ใต้ร่มวันฝนซา ☔ [Yaoi] || จบ

ตอนที่ 30 : ☔ 26 ใต้ร่มวันฝนซา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 168 ครั้ง
    25 ธ.ค. 59



26 :: ใต้ร่มวันฝนซา

 

            วินาทีแรกที่ผมเห็นน้องพลูและน้องเอมเดินเข้ามาในร้าน ผมนึกว่าตัวเองตาฝาด เด็กน้อยสองคนในแก้มสีแดงๆ ตรงเข้ามาขอซื้อขนมปังทั้งหมดที่เหลือ และบอกว่าพี่ชายของพวกเขากำลังป่วยมาก พวกเขาอยากให้ผมไปด้วย ผมแทบไม่มีสติตลอดทางที่นั่งรถไป สติผมกลับมาอีกครั้งเมื่อเห็นหน้าของเขา ดวงตาสีเทาที่ไร้เรี่ยวแรง เขาซูบผอมและเห็นกระดูกบนมือได้อย่างชัดเจน

 

            ผมถามอาการของเขาจากนางพยาบาล และนั่นไม่ทำให้ผมสบายใจขึ้นเลย อาการของเขาทรุดลงเรื่อยๆวันต่อวัน เริ่มมีอาการชักเข้าร่วมด้วย เขาไม่สามารถรอได้อีกแล้ว แต่เขาก็ยังบอกว่าจะรอ

 

ผู้บริจาคจะต้องเป็นคนในครอบครัวเท่านั้นเหรอครับผมถามอย่างกังวล

           

ไม่จำเป็นค่ะ ขอแค่กรุ๊ปเลือดเดียวกัน ไม่เคยเป็นโรคเรื้อรังมาก่อน อวัยวะแข็งแรงสมบูรณ์ ถ้าตรวจสอบแล้วมีความเข้ากันได้ ก็สามารถบริจาคได้

 

“…เขากรุ๊ปเลือดอะไรครับ

 

เอค่ะ

 

เองั้นเหรอ ผมยิ้มออกมาเองเมื่อรู้ว่าเรากรุ๊ปเลือดเดียวกัน และแน่นอนว่าผมแข็งแรงดี เขาไม่จำเป็นต้องรออีกแล้วถ้าผมเป็นคนบริจาคเสียเอง ผมรอจนพ่อของเขากลับมาที่บ้าน ผมเสนอตัวเองเป็นผู้บริจาคและขอเข้ารับการตรวจ

 

นั่นหมายความว่านายต้องรับความเสี่ยงในการผ่าตัดไปด้วยนะ

 

ผมเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ ผมยังหนุ่ม แข็งแรง ไม่เคยเป็นโรค คุณพ่อเองต้องทำงานมาเลี้ยงดูเด็กๆ ดูแลค่ารักษาเจย์เดน และคุณแม่ที่กำลังจะคลอด ให้ผมเป็นคนเข้าห้องผ่าตัดเอง คงจะดีที่สุดแล้วผมยื่นเหตุผลที่เขาไม่สามารถปฏิเสธได้ เขามองผมอย่างลังเล แต่ก็ยอมจัดการทุกอย่าง

 

เข้ากันดีครับ สามารถบริจาคได้ไม่น่ามีปัญหาอะไร ผู้บริจาคเองก็แข็งแรงดีมาก ตับคงจะสามารถงอกใหม่ได้ในเวลาไม่นาน แต่ปัญหาก็คือการผ่าตัดไม่ช่วยให้เขากลับมาปกติร้อยเปอร์เซ็นต์ ร่างกายของเขาแย่มากแล้ว การผ่าตัดอาจแค่ช่วยยื้อเวลาเขาไว้ อีกสักปีคุณหมอขมวดคิ้วอย่างกังวล

 

แล้วถ้าไม่ผ่าตัดล่ะครับพ่อของเจย์เดนเป็นคนถามขึ้นแทน

 

ความเป็นไปได้ที่จะเสียชีวิตภายในไม่กี่เดือนนี้ สูงถึง 90% ครับ

 

ผมจะผ่า! หนึ่งปีมันเยอะนะครับ ยาคราวที่แล้วบอกว่าอยู่ได้แค่ 60 วัน แต่มันก็อยู่ได้นานกว่านั้น ตอนเขาบอกว่าจะอยู่ได้ถึงแค่อายุ 20 ตอนนี้เขาก็ 21 แล้ว ถ้าหมอบอกว่าหนึ่งปี มันอาจจะเป็นสองปี สามปี หรือนานกว่าก็ได้ เขาอาจจะแข็งแรงดีขึ้นก็ได้ ใช่ไหมครับ?” ผมพูดอย่างหนักแน่น

 

ครับ หมอแค่อยากให้มองความเป็นไปได้ทั้งสองด้าน แต่การมีความหวังเป็นสิ่งที่ดี กำลังใจดี ก็ทำให้ร่างกายดีไปด้วยครับคุณหมอยิ้มให้ผม

 

อย่าบอกเรื่องนี้กับเจย์เดนนะครับ เขาจะได้มีกำลังใจผมหันไปบอกคุณพ่อ เขาเองก็พยักหน้า ตอนนี้มีแค่ผม คุณพ่อ และคุณหมอ ที่รู้ว่าเขาอาจมีเวลาอยู่กับเราไม่มากเท่าที่ใจคิด แต่มันก็มากพอที่จะทำให้มีความหวัง

           

พวกเรากลับไปที่บ้าน และพาเจย์เดนมาที่โรงพยาบาล

 

ทำไมรวีก็ใส่ชุดคนไข้?” เจย์เดนขมวดคิ้วมุ่น เมื่อผมเดินไปหา

 

คืนนี้เราจะเข้าตรวจร่างกายอีกครั้ง แล้วก็เตรียมตัวอีกสองวันเพื่อผ่าตัดใหญ่ ผมให้คุณพ่อนายหาห้องพิเศษเอาไว้แล้ว เดี๋ยวนางพยาบาลจะเอาอีกเตียงเข้ามาผมตอบเขาหน้านิ่ง และยืนมองนางพยาบาลเข็นเตียงคนไข้อีกเตียงมาอยู่ข้างกัน ถึงตอนนี้เขาคงจะเข้าใจแล้วว่าเรามาทำอะไร

 

รวีเขาคราง

 

เขาบอกว่าคนรักก็เป็นเหมือนคนคนเดียวกัน ต่อไปก็คงจะจริง ตับของผม ก็จะไปอยู่กับตับของนาย เหมือนคนคนเดียวกันแล้วผมหัวเราะนิดๆกับมุกฝืดของตัวเอง แต่เจย์เดนไม่ยิ้มไปด้วย เขาดูเครียดๆ

 

รวีจะเจ็บนะหน้าของเขาเศร้าลงทันตา

 

ก็เจ็บด้วยกัน เผื่อว่าจะเจ็บน้อยลงผมยิ้มกว้าง

 

เจย์เดนจ้องหน้าผมนิ่ง เขากำลังครุ่นคิด แต่แล้วก็ยิ้มออกมา

 

รวีเป็นพระอาทิตย์จริงๆ ทำเอาผมบ่นไม่ออกเลยเขายอมแพ้ และทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของโรงพยาบาล

 

เราถูกส่งไปตรวจในเครื่องแปลกๆหลายอย่าง ฟังคำแนะนำการปฏิบัติตัวก่อนและหลังการผ่าตัด พวกเราต้องกินยาถ่ายเพื่อเคลียร์ร่างกายและงดอาหารกับน้ำทั้งคืนด้วย ผมถ่ายท้องจนเหนื่อยหมดเรี่ยวแรง หิวก็หิว ได้แต่นอนตะแคงข้างมองเจย์เดนที่มีสีหน้าไม่ต่างไปจากผม แต่เขาดูเหนื่อยมากกว่า

 

ดูสิ พาตัวเองมาลำบาก หิวใช่ไหมล่ะเขายิ้มให้ผม

 

อื้อ หิว กินแครอทดีกว่าผมปีนลงจากเตียงตัวเองขึ้นไปนอนเบียดเขา แล้วก็กัดแขนเขาเบาๆ เจย์เดนหัวเราะออกมาแล้ว แม้ว่าจะฟังดูเหนื่อยล้า แต่มันก็เป็นเสียงหัวเราะจริงๆ เขาอ้าแขนออกและรวบตัวผมไว้ในอ้อมกอด

 

ปีนมาหาแบบนี้ ไม่ให้กลับแล้วนะ

 

ก็ไม่ได้อยากกลับนี่ผมทิ้งตัวลงในอ้อมกอดของเขา

 

ตั้งแต่ผมป่วย รวีก็ทำตัวน่ารัก ยอมให้ผมกอด ขอจูบก็ไม่ดุด้วย ไม่เห็นจะอยากหายป่วยเลยเขารัดตัวผมแน่น ยังไม่วายหอมแก้มผมไปหนึ่งทีแล้วก็อมยิ้ม

 

ไม่หาย ก็ไม่ได้กินขนมปังอร่อยๆนะ ผมคิดเมนูเอาไว้รอแล้ว หลังผ่าตัดสักอาทิตย์ ผมจะทำขนมปังเรือให้ ข้างในจะมีซุปอุ่นๆสบายท้อง ขนมปังกรอบกำลังดี รับรองได้เลยว่าอร่อยมากๆผมชูไม้ชูมือทำท่าประกอบไปด้วย

 

อยากกินขึ้นมาเลยเขากระซิบ

 

คืนนี้ผมนอนตรงนี้ได้ไหมผมกระซิบตอบ พี่ตรีและคนอื่นๆบอกว่าจะมาดูอาการของเราหลังผ่าตัด พวกเขารู้ว่าเราอยากใช้เวลาคืนนี้ อยู่ด้วยกันสองคน คงคิดว่าเรามีอะไรให้คุยกันมากมาย แต่ในความเป็นจริงแล้ว แทบไม่มีคำพูดไหนระหว่างเรา ผมแค่อยากจะกอดเขาและไม่ขยับตัวไปไหน

ได้สิ ถ้ารวีจะไม่เขินตอนที่นางพยาบาลมาตรวจ

 

ผมหน้าแดงเล็กน้อย แม้ว่าจะอายกับความคิดที่ว่าคนอื่นจะเข้ามาเห็นผู้ชายสองคนนอนกอดกันบนเตียง แต่มันก็น้อยกว่าความรู้สึกที่ผมอยากจะอยู่ใกล้เข้าให้มากที่สุด ผมจึงไม่สนใจคำหยอกล้อของเขา

 

รวี.. ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม

 

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละผมแทรกและเอามือปิดปากเขา เจย์เดนมองผม ค่อยๆจับมือของผมเอาไว้ และบีบมันอย่างอ่อนโยน

 

ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับผม อย่าร้องไห้นานเลย ทุกครั้งที่คิดถึงผม ออกไปดูสายฝนข้างนอกนั่น หยดฝนที่กระทบโดนตัวคุณ มันจะเหมือนอ้อมกอดขนาดใหญ่ใช่ไหม คิดเสียว่าผมกอดคุณอยู่นะ แต่อย่าตากฝนนานเกินไป คุณจะเป็นหวัด

 

ฝนมันไม่อุ่น มันหนาว มันพูดกับผมไม่ได้ มันไม่มีชีวิตผมส่ายหน้าอย่างไม่ยอมรับ หายใจแรงอย่างอึดอัด

 

และมันไม่ใช่นาย

 

เจย์เดนกอดผมแน่นขึ้น เขาจูบที่หน้าผากผมอย่างอ่อนโยน แต่ผมไม่เห็นว่าเขาทำสีหน้าอย่างไรเพราะผมกำลังหลับตา พยายามที่จะไม่ร้องไห้อีกเพราะพรุ่งนี้เราจะต้องผ่าตัดแล้ว ผมจะต้องแข็งแรงและพักผ่อนมากๆ

 

สนามเด็กเล่น ทะเล กระโจมกันแดด งานกีฬาสีของเด็กๆ ร้านขนมปัง ถ้าหากจะคิดถึงผม คิดถึงตอนที่มีความสุข รู้ไหม

 

จะคิดถึงวันนี้ ตอนนี้ด้วยผมขยับตัวไปอยู่เหนือเขา และก้มลงจูบคนป่วยที่ตัวซีดเซียว ถึงจะเป็นคนป่วยแต่จูบของเขาก็ยังอบอุ่น มันอ่อนโยนและเชื่องช้า มือของเขาเลื่อนมากอดผม

 

รวี

 

พูดมาก ไม่ต้องพูดแล้วผมพึมพำ ไม่อยากได้ยินเขาสั่งเสียอะไรกับผมอีก ผมไม่อยากรับรู้ ผมอยากมีความสุขให้มากๆ.. กับเขา

 

มีอย่างอื่น ที่ยังไม่ได้ทำด้วยเขากระซิบ ดวงตาที่แสนเศร้าของเขาเป็นประกายขึ้นมา ผมหยุดจูบเขา แล้วมองอย่างสงสัย

 

เรื่องทะลึ่งๆ

 

ผมเบิกตาโตขึ้นมาเอง เมื่อเขาจูบที่ใบหูผมและลำคอ ผมสะดุ้งเฮือก และได้ยินเสียงเจย์เดนหัวเราะ เรื่องทะลึ่งอะไร! ความเศร้าของผมหดหายไปหมด เหลือเพียงความร้อนที่แล่นเข้าสู่ใบหน้า เพิ่งเห็นว่าตัวเองอยู่ในสภาพแบบไหน ผมอายจนไม่กล้าขยับตัว ปล่อยให้เขาค่อยๆดึงผมลงไปกอดช้าๆ ปลอบผมให้สงบลง

 

หน้าแบบนี้แหละ ที่ผมอยากเห็นที่สุด

 

แกล้งกันหรือไงผมบ่นอุบอิบ เขาอาจจะตั้งใจพูดเพื่อให้ผมหายเศร้า แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจผมก็ยังเต้นรัวแรง

 

หลังผ่าตัดแล้วค่อยว่ากัน!ผมพูดเสียงดังโดยไม่จำเป็น

 

จริงเหรอ? รวีใจดีจัง

 

ไม่รู้ ง่วง จะนอนแล้วผมปีนลงจากเตียง แล้วกลับไปนอนที่เตียงตัวเอง ความเหนื่อยล้าของร่างกายเล่นงานให้ผมค่อยๆหลับไป ก่อนที่ผมจะไม่มีสติ ผมพาตัวเองกลับไปหาความอบอุ่นของเจย์เดนอีกครั้ง และเขาก็รับผมเข้าสู่อ้อมกอด ใช้เวลาหนึ่งคืนก่อนผ่าตัด ด้วยการอยู่ด้วยกันอย่างเงียบๆ

 

สายๆของวันต่อมา คุณหมอเข้ามาตรวจเราสองคนและส่งเข้าห้องผ่าตัด ผมจับมือกับเจย์เดนก่อนจะแยกกันไปขึ้นเตียงใกล้ๆ ดมยาสลบ และเฝ้ารอจะเจอกันอีกครั้ง การผ่าตัดกินเวลานานแค่ไหน ผมก็ไม่แน่ใจ ผมรู้สึกตัวตื่น ก็เห็นพี่ตรีนั่งปอกผลไม้อยู่ที่ข้างเตียงแล้ว ผมรู้สึกเจ็บๆตึงๆเล็กน้อย

 

ฟื้นแล้วเหรอ หิวไหม? พี่จะหาอะไรให้กินพี่ตรียิ้มให้ผม

 

เจย์เดน.. เขาเป็นยังไงบ้าง

 

พี่ตรีนิ่งไปเล็กน้อยและถอนหายใจ ผมเริ่มใจสั่นเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

 

ไม่ค่อยดีนัก เขายังอยู่ในการดูแลของแพทย์ เขาติดเชื้อ.. นิดหน่อย ตอนนี้วีต้องพักผ่อนมากๆ แข็งแรงเร็วๆจะได้ไปดูแลเขา เข้าใจไหมพี่ตรีลูบหัวผม และส่งน้ำให้ดื่ม ถึงแม้จะกังวลแต่ผมก็เพลียมาก ผมหลับๆตื่นๆ มีเสียงจอแจของเด็กๆมาเยี่ยมผม แต่ผมไม่มีแรงเล่นด้วยสักเท่าไหร่ กว่าผมจะแข็งแรงดีก็ใช้เวลาหลายวัน ผมได้รับอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลและเข้าเยี่ยมเจย์เดนได้

 

เจย์เดน ผมกลับไปทำงานที่ร้านแล้วนะ ขนมปังก็ขายดีเหมือนเดิมเลย รีบๆหาย แล้วมาช่วยผมทำ ตอบแทนกับตับผมด้วยล่ะผมกระซิบข้างหูคนที่ยังนอนหลับอยู่ มีสายเครื่องช่วยหายใจและอุปกรณ์ต่างๆอยู่บนตัวเขา เขาอยู่ในห้องปลอดเชื้อ มีอาการเป็นระยะ และหมอต้องคอยให้ยากับเขาเพื่อพยุงอาการ

 

นอนนานแล้ว ไม่เบื่อหรือไงผมลูบหน้าผากเขา อย่างน้อยพออยู่ในความดูแลของหมอ เขาก็ไม่ได้ผอมมากนัก คงจะได้รับน้ำเกลือและสารอาหาร

 

ผมจูบหน้าผากเขาผ่านผ้าปิดปาก หวังว่าจะได้จูบใหม่เมื่อเขาหายดี

 

“..วี

 

ผมก้าวหันหลังกำลังจะออกจากห้อง เสียงแหบๆก็หยุดผมไว้ซะก่อน

 

รวี?”

 

ว่ายังไงผมวิ่งไปหาเขา รอยยิ้มกว้างๆผุดขึ้นบนใบหน้า เขาฟื้นแล้ว

 

ขี้แง ทำไมพอเห็นรวี ก็ร้องไห้ทุกที

 

เปล่า นายนอนนาน ตาเบลอไปหมดแล้ว น้ำตาอะไรมั่ว! จะเรียกหมอมานะผมรีบปาดน้ำตาแล้วกดปุ่มเรียกหมอเข้ามา

 

หลังผ่าตัดจะต้องรับยากดภูมิคุ้มกันทุกๆสามเดือน และมาพบหมอตามนัดนะครับ ไม่อย่างนั้นภูมิคุ้มกันในร่างกายอาจทำลายตับที่เปลี่ยนเข้าไปได้ เราจะค่อยๆลดปริมาณยาลงตามสมควร อาการติดเชื้อได้รับการบรรเทาแล้ว พักอีกไม่กี่วัน ก็ออกจากโรงพยาบาลได้ครับ ส่วนเรื่องอื่นๆ คนไข้จะอยู่ได้นานแค่ไหน ขึ้นอยู่กับการดูแลตัวเอง ความสม่ำเสมอในการกินยาด้วย

 

ผมและคุณพ่อของเจย์เดนพยักหน้าอย่างเข้าใจ ผมกลับไปทำงานที่ร้านขนมปัง และทำอาหารไปให้เขากินที่บ้านเป็นบางวัน เจย์เดนยังต้องการนางพยาบาลในช่วงสองสามอาทิตย์แรก เราทั้งคู่จึงยังไม่ได้กลับมาอยู่ด้วยกัน

 

พี่วีๆ คุณแม่มีน้องแล้ว น้องตัวเย้กๆ หน้าตาประหลาดน้องพลูพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อเขากลับมาจากโรงเรียน

 

ฮื่อ น้องน่ารักออก ตัวแค่นี้เอง เหมือนตุ๊กตาเลยน้องเอมส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย แล้วก็วาดมือในอากาศให้ผมเห็นขนาดของน้องใหม่ในบ้าน

 

จริงเหรอครับ พี่ชายเห็นหรือยังผมถามอย่างสนใจ

 

พี่ชายอุ้มน้องด้วย พี่ชายชอบน้อง แต่น้องพลูไม่ชอบ น้องพลูอยากให้พี่ชายอุ้มบ้างน้องพลูพูดรัวแล้วก็ทำหน้าบึ้ง พลางกอดขาผมเอาไว้ ผมหัวเราะแล้วอุ้มเจ้าตัวน้อยที่ตอนนี้ตัวเริ่มใหญ่แล้วขึ้นมา

 

ไม่งอแงสิครับ เป็นพี่แล้วตอนนี้ ก็ต้องดูแลน้อง กอดน้องเยอะๆ เหมือนที่พี่เอมดูแลน้องพลูไงผมหอมแก้มปลอบใจ น้องเอมก็ยื่นหน้ามาหอมแก้มด้วย

 

ช่วยกันดูน้องเนอะน้องเอมยิ้มหวาน

 

โอ๊ะ ฝนตกแล้ว พี่ชายจะมาน้องพลูชูมืออย่างดีใจ เมื่อเห็นว่าฟ้าข้างนอกเริ่มมืดลง และมีหยดน้ำกระทบกับหน้าต่างร้านเบาๆ

 

พี่ชายเพิ่งหายป่วย คงยังไม่มาหรอกครับ…” ผมพูดค้าง เมื่อเห็นว่าด้านนอก มีชายหนุ่มในชุดสีดำ ผ้าปิดปาก หมวก และร่มคันใหญ่ยืนอยู่ ร่มสีดำที่ด้านในมีก้อนเมฆ ผมเม้มปากและยืดตัวขึ้น จ้องมองด้วยตาสีเทาคู่นั้น

 

สวัสดีครับเขาพึมพำ เมื่อเปิดประตูเข้ามา

 

ผมนิ่งค้างจนเขาค่อยๆเดินไปนั่งที่กระโจม มือผมสั่นไปหมดเมื่อเห็นเขานั่งลงในที่ประจำ ภาพที่ผมกลัวจะไม่ได้เห็นอีก เจย์เดนกวักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ๆ และเลื่อนผ้าปิดปากลงด้วยนิ้วชี้ เขาจุ๊บปากผมเบาๆแล้วยิ้ม

 

รวีเด็กขี้แง

 

ฮึกผมโผเข้ากอดคอเขา ไม่สนใจการล้อของเขาอีกแล้ว

 

พี่วีร้องไห้ทำไมคะ พี่ชายแกล้งเหรอน้องเอมวิ่งเข้ามาหาผม ผมส่ายหน้าแล้วยิ้มทั้งน้ำตา ไม่ได้อยากจะร้องไห้สักหน่อย แต่ตอนนี้ไม่ยอมมีคำพูดอะไรออกมาจากหัวของผมเลย ผมกลายเป็นเด็กน้อยที่อยากจะตัวติดอยู่กับเขา และให้เขาโอ๋จนกว่าผมจะพอใจ เจย์เดนเองก็คงรู้ เขาหัวเราะ และกอดปลอบผม โยกตัวไปมาช้าๆ เขาไม่ผอมแห้งเหมือนก่อนผ่าตัดอีกแล้ว

 

น้องกอดด้วยน้องพลูทำหน้าบึ้งแล้วปีนขึ้นมานั่งบนตักผม ผมหยุดร้องไห้แล้วรวบตัวน้องเอมที่ยืนอยู่ใกล้เข้ามาใกล้ เราสี่คนเหมือนลูกบอลขนาดใหญ่ในกระโจม กอดกันและเริ่มหัวเราะเบาๆ 

 

คิดถึงผมไหมเขากระซิบถาม

 

ก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้วนี่ผมบ่ายเบี่ยง

 

อยากฟัง.. นะ

 

ตลอดเวลานั่นแหละ ผมไปเอาขนมปังก่อน!ผมพูดแล้วรีบลุกหนี เข้าไปจัดการคว้านขนมปังทรงเรียวยาวออกให้เป็นเหมือนชาม และอุ่นซุปเทลงไป ปักธงเล็กๆน่ารักสักอันให้มันเป็นเหมือนเรือลำใหญ่

 

ขนมปังเรือที่สัญญาเอาไว้ นี่เป็นซุปมะเขือเทศ ใส่แครอทและมันฝรั่ง ดีต่อสุขภาพ ให้พลังงาน และที่สำคัญอร่อยผมทำออกมาสี่จาน และค่อยๆเรียงลงบนโต๊ะ ของเด็กๆเป็นขนมปังขนาดเล็กกว่าหน่อย จะมีเนื้อที่ค่อนข้างแข็งเพื่อให้ซึบซับน้ำซุปได้นานโดยไม่ยุ่ยก่อนที่เราจะกินหมด มันทำค่อนข้างยาก แต่ผมก็ฝึกมาตลอดระหว่างที่รอเขาหายดี

 

ขนมปังของรวี ไม่ทำให้ผิดหวังเลยเจย์เดนยิ้มตาหยี

 

ความสงบสุขค่อยๆกลับมาในใจของผมอีกครั้ง เจย์เดนคุยเล่นกับเด็กๆเหมือนปกติ เขากินซุปและขนมปังได้จนหมดแถมยังมีสีหน้าที่สดชื่น ทุกอย่างราบรื่นดี แต่มีเพียงผมกับพ่อของเขาที่รู้ความจริง

 

อย่างนี้ ก็กลับมาอยู่ที่ร้านได้แล้วสิพี่ตรียื่นหน้าเข้ามา ผมกับเจย์เดนสะดุ้ง เพราะไม่รู้ว่าเธอกลับเข้าบ้านมาตอนไหน

 

ครับ ผมแข็งแรงดีแล้ว

 

ก็ดี พี่กำลังจะบอกว่า พี่จะย้ายไปอยู่กับแฟนล่ะ ยกให้เราสองคนดูร้านนี้ให้เต็มที่ พี่จะส่งเงินมาช่วยเรื่องค่าใช้จ่ายด้วย ตกลงตามนี้นะเธอยักคิ้วแล้ววิ่งหนีผมไปอย่างรวดเร็ว ผมกะพริบตาอยู่สักพัก แล้วก็วิ่งตามเธอไป

 

แฟนอะไร ทำไมผมไม่รู้! แล้วนี่ย้ายไปอยู่ด้วยกันเลยเหรอ ไม่ยอม ไม่ได้ ไม่ถูกต้อง!ผมโวยวายเสียงดัง แต่พี่ตรีกลับหัวเราะชอบใจ

 

เราก็อยู่กับแฟนเราไปสิ ไว้พี่จะพามาหานะ ขอเก็บเงินแต่งงานกันก่อน

 

พี่ตรี!ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

หัวดื้อไม่มีใครเกินก็พี่ผมเนี่ยแหละ เอาช้างมาฉุดก็ไม่อยู่ เธอเก็บเสื้อผ้าและย้ายไปอยู่กับแฟนใกล้ที่ทำงาน แฟนพี่ตรีเป็นพนักงานบริษัทอายุมากกว่าเกือบห้าปี ท่าทางเพิ่งพาได้ แต่ยังไงผมก็เป็นห่วง ผมถึงบ่นเธอไม่หยุด

 

นอกจากขี้แงแล้วก็ขี้หวงด้วยเจย์เดนยิ้มล้อ

 

ใช่! หวงมาก หวงพี่ หวงน้อง หวงนายด้วยผมหลุดปากออกไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็ทำทีเป็นบ่นพี่ตรีต่อ แม้ว่าหน้าผมกำลังร้อน

 

พี่วีกับพี่ชายหน้าแดงด้วยค่าน้องเอมเอามือปิดปากแล้วหัวเราะคิก

 

ผมหันกลับไปมองเจย์เดนเมื่อได้ยินน้องเอมพูดอย่างนั้น ใบหน้าที่ซีดขาวของเขาซับสีเลือดระเรื่อ เรามองหน้ากันแล้วก็เสมองไปทางอื่น จะมาช่วยผมเขินทำไมกัน เป็นคนรักกันก็ต้องหวงเป็นเรื่องธรรมดานี่

 

ระหว่างที่อยู่ด้วยกัน มีอะไรดีๆก็เล่าให้พี่ฟังบ้างนะ หึหึพี่ตรีกระซิบแหย่

 

อะไรดีๆ ไม่มีทั้งนั้นแหละ!ผมตะโกน แล้ววิ่งหนีเข้าห้องครัว ได้ยินเสียงทุกคนหัวเราะดังตามผมมา และเสียงน้องพลูถามอย่างไม่เข้าใจ

 

บรรยากาศอบอุ่นกลับคืนมาในร้านขนมปังของผม ลูกค้าประจำที่เคยไถ่ถามช่วงที่ผมดูเศร้าๆก็สบายใจกันมากขึ้น เจย์เดนย้ายข้าวของกลับมาอยู่กับผม แต่คราวนี้ไม่ใช่ที่โซฟา เขามานอนเบียดผมบนเตียงสองชั้นเล็กๆ

 

ที่นอนข้างบนก็มี ขึ้นไปนอนสิผมดันตัวเขาออก

 

นั่นที่นอนพี่ตรีนี่เขาขมวดคิ้ว

 

นั่นแหละ พี่ตรียกให้นายแล้ว

 

ไม่เอา นอนกับรวี อบอุ่นเขาดื้อดึงยัดตัวเองลงมาจนตัวผมแทบติดฝาผนัง ผมฮึดฮัด แต่ก็โดนเจย์เดนหอมหน้าผากและแก้มเข้าให้ เขาลูบแก้มผมอย่างอ่อนโยน ยิ้มละมุนละไมให้ผมต้องหยุดพูด

 

ทำไมล่ะ อยู่ด้วยกันไม่ได้เหรอ รวีก็ไม่ได้อ้วน ผมก็ไม่ได้อ้วน นอนด้วยกันสองคนสบายๆ หรือรวีจะนอนแบบนี้ก็ได้เขากอดผมไว้ แล้วก็เอาขาเกี่ยวเหมือนกอดหมอนข้าง ผมเอามือตีเขารัวๆจนเขาร้องโอ๊ย

 

ผมเจ็บแผลนะ

 

ขอโทษ เจ็บมากไหม วันนี้กินยารึยังผมรีบยกมือออกแล้วมองสำรวจเขาอย่างตกใจ แต่แล้วเจย์เดนก็ยิ้ม ยิ้มแบบนี้.. หลอกกันนี่

 

ไอ้แครอทเจ้าเล่ห์

 

ใครแครอท ผมขาวกว่ารวีอีก

 

ไอ้หัวไชเท้า! ไอ้กระดาษเอสี่! สำลี ปุยนุ่น!ผมพูดอย่างหงุดหงิด

 

หึหึ แล้วรวีชอบหัวไชเท้าไหมเขาเลื่อนหน้าลงมาใกล้กับหน้าผม ดวงตาเป็นประกายอย่างรอคอยคำตอบ ผมหดคอหนีเขา แล้วเม้มปาก

 

ชอบผมตอบเบาๆ

 

แครอทล่ะ

 

ชอบ

 

ผมล่ะ

 

ก็ต้องชอบสิ นอน! นี่มันเวลานอน พูดมาก หนวกหู!ผมโวยวายกลบเกลื่อน เจย์เดนหัวเราะอีกแล้ว เขาชอบแกล้งให้ผมอาย หัวไชเท้าโรคจิต

 

รวีลืมสัญญาอีกข้อได้ยังไงเขาสวมกอดผมจากด้านหลัง เมื่อผมหันหลังหนีเขาแล้วหลับตา ทำทีเป็นหลับ ผมขมวดคิ้ว งุนงงว่าเหลือสัญญาอะไรอีก

 

เรื่องทะลึ่งๆหลังผ่าตัดไงเขากระซิบ

 

ทะลึ่งอะไร ไม่มีไม่ทำ!ผมเถียงอย่างรวดเร็ว

 

เสียใจนะ ไปนอนที่เตียงพี่ตรีก็ได้ คนไม่รักษาสัญญาเขาทำเสียงหงอยๆ แล้วเลื่อนมือออกจากตัวผม ผมผวารีบคว้าเขาไว้ ทั้งๆที่เสียงดูเศร้าแบบนั้น แล้วทำไมหน้าถึงได้ยิ้ม ผมเสียรู้อีกแล้วเหรอ

 

อยากกอดรวี

 

ก็ไม่ได้ห้ามนี่ผมนอนนิ่ง มือยังคงค้างอยู่ที่แขนเขา

 

จริงนะ?” เจย์เดนเอียงคอ ทำตาใสใส่ผม แต่กลับกำลังร้องขอเรื่องทะลึ่ง ผู้ชายคนนี้นี่! ผมมันเขี้ยว และยื่นหน้าไปงับปากเขา

 

เจย์เดนกลับมาหาผมอีกครั้งจูบผมอย่างแสนรัก น่าแปลกที่ความเคอะเขินของผมหายไปหมด เหลือเพียงใจที่สั่นไหวยามที่ตัวเราสัมผัสกัน มันติดๆขัดๆและสับสนเป็นบางจังหวะ บางครั้งก็วาบหวาบเสียจนตัวสั่น ความรู้สึกแสนประหลาดแล่นไปทั้งร่างกาย รอยแผลเป็นแถวหน้าท้องของเราในตำแหน่งเดียวกันทำให้เจย์เดนยิ้มออกมา เขาจูบแผลของผมอย่างนุ่มนวล

 

ในตัวผมมีรวีอยู่นะ

 

ผมยิ้มตอบกลับ และกอดรัดเอาตัวตนของเขาเข้ามาเช่นเดียวกัน ผมจดจำสีหน้าของเขา เสียงหายใจของเขา ความร้อนจากสัมผัสของเขา ความรักของเขา โอบกอดทุกอย่างเอาไว้ให้แน่นที่สุด ซึบซับมันลงไปในความทรงจำ และจะไม่นึกเสียใจกับอะไรอีก ผมพร้อมแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อก็ตาม

 

หน้าฝนค่อยๆจากไปแล้ว ฝนตกวันสุดท้ายเบาบางและซาลง เหลือเพียงแสงอาทิตย์สดใสที่ทำให้คนรักของผมต้องหลบซ่อนตัว

 

แต่ภายใต้ร่มคันใหญ่ในวันนี้ ยังมีรอยยิ้มและดวงตาสีเทาที่มองตอบกลับมาที่ผม พร้อมเสียงที่เรียบเรื่อยราวกับสายฝน

 

รวี

 

ว่าไง เจย์เดน

 

----------------------------THE END-------------------------------



ใต้ร่มในวันที่ฝนซา.. ก็ยังมีเจย์เดนยืนอยู่ค่ะ ตอนจบในวันคริสต์มาส เหมือนมาให้ของขวัญทุกคน

จะมีใครตบเราไหม มีคนรู้ทันด้วยว่าจะจบแบบค้างๆนิดๆ สไตล์หนังฝรั่ง มีคนรู้ด้วยว่ารวีจะให้ตับ 555

ไม่ถึงกับสุขมากไม่ถึงกับเศร้า เจย์เดนนั้นอยู่ได้ไม่นานเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว 

แต่ตั้งใจจะไม่เขียนถึงช่วงเวลา'นั้น' ออกมาค่ะ  เพียงแต่รวีก็ทำทุกอย่างที่เขาอยากจะทำให้เจย์เดนแล้ว

มีบทส่งท้ายที่จะทำให้สมบูรณ์และค้างคาน้อยลงให้อีกนิดหน่อยนะคะ


แต่ตอนนี้ เมอร์รี่คริสต์มาส และขอบคุณที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนา เริ่มต้นของหน้าฝน

หลังจากนี้ไปเวลาฝนตก คิดถึงเจย์เดนกับรวีกันบ้างนะคะ ^_______^


  และเรื่องฤดูหนาวก็เปิดเอาไว้ อาจมีพูดถึงเรื่องนี้นิดๆในบางตอนด้วย 

>>> ไออุ่นศูนย์องศา ❄ ตามไปอบอุ่นหัวใจ หวานๆกันได้เลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 168 ครั้ง

1,991 ความคิดเห็น

  1. #1976 YoK_ (@yokdevil) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 00:04

    งื้อออออออออ อ่านแบบยาววววเลยค่ะ ซึ้งแบบกินใจมากกกก

    ขอบคุณมากๆๆๆนะคะที่สร้างสรรเรื่องราวที่งดงามมีคุณค่าขึ้นมา

    ขอบคุณจริงๆๆค่ะ

    ดีใจที่ได้อ่าน

    รักนักเขียน

    #1976
    0
  2. #1972 Berlin†† (@secret140) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 20:25
    ขอบคุณนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ เป็นเรื่องราวที่มีความหมายมาก สุดท้ายพระเจ้าก็ได้ยินเสียงของเจย์เดน ขอบคุณที่เจย์เดนได้มาเจอรวีและเด็กๆก่อนที่คิดจะจากไปจริงๆ ทำให้พวกเขามีความทรงจำที่สวยงามร่วมกัน ยินดีกับเจย์เดนจริงๆที่เขาได้มีความสุขที่ชื่อว่ารวี ดวงอาทิตย์ของเขา

    ขอบคุณคุณฮันนี่ที่เขียนเรื่องราวดีๆนี้ขึ้นมา ต่อไปนี้ฤดูฝนจะทำให้เราคิดถึงพวกเขาสองคน รวีและเจย์เดน
    #1972
    0
  3. #1948 kbhensubha (@kbhensubha) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 10:44

    สุขและเศร้าคละกันไปค่ะ
    #1948
    0
  4. #1872 อาร์ลิส (@yamapair) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 14:05

    ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ จริงอยากที่ไรท์บอก ไม่ได้สุขที่สุดแต่ก็ไม่ได้เศร้าขนาดนั้น มันอยู่ที่ว่า หลังจากนี้แต่ละคนเลือกที่จะใช้เวลาให้คุ้มค่ายังไงมากกว่า

    #1872
    0
  5. #1847 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 21:11

    จบดีมากเลยขอบคุณที่แต่งนิยายเรื่องนี้ที่น่ารักหน่วงแต่อบอุ่นมาให้อ่านกันนะคะ♡♡
    #1847
    0
  6. วันที่ 21 กันยายน 2561 / 22:00
    ดีแล้วค่ะที่ไม่แต่งจนถึงตอนนั้น คนอ่านคงทำใจไม่ร้องไห้ไม่ได้แน่ๆ อ่ะ คือแบบถ้าไม่ติดว่านี่คือนิยายคงได้สวดมนต์ภาวนาให้เจย์มีชีวิตที่ยืนยาวและมีความสุขไปแล้ว //ปักธูป
    #1820
    0
  7. #1802 magician_doll (@magician_draw) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 10:12
    โตจนป่านนี้พึ่งได้รู้ว่าตับงอกได้จากนิยายเรื่องนี้แหละค่ะ งานสาระก็มานะคะนอกจากความหม่นกับความฟิน555
    #1802
    0
  8. #1797 Naraprinnnt (@Naraprinnnt) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 10:27
    โอโหหหหห จบดีมาก
    ชอบสุด ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆ สนุกๆ แบบนี้นะคะ ชอบมากๆ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
    ปล. โคตรชอบเลบเว้ยยย
    เรื่องโคตรดี
    #1797
    0
  9. #1781 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 04:28

    ตอนนี้คือยิ้มทั้งน้ำตา

    ทั้งเศร้า ทั้งดีใจ ทั้งมีความสุข

    #1781
    0
  10. #1741 mmamaexx (@metalx) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 15:42
    หือร้องไห้ตามเลย สองสามตอนหลังๆ หน่วงมาก สงสารทั้งคู่เลย ไรท์งะให้พระเอกเป็นโรคที่รักษาหายไม่ได้หรอ งือออออ
    #1741
    0
  11. #1740 ENungTook (@ENungTook) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 13:00
    ขอบคุณสำหรับนิยายดีดี ไรท์ทำหั้ยเรายิ้ม เราเศร้า เราอบอุ่นมากๆกับเรื่องนี้เลย ขอบคุณนะคะ
    #1740
    0
  12. #1733 zzpaoludr (@zzpaoludr) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:27
    ฮือออ มันมีความหน่วงๆในจิตใจนิดหน่อย ขอบคุณที่ไรต์ไม่แต่งฉากที่ทุกคนไม่อยากให้มี แงแงงง ใจชื้นหน่อย ขอบคุณที่แต่งเรื่องดีๆมาให้อ่านน้าา
    #1733
    0
  13. #1704 EarthMayer (@earth0118) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 14:53
    ฮืออออออออออ
    #1704
    0
  14. #1682 TAKKYJAA (@katakjaa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 07:05
    โอ้ยยยยยยยยยยยย เศร้าาาาาาาาาาาาาาา ฮื่อออออออออออออ
    ตอนที่อ่านเรื่องนี้จบ วันนี้ฝนตกหนักด้วย เจย์เดน์ก้ยังคงอยู่ใช่ไหม TT
    ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1682
    0
  15. #1681 TAKKYJAA (@katakjaa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 07:04
    โอ้ยยยยยยยยยยยย เศร้าาาาาาาาาาาาาาา ฮื่อออออออออออออ
    ตอนที่อ่านเรื่องนี้จบ วันนี้ฝนตกหนักด้วย เจย์เดน์ก้ยังคงอยู่ใช่ไหม TT
    ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1681
    0
  16. #1642 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 23:43
    วันนี้ฝนตกขณะเดินทางอีกแล้ว เบื่อมาก
    แต่พอคิดถึงเรื่องนี้ก็อบอุ่นขึ้นมาทันทีเลยค่ะ
    เรื่องนี้มันหน่วงๆนะ เราก็พอรู้ว่าเจย์เดนจะอยู่ได้ไม่นานแต่ไม่คิดว่าจะต้องมาถึงตอนเป็นตับวายด้วย ฮือออ ตอนแรกคิดว่าจะจบไปแล้ว พอมาตับวายและกำลังจะจบมันหน่วงมากเลย
    #1642
    0
  17. #1600 arimasa12345 (@arimasa12345) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 07:59
    ขอบคุณมากกกกก ๆ ๆ นะค่ะ สนุกมากเลยค่ะ
    #1600
    0
  18. #1479 laya Pattarawatin (@xoxo888) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:21
    ชอบมาก ตามอ่านเพราะว่าอินหนัก คือเรื่องให้อารมณ์อบอุ่นไม่หวือหวา ตอนท้ายๆนะ นั่ง อ่านไปน้ำตาไหลไป ซึ้งงะ เศร้าด้วย แต่ชอบมากกกกกก
    #1479
    0
  19. #1464 zeymay (@tang-ma) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 09:36
    เรารู้สึกว่าโชคดีที่อ่านเรื่องนี้ มันทำให้รู้สึกว่า ทุกๆอย่างมันเป็นไปได้ถ้าเรามีหวังอ่ะ เหมือนที่รวีมอบความหวังให้เจย์เดน ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆแบบนี้นะ ทุกครั้งที่ฝนตก เรานึกถึงเจย์เดนโดยอัตโนมัติเลย แล้วคิดว่าวันนี้ไรท์จะอัพไหม 5555 ต่อไปคงได้แต่คิดถึงเจย์เดนแล้วล่ะ จะติดตามเรื่องต่อไปนะ รักจ้า😄
    #1464
    0
  20. #1433 Watanyou-3- (@Watanyou-3-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 17:37
    ฮืออออจบแบบธรรมดาๆนี้แหละ ดีที่สุดด ฮืออ
    #1433
    0
  21. #1432 Nichakorn2545 (@Nichakorn2545) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 14:14
    ดีต่อจายยยย น่ารักสุดๆค่ะ
    ขอบคุณไรท์มากๆน้ะค่ะ ที่เเต่งนิยายดีๆมาให้อ่านเเบบนี้ จะติดตามต่อไปค่าาาา รักกก><
    #1432
    0
  22. #1431 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 14:05
    จบเหมือนไม่จบยังไงไม่รู้ค่ะ แต่ก็แฮปปี้นะ มีความสุข ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ เวลาหวานก็ยิ้ม เวลาเศร้าก็ร้องเลยค่ะฮือ(ปกติอ่านนอกบ้านจะโป๊กเกอร์เฟส แต่เรื่องนี้ยอมค่ะ กลั้นไม่ไหว) ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆนะคะ
    #1431
    0
  23. #1430 C.Clover (@khun_mali) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 13:32
    ฮืออออ แค่นี้แหละ แค่นี้ที่อยากสัมผัสได้ ดีใจๆๆๆ
    #1430
    0
  24. #1429 sirikanya1735 (@sirikanya1735) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:34
    กรี๊ดดด จบแล้วววววว ขอบคุณมากค่ะไรท์ที่แต่วเรื่องนี้มา มันไม่ได้หวานจนเกินไป มันครบทุกอารมณ์เลย ฮือออ อบอุ่นมากๆเลยค่ะ ทั้งรวีทั้งเจย์เดน
    #1429
    0
  25. #1428 defjef114 (@maneerin1146) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:13
    ประทับใจมากกกความรู้สึกอยากอยู่กับเขานานๆTOT
    #1428
    0