ใต้ร่มวันฝนซา ☔ [E-Book มาแล้ว & รอบสต็อกเร็วๆ นี้]

ตอนที่ 3 : ☔ 2 ตุ๊กตาเรียกฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 555 ครั้ง
    16 ก.ย. 63

ลงครั้งแรก 26 มิ.ย. 2559

รีไรต์ 16 ก.ย. 2563


2

ตุ๊กตาเรียกฝน


อ้าปากกัดครัวซองต์เนยสดเจ้าปัญหา มันเป็นสินค้าอันดับหนึ่งของร้าน กลิ่นหอม นุ่มฟู เป็นสีน้ำตาลทองแสนสมบูรณ์แบบ

แต่ทำไมเขาถึงไม่แตะต้องมัน ยังดีไม่พอที่ตรงไหน

“เป็นอะไรคะ พี่วีขมวดคิ้วเหมือนคุณพ่อเลย” สาวน้อยหันมองผมอย่างสงสัย ผมรีบเปลี่ยนสีหน้า ยิ้มให้เธอเหมือนปกติ

“พี่วีแค่เหนื่อยค่ะ”

“งั้นน้องเอมจะเฝ้าร้านให้ พี่วีพักได้เลย น้องเอมเก่งนะ คิดเงินทอนเป็นด้วย” เธอเอามือเล็กๆ ตบอกตัวเอง เชิดหน้าขึ้น ผมหัวเราะอย่างเอ็นดู ยื่นมือไปลูบผมที่ยุ่งเหยิงจากการเล่นซนทั้งวันของเธอ

“น้องก็...ทำได้ ทำด้วย” น้องชะพลูพูดขึ้นบ้าง กำมือเอานิ้วโป้งชี้ที่ตัวเอง

“งั้นพี่วีพักก่อนนะ ห้ามให้ใครมาขโมยของ ห้ามทอนเงินผิดนะครับ” ผมแกล้งทำเป็นฟุบหน้าลงกับโต๊ะเหมือนว่าหลับ

สองพี่น้องพูดคุยกันด้วยการเลียนแบบเสียงกระซิบ แต่ก็ยังเสียงดังอยู่ดี ผมซ่อนรอยยิ้มและพยายามจะไม่หัวเราะ ได้ยินเสียงเก้าอี้และเสียงฝีเท้าเดินไปมา

“Stand there! พลูยืนตรงนี้ต้อนรับลูกค้า พี่เอมคิดเงินทอน” เธอเดินไปด้านหลังเคาน์เตอร์ ปีนขึ้นเก้าอี้ ชี้ให้น้องชายยืนแถวถาดขนมปังและที่คีบ

“ห้ามเลียนะ!” น้องชะเอมร้องขึ้นอีก เมื่อน้องชายทำจมูกฟุดฟิด ยื่นหน้าลงไปใกล้ขนมปังแถวล่างสุด แลบลิ้นเตรียมจะชิมขนมปังไส้กรอก น้องชะพลูเบะปาก แล้วก็ขยับออกมายืนจ้อง ดูดนิ้วตัวเองแทน

ผมกำลังเพลินกับการแอบดู พลันสัมผัสได้ถึงความมืดที่ปกคลุมเข้ามา นี่ผมความรู้สึกไวกับฝนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่ที่เห็นชายใต้ร่มรึเปล่า 

เอียงหน้าซบกับท่อนแขนตัวเอง พยายามไม่ให้ความสนใจ รู้อยู่แก่ใจว่าทำไม่ได้ เพราะสุดท้ายผมก็จะมองหาเขาอยู่ดี

“กริ๊ง” เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นหลังจากเสียงฝนตกไม่กี่นาที ผมสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นเพื่อต้อนรับลูกค้า สบตาเข้ากับดวงตาสีเทานั้นอย่างจัง

“โอ๊ะ พี่ชายชุดดำ พี่วีพักอยู่ค่า น้องเอมดูร้านให้ พี่วีนอน” น้องชะเอมแปะมือเข้าหากันวางไว้ที่ข้างแก้มพร้อมเอียงหัว ผมขัดเขิน กะจะลุกไปปรามและทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนเดิม แต่พอเหลือบไปมองเขา ก็เห็นดวงตาที่โค้งลงเล็กน้อยเหมือนจะยิ้ม

ไม่หรอก ผมต้องตาฝาดแน่

“นี่” น้องชะพลูถือถาดวิ่งมาให้ชายใต้ร่ม จากนั้นวิ่งกลับไปเอาที่คีบมาอีก เขามีอาการประหลาดใจแต่รับเอาไว้โดยดี

“หนีบหนมๆ อร่อยนะ” น้องชะพลูชี้มือไปยังขนมปังที่เรียงรายอยู่ด้วยหน้าตาจริงจัง ผมหลุดยิ้มออกมา น่ารักกันจริงเชียว

การเจอชายใต้ร่มบ่อยขึ้นทำให้ได้รู้ว่าเขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าตัวเดิมตลอด มันเปลี่ยนรูปแบบไปบ้าง แต่เพราะว่าเป็นสีดำเสมอจึงเหมือนเขาใส่เสื้อผ้าอยู่ชุดเดียว

มือซึ่งสวมถุงมือสีดำคีบขนมปังครัวซองต์แบบเดิมใส่ถาด วางลงที่เคาน์เตอร์ น้องชะเอมยิ้มหวานเจี๊ยบ เอียงคอมองเขา

“กลับบ้านหรือทานนี่ค้า”

“…” เขานิ่งไปเล็กน้อย ใช้นิ้วชี้ชี้ไปที่โต๊ะประจำของเขา

“ยี่สิบบาทค่ะ” 

ในร้านเงียบสนิทเมื่อน้องชะเอมยืนรอให้เขาจ่ายเงิน ก่อนหน้านี้ผมต้องนำไปอุ่น ชงเครื่องดื่มเสิร์ฟคู่กัน เขาจะทิ้งเงินไว้ตอนผมไม่ทันมองและหนีหายไป

เห็นอะไรน่าสนใจแบบนี้ ผมจึงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมเพื่อดูว่าเขาจะทำยังไงต่อ ชายใต้ร่มหันมามองคล้ายขอความช่วยเหลือ แต่ผมมองไปทางอื่น

เขายอมส่งแบงก์พันให้สาวน้อยในที่สุด น้องชะเอมตาโต รีบยกนิ้วขึ้นนับ ส่วนเขาเข้าไปนั่งที่โต๊ะตัวเดิมด้านใน

“เดี๋ยวพี่วีเอาไปอุ่นให้นะคะ น้องชะเอมเอาเงินทอนไปให้พี่ชายนะ” 

ลุกขึ้นจากที่นั่ง ตรงเข้าไปกระซิบสาวน้อยพร้อมส่งเงินให้ น้องพยักหน้าและกำเงินไว้ในมือ ตรงดิ่งไปยังโต๊ะของชายใต้ร่ม

ผมแอบมองอยู่หลังเคาน์เตอร์ ทำทีเป็นยุ่งอยู่กับการอุ่นขนมปังแต่ตื่นเต้นจนมือสั่น เขาส่ายหน้าไม่ยอมรับเงินทอน แต่น้องชะเอมไม่ขยับตัวไปไหนยื่นเงินให้อย่างรอคอย เด็กน้อยถักเปียยืนจ้องหน้ากับผู้ชายชุดดำใส่ผ้าปิดปากเป็นภาพที่พิลึก 

สุดท้ายเขาก็ยื่นมือมารับ

ผมยิ้มออก รีบหันหน้าหนีเมื่อเขาเลื่อนสายตามาทางผม รู้อย่างนี้ให้น้องชะเอมเป็นคนทอนเงินตั้งแต่แรกดีกว่า กินก็ไม่กิน แถมทิ้งเงินจำนวนมากเอาไว้อีก ถึงผมจะได้กำไรน้อย เงินไม่ค่อยพอใช้ แต่ก็รู้สึกไม่ดีกับเงินของเขา

“ขนมปังกับชาดำ… เหมือนทุกทีนะครับ” ผมเน้นประโยคหลังก่อนวางลงตรงหน้าเขา เขามองผมแค่นิดหน่อยและพยักหน้า

ทำทุกอย่างเหมือนเดิมตลอด เหมือนหุ่นยนต์อย่างที่น้องชะเอมว่า

ฝนตกไม่หนักมากนักแต่กินเวลานาน เขานั่งอยู่ตรงนั้นมองมาที่ผมบ้าง มองไปข้างนอกบ้าง ไม่เบื่อหรือยังไงที่นั่งนิ่งอยู่ในท่านั้น กินมันเข้าไปสักที

จนกระทั่งเด็กๆ กลับบ้านไปแล้ว เหลือแค่เราสองต่อสองในร้าน

กัดปากตัวเองอย่างว้าวุ่นใจ แกล้งทำความสะอาดโต๊ะ เดินวนเวียนแถวโต๊ะเขา

“เดี๋ยวสิคุณ” คว้าแขนเขาเอาไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเขาทำท่าจะออกไปจากร้าน อาการสะดุ้งของอีกฝ่าย ทำให้ต้องปล่อยมือที่จับแขนเขาออก

ผอมกว่าที่ตาเห็น เพราะกินยากกินเย็นใช่ไหมถึงได้ผอม

“ฝน...ยังไม่หยุดตกเลยนะครับ”

พูดอะไรละนั่น ผมเกิดอายขึ้นมา พยายามคิดหาคำพูดให้ตัวเองประหลาดน้อยลง เขายังคงยืนอยู่ที่เดิม มองออกไปด้านนอกเล็กน้อยและพยักหน้า ใจคอจะพยักหน้าแค่อย่างเดียวหรือยังไง

“คุณอยู่นี่ จนกว่าฝนจะหยุดก็ได้ คือ ฝนมันตก ผมไม่ใจร้ายไล่ลูกค้าออกไปตากฝนหรอกนะครับ ถึงคุณจะมีร่มก็เถอะ แต่...อืม” พูดไม่ถูก มือไม้ยกขึ้นเกาหัวตัวเอง

พูดอะไรบ้างสิ ผมกระวนกระวายใจ และสะดุ้งตัวโยนเมื่อเสียงฟ้าร้องดังเข้ามา 

แสงสว่างจากฟ้าแลบแวบเข้ามาในร้านชั่วครู่ ส่องให้ใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้นกว่าปกติ เขามองผมอยู่ ไม่ละสายตาแม้แต่น้อย

มือยื่นมาแตะที่ศีรษะผม ลูบมันอย่างปลอบโยน

ไม่มีคำตอบหลุดจากปากเขา เหมือนผมพูดกับอากาศ นั่นทำให้ความหงุดหงิดของผมเพิ่มสูงขึ้น

“ผมรู้ว่านี่อาจเป็นเรื่องเสียมารยาท แต่ทำไมคุณถึงไม่กินขนมปังนั่น ผมตั้งใจทำทุกชิ้น และมั่นใจว่าอร่อย ถ้าคุณไม่เชื่อลองกัดดูสักคำก็ได้ ผมไม่เข้าใจเลย ถ้าคุณไม่ชอบก็อย่าซื้อสิ!” ทนความกดดันไม่ไหว พูดสิ่งที่ค้างคาใจออกไปในที่สุด มือกำแน่นอยู่ข้างตัว เสียงที่พูดออกไปห้วนและดัง

ไม่เคยใส่อารมณ์กับใครอย่างนี้ แม้แต่ผมเองยังตกใจ

“ขอโทษ” เสียงของเขาทุ้มต่ำและแผ่วเบา มันคลอมากับเสียงฝนที่ดังก้องเข้ามาในร้าน เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างแปลกใจ

เขาพูดได้?

น้ำเสียงที่เศร้าสร้อยพาลเอาผมใจสั่น จากความหงุดหงิดกลายเป็นความรู้สึกผิด เมื่อเขาดูเศร้าเหลือเกิน รองเท้าผ้าใบสีดำถอยหลังไป มือเอื้อมมือหยิบร่ม

ขอโทษหมายความว่าอะไร หมายความว่าจะไม่มาอีกรึเปล่า คำพูดของผมอาจกลายเป็นการขับไสไล่ส่งเขา

ยืนนิ่งมองดูเขาออกจากร้านได้ไม่นานผมก็กระชากประตูร้านเปิดออก

แผ่นหลังของเขาทิ้งห่างออกไป แม้แต่เสียงฟ้าร้องที่ดังสนั่นก็ไม่อาจเข้ามาในห้วงความคิดของผมได้อีก ผมสูดลมหายใจเข้าลึกและตะโกนออกไป

“คุณครับ คุณจะมาอีกใช่ไหม!”

เขาหยุดเดิน เราอยู่ห่างกันจนผมไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินที่ผมพูด เขาไม่ได้หันกลับมา แต่หัวของเขาก็โยกลง เขาพยักหน้า 

“วี ออกมาทำอะไรตรงนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” พี่ตรีที่คงเพิ่งกลับจากมหา’ลัยสะกิดผมจากด้านหลัง ในจังหวะเดียวกันกับที่เขาเลี้ยวหัวมุมถนนและหายไป ก้มลงมองสภาพของตัวเองซึ่งเปียกปอนไปจนถึงรองเท้า

ผมยิ้มให้พี่สาว

“ฝนตกก็ไม่ได้แย่อะไรนะ”

“พิลึกคน ไปอาบน้ำอาบท่าเถอะ เดี๋ยวพี่ทำกับข้าวให้”

มองไปทางเดิมที่เขาเดินอีกครั้ง ไม่มีวี่แววของผู้ชายชุดดำกับร่มของเขา ผมยื่นมือไปในอากาศ หยาดฝนตกลงกระทบผิว มันใสและเย็น สะกิดผมไปทั่วฝ่ามือและใบหน้า ไม่นานนักก็เบาลงจนจางหายไป

ผมเงยหน้ามองพระจันทร์ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด ยังไม่อยากให้หยุดตก อยากให้ฝนตกต่อไปนานเท่าที่จะนานได้ ละสายตาจากความแจ่มใสและดวงดาวบนท้องฟ้าที่อาจไม่ใช่เรื่องโปรดสำหรับผมอีกต่อไป

“พี่วี น้องเอมมาแล้วค่า” เสียงกระดิ่งหน้าประตูดัง พร้อมกับเท้าน้อยๆ ที่วิ่งเข้ามา เด็กทั้งสองคนหยุดนิดหน่อยเมื่อเห็นว่าผมมีลูกค้า น้องชะเอมเดินเบาลง แต่ก็ยังยิ้มยิงฟันเห็นมาแต่ไกล ส่วนน้องชะพลูกำลังยุ่งอยู่กับตุ๊กตาสีขาวในมือ

วันนี้ค่อนข้างพิเศษกว่าทุกวันเพราะลุงโชคพาผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกันมาด้วย พวกเขามีท่าทีเคอะเขินคล้ายเด็กแรกรุ่นมีรัก ลุงโชคแนะนำให้ผมรู้จักว่าเธอชื่อกุ้ง เป็นแม่บ้านในตึกเดียวกัน

เธอมีท่าทีชอบร้านของผมมากซ้ำยังชมว่าขนมปังอร่อยไม่ขาดปาก ทำเอาผมยิ้มหน้าบาน แนะนำทั้งขนมปังทั้งเครื่องดื่มเพิ่มอีกมากมาย

“ไปดูเด็กๆ เถอะวี ลุงไปส่งกุ้งเขาก่อน เดี๋ยวจะค่ำมืด”

“ไว้จะมาทานอีกนะจ๊ะวี”

โค้งขอบคุณพวกเขาทั้งสอง ไม่มีโอกาสได้ไปส่งที่ประตูเพราะน้องชะพลูวิ่งพรวดพราดไปที่ชั้นวางขนมปัง

“น้องอยากกินปังไส้กรอก”

“ครับ คีบมาให้พี่วีเร็ว ว่าแต่ถืออะไรมาเอ่ย”

น้องพลูยิ้มตาหยีเมื่อผมทัก ยัดมันใส่มือผม ก้มมองตุ๊กตาหัวโตที่ผูกด้วยเชือกสีสดใสและกระดิ่ง เคยเห็นอยู่บ้างแต่ผมลืมไปแล้วว่ามันเรียกว่าอะไร

“ตุ๊กตาไล่ฝนค่ะ น้องเอมเคยทำตอนอนุบาล คุณครูบอกว่าเอาไปแขวนไว้ข้างหน้าต่าง ท้องฟ้าจะได้แจ่มใส” สาวน้อยเป็นคนอธิบายแทน

“น้องให้ นี่พี่วี พี่ทรี นี่น้อง นี่เอม” เด็กชายดึงตุ๊กตาในกระเป๋าออกมาวาง มีโบหลายสีและหลายหน้าแตกต่างกันไป มือเล็กก็จิ้มทีละอันว่าอันไหนเป็นผม เป็นพี่ตรี เป็นตัวเอง แล้วก็ชะเอม

แต่แล้วเขาก็หยิบอีกอันขึ้นมา มันถูกผูกด้วยโบสีดำ วาดรูปผ้าปิดปากสีดำเอาไว้ด้วย ผมรู้ในทันทีว่าเป็นใคร

“พี่ชาย” น้องชะพลูส่งให้ผม หน้าตาตื่นเต้น

“น่ารักมากครับ ไว้น้องพลูให้พี่ชายตอนเขามานะ” ผมยิ้มเอ็นดู เด็กเวลาชอบใครมักจะวาดรูปหรือทำของที่แสดงถึงคนคนนั้น

แปลกใจไม่น้อยที่ทั้งคู่ชอบชายชุดดำที่ปิดบังใบหน้า ซ้ำยังไม่พูด

“ไม่ ผูกที่หน้าต่าง” น้องพลูโอบตุ๊กตาทั้งหมดขึ้นในอ้อมแขน ตัวเอนเอียงจนเกือบล้ม แต่ก็ยังวิ่งไปถึงหน้าต่างได้

“ให้พี่วีหมดนี่เลยเหรอครับ”

“อื้อ ผูกๆ” น้องพยักหน้า เร่งให้ผมผูกมัน ตุ๊กตาไล่ฝนงั้นเหรอ

“แล้วถ้าพี่วีไม่อยากไล่ฝนละครับ” พูดออกไปโดยไม่ทันคิด

น้องพลูชะงัก ผมยกมือลูบหน้าตัวเอง พูดแบบนั้นกับเด็กเล็กได้ยังไง ผมพยายามคิดหาคำอธิบายไม่ให้เขาเสียใจ

“กลับหัวแบบนี้” น้องพลูไม่ได้เบะปากหรือว่าน้ำตาคลอ แค่จับตุ๊กตาพลิกกลับด้านเอาหัวห้อยลงเงยหน้ามายิ้มกว้างให้ผม

“น้องถามแล้ว คุณครูบอกว่ากลับหัว ฝนตกหนักเลย ฝนตก พี่ชายมา” น้องพลูพูดรัวเร็วแทบฟังไม่ทัน ดีดเท้าขึ้นลงแล้วเขย่าตุ๊กตาไล่ฝนโบสีดำในมือตรงหน้า

“พี่วีอยากให้ฝนตกเพราะอยากเจอพี่ชายเหรอคะ น้องเอมกับน้องพลูก็อยากเจอ พวกเราชอบพี่ชาย”

“พี่ผูกให้นะ น้องเอมพาน้องไปนั่งเถอะ” 

คว้าเอาตุ๊กตามาไว้ในอ้อมกอด เมื่อคำถามของสาวน้อยทำให้ผมรู้สึกแปลก

ชอบเขางั้นเหรอ มีลูกค้าเข้าร้านผมก็ต้องชอบอยู่แล้วสิ

“น้องอยากผูก” น้องพลูจับชายผ้ากันเปื้อนผมกระตุกไปมา

ผมจึงอุ้มเขาขึ้นพาออกไปแขวนตุ๊กตาที่หน้าร้าน ตุ๊กตาทั้งหลายต่างก็กลับหัวดูประหลาดไม่น้อย พวกมันหมุนไปมาตามลม ผมเอียงคอมอง

ก็น่ารักดี ทำให้ร้านดูเป็นมิตรมากขึ้น

วางน้องพลูลงและดันหลังให้เข้าไปในร้าน ส่วนตัวผมเองยังคงยืนมองเจ้าตุ๊กตาต่ออีกหน่อย ยกมือขึ้นเขี่ยตัวแทนของชายใต้ร่ม ถ้าเขาเห็นจะรู้ไหมนะว่ามันคือตัวเขา อมยิ้มเพียงลำพังกับความคิดนั้น

จู่ๆ มีเสียงลมพัดดังหวีดหวิว น้ำหยดลงบนแก้มผม

“ฝน! ฝนตกแล้ว!” เด็กน้อยต่างร้องเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ผมเงยหน้ามองเมฆดำเกาะกลุ่มกันเป็นก้อนกำลังเคลื่อนที่มาทางนี้ 

“เข้ามาเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่วีเปียก” น้องชะเอมเปิดประตูออกมาหา

ผมกลับเข้าไปในร้าน นึกประหลาดใจที่ฝนตกได้จังหวะ เหมือนกับตุ๊กตาพวกนั้นเรียกฝนมาได้ คิดได้ดังนั้นจึงมองน้องพลูที่กำลังเกาะหน้าต่างใสของร้าน

“ฝนตกแล้ว เก่งมากเลยครับ” ผมเอ่ยชม

“คิก น้องเก่ง” น้องพลูหัวเราะคิกคัก หันหน้ามาซุกขาผม

“น้องเอมกอดด้วย” น้องเอมไม่น้อยหน้ารีบวิ่งมากอดขาอีกข้าง

ผมก้มตัวลงดึงพวกเขาเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยง

ขณะที่กำลังเพลิดเพลินนั้นเอง ผมเห็นกางเกงยีนสีดำกับขายาวๆ ที่แสนคุ้นเคย ไล่สายตาขึ้นด้านบนพบชายชุดดำใต้ร่มคันเดิมกับผ้าปิดปากของเขากำลังจดจ้องไปยังตุ๊กตาไล่ฝน

แม้ว่ามองไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ทำไมถึงได้รู้สึกว่าอาการเอียงคอไปมาอย่างนั้นช่างแสนน่ารัก

“พี่ชาย!” น้องพลูออกจากอ้อมกอดผม 

“ครับ พี่ชายมาแล้ว อย่ากวนพี่ชายนะ”

“น้องอยากเล่นกับพี่ชาย”

“ไม่ได้นะครับ พี่ชายเป็นลูกค้าของพี่วี อย่าซนรู้ไหม” ผมรีบปราม เพราะถึงแม้เขาจะไม่มีท่าทีอะไร ผมก็ไม่รู้ว่าเขาจะยอมให้เด็กเข้าไปยุ่มย่ามรึเปล่า

จับลูกลิงนั่งเก้าอี้ได้ก็หันไปเจอชายใต้ร่มในระยะประชิด

“ยะ ยินดีต้อนรับครับ”

เพราะผมมัวแต่ตกใจกับความใกล้ทำให้ไม่ทันได้เห็นว่าน้องชะพลูเอื้อมมือหยิบขนมปังที่ไม่รู้แอบกัดตั้งแต่ตอนไหนไปให้ผู้มาใหม่

“ให้ของที่กินแล้วกับคนอื่นไม่ได้นะครับ น้องพลูกินแล้วก็ต้องกินให้หมด” จับมือน้องพลูไว้ให้หยุด

“ทำไม อร่อยนะ น้องให้พี่ชาย” น้องพลูยืนยันหนักแน่น จากที่ผมหนักใจก็กลายเป็นหัวเราะ เพราะกินแล้วอร่อยจึงอยากแบ่ง เจตนาบริสุทธิ์แต่วิธีไม่ถูกต้อง

“เดี๋ยวพี่วีเอาของกินให้พี่ชายเอง เราน่ะกินของตัวเองไป” พี่สาวคนเก่งต้องเข้ามาช่วย น้องพลูบุ้ยปากทำแก้มป่องใส่พี่จึงโดนชะเอมจุ๊บแก้มไปหลายทีจนหัวเราะชอบใจ

“อย่าถือสาเด็กๆ เลยนะ ผมจะเพิ่มชิ้นนั้นให้คุณด้วยถ้าคุณไม่ว่าอะไร นั่นเป็นขนมปังไส้กรอกของโปรดน้องพลู”

บางทีเขาอาจจะไม่ชอบครัวซองต์แต่เพราะผมนำเสนอจึงเลือกคีบอยู่ชนิดเดียว คราวนี้ต้องลองใหม่ เพิ่มเข้าไปอีกชิ้น เผื่อว่าเขาจะยอมกัดดูสักคำ

ชายใต้ร่มไม่ต่อต้าน ผมจึงจัดการตามใจ แถมช็อกโกแลตร้อนหนึ่งแก้ว

“ฝนตกบ้างไม่ตกบ้าง ช่วงนี้ไม่ตกเสียหลายวันคิดว่าจะไม่ได้เจอคุณ ในที่สุดวันนี้ก็ตก รอให้ฝนตกทุกวันเลยครับ” ด้วยความอารมณ์ดีจึงพูดออกไปโดยไม่ทันคิด เมื่อทบทวนคำพูดตัวเองก็ต้องหน้าแดง

รอให้ฝนตกทุกวัน เท่ากับเป็นการบอกว่าผมรอคุณทุกวันรึเปล่า ฟังดูเหมือนมุกจีบสาวเชยๆ เริ่มอับอายเมื่อตั้งสติได้ว่าพูดอะไรออกไป มือสั่นจนถ้วยช็อกโกแลตร้อนกับแก้วกระทบกันดัง เขายื่นมือมารับมันโดยไม่ได้ละสายตาจากหน้าผมแม้แต่น้อย จ้องแบบนี้อีกแล้ว ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

“ผมก็เหมือนกัน รออยู่ ทุกวันเลย”

ว่าอะไรนะ

กว่าจะพูดออกมาได้แต่ละคำช่างยากเย็น แต่พูดมาแค่ครั้งเดียวผมก็ต้องตาโต

“ทานให้อร่อยนะครับ” 

สาวเท้าหนีไปหลังร้าน ซ่อนใบหน้าที่คงจะประหลาดน่าดูในตอนนี้ออกจากสายตาของทุกคน ผมเอียงหลังพิงกำแพง สูดกลิ่นของขนมอบและขนมปังที่หลงเหลืออยู่ในครัวเพื่อให้จิตใจสงบ

ตื่นเต้นอะไรขนาดนี้ เขาก็แค่ต่อบทสนทนาอย่างมีมารยาท ผมขยี้หัวตัวเองอย่างหาทางออกไม่ได้ กลิ่นขนมปังไม่ช่วยอะไร ต้องเข้าห้องน้ำเพื่อวักน้ำมาล้างหน้า ใจไม่ยอมเข้าที่เข้าทาง ผมทะเลาะกับตัวเองจนเสียงฝนด้านนอกเบาลง

ฝนกำลังจะหยุดตก! ผมต้องกลับออกไป ทันทีที่คิดได้ก็ได้ยินเสียงกระดิ่งดังขึ้น 

ผมรู้... เขาไปแล้ว

“พี่วีขา พี่วีไปไหนคะ” เสียงใสแจ๋วของน้องชะเอมร้องเรียก 

“พี่วีไปเข้าห้องน้ำค่ะ” ผมย่อตัวลงพูดกับเธอ นึกเสียดายที่มัวแต่ไปหลบหลังร้าน ทั้งที่เขาเริ่มพูดกับผมแล้ว ควรจะชวนคุยให้มากขึ้น ผมถอนหายใจกับการกระทำที่ไร้เหตุผลของตัวเอง

“พี่ชายฝากนี่มา” น้องเอมส่งกระดาษใบเล็กมาให้

กระดาษโน้ตธรรมดาที่เหมือนถูกฉีกจากสมุดนักเรียนทำให้ใจผมกระตุก

ไม่ใช่สิ ที่ใจกระตุกเป็นเพราะลายมือเป็นตัวบรรจงแสนเรียบร้อยเขียนไว้ว่า

‘อร่อยมากครับ’

ผมวิ่งไปยังโต๊ะของเขา มีเพียงจานและแก้วที่ว่างเปล่า เขากินมันจนหมด

ดีใจเหมือนทำขนมปังสำเร็จเป็นครั้งแรก

“มีอันนี้ด้วยค่ะ พี่ชายให้มาสามอัน ต้องเป็นของน้องเอม น้องพลู และพี่วีแน่เลย” สาวน้อยเรียกให้ผมกลับไปสนใจอีกครั้ง ในมือของเธอมีห่อลูกอมสีแดงอยู่สามเม็ด และมันเป็นรูปหัวใจ

“พี่วีหน้าแดงเหมือนลูกอมเลยค่า”

เลือกลูกอมรูปอื่นไม่ได้หรือไงกันเล่า




#ใต้ร่มวันฝนซา


☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂☂


ตุ๊กตาไล่ฝนมีที่มามาจากญี่ปุ่น ใครเคยดูอิคคิวซังก็น่าจะเคยเห็นค่ะ

ชื่อของมันคือ teru teru bozu

teru แปลว่าทำให้สว่าง และ bozu แปลว่าพระค่ะ

เจ้าตุ๊กตานี่เลยหัวกลมๆ โล้นเหมือนพระ แบบอิคคิวซัง มีไว้ขอให้ท้องฟ้าแจ่มใส

แต่ก็มีการใช้กลับหัวเพื่อ ขอให้ฝนตกในหนังเรื่อง 'be with you' ด้วย (หนังดี แนะนำให้ลองดู)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 555 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,249 ความคิดเห็น

  1. #2245 patyx_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2563 / 14:51
    ยิ้มตามเลยยยยย ในที่สุดก็ยอมพูดบ้างเเล้ว
    #2,245
    0
  2. #2223 thesky13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 23:05
    ได้ยินเสียง รู้ว่าเค้ากินแล้วแค่นี้ก็ดีใจแทนน้องวีมากๆ ส่วนหนูน้องสองคนยังน่ารักเสมอเลย
    #2,223
    0
  3. #2167 Oill1478 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:25
    น่ารักจังงง
    #2,167
    0
  4. #2133 HaeMay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 18:13
    ดีใจแทนวี ในที่สุดคุณเค้าก็กินซักที
    #2,133
    0
  5. #2122 Plai Leslie Plai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 00:56
    ันอบอุ่นมากจนเราน้ำตาคลอเลยค่ะ
    #2,122
    0
  6. #2117 View_Aranya (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 08:21
    วี เธอนี่บ้าผู้ชายเหมือนกันนะ5555
    #2,117
    0
  7. #2097 thamita (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 22:29
    เเงงงงง ชั้นชอบโมเม้นอะไรเเบบนี้มันอบอุ่นมากเลยเทอ
    #2,097
    0
  8. #2095 KoyJuthamas (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 17:20
    บ้าเอ้ย ฉันหุบยิ้มไม่ได้เลย
    #2,095
    0
  9. #2066 HanaTarita (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 21:36
    แอร๊ยยยย อร่อยมากครับบ
    #2,066
    0
  10. #2021 _jppm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:41
    ;-; จด.! น่ารักไม่เปลี่ยนเลย
    #2,021
    0
  11. #2003 qrdqt (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 00:58
    เขินนนนน
    #2,003
    0
  12. #1994 premmiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2562 / 11:08
    ;_; ฮื่ออ น่ารักอ่ะ
    #1,994
    0
  13. #1957 fffyty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 16:27
    เป็นเขิน แอบ​ลุ้น​เมื่อไหร่คุณเขาจะเปิดหน้าสะที
    #1,957
    0
  14. #1927 rattanalak44 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 13:33
    แสดงว่าเขาไม่กล้ากินต่อหน้าวีสินะ คงกลัวเห็นหน้าเพราะต้องเปิดผ้า…
    #1,927
    0
  15. #1917 mileylovely (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 16:43
    พี่วีใจดีมาก ขายขนมได้กำไรบ้างมั้ยเนี่ย 55555
    #1,917
    0
  16. #1903 premmiii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 22:26
    อร่อกกก น่าร้ากกก อ่านกี่ทีกี่ทีก็เลิฟฟฟ
    #1,903
    0
  17. #1894 Pnynyny (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 16:41
    ☺️😊💟💟💟💟
    #1,894
    0
  18. #1873 _jully_P🌼 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 18:58
    ฮืออออออออออออออออㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #1,873
    0
  19. #1839 GBright˙ω˙ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 17:44
    อบอุ่นน่ารักจัง
    #1,839
    0
  20. #1825 sleepy-sheep (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 17:51

    ทำไมต้องยิ้มตามนะ ค่อยเป็นค่อยไปแต่รู้สึกอบอุ่นกรุ่นๆเหมือนควีนเตาอบเลยค่ะ ดีนะที่คุณออลแบล็คพูดได้ 55

    #1,825
    0
  21. #1790 คุณแดนน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 14:29

    มันดูอบอุ่นมากเลยอ่าา

    #1,790
    0
  22. #1753 KiHaE*129 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 04:34

    ยอมพูดแล้ววววววววววววว

    ยอมกินแล้วด้วยยยยยยยย

    แต่จะลงเอยกันได้ยังไงนะ

    น้องเอมกับพลูตอนเด็กน่ารักโคตรรรรรรรรรรรร

    ถ้ามีน้องครามที่จะทริปเปิ้ลคิ้วเลย

    #1,753
    0
  23. #1747 TheLaughter (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 09:18
    ตามมาจากเรื่องน้องซัมเมอร์เลยค่ะ ชอบมากก
    #1,747
    0
  24. #1726 May (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 21:31
    ผู้ชายกับสายฟนกรีดด



    #1,726
    0
  25. #1678 ShawtyT (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2560 / 16:00
    แค่เจย์แดนกินขนมปังของรวีครั้งแรกนี่ก็น้ำตาคลอแล้วอะ ดีใจ ฮืออออ
    #1,678
    0