[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 80 : ตอนพิเศษ ยักษ์และมังกร 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    1 พ.ค. 59






:: ยักษ์และมังกร 1 ::

 

ริมฝีปากของเขาบดเบียดเข้าหาริมฝีปากของผม วงแขนก็โอบรัดร่างของผมเข้าไปจนชิดตัว ผมมองเห็นแค่ตาสีเขียวเป็นประกายของเขาที่จ้องมองมา ผมอยากจะขัดขืน แต่เดี๋ยวเขาจะหาว่าผมอ่อน ผมก็พยายามจะจูบตอบ แต่ว่าผมจูบไม่เป็น ..เขาจะจับได้ไหมนะ ไม่หรอกมั้ง ผมขยับตัวเข้าหาเขา พยายามเลียนแบบที่เขาทำ แต่ทันทีที่อะไรบางอย่างแทรกเข้ามาในปากผม ผมสะดุ้งและเอียงหน้าออกอัตโนมัติ มันไม่เป็นผลเมื่อริวทาโร่ขยับตามมา และไล่ต้อนลิ้นของผมด้วยลิ้นของเขา ผมรู้สึกแปลกๆ คิดอะไรไม่ออก หายใจก็ไม่ค่อยออก เหมือนมีอะไรอยู่ในช่องท้อง มือของผมกำเสื้อของเขาแน่น และทำได้เพียงแหงนหน้ารับจูบจากเขา

 

            “หึ เคลิ้มเชียวนะเขาผละออก แต่จมูกยังคลอเคลียอยู่กับแก้มผม

 

            “อะไรเคลิ้ม ไม่มี แค่รู้สึกเฉย จนต้องยืนนิ่งๆต่างหาก น่าเบื่อจะตาย นี่จูบของนายเหรอมังกรเฒ่าผมเด้งตัวออกจากเขาทันที แล้วรีบพูดต่อ

 

            ทำไมจู่ๆเขามาจูบกับผมแบบนี้หน่ะเหรอ ก็เพราะผมรำคาญเขามากๆหน่ะสิ เขาเอาแต่ตามติดผม พูดจาหวานเลี่ยนหยอดผม พยายามจะจีบผมหรือไงกัน ทั้งๆที่อายุของผมกับเขาในความจริงมันห่างกันเหมือนเกิดกันคนละชาติเลย แต่ทันทีที่เจ้าแมวดำและคัตสึโทชิย้ายออกไปอยู่ด้วยกันที่บ้านของพวกเขา ผมก็ไม่กล้าอยู่ที่ศาลเจ้าของจิ้งจอกเก้าหาง ผมรู้สึกเป็นคนนอกและไม่ได้รู้จักอะไรกับพวกเขาเลย ผมเลยออกเดินทางด้วยตัวเปล่าๆ มีเพียงเสื้อผ้าชุดเดียวที่ใส่อยู่ ผมเป็นลมระหว่างทางเพราะความหิวเมื่อไม่ได้กินข้าวและน้ำตลอดทั้งวัน ลืมตามาอีกทีก็อยู่บนเตียงกับหนุ่มผมแดงหน้าตากวนๆ ก็ไอ้มังกรแก่นี่ไง ถึงหน้าเขาจะยังหนุ่ม แต่ผมรู้ว่าจริงๆแล้วเขาอายุมาก และก็มีพลังสูงจนน่าตกใจด้วย เมื่อเขาทำให้คนทั้งคู่นั้นสามารถมีลูกน้อยตั้งสองคน ผมหนีออกจากเตียงและจะวิ่งออกจากบ้านของเขาในทันทีที่มีสติ แต่เขาก็ตามมารั้งผมไว้ เรี่ยวแรงช่างมหาศาลจนผมไปไหนไม่ได้ จมปลักอยู่ในบ้านเขาเนี่ยแหละ ที่จริงผมจะแปลงร่างแล้วอาละวาดก็ได้ แต่ผมเองก็ไม่รู้จะไปไหนเหมือนกัน  ถ้าเขาอยากจะรั้งให้ผมอยู่ที่นี่ ผมก็อยู่ ผมตีกับเขาทั้งวัน จนกระทั่งผมปากพล่อยด่าเขาไปว่าเขาก็เป็นแค่มังกรแก่ๆ มันไม่เร้าใจเหมือนคนหนุ่มหรอก จีบผมให้ตายยังไงผมก็ไม่มีทางชอบเขา เขาก็เลยจับผมจูบดูดดื่มจนเกือบเสียฟอร์มไปเมื่อกี้นี้ จูบแรกของผมด้วย แต่ผมไม่บอกเขาหรอก เสียหน้าแย่เลย ผมลืมคิดไปว่าถ้าเขาอยู่มานานก็อาจมีประสบการณ์มากมายตามไปด้วย ไอ้จูบเมื่อกี้เล่นเอาผมหวิววูบวาบไปทั้งตัว จูบเก่งอะไรอย่างนี้ ผมไม่เคยจูบ เลยไม่แน่ใจนักว่าคนอื่นจะทำได้เหมือนเขารึเปล่า

 

            ผมปฏิเสธเขา แค่เพราะไม่อยากเป็นเหมือนคราวคัตสึโทชิอีกแล้ว ผมรักเขามาตั้งแต่จำความได้ และมองแค่เขาคนเดียว ผมคิดถึงเขาตลอดเวลา ฝันว่าสักวันหนึ่งผมจะได้อยู่กับเขาในบ้านหลังนั้น แต่ทุกอย่างมันจบแล้ว คนที่อยู่ข้างกายเขาเป็นแมวดำนั่น และผมไม่มีทางเรียกร้องอะไรได้เลย เมื่อคัตสึโทชิรักเขามากขนาดนั้น ผมอกหัก ผมสูญเสียบ้านและพ่อกับแม่ ผมร้องไห้ทุกคืนจนมันมากพอแล้ว ถึงผมจะเจ็บปวดและอ้างว้างแค่ไหนผมก็จะไม่แสดงออกให้ใครรับรู้ ผมไม่ต้องการให้ใครมาสมเพชชีวิตของผมอีก แค่ริวทาโร่ช่วยล้างคำสาปที่ผมโดนไป ผมก็ไม่พอใจมากแล้ว เพราะผมรู้ว่าเขาสงสารผมเวลาที่ผมทรมานจากความอิจฉา

 

            ผมเกลียดเวลาที่มีคนมาสงสาร ผมจึงทำตัวเป็นปกติ แม้ว่าเพิ่งโดนขโมยจูบแรกที่ผมเฝ้าถนอมมันเอาไว้ กะว่าต้องเป็นคัตสึโทชิเท่านั้นที่ได้มันไป ผมร้อนที่ตา อยากจะร้องไห้แต่ก็กลั้นเอาไว้ ทำเป็นเหวี่ยงใส่ริวทาโร่อย่างนี้ เขาจ้องหน้าผมนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากออกมา

 

            “ทำได้มากกว่านี้อีกถ้าอยากจะลองนะนาระจังเขาพูด มือมาเกาะเกี่ยวอยู่ตรงเอวผม มือไวตลอดอ่ะ ผมดิ้นหนีมือปลาหมึกของเขา

 

            “หิวแล้ว ปล่อย จะไปหาอะไรกิน

 

            “พี่อยากกินเราจังเลยเขาพูดแล้วงับหูผมเหมือนเป็นของกินจริงๆ ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อเขาแลบลิ้นมาโดนใบหู เพิ่งรู้ว่าหูของผมมีจุดอ่อนที่ทำให้รู้สึกประหลาดจนส่งเสียงแปลกๆออกมา ผมหน้าร้อนเมื่อเขาหยุดมองผมที่ทำเสียงน่าอายแบบนั้น ดวงตาสีเขียวมรกตของเขาเป็นประกายวิบวับ เขาก็เป็นแบบนี้ตลอด ชอบลวนลามผม ยอมรับว่าผมเองก็ไม่ได้ต่อต้านจริงจังนัก ช่วงนี้ผมเองก็อยากได้ความอบอุ่นจากใครสักคนนี่นา อย่างน้อยผมก็รู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิต ยังมีคนต้องการอยู่ แต่จะให้บอกเขาตรงๆมันก็เหมือนตอบรับที่เขาเข้ามาจีบแบบนี้ ผมเลยเลือกที่จะพูดไปในทางอื่นมากกว่า เพราะผมรู้ว่าอย่างเขาคงไม่ได้จีบผมจริงจังนักหรอก ก็แค่เพราะว่าใบหน้าของผมมันเป็นแบบนี้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มีพวกผู้ชายแบบเขาเข้าหาผมไม่น้อยเหมือนกัน

 

            “เป็นคนเซนสิทีฟนี่นา ดีจังเขาพูดออกมาโต้งๆอย่างนั้นเลย

 

            “เซนสิทีฟบ้าอะไรไม่ทราบ บอกให้ปล่อยโว้ยผมทุบไหล่เขาดังอั้ก ถึงแม้ในร่างมนุษย์ผมจะตัวเล็กกว่า แต่แรงผมก็ยังเยอะอยู่นะ แม้จะเทียบแรงมังกรอย่างเขาไม่ได้ก็ตาม แต่ผมทุบรัวๆจนเขาจุกและต้องปล่อยผมออก

 

            “พูดไม่เพราะจะโดนจูบนะเขาดึงจมูกผมไปมาเหมือนเล่นกับสัตว์เลี้ยง ผมหงุดหงิดและปัดมือเขาออก

 

            “ปากก็ปากกู จะพูดแล้วจะทำไมผมเชิดหน้าขึ้นมองเขา เขาดันอยู่ในร่างที่สูงกว่าผมหน่ะสิเลยต้องแหงนมอง ผมไม่ใช่มังกรอย่างเขาที่จะแปลงร่างเป็นอะไรก็ได้นะ ร่างแปลงร่างเดียวที่ผมทำได้ก็คือร่างเล็กๆนี่

 

            “ก็ไม่ทำไม จะลงโทษเขายิ้มแล้วพุ่งเข้าหาผม ผมร้องโวยวายแล้วพยายามหนีจากมือที่มาคว้าตัวผมไว้ แต่จะหนีรอดได้ไงในเมื่อเขาไวปานนี้ ปากของเขากลับมาประกบจูบที่ปากผมอีกครั้ง ดูดดึงแรงๆจนแสบปาก แตกต่างจากเมื่อกี้มากนัก เหมือนจะลงโทษจริงๆ ผมดิ้นพล่าน แค่วันเดียวที่เข้ามาในบ้านเขาก็โดนจูบไปสองรอบแล้วนะ ก่อนหน้านี้ที่ผมนอนที่ศาลเจ้าของเรียวเมย์ ตื่นมาก็เห็นเขานอนข้างๆ มันหลอนมากเลย เป็นพวกตาแก่โรคจิตไล่ตามเด็กหรือไง

 

            “หึๆ จะพูดอีกก็ได้ พูดเยอะๆเลย พี่ชอบ จะได้จูบให้ปากเจ่อกันไปข้าง

 

            “มึงนี่มัน อื้อผมโดนจู่โจมอีกครั้ง เขาจูบเก่งจนผมเจ็บใจเลย แค่ชักนำผมนิดหน่อย ผมก็หยุดตีเขาแล้ว ผมรู้สึกหมดเรี่ยวแรงพอโดนจูบหลายครั้งติดๆ

 

            “ใครอนุญาตให้ทำ โรคจิตชัดๆ ชอบลวนลามผมถูปากตัวเองไปมาเพื่อแสดงท่าทีรังเกียจ ซึ่งอันที่จริงผมดันไม่รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด ทำไมผมไม่รังเกียจเขาอ่ะ เพราะเขารู้เทคนิคการจูบโดยที่ผมไม่รู้รึเปล่า ฮึ่ย ยอมไม่ได้ ผมจะให้เขาปั่นหัวอย่างนี้ไม่ได้หรอก เขายักคิ้วกวนประสาทแล้วเข้ามาโอบไหล่ผม ตลอดหลายวันที่อยู่ใกล้ๆเขา ทำให้ผมเรียนรู้ว่าต่อให้สะบัดหรือเดินหนีให้ตายยังไงเขาก็จะตามมาเกาะแกะได้อยู่ดี ผมเลยอยู่เฉยๆดีกว่า

 

            “ทำไมต้องอนุญาต ปากก็ปากพี่ จะจูบแล้วจะทำไมเขาย้อนคำพูดผมกลับมา แล้วยิ้มอย่างพอใจที่เห็นผมทำอะไรต่อไม่ถูก โอย เขามันเป็นมังกรแก่ที่กวนประสาทที่สุดเลย ผมกระทืบเท้าอย่างอับจนหนทาง

 

            “แต่นี่มันปาก.. ผม อยากจะจูบก็ไปจูบกับคนอื่นไปผมไม่ได้กลัวเขานะ แต่พอจะพูดว่ากู แล้วเห็นสายตาวิบวับที่มองมาผมก็เก็บเอาไว้ทันที

 

            “เอาเถอะ ไปกินข้าวกันได้แล้ว เห็นบ่นหิวนี่ ทำกับข้าวให้ด้วยเขาจับมือผมแล้วลากไปที่ห้องครัว ผมทำอาหารเป็นอยู่แล้ว และการมาอยู่บ้านเขาก็สมควรจะทำอะไรบ้าง ผมเลยไม่ต่อต้าน แล้วค้นตู้เย็นเพื่อหาของสดที่จะมาทำอาหารให้เขา แต่ว่า.. มันเป็นตู้เย็นเปล่าๆ ผมหันควับกลับไปมองหน้าเขา ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่ที่วังมังกรบนฟ้าหรอก แต่เป็นบ้านเล็กๆที่ดูแสนธรรมดาติดกับบ้านคนทั่วๆไป

 

            “เออ ลืมไม่ได้มาบ้านนี้หลายปีแล้วนี่หว่า งั้นไปตลาดกันเขาเลิกคิ้วเมื่อเห็นสภาพตู้เย็น แล้วก็กึ่งลากกึ่งจูงผมออกไปตลาดแถวนั้น ผมพยายามบิดมือตัวเองออกแต่ก็ทำไม่ได้ เอาเถอะ อยากจะจับก็จับไปเลย จูบก็ทำไปแล้วนี่

 

            เขายังคงกวนประสาทและลวนลามผมแบบเนียนๆไปได้ตลอดทาง จนผมเหนื่อยที่จะด่า เพราะหลุดพูดคำหยาบทีเขาก็จูบผมตรงนั้นเลย ท่ามกลางสายตาชาวบ้านหลายสิบคน ผมโคตรจะอาย เลยเลือกที่จะไม่พูดกับเขาไปตลอดทาง บรรดาแม่ค้าที่เห็นเหตุการณ์ก็ดันอมยิ้มแล้วแถมโน่นแถมนี่มาให้เต็มไปหมด ยังชมอีกว่าคู่เราน่ารักดี น่ารักบ้าอะไรกันเล่า ริวทาโร่ก็บ้าจี้ยิ้มรับอย่างเบิกบาน ผมเริ่มเมื่อยและร้อนหน้าจากคำพูดของเหล่าแม่ค้า

 

            ริวทาโร่เป็นคนประหลาด เขาอยู่กับผมตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง เอาแต่กวนประสาทผมไม่เลิก และพาผมไปโน่นมานี่ทุกวัน ก่อนหน้านี้ผมเพิ่งเรียนจบมัธยมและดูแลสวนกับพ่อแม่ ผมไม่รู้จะทำอะไรต่อในสถานการณ์นี้ นอกจากปล่อยให้เขาจับจูงผมไป ผมเคยร้องไห้หนักมากทุกคืน แต่พอเขาเข้ามานอนด้วยและไม่ยอมไปไหนทำให้ผมไม่กล้าร้อง ผมไม่อยากให้เขารู้ว่าผมอ่อนแอ ผมไม่ได้ร้องไห้อีกเลยตั้งแต่ที่เขาลากผมมาอยู่ที่บ้าน มีแต่ไล่ด่าไล่ตี แล้วก็โดนเขาจับจูบอยู่นั่นแหละ มันแย่มากเลยนะ ผมไม่มีใครเลย ผมไม่แน่ใจว่ากำลังรู้สึกอะไรอยู่ เหมือนกับผมสบายใจขึ้นเรื่อยๆที่ได้อยู่กับมังกรหื่นนี่ แม้ว่าผมยังคงเศร้าเมื่อคิดถึงพ่อแม่ และบางครั้งผมคิดถึงคัตสึโทชิ แต่พอเขาโผล่หน้าเข้ามาแหย่ผม ความคิดทุกอย่างก็หายไป เหลือแค่เขาในสมอง มันเริ่มไม่ดีแล้วเมื่อผมคิดอย่างนี้ ผมอยู่กับเขาแค่ไม่กี่อาทิตย์ก็เริ่มไขว้เขว แถมเขายังลวนลามผมหนักขึ้นอีก และผมชักจะคล้อยตามมากเกินไปจนหวิดจะเสียตัวไปหลายครั้ง ผมรู้ว่าการที่เขามาจีบนั้นต้องการอะไร ผมไม่ได้อ่อนต่อโลกนะ เมื่อเขาไม่ได้ทำอะไรที่ต้องการนานๆเข้า เขาก็คงจะจากไปเหมือนกับคนอื่นๆที่เคยเข้าหาผม

 

            เกิดเขาเบื่อผมขึ้นมา ผมก็ต้องถูกทิ้ง กลับไปอยู่คนเดียวเหมือนเดิม ผมพยายามจะไม่ใกล้ชิดกับเขามากไปกว่านี้จึงไม่เคยพูดดีๆกับเขาเลยสักครั้ง ผมรู้ว่าเขามีพลังและอำนาจมากพอที่จะไปกับใครเมื่อไหร่ก็ได้ ผมเลยไม่เข้าใจนักที่เขาทำตัวติดกับผมอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่ผมไม่เคยทำตัวน่ารักกับเขาเลยสักนิด

 

            “นี่ จะออกไปหางานทำนะผมพูดขึ้น เมื่อคิดว่าต้องหาทางยืนขึ้นด้วยตัวเองแล้ว ผมโตแล้ว และไม่มีใครที่จะคอยช่วยผมไปตลอด เวลาที่ผมยังมีที่อยู่ ผมควรจะหาทางให้ตัวเอง ก่อนที่เขาทิ้งผมจริงๆ

 

            “หางาน? หาทำไม อยากได้อะไรเหรอนาระจังเขากลิ้งมากอดผมที่นั่งอยู่บนเตียง แล้วก็ไถลลงไปนอนตัก เอาหน้าซุกกับท้องผมอย่างเมามันส์

 

            “จำเป็นต้องบอกไหมผมกวนเขากลับไป

 

            “ไม่บอกก็ไม่บอก จะไปหาที่ไหนล่ะ ไปด้วยเขายังคงนัวเนียอยู่กับหน้าท้องผมโดยมุดเข้าไปใต้เสื้อแล้ว ผมสยิวเมื่อเขางับและเลียเบาๆแถวสะดือ

 

            “เบื่อหน้านายจะตายอยู่แล้ว จะตามไปทำไมผมเหวี่ยงออกไปตามปกติ แต่ริวทาโร่กลับไม่หยอดอะไรกลับมาเหมือนที่เขาชอบทำ ทุกอย่างเงียบสนิท และเขาก็ขยับออกจากใต้เสื้อผม ตาที่เหมือนมังกรมองตรงมา

 

            “โอเค เข้าใจแล้ว

 

            ทำไมผมรู้สึกว่าจากน้ำเสียงเขามันไม่ได้ฟังดูแล้วเข้าใจสักเท่าไหร่เลย เขาขยับตัวออกแล้วก็ไปนอนที่ของตัวเอง ผมแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าพูดก่อนจึงได้แต่ล้มตัวลงนอนเช่นเดียวกัน ทั้งผมและเขาไม่ได้พูดอะไรอีกเลยแม้ว่าจะเป็นเช้าวันถัดมา ผมทำกับข้าวให้เขาตามปกติ ทุกอย่างเงียบสนิทและเขาไม่ได้เข้ามากอด นัวเนียผมอย่างเคย เขาเป็นบ้าอะไรเนี่ย งอนหรือไง ผมกระแทกชามข้าวลงตรงหน้าเขา เขาถึงยอมหันมาสบตากับผม แต่ก็แค่ไม่กี่วินาที เขาขอบคุณแล้วก็หยิบชามข้าวไปกิน ผมนิ่งอึ้งอยู่ไม่นานก็นั่งลงบนเก้าอี้แรงๆจนเกิดเสียงดัง เขาก็เหลือบมามองอีก แค่เหลือบๆเท่านั้น เขาโกรธอะไรผม แค่เพราะว่าผมบอกว่าเบื่อหน้าเขาเหรอ?

 

            “มีใครขโมยเสียงไปหรือไง หรือจู่ๆตื่นมาก็เป็นใบ้ผมพูดเสียงดังใส่หน้าเขา แล้วเอาตะเกียบตีกับตะเกียบเขาที่กำลังคีบไก่ในจาน

 

            “เปล่า .. จะให้พูดอะไรเขาถามกลับ ไร้น้ำเสียงหยอกล้อใดๆ

 

            “เออ เงียบไปให้ตลอดเลยนะ ไม่ต้องพูดกันอีกเลยนะผมพูดแค่นั้นแล้วก็ผลุบผลันออกมาจากบ้าน เสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่ก็เป็นของที่เขาเอามาให้ เพราะผมเหลือเสื้อผ้าแค่ตัวเดียวในตอนแรกและก็ไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่เยนเดียว

 

            ผมเดินปะปนไปกับผู้คนโดยที่ยังมีความหวาดระแวงในใจ ผมกลัวพวกเขาจับได้แล้วจะโดนแบบคราวที่ชาวบ้านมาเผาบ้านผม ผมเกลียดผู้คนที่อาจจะเข้ามาทำร้ายผมเมื่อไหร่ก็ได้เมื่อพวกเขารู้ว่าผมเป็นยักษ์ ผมไม่ได้ตัวคนเดียวเลยนับจากเหตุการณ์นั้น ริวทาโร่อยู่กับผมตลอดเวลา ทำให้ผมไม่เคยมีความรู้สึกอย่างตอนนี้อยู่เลย ผมเดินตัวลีบไปตามท้องถนน หันไปรอบๆตัวก็ไม่เห็นใคร เขาไม่ได้ตามมา และทุกคนมองผมเพียงเพราะสีผมของผมมันประหลาดและสะท้อนกับแสงอาทิตย์เป็นประกาย นั่นทำให้ผมยิ่งเด่นขึ้นอีก

 

            “เจ้าหนู เป็นอะไรรึเปล่า หน้าซีดๆมีชายคนหนึ่งโผล่เข้ามาหาแล้วสะกิดผม ผมสะดุ้งสุดตัวแล้วถอยออกจากเขา ผมส่ายหน้ารัวแล้วรีบเดินให้เร็วขึ้น

 

            อยู่ดีๆผมก็กลัว ภาพที่พ่อและแม่ถูกทำร้ายโดยผู้คนและองเมียวกลับเข้ามาหาผม ทั้งๆที่ผมกินมนุษย์เป็นอาหาร แต่หลังจากที่พวกเขาทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น ผมไม่ได้เข้าใกล้มนุษย์อีกเลย ตัวผมสั่นจนคิดว่าคงไม่อาจหางานทำแบบปกติได้แล้ว ผมควรจะไปหาพวกปีศาจและของานจากพวกเขาจะดีกว่า ผมตั้งสติในบริเวณที่ไม่ค่อยมีคนอยู่นาน ดมกลิ่นปีศาจที่พอจะใกล้ที่สุด แล้วก็รีบตามไป เจอร้านเหล้าผมก็ชั่งใจอยู่นานกว่าจะเปิดเข้าไปลองสมัครงานดู แต่ทันทีที่เจ้าของร้านมีท่าทางเจ้าชู้ใส่ผม ผมก็รีบปลีกตัวออกมาอย่างรวดเร็ว มันลำบากเหมือนกันเพราะเขาเป็นปีศาจและกะจะจับผมลวนลามในร้านนั่นเลย ผมต้องใช้มนตร์ที่ตัวเองไม่ค่อยถนัดถึงหนีรอดมาได้ แต่ก็โดนกระชากจนเสื้อขาด และเกิดรอยดูดที่เขาทำตรงคอ  ผมตัวสั่น หวาดกลัวมากขึ้นไปอีก เพราะว่าหน้าตาของผมเป็นปัญหา มันดึงดูดพวกมักมาก .. รวมถึงริวทาโร่ด้วย แต่เพราะผมอยู่กับเขาแล้วรู้สึกปลอดภัย เท้าผมถึงได้วิ่งกลับไปหาเขาที่บ้าน ผมกะว่าจะเข้าไปเงียบๆ แต่ว่าได้ยินเสียงคนในบ้านก่อน ผมเลยไม่เปิดประตูเข้าไปแต่แอบอยู่ด้านข้างของบ้านแทน ไม่นานเท่าไหร่ก็มีคนเปิดประตูออกมา ผมของเขาเป็นสีเขียวเหมือนกับตาของริวทาโร่ อะไรบางอย่างทำให้ผมรู้สึกว่าเขาก็เป็นมังกรเหมือนกัน

 

            “ไปได้แล้วพ่อ เดี๋ยวเด็กผมกลับมาเสียงริวทาโร่ที่ดันตัวชายคนนั้นทำให้ผมนิ่งค้าง พ่อ? พ่อของมังกรหื่นนี่เหรอ ผมก็ว่าหน้าคล้ายกันเลย หนุ่มพอกันเลยด้วย ผมไม่เสี่ยงเบี่ยงหน้าออกไปเพื่อให้พวกเขาจับได้หรอก ผมหลบเข้ามุมหนึ่งที่ไกลพอสมควร แต่ก็ยังได้ยินพวกเขาคุยกัน

 

            “เห็นเมียสำคัญกว่าพ่อ ไอ้ลูกเวร ไม่เคยกลับมาหาพ่อบ้างเลยนะ คนนี้เด็ดไหมล่ะถึงได้ไม่ยอมกลับขึ้นฟ้ามาคลุกอยู่แดนมนุษย์แบบนี้ สวยน่าดูเลยสิ

 

            “สวยสิ ระดับริวทาโร่แล้วไม่สวยได้ไงเสียงของเขาทำให้ผมหน้าร้อนขึ้นมาหน่อย สวย? อย่าใช้คำนี้กับผู้ชายได้ไหมเนี่ย

 

            “ยังไม่ได้กันละสิ ปกติเห็นแกจิ้มอยู่สองสามทีก็ทิ้งแล้วนี่

 

            “ไปเอาที่ไหนมาพูดริวทาโร่สวนกลับทันควัน ผมตัวแข็งทื่อ ที่จริงก็พอจะเดาได้ …. เขามือไวจะตาย ถ้าผมยอมเขาคงปล้ำผมไปนานแล้ว ที่เขายังอยู่กับผมก็แค่เพราะว่าเรายังไม่ได้มีอะไรกัน ผมมีค่าแค่นั้นเอง

 

            “สาวใช้ที่วังแกไง แกนี่ลูกพ่อจริงๆเลย ยังไงก็จัดระเบียบบ้างนะ เผื่อท้องขึ้นมาจะได้รู้ว่ามีหลานพ่อกี่คนแล้ว อ้อ แล้วก็จิเอะจังที่วังคิดถึงแกแล้วนะ เสร็จภารกิจตรงนี้แล้วก็กลับไปหาบ้างล่ะ หรือแกกะจะทิ้งทุกคนที่ได้แล้วเนี่ย?” คำพูดนั้นกระแทกเข้าหัวผมอย่างจัง ขอบตาผมร้อนผ่าว ทำไมผมต้องอยากร้องไห้ด้วยล่ะ บ้าจริง ผมไม่ควรจะรู้สึกอะไรด้วยซ้ำ

 

            “โอ๊ย เคยคุยกับยัยจิเอะนี่แล้วนะว่าจบก็คือจบ ยังกล้ามาพูดกับพ่ออีก ต้องจัดการให้เด็ดขาดแล้วริวทาโร่พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดอย่างมาก

 

            “ก็อย่าให้ถึงตายแล้วกัน พ่อไปล่ะ สาวๆรออยู่

 

            เสียงประตูปิดดังขึ้นหลังจากนั้น ผมทรุดตัวลงกับพื้น ผมเองก็จะโดนเหมือนผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม แค่ยอมให้เขาแล้วทุกอย่างก็จบ ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องน่ารำคาญอะไรอีก เขาทำดี ทำเป็นพาผมไปโน่นมานี่ก็แค่หวังเรื่องใต้สะดือ น้ำตาผมไหลลงมาบนแก้ม ผมงุนงงว่าทำไมผมถึงได้ร้องไห้ ผมคงไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาจริงๆใช่ไหม ผมไม่ควรจะรู้สึกอะไรกับคนแบบนี้ ผมปาดน้ำตาลวกๆ ยืนนิ่งอยู่นานกว่าจะเดินกลับเข้าไปด้วยสีหน้าเหมือนไม่ได้รับรู้อะไรเมื่อครู่เลย

 

            “กลับเร็วจัง ไม่ได้งานล่ะสิเขาพูดโดยยังไม่ได้หันมาหาผม

 

            “ได้

 

            “งานอะไรล่ะเขายักไหล่ เหมือนว่าไม่เชื่อผมเลยสักนิด ผมรู้สึกไม่ดีมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อบทสนทนาเหล่านั้นตีกันไปมาไม่หยุด

 

            “ขายตัวมั้ง สนใจเหรอปากผมไปไวกว่าความคิด เขาชะงักหันมาหาผมอย่างรวดเร็วแล้วก็เห็นสภาพของผม สภาพที่ชวนคิดว่าผมไปทำงานแบบนั้นมาจริงๆ เขาตรงเข้ามากระชากตัวผมเข้าหาทันที

 

            “นาระ อย่าปากดี งานอะไร บอกพี่มา

 

            “ก็บอกไปแล้ว ต้องพูดอะไรอีก ปล่อยซะที ไม่ต้องห่วงหรอกค่าเสื้อผ้า ค่าอาหารทั้งหมดที่เคยลงทุนมาให้ ไม่เสียเปล่าแน่ริวทาโร่ เดี๋ยวจะจ่ายคืน ด้วยร่างกายดีไหมผมพูดออกไปรัวเร็วและรู้สึกหน่วงในหัวใจอย่างรุนแรง แววตาของเขาขุ่นเคืองและโกรธเกรี้ยวขึ้นมาในเสี้ยววินาที

 

            “ใครสอนให้พูดแบบนี้ นาระ นายกำลังทำให้พี่หงุดหงิดนะเขาดูเหมือนพยายามข่มอารมณ์เป็นอย่างมาก แต่มือเขาจับแขนผมแน่นจนเจ็บ

 

            “ต้องทำยังไงถึงจะหายหงุดหงิดล่ะ นอนกับนายเหรอผมแค่นยิ้ม

 

            “นาระ!เขาตวาด ผมสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คุ้นเคยกับอารมณ์ที่โกรธเกี้ยวของเขา เขาไม่เคยตวาดผมเลยแม้ว่าผมจะพูดจาไม่ดีแค่ไหน ผมตกใจไม่นานก็สะบัดตัวหนีจากเขา แต่เขาก็ตามมาและสำรวจทั่วตัวผม มันมีรอยจับและกระชากจากการต่อสู้เล็กน้อย รอยที่คอทำให้เขาจ้องมันอยู่นานหลายวินาที

 

            “ใครทำอะไรเรา บอกพี่มา พี่จะไปจัดการมันเดี๋ยวนี้

 

            “ใครทำอะไร? ไม่มี เต็มใจทั้งนั้น ทำไมอิจฉา? เอามั่งไหม นายพยายามจะทำมันมาเป็นอาทิตย์แล้วนี่ ก็แค่เล่นตัวไปอย่างนั้น.. ผมโดนจูบทันทีที่เริ่มพูดมากขึ้น เขากำลังโกรธและจูบลงมาอย่างรุนแรง เขาจูบเหมือนลงโทษ และไล่ลงมาขบแรงๆทับรอยที่ผมได้จากคนอื่น แรงจนผมร้องออกมาเบาๆ เขายกตัวผมขึ้นแล้วพาไปยังห้องนอนโดยไม่ได้พูดอะไรเลย

 

            “ทนไม่ไหวแล้วสิผมยังคงท้าทายเขาต่ออย่างหยุดไม่ได้ ผมกำลังน้อยใจ กลัวว่าจะเป็นเพียงหนึ่งในบรรดาสาวๆที่เขาผ่านไป

 

            “อย่าท้าทายนะนาระ พี่ไม่ได้เป็นคนมีความอดทนสูงเขากัดฟันพูด

 

            “ก็พอจะรู้อยู่หรอก คิดว่ากลัวไหมล่ะ นายไม่มีน้ำยามากกว่า อยู่ด้วยกัน นอนห้องเดียวกันมาหลายอาทิตย์แล้วยังไม่เคยได้ทำอะไรอย่างใจเสียที ก็แค่มังกรเฒ่าอ่อนหัด ผมออกไปไม่นานก็หาคนมาเติมเต็มได้แล้ว และน่าจะเร้าใจกว่านายเยอะนะ เขาทั้งหุ่นดี ลีลาเด็ดผมแค่นเสียงออกมา เขาจับแขนผมแน่น รับรู้เลยว่ากำลังโกรธมากขึ้นไปอีก ผมก็เกลียดตัวเองที่ปากมักจะไปไวเสมอ แต่ตอนนี้แค่ได้เห็นสีหน้าของเขาผมก็พอใจ สีหน้าที่รับรู้ว่าคนที่หมายมั่นถูกคนอื่นแย่งไปกิน

 

            “นาระเขาคำรามในลำคอ

 

            “ทำไม เรียกทำไม พอเถอะ อยู่กับนายไม่สนุกเลย น่าเบื่อผมผลักตัวเขาออก รู้สึกอยากจะร้องไห้ แต่ผมไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ผมไม่อยากเป็นฝ่ายถูกทิ้ง ผมเดินไปหาเสื้อผ้าที่ตู้ แต่เขาตามมากระชากผมกลับลงไปนอนบนเตียง

 

            “แต่ถ้านายอยากจะทำนัก สงเคราะห์ให้ก็ได้ เห็นว่าพยายามมานานหรอกนะผมยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจว่าเขาจะทำอะไรกับผมต่อ

 

            “นายกำลังจะทำให้พี่บ้า นาระ.. อย่ามาร้องไห้ทีหลังนะ

 

            เขาพึมพำแล้วดึงกางเกงผมออกจากตัวด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล ผมนิ่งค้างอย่างตกใจเมื่อเขากำลังจะทำจริงๆ ผมดิ้นแล้วพยายามจะออกไปที่ประตู แต่แรงของเขานั้นเยอะมาก แค่จับด้วยมือเดียวกระชากอีกหน่อยผมก็ต้องกลับลงไปนอนอยู่บนเตียง และถูกร่างกายของเขาทาบทับ ดวงตาของเขาวาวโรจน์เหมือนมังกรที่พร้อมจะกินเหยื่อเข้าไป และเหยื่อในที่นี้ .. ก็คือผมเอง

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく


คู่นี้มีสองตอนนะคะ มาแบบพอให้หายคิดถึง คนนึงก็ปากกล้า อีกคนก็ใจร้อน
พ่อมังกรจะกินยักษ์ด้วยความโมโหหึง อีกคนน้อยใจก็ประชด สนุกกันเลยค่ะ ทีนี้

ลืมมาลงตอนพิเศษได้ยังไง ทิ้งช่วงไปนานมาก แง ขอโทษนะคะ มาลงสองตอนก็จบทั้งเรื่อง ทั้งสามภาคแล้ว เย้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1626 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 20:08
    โอ้ยย ใจเย็นๆนะทั้งสองคน น้องไม่เคยนะพี่มัว ใจเยนนนน
    #1,626
    0
  2. #1535 Nantashi (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:00
    น้อยใจจนเผลอพูดไม่ดีนะ แย่แน่ๆ
    #1,535
    0
  3. #1443 itzmeboombim (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 16:10
    นาระก็ปากไวตลอด ตั้งแต่ตอนที่ตามติดยู ปากนี่ก็ทำเป็นไม่อยากคุยด้วยแต่ตัวก็ไม่ยอมห่าง
    #1,443
    0
  4. #1298 InLove (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 02:16
    โอ๊ยนาร้าาาา ไปประชดแบบนั้นแล้วมันได้อะไรขึ้นมาาา ฮืออออ
    #1,298
    0
  5. #1211 baekbow (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 12:14
    นาระไม่น่าทำร้ายตัวเองเลย รู้หรอกว่าเสียใจ แต่ไม่น่าปประชดเขาแบบนั้น หนีออกมาอย่างเดียวก็พอ
    #1,211
    0
  6. #1112 Nm'mi (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 14:54
    สงสารนาระน่าจะเข้าใจผิดหมดเลย เฮียริวใจเย็นๆแค่เด็กเด็กขาดความอบอุ่น
    #1,112
    0
  7. #1109 Sense.Serene (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 21:49
    น่าจะทำหลายๆตอนนะคะ ชอบริวทาโร่><
    #1,109
    0
  8. #1107 jabetight (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 10:31
    นาระน่าสงสารนิดนึงอ่ะ
    #1,107
    0
  9. #1106 NamKudos (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 08:29
    สองตอนแต่เข้มขันมาก ทุกบรรทัด งิ้ย 
    #1,106
    0
  10. #1105 Jiap Jiap (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 08:11
    พี่ริวใจเย็นๆ
    #1,105
    0
  11. #1104 WIMIM (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 06:19
    นาระ นางขี้น้อยใจจัง
    #1,104
    0