนมหาศาลไปให้เธอโดยใช้ระบบของวองโกเล่สาขาอิตาลี่

เขาคิดว่านี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นการแก้แค้นเพียงน้อยนิด

เธอ จะต้องชดใช้หนักกว่านี้!

                Writer Note: ตอนนี้ผู้เขียนลองจัดตัวอักษรให้เป็นแบบในนิยายที่ได้ตีพิมพ์ดูนะคะ คือมีการย่อหน้าซึ่งไม่เคยทำมาก่อนในตอนใดๆ -.-; แล้วที่ผู้เคยเรียกฮิบาริ เคียวยะ ว่าฮิบาริเหมือนเคย เพราะว่าผู้เขียนขี้เกียจพูดถึงจิสึรุ เลยเตะส่งไปเรียนเมืองนอกแล้วจ้าชอบไม่ชอบ อยากให้ปรับปรุงอย่างไร บอกมาได้นะคะ ผู้เขียนยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ ^___^

ปล.ตอนนี้ผู้เขียนใช้เวลาพิมพ์ตั้งสองชั่วโมงแหนะ =___=;;; พิมพ์ตั้งแต่สี่ทุ่ม เสร็จ 12.12 พอดี ^_____^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

207 ความคิดเห็น

  1. #170 J-19? (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 15:25
    ตอนเเรกอ่าน เซคิดแฟมิลี่ เป็น ซีคิด งงเลย 5555555
    #170
    0
  2. #167 เชอรี่ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2555 / 11:33
    ไรเตอร์อยู่ไหน

    อัพเร็วๆนะคะ

    กำลังชักตายเพราะ

    ไม่ได้อ่านนิยาย
    #167
    0
  3. #165 Real Moon (@realmoon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2555 / 00:04
     อัพเร็วๆน้าคร้าชอบมากๆๆๆๆๆ
    #165
    0
  4. #164 001 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 15:46
    อัพพพพพพพพ *O*
    #164
    0
  5. #163 MiNo_Sister (@minana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2555 / 10:52
     ท่านฮิเดี๊ยนขอร้อง
    โคลมจังเขาน่าสงสารออกน้า
    #163
    0
  6. #162 Shion Eliphas Levi (@Gardy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 20:44
    เจ้าคิดเจ้าแค้นจิ๊บเป้ง เป็นผู้ชายประสาอะไรฟร้า =[]=
    #162
    0
  7. #161 tiyada (@noiyom) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 12:01
     สนุกมากๆเลยค่ะ ^^
    ท่านฮิจะแค้นอะไรโคลมจังนักหนาอ่ะ T T
    #161
    0
  8. #160 รินะ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 21:55
    หนุกมาก♥

    อัพๆๆเร็วน้า~☻

    เป็นกำลังใจให้ค้า~♥
    #160
    0
  9. #159 นักมายากลจากนรก (@som36) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 09:03
    ฮิบาริจ้า...จะแค้นอะไรกับหนูโคลมกันนักกันหนาจ๊ะ??
    #159
    0
  10. #158 furomi (@furomi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 00:12
     เจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรโคลมกันนักหนาฮิ-3-
    #158
    0