ใต้ร่มวันฝนซา ☔ [E-Book มาแล้ว & รอบสต็อกเร็วๆ นี้]

ตอนที่ 4 : ตอนพิเศษ พี่ชายชุดดำและพี่ชายขายขนมปัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 505 ครั้ง
    22 ก.ย. 63

ลงครั้งแรก 5 ก.ค. 2559

รีไรต์ 22 ก.ย. 2563


ตอนพิเศษ พี่ชายชุดดำและพี่ชายขายขนมปัง


( :: น้องชะเอม :: )

ฝนตกอีกแล้ว แบบนี้ต้องรอคุณลุงคนขับรถอีกนาน

น้องเอมไม่ชอบฝน ต้องนั่งรอคนมารับในโรงเรียนออกไปเล่นที่สนามไม่ได้ น้องพลูก็ไม่ยอมอยู่เฉยจะวิ่งไปเล่นฝนให้ได้ ถึงจะพยายามกอดไว้ยังไงน้องพลูก็ยังถลาออกไปอยู่ดี ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ เป็นพี่สาวนี่เหนื่อยจังเลย

“อยากเล่นฝนเหรอคะ งั้นคุณครูใส่เสื้อกันฝนให้ก่อนนะ อย่าออกไปไกลล่ะ เดี๋ยวก็มีคนมารับแล้ว” คุณครูของน้องเดินมาใส่เสื้อกันฝนสีเหลืองให้เรา และรองเท้าบูตกันน้ำ คุณแม่ใส่กระเป๋ามาให้เพราะเห็นว่าเป็นหน้าฝน

น้องเอมไม่ชอบฝน แต่น้องเอมชอบเสื้อกันฝน พอได้ใส่แล้วเหมือนผึ้งน้อย

“เล่นๆ” น้องพลูดึงมือน้องเอมให้ออกไปด้วยกัน

น้ำฝนเย็นเฉียบ น้องพลูหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเมื่อเจอกบเขียวตัวเล็ก ตาของมันใสแจ๋ว มันมองน้องพลูและร้องอ๊บ จากนั้นกระโดดเข้าไปในพุ่มไม้ น้องพลูวิ่งตามไป

“ไม่ได้นะ เดี๋ยวหกล้ม” น้องเอมรีบจับชายเสื้อของน้องไว้แต่ไม่ทัน

ฝนตก พื้นก็ลื่น น้องพลูชอบหกล้มเป็นแผล คุณแม่จะดุที่ดูแลน้องไม่ดี คุณแม่บอกว่าเป็นพี่สาวต้องคอยดูแลน้อง แต่คุณแม่ไม่รู้นี่นาว่าน้องพลูเป็นเด็กดื้อ น้องพลูไม่เคยฟังเลย ดูสิ น้องพลูหายไปหลังพุ่มไม้แล้ว

“พลู พลูกลับมาเดี๋ยวนี้ พี่เอมจะฟ้องแม่ แล้วพลูก็จะอดกิน...พลู!” 

น้องพลูหายไป น้องหายไปไหน

ได้ยินเสียงกบดังอยู่ไม่ไกล ตรงนี้มีแต่น้ำนองขึ้นมาสูงเชียว ฝนก็ตกหนักขึ้นแล้ว จะไปบอกคุณครูดีไหมนะ แต่ถ้าน้องพลูกลับมาไม่เจอใครก็จะตกใจ

ถ้างั้นไปหาน้องเองดีกว่า

“เอม กบ” น้องพลูร้องเรียกในที่สุด ได้ยินเสียงหัวเราะคิกสลับกับเสียงฝน เห็นเสื้อกันฝนสีเหลืองไม่ไกล ฮู้ดของน้องตกอยู่ที่หลังคอ ผมและหน้าเปียกไปหมด

“เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก เด็กดื้อ พี่เอมจะให้คุณแม่ตี”

“ไม่ตี โป้งแล้ว น้องเกลียดเอม!” น้องพลูเบะปาก ยกนิ้วโป้งขึ้นมา

เกลียดเอม? ทำไมน้องพลูต้องเกลียดเอม เด็กดื้อก็ต้องถูกตี

พูดเสร็จน้องพลูก็วิ่งเสียงดัง มุดลอดรูรั้วออกไปนอกโรงเรียน ถึงน้องเอมจะอยากร้องไห้เพราะโดนเกลียดแต่ก็ร้องไห้ไม่ได้ น้องเอมต้องพาน้องพลูกลับมาก่อน

การมุดรูรั้วเป็นไปได้ยาก คงเพราะน้องเอมตัวใหญ่กว่า แขนขาขูดกับพื้นและรั้วจนเจ็บไปหมด

“ฮึก” น้องเอมต้องไม่ร้องไห้ ห้ามร้องไห้ เป็นพี่สาวต้องอดทน 

“พลู กลับมานะ!” ทั้งที่พยายามตะโกนแล้ว แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

น้องเอมออกจากรั้วได้ในที่สุด ไม่รู้ที่นี่ที่ไหน มีรถวิ่งเร็วจี๋ผ่านไป 

“เห็นน้องพลูไหมคะ เด็กตัวเท่านี้ ใส่ชุดแบบนี้” น้องเอมสะกิดถามคุณลุงคนหนึ่งที่เดินผ่านมา ชี้ให้ดูเสื้อกันฝนของน้องเอม คุณลุงชี้ไปอีกฟากหนึ่งของถนน

น้องพลูข้ามถนนไปได้ยังไง รถวิ่งเร็วน่ากลัว คุณลุงใจดีเห็นน้องเอมยืนนิ่งเลยพาข้ามถนนไปด้วย น้องเอมรีบไหว้ขอบคุณและวิ่งให้เร็วที่สุด

คุณแม่บอกว่าจะมีคนใจร้ายมาจับตัวเด็กน่ารักไปขาย น้องพลูของเอมน่ารักจะตาย คนใจร้ายต้องชอบแน่ น้องเอมต้องรีบตามหา

“ฮึก แง” เสียงร้องไห้นั่น! เสียงน้องพลู

“พลูๆ พี่เอมอยู่นี่ น้องพลู อย่าร้องไห้นะ” 

วิ่งไปจนเจอน้องพลูนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ 

“เอม กลัว” น้องพลูโผเข้ามากอด ร้องไห้สะอึกสะอื้นยกใหญ่

ในที่สุดก็เจอจนได้ แม้ว่าจะโกรธจนอยากตีแต่น้องพลูร้องไห้น่าสงสาร น้องเอมจึงกอดปลอบน้องจนหยุดร้อง

“หิว น้องอยากกลับบ้าน” น้องพลูเริ่มดูดนิ้ว ตายังแดงอยู่เลย

“กลับบ้านกันนะ” น้องเอมจูงมือน้อยของน้องไว้ เริ่มออกเดิน

แต่ว่าโรงเรียนอยู่ตรงไหน ที่นี่ที่ไหน ฝนตกหนักมากจนน้องเอมลื่นล้ม และน้องพลูก็ล้มด้วย มันเจ็บมากและน่ากลัว ฟ้ามืดไปหมด เสียงฟ้าร้องดัง มีฟ้าแลบให้เห็น ถ้าน้องเอมกับน้องพลูเดินต่อไป ฟ้าจะผ่าไหม คุณลุงคนขับมารับเราหรือยัง หรือคุณลุงไม่เจอเราก็เลยกลับบ้านไป   

“เอมไม่ร้องนะ ไม่เจ็บ ฟู่ๆ” น้องพลูจับเข่าเอมที่ล้มเอาไว้ น้องทำปากจู๋พลางเป่าอย่างตั้งใจทั้งที่ตัวเองก็ล้มเหมือนกัน น้องพลูไม่ร้องเพราะเห็นเอมร้อง

น่ารักจัง พี่สาวจะปกป้องน้องพลูเอง

เราเดินไปเรื่อยอย่างไม่รู้จะไปทางไหน หนาวแล้ว ลมก็แรง น้องเอมกับน้องพลูจะไม่ได้เจอคุณแม่อีกรึเปล่า ยิ่งเวลาผ่านไปยิ่งกลัว ทั้งน้องเอมและน้องพลูจับมือกัน ยืนร้องไห้อยู่ข้างต้นไม้ใหญ่

“ฮึก” น้องพลูสะอื้น ซุกหน้าอยู่กับตัวน้องเอม

มีเสียงคนเดินผ่านมา น้องเอมดีใจจะได้ให้เขาพาไปหาคุณครู แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ เพราะพี่ชายใส่ชุดดำทั้งตัว ปิดหน้า ใส่หมวก ต้องเป็นคนร้ายลักพาตัวที่คุณแม่บอกแน่ น้องเอมต้องหนี ต้องพาน้องพลูไปซ่อน แต่ก็กลัวจนขยับตัวไม่ได้

พี่ชายนั่งลง น้องเอมกอดน้องพลูแน่น ร่มของเขายื่นมาอยู่เหนือหัวเรา 

“Somewhere over the rainbow. Way up high, 

There's a land that I heard of once in a lullaby.”

(สักที่แห่งหนึ่ง เหนือสายรุ้ง สูงขึ้นไปนั้น 

มีสถานที่หนึ่งที่ฉันเคยได้ยินจากเพลงกล่อมเด็ก)


เสียงเพลงจากพี่ชายทำให้น้องพลูหยุดร้องไห้ทันที


“Somewhere over the rainbow. Skies are blue,

And the dreams that you dare to dream. Really do come true.”

(สักที่แห่งหนึ่ง เหนือสายรุ้ง ท้องฟ้าเป็นสีน้ำเงิน

และความฝันที่เธอกล้าที่จะฝัน จะกลายเป็นจริง)

น้องพลูหัวเราะคิกคักเมื่อพี่ชายยื่นผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้ ดวงตาของพี่ชายโค้งลง กำลังยิ้มให้น้องเอมเหรอ

พี่ชายไม่น่ากลัวเลย พี่ชายใจดี น้องเอมยิ้มกว้างตอบพี่ชายทันที

“พี่ชายอยู่บนสายรุ้งเหรอคะ” น้องเอมถามด้วยความตื่นเต้น

พี่ชายหัวเราะพร้อมส่ายหน้า เขาออกเดินต่อ น้องเอมรีบจูงน้องพลูตามไป พี่ชายร้องเพลงเหมือนที่คุณพ่อชอบร้องให้ฟังก่อนนอน น้องเอมเลยไม่กลัว

เขาหยุดยืนที่หน้าร้านเล็กๆ ร้านหนึ่ง มีต้นไม้เต็มไปหมด น้องพลูปล่อยมือออก วิ่งไปเกาะที่กระจกร้านพลางกระโดดขึ้นลง

“ปัง! น้องหิว”

น้องเอมยื่นหน้าแอบดูบ้าง เห็นขนมปังด้านในเต็มไปหมด เห็นพี่ชายคนหนึ่งกำลังยิ้มแย้มให้คนในร้าน พอหันกลับมา พี่ชายชุดดำก็หายไป 

“โอ๊ะ น้องพลู” น้องพลูวิ่งไปผลักประตู เข้าไปในร้านโดยไม่บอกกล่าว

กลิ่นขนมปังหอมจนทำให้น้องเอมหิวขึ้นมาทันที พี่ชายในร้านท่าทางใจดีกว่าพี่ชายชุดดำมาก เขานั่งลงถามว่าเรามาจากไหน พอน้องเอมบอกว่ามาจากโรงเรียนอะไรและกำลังหลงทาง พี่ชายก็โทรบอกคุณครู หามาเช็ดหน้าเช็ดตัวที่เปื้อนให้น้องเอมกับน้องพลู แถมยังให้ทานขนมปังแสนอร่อยกับนมร้อนๆ อีกด้วย

“น้องชื่อน้องเอม ชะเอม นี่คือน้องพลู พี่ชายชื่ออะไรคะ”

“วีครับ” 

ไม่นานคุณแม่ก็มา ขอบคุณพี่ชายยกใหญ่ ส่วนน้องเอมกับน้องพลูโดนดุตลอดทางกลับบ้าน แต่เราสองคนอารมณ์ดีเพราะได้เจอที่เล่นใหม่ เจอเพื่อนใหม่อย่างพี่วี ต่อไปนี้ไม่ต้องเหงารอคุณลุงคนขับรถที่โรงเรียนอีกแล้ว


น้องเอมชอบพี่ชายขายขนมปัง น้องเอมจึงแอบพาน้องพลูมาหลังเลิกเรียน ถามทางเอาจากคนแถวนั้น

“อย่าหนีมาอีกนะคะ คุณแม่จะตกใจ คุณครูก็ตกใจ มันอันตรายรู้ไหม” พี่วีดุน้องเอมแต่ก็ยอมอุ่นขนมปังแสนอร่อยให้กินอยู่ดี ดังนั้นไม่ว่าจะโดนคุณแม่ดุกี่ครั้งน้องเอมกับน้องพลูก็ยังมาที่ร้าน มาจนจำทางได้ไม่ต้องถามใคร

สุดท้ายคุณแม่ก็ยอมอนุญาตให้คุณลุงคนขับรถ ขับมาที่ร้านทุกเช้าและให้คุณครูพาน้องเอมกับพลูมาส่งที่นี่ตอนเย็น ได้เล่นกับพี่วีจนฟ้ามืดถึงกลับบ้าน

พี่ชายชุดดำก็มาเหมือนกัน เขาชอบมองมาจากข้างนอก

น้องเอมไม่เข้าใจว่าทำไมไม่เข้ามา พี่วีไม่ดุหรอก ขนมปังพี่วีอร่อย ต้นไม้ของพี่วีก็น่ารัก น้องเอมจะกวักมือเรียกพี่ชายชุดดำหลายครั้ง พี่ชายก็ไม่เคยเข้ามา

จนไม่นานมานี้ ตอนเห็นพี่ชายชุดดำในร้าน ทั้งน้องเอมและน้องพลูตื่นเต้นกันใหญ่ พี่ชายนั่งนิ่งเหมือนหุ่นยนต์ เท่มาก แต่พี่วีไม่ให้พูด น้องเอมก็เลยเงียบๆ

“ทำไมพี่ชายไม่มาทุกวันล่ะคะ” น้องเอมแอบถาม ตอนที่พี่วีเข้าไปด้านหลังร้าน น้องเอมไม่ได้มากวนพี่ชายชุดดำอย่างที่พี่วีเข้าใจ มาอยู่เป็นเพื่อนต่างหาก นั่งคนเดียวตลอดคงเหงาแย่

พี่ชายไม่ได้ตอบ เพียงแค่ส่ายหน้า ดวงตาของพี่ชายเศร้ามาก น้องเอมก็เลยไม่ถามต่อ แต่น้องพลูกลับวิ่งเข้าไปหา ชี้ออกไปที่ด้านนอก

“ฝน พี่ชายชอบฝน น้องก็ชอบนะ”

“เพราะพี่ชายอยู่บนสายรุ้งนี่เอง ถ้าไม่มีฝนก็ไม่มีรุ้งใช่ไหมคะ คุณครูบอกว่า พอฝนตกจะมีรุ้งเจ็ดสีล่ะ น้องเอมยังไม่เคยเห็นเลย”

พี่ชายไม่ตอบอะไร แต่เขาลุกขึ้นเดินมาทางโต๊ะของน้องเอม ชี้ลงบนสมุดกับดินสอ น้องเอมดันมันให้เขา พี่ชายฉีกกระดาษออกมาส่วนหนึ่ง เขียนอะไรสักอย่างก่อนคืนให้น้องเอม อ.อ่าง ร.เรือ...ออ-รอย ไม้เอก อร่อยรึเปล่านะ

“อร่อย?”

พี่ชายพยักหน้า

“ขนมปังของพี่วีอร่อยที่สุดในโลก” น้องพลูร้อง หยิบขนมปังน้องเอมไปงับ แต่น้องเอมไม่ว่าเพราะอิ่มแล้ว

“ฝากให้เขา”

พี่ชายชี้ไปที่หลังร้าน หันหลังกลับไปหยิบร่มและเปิดประตูออกไป

“จะกลับแล้วเหรอคะ ไม่บอกลาพี่วีก่อนเหรอ”

เขายื่นนิ่งครู่หนึ่ง มือควานตามตัว กวักมือเรียกน้องเอมให้ไปหา เมื่อเดินเข้าไปใกล้พี่ชายก็จับมือน้องเอมแบออก วางลูกอมสีแดงสวยลงมาหนึ่งอัน

“ให้น้องเอมเหรอ ขอบคุณค่ะ”

พี่ชายหยิบออกมาอีกหนึ่งอัน ชี้ไปหลังร้านอีกครั้ง

“ให้พี่วี?”

“ค่ะ”

ดวงตาเขาเหลือบมองไปทางน้องพลู หยิบออกมาอีกหนึ่งเม็ด ลูบหัวน้องเอมสองสามทีก่อนออกไปในที่สุด

“ฝนหยุด พี่ชายกลับบ้าน” น้องพลูพึมพำ

พี่ชายมาตอนฝนตก พอฝนหยุดก็ต้องกลับบ้าน ฝากจดหมายกับลูกอมนี้ไว้ให้พี่วีใช่ไหม แถมยังให้น้องเอมกับน้องพลูด้วย พี่ชายใจดีที่สุด

พอน้องเอมเอาไปให้ พี่วีก็หน้าแดงเหมือนลูกอมรูปหัวใจ แปลกจัง ทำไมหน้าเปลี่ยนสีได้ด้วย น้องเอมต้องไปถามคุณแม่ซะแล้ว

แต่พี่วีดูมีความสุข แสดงว่าพี่วีก็ชอบพี่ชายเหมือนกัน ดีจัง รักกันๆ เนอะ

พี่ชายมาแต่ตอนที่ฝนตก น้องเอม น้องพลู และพี่วี ก็เลยรอฝนตกทุกวันเลย ตอนนี้น้องเอมไม่เกลียดฝนแล้ว เพราะพอฝนตก มีแต่เรื่องดีๆ นี่นา


( :: จบพาร์ตของน้องชะเอม :: )


#ใต้ร่มวันฝนซา


☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂


ชายใต้ร่มผู้ล่องลอยไปมาตามสายฝน ไม่ค่อยพูด

แต่เด็กๆ ได้ฟังเขาร้องเพลงด้วยนะเออ

อนึ่งเพลงนั้นเพลงอมตะจากThe Wizard of Oz ชื่อเพลง Somewhere over the rainbow

เป็นเพลงที่ช้ามากๆ นุ่มๆ ลอยๆ

ลองจินตนาการคนมาร้องให้ฟังตอนฝนตก ฮืออ

เด็กๆ ได้ฟังของดีไปแล้ว น้องวีก็ได้คุยแค่ไม่กี่ประโยคประโยคอยู่ดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 505 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2246 patyx_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 14:59
    น้องๆน่ารักจังงงง
    #2,246
    0
  2. #2224 thesky13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 23:50
    น้องงงงง น่ารักมากๆ น้องเคยเจอพี่ชายมาก่อนนี่เอง ถึงดูชอบๆ พี่เค้ากันจัง
    #2,224
    0
  3. #2218 Louknam13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2563 / 13:00
    น้องน่าเอ็นดูมากเลยย
    #2,218
    0
  4. #2214 fromanotherstar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:36
    น้องงงงงงงงงงงงน่ารักมากฮื่อออ
    #2,214
    0
  5. #2176 4179 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2563 / 21:51
    คิดถึงพี่ชายชุดดำ
    #2,176
    0
  6. #2147 Elrond (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 19:20
    อ่านเรื่องนี้ละหิวอะ55
    #2,147
    0
  7. #2135 maliibrown (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 02:02
    ชอบที่มีอธิบายเพิ่มเติมมากๆเลยค่ะ เมดมายเดย์มาก🥺🥯🧡
    #2,135
    0
  8. #2118 View_Aranya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 09:20
    บอกได้คำเดียวว่าหนัก เหมือนสาวแรกรุ่นวัยหัดรัก อิวี55555
    #2,118
    0
  9. #2067 HanaTarita (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 21:55
    ชอบที่ใส่รูปมาให้ด้วยค่ะ เพราะบางทีนึกหน้าตาไม่ออก
    #2,067
    0
  10. #2022 _jppm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:45

    เขินหปผมดเลรห
    #2,022
    0
  11. #2004 qrdqt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 01:00
    อ่านตอนตีหนึ่งไม่ดีเลยค่ะ หิวขนมปัง ออกไปซื้อไม่ได้แล้วด้วย แงงงงงง
    #2,004
    0
  12. #1995 premmiii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 11:12
    บ้าจีงงฟวจฟรหตรไนไจจำดรรด
    #1,995
    0
  13. #1970 Berlin†† (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:34
    เขินตัวบิดดิ้นจะตกเตียงแล้วรวี เง้อออ เขินมากกดก แบบมากๆๆๆๆๆ ทำไมรวีเพ้อถึงเค้าขนาดนี้ลูก ใจไม่เป็นของเราแล้วนะะะะะะะะ
    #1,970
    0
  14. #1958 fffyty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 20:20
    แค่เรียกชื่อก็เขินแล้ว งืออออ
    #1,958
    0
  15. #1928 rattanalak44 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 13:54
    เขารู้จักชื่อรวีด้วย
    #1,928
    0
  16. #1918 mileylovely (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 16:20
    แงงงงง คุณชายชุดดำพูดแล้วววววว
    #1,918
    0
  17. #1910 เดือนสิบไงจะใครล่ะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 15:36
    อือหือออ อยากกินขนมมม
    #1,910
    0
  18. #1904 premmiii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:35
    ทำไมน่ารักเก่งแบบนี้นะ
    #1,904
    0
  19. #1874 _jully_P🌼 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 19:18
    เเค่เรียกชื่อก็เเดดิ้นเเล้วค่ะ"รวี"เเค่เนี๊ยไม่รู้เขินอะไรร ดิ้นๆๆๆๆๆ
    #1,874
    0
  20. #1826 sleepy-sheep (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 18:35

    เอ็นดูเด็กๆมากเลยค่ะ คุณออลแบล็คสี่ให้กลิ่นไอคล้ายๆคนที่บ้านเด็กๆเลย วางเงินไว้เกินค่าเสียหายเนี่ย

    #1,826
    0
  21. #1791 ชิชชิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 18:11
    หลงชะเอมกะชะพลูหนักมากก
    #1,791
    0
  22. #1754 KiHaE*129 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 04:53

    แพ้แดด?

    ต้องขอบคุณตุ๊กตาไล่ฝนกลับหัวของพลู

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

    ถามคุณครูมาให้พร้อมเสร็จ

    #1,754
    0
  23. #1719 JKWIFEz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 21:18
    สนุกมาก
    #1,719
    0
  24. #1669 Mune (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 03:57
    แค่ชมว่าขื่อเพราะก็ทำคนอ่านเขินแล้ว 5555555 ดาเมจพระเอกรุนแรงจริงๆค่ะ -....-
    #1,669
    0
  25. #1623 ไม่บอกกก1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 10:18
    ชายใต้ร่มเป็นใครกันนน
    #1,623
    0