[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 78 : ภาค 3 ตอนที่ 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    17 มี.ค. 59




24

 




            “ไทโย บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าใช้กำลังผมยืนกอดอกมองยักษ์ตัวน้อยที่เติบโตขึ้นมาได้เหมือนคัตสึโทชิเอามากๆ ตอนนี้เขาอยู่ชั้นประถมสอง แต่ก็มีเรื่องมีราวเสียแล้ว ผมส่งเด็กๆเข้าเรียนโรงเรียนที่มีผู้อำนวยการเป็นปีศาจ มีริวทาโร่เป็นหุ้นส่วนโรงเรียนด้วย จึงมีเด็กที่เป็นลูกครึ่งถูกส่งเข้าไปเรียนอยู่มากโดยมีแต่ปีศาจด้วยกันเท่านั้นที่รู้ว่าโรงเรียนนี้แตกต่างจากที่อื่น แต่ที่นี่ก็ทำเหมือนเป็นโรงเรียนปกติทั่วๆไป แต่ไม่มีเด็กปกติในโรงเรียนเลยสักคน และเมื่อบ่ายๆวันนี้ผมเพิ่งได้รับการรายงานจากครูประจำชั้นว่า ไทโยใช้มนตร์กับเพื่อนผู้ชายร่วมห้องจนได้รับบาดเจ็บ โชคดีที่เขายังไม่ใช้ไม่ค่อยเป็นเด็กคนนั้นเลยไม่ได้เป็นอันตรายมากนัก ผมขอโทษผู้ปกครองฝ่ายนั้น และกลับมาดุไทโยที่บ้าน

 

            “เขาแกล้งโคจังไทโยพูดเรียบๆ ไม่สบตากับผมแต่หันไปมองแฝดน้องที่นั่งเงียบอย่างกลัวๆอยู่ โคคิเป็นเด็กหัวอ่อนเพราะไทโยเอาแต่โอ๋เขานั่นแหละ อันที่จริงจะไปว่าลูกก็ไม่ได้ ในเมื่อทั้งผมและคัตสึโทชิเองก็อดที่จะโอ๋โคคิไม่ได้เวลาที่เขามาอ้อน โคคิน่ารักเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆ ไทโยก็ไม่ได้ตัวใหญ่สักเท่าไหร่ แต่มักจะนิ่งเงียบอยู่เสมอ ถอดแบบคัตสึโทชิมาเลยนะ

 

            “ก็อย่าใช้กำลัง พูดกันดีๆไม่ได้เหรอครับผมใจอ่อน เมื่อเห็นว่าไทโยเม้มปากแน่น เขาหน้าเหมือนคัตสึโทชิจะตาย ผมใจร้ายกับเขาไม่ลงหรอก

 

            “ไม่ได้หรอก เขาจะดึงกางเกงโคจัง แย่งขนมโคจังจนร้องไห้ด้วย ทำให้โคจังร้องไห้แบบนั้น ยกโทษให้ไม่ได้ยักษ์ตัวน้อยพูดอย่างหนักแน่น ผมอมยิ้มกับท่าทางที่รักน้องมากของเขา ผมกอดลูกๆทั้งสองคนเข้ามาหาตัว

 

            “ก็ดูแลน้องดีๆอย่าให้ใครมาแกล้ง แต่อย่าไปใช้กำลังกับคนอื่น ห้ามทำร้ายใครเข้าใจไหม ไม่งั้นยูจังก็จะร้องไห้ด้วยนะ ถ้าไทโยเป็นเด็กไม่ดี ยูจังจะเสียใจผมยิ้มให้ลูก ตั้งแต่เริ่มพูดไทโยก็เรียกผมว่ายูจังมาตลอด คัตสึโทชิก็ดุแล้วดุอีกแต่เขาไม่ยอม จะเรียกอย่างนี้ให้ได้ผมก็เลยตามใจเขาเมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไร เขาเรียกคัตสึโทชิว่าทชจังแบบเด็กๆ ผมว่าน่ารักดี ส่วนโคคิเรียกพวกเราว่าพ่อและโต้ซังตามปกติ แม้ว่าพวกเขาจะหน้าตาคล้ายกันมาก แต่นิสัยที่ต่างกันสุดขั้วทำให้ดูราวกับไม่ใช่พี่น้องกันเลยทีเดียว

 

            “นี่จังเป็นเด็กดีโคคิรีบพูดขึ้นแทนพี่ชายเพราะกลัวผมจะเสียใจ เขาจับแก้มผมและเข้ามาอ้อน ไทโยก็พยักหน้าขึ้นลงตามคำพูดน้อง

 

            “ครับๆ ครั้งนี้ถือว่าเตือนนะ จะต้องไม่ทำอีก สัญญาลูกผู้ชายไหมผมยกนิ้วก้อยขึ้นตรงหน้ายักษ์น้อย เขาพยักหน้าไวๆแล้วยกนิ้วก้อยเล็กๆมาเกี่ยวกับผม ผมเลยหอมแก้มเขาแถมไปด้วย เวลาไทโยยืนนิ่งๆแต่ว่าแก้มแดงนี่น่ารัก ผมอุ้มยักษ์น้อยมาฟัดแก้มจนเขาดิ้นหนีไปอยู่กับน้อง เด็กๆไปนั่งระบายสีอยู่ที่โต็ะเล็ก

 

            “กลับมาแล้วคัตสึโทชิเปิดประตูเข้ามา โคคิวางสีในมือแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กอ้าแขนไปเตรียมกอดทันที  ไทโยไม่รอช้าวิ่งตามไปกอดน้อง เด็กขี้อิจฉานะครับ หึหึ

 

            “ไม่เห็นวิ่งมาหาเหมือนลูกบ้างเลยคัตสึโทชิที่สลัดคราบพ่อหนุ่มหน้าตายไปหมดแล้ว พูดใส่ผมทันที ที่จริงหน้าเขาก็ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ แต่คำพูดและน้ำเสียงนี่อ้อนมาเต็มๆจนผมต้องเดินไปกอดเขาบ้าง ไทโยจ้องนิ่งๆแล้วก็ผละจากน้องมากอดผม แทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างผมกับคัตสึโทชิ

 

            “ไทโย ถอยไปคนเขาจะกอดกันเจ้ายักษ์ตัวพ่อบ่นแล้วดึงลูกตัวเองออก

 

            “ผมก็จะกอดยูจังเขาเถียงแล้วเดินมากอดผมแน่นๆ ผมกอดลูกตอบ หันไปมองหน้าคัตสึโทชิที่ดูจะเซ็ง เป็นแบบนี้ทุกวันนั่นแหละ ไม่ใช่แค่หวงโคคิ แต่ว่าหวงผมมากๆด้วย ผมอมยิ้มเมื่อพวกเขาเริ่มสู้กันทางสายตา

 

            “จะกอดเมียเข้าใจไหม เด็กขี้หวงคัตสึโทชิยิ้มแกล้งลูกแล้วก็ดันหน้าผากลูกเบาๆ ไทโยหน้าบึ้งสนิท แล้วผลักพ่อตัวเองกลับไปเบาๆ

 

            “ยูจังเป็นของไทโยเขาพูดอย่างหนักแน่น ผมหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ น่ารักอะไรอย่างนี้ ผมขยี้หัวลูกอย่างเอ็นดู ส่วนคัตสึโทชิเริ่มเปิดศึกสายเลือดกับลูกแล้ว เขาไม่ค่อยพูดเถียงกัน แต่ว่าสายตานี่ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดเลย พอเริ่มสู้สายตาพ่อไม่ได้ เขาก็ขยับมานั่งตักผมแล้วก็หอมแก้มผม จุ๊บปากผมเบาๆ ก่อนจะหันไปหาคัตสึโทชิ ..ท้าทายกันชัดๆเลยนั่น

 

            “ตัวแสบคัตสึโทชิพึมพำ ก่อนจะหันไปมองแมวน้อยที่นั่งดึงหูตุ๊กตาเล่นอยู่บนพื้น เขาคว้าตัวโคคิมาหอมแก้มแล้วก็จุ๊บปากเบาๆเหมือนที่ไทโยทำ

 

            “อ๊ะ โคจังก็ของไทโยเขากระทืบเท้าแล้วตรงเข้าไปแย่งน้องออกมา

 

            “ฮ่าๆ โอ๊ย อย่าไปแกล้งลูกสิ จะร้องไห้แล้วนั่นผมระเบิดหัวเราะออกมากับสีหน้ายุ่งเหยิงของไทโยที่กอดน้องไว้อย่างหวงแหน ตากลมนั้นปริ่มไปด้วยน้ำตา เด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก ต่อให้พยายามทำเป็นนิ่งแค่ไหน พอไม่พอใจก็จะร้องไห้แบบนี้ ผมเริ่มชินกับการหยอกของพ่อลูก ไม่สิมีแค่คัตสึโทชิหยอกอยู่คนเดียว ส่วนไทโยจะจริงจังมาก เขาลูบแก้มน้องแล้วหอมใหม่อย่างทะนุถนอม อย่างกับน้องเป็นสมบัติส่วนตัวห้ามใครแตะต้องอย่างนั้นแหละ โคคิไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เอาแต่ยิ้มหวานให้พวกผม แล้วก็เล่นตุ๊กตาต่อไป

 

            “มีอย่างที่ไหน เป็นของตัวเองทั้งสองคนเลยคัตสึโทชิเองก็ยิ้มน้อยๆแล้วขยับมาดึงผมไปนั่งตัก ไทโยปล่อยมือจากน้องแล้วรีบวิ่งกลับมา ตลกสุดๆเลย

 

            “ไม่รักไทโยแล้ว โต้ซังรักโคคิคนเดียวเขาพูดแหย่ลูก โคคิรีบเงียบหน้ามามองพวกผม แล้วก็หันไปมองพี่ชายที่ตอนนี้กำมือตัวเองแน่น ลูกน้อยใจหน่ะ ถึงเขาจะตีกับคัตสึโทชิทุกวัน แต่เขาก็ไม่อยากถูกทิ้งหรอก ผมสะกิดคนตัวโตเมื่อเห็นว่าทำร้ายจิตใจเด็กมากเกินไป แต่คัตสึโทชิเอาแต่ยิ้ม

 

            “ทชจังบ้า!ไทโยขึ้นเสียงแล้ววิ่งหนีไปบนห้อง           

 

            “อย่ารังแกนี่จังนะ โต้ซังนิสัยไม่ดีโคคิวิ่งมาตีที่เข่าของคัตสึโทชิพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาทันที ผมรีบเข้าไปโอ๋ลูกแมวน้อยที่ร้องไห้งอแง ผมมองคัตสึโทชิดุๆ ลูกร้องไห้กันหมดแล้วเนี่ย เขาก็หัวเราะแล้วจูบหน้าผากผมกับโคคิคนละที

 

            “ไม่แกล้งแล้ว โคคิไปกับโต้ซังนะ ไปปลอบใจนี่จังไงเขาขยับมาอุ้มเจ้าตัวน้อยไปเอง ตอนแรกโคคิดื้อแล้วจะกลับมาหาผม แต่พอโดนหอมแก้มและลูบหัวไปอีกสองสามทีก็ยอมนิ่ง แหม ผมเองก็รู้ว่าสัมผัสของคัตสึโทชิอ่อนโยนขนาดไหน ต่อต้านไม่ไหวหรอกครับ ผมเดินตามไปมองพ่อลูกเขาเคลียร์กันบนห้อง ตอนแรกไทโยไม่ยอมเปิดประตู ต้องให้น้องเป็นคนเรียกถึงยอมเปิด พวกผมก็รีบแทรกตัวเข้าไปในห้อง ผมกอดโคคิที่เพิ่งหยุดร้องไห้เอาไว้ แล้วก็มองพ่อลูกที่จ้องหน้ากัน

 

            “ล้อเล่นน่า โต้ซังรักไทโยอยู่แล้วเขาลูบหัวลูกอย่างอ่อนโยน

 

            “รักแล้วทำไมต้องแย่งยูจังกับโคจังด้วยเขาทำตาขวาง ผมละสงสัยกับกระบวนความคิดของเขาจริงๆเลย แต่เด็กๆก็แบบนี้แหละ คิดอะไรที่เราไม่เข้าใจ

 

            “จะแย่งได้ยังไง พวกเขาไม่ใช่สิ่งของนะ เราไม่ได้เป็นเจ้าของใครทั้งนั้น ถ้าไทโยรักน้อง รักยูจัง แล้วอยากให้พวกเขารัก ก็ต้องทำดีกับเขา ไม่ใช่เอาแต่หวงแบบนี้รู้ไหม น้องไม่ใช่ของเล่นของลูกนะ และยูจังก็เป็นแม่ของเราด้วยคัตสึโทชิอธิบายอย่างนุ่มนวล แล้วดึงผมเข้าไปกอด ผมเข้าใจแล้ว ไทโยมีพฤติกรรมเหมือนเด็กหวงของเล่น และคิดว่าผมกับโคคิเป็นของเขา ห้ามใครมาเล่นด้วยนอกจากตัวเขาเอง

 

            “ทำดีต้องทำยังไงไทโยขมวดคิ้ว ผมอมยิ้ม มันคงเป็นเรื่องซับซ้อนที่จะอธิบายให้เด็กประถมต้นฟัง แต่คัตสึโทชิไม่ได้กังวลกับเรื่องนี้เลย

 

            “เวลาที่น้องเป็นเด็กดี น้องเชื่อฟังเรา เรารู้สึกดีใช่ไหม เวลาที่น้องพูดเพราะๆด้วย เวลาที่ยูจังกอด ถ้าอยากให้เขาทำยังไงกับเรา ก็ทำอย่างนั้นกับคนอื่นและถ้าไม่ชอบให้ใครมาทำอะไรกับเรา ก็อย่าไปทำกับเขา เข้าใจไหม

 

            ผมต้องรอจนพวกเขาโตขึ้นกว่าเดิมอีกหน่อย พวกเขาจึงจะเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร ไทโยไม่ได้มีเรื่องราวกับคนอื่นแล้วอีกทั้งยังดูแลน้องได้ดีมาก และที่เยี่ยมที่สุดคือเด็กๆยอมย้ายไปนอนห้องของพวกเขา แต่ฝาแฝดก็ยังนอนด้วยกันอยู่ดี ส่วนผมก็ดีใจสิครับ ลูกเลิกตามหวงแล้ว ผมก็มีเวลาจู๋จี๋กับคัตสึโทชิทุกคืนเลย เขาก็เก่งนะครับ ฟัดผมทั้งคืนแล้วยังมีแรงตื่นไปทำงานต่อได้อีก เดี๋ยวนี้พ่อยักษ์จอมนิ่งที่ด้านชาและเหมือนคนไร้อารมณ์ตายไปแล้วครับ ผมไม่ต้องเสียแรงยั่วอะไรอีกเลย แค่อ้อนนิดหน่อย เข้าไปกอด เข้าไปหอม เดี๋ยวเขาก็จัดหนักกลับมาจนเดินเซไปเลย ชีวิตของพวกเราราบเรียบแต่ว่าแสนอบอุ่น ผมไม่เคยฝันถึงภาพนี้เลยสักครั้ง  ผมเคยคิดว่าจะต้องดูแลไคริไปตลอดชีวิต คอยดูเขาแม้ว่าเขาจะแต่งงานมีครอบครัว แต่ตอนนี้ผมมีครอบครัวของตัวเอง ได้หัวหมุนไปกับสองแสบ ได้รับอ้อมกอดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักจากเด็กๆและคัตสึโทชิ

 

            สุขกว่านี้คงหาไม่ได้อีกแล้ว รู้ไหม เวลากลางวันเขาก็ยังเหาะกลับจากที่ทำงานมาทำข้าวกลางวันและกินเป็นเพื่อนผมเหมือนเคย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี เขาก็ยังคงดูแลผมเหมือนเดิมทุกอย่างมันไม่ได้มากขึ้น แต่ไม่เคยน้อยลง

 

            “ยูเราไม่ได้ออกไปเที่ยวด้วยกันเลย ไปเที่ยวกันไหมไปกันทั้งครอบครัวคัตสึโทชิพูดกับผมในคืนหนึ่ง

 

            “มันจะไม่ดูแปลกๆเหรอ ที่เราสองคนจะพาเด็กๆไปไหนมาไหนกันผมพูดเสียงแผ่ว ตอนนี้เด็กๆโตขึ้นแล้วก็จริง แต่ยังอยู่ในชั้นประถม การที่ผู้ชายสองคนพาเด็กไปไหนมาไหนคงจะดูพิลึก อีกอย่างผมไม่เคยไปเที่ยวกับเขาจริงๆจังๆ เราอยู่กันแต่ที่บ้าน กับห้างที่ไปซื้อของใช้เข้าบ้าน  คัตสึโทชิดึงหูผมเบาๆแล้วก็ลูบลงมาที่แก้ม

 

            “จะแปลกในสายตาใครก็ไม่ต้องสนใจหรอกนะ ไปเที่ยวกับพี่นะครับ

 

            “ก็ได้ผมตอบกลับไปอย่างเขินๆ จนเด็กๆโตผมก็อยู่กับเขาอย่างนี้มาสิบกว่าปีแล้ว แต่แค่เขายิ้มให้ผมก็ยังเขินได้ทุกทีไป

 

            เมื่อผมไปบอกเด็กๆ พวกเขาก็ตื่นเต้นกันยกใหญ่ ต่างพากันเก็บกระเป๋าในวันศุกร์เพื่อเตรียมจะไปเที่ยวในวันหยุดสุดสัปดาห์ พวกเราบินขึ้นฟ้าและมองลงไปเห็นญี่ปุ่นในยามเช้าตรู่ คัตสึโทชิกอดผมไว้ ส่วนไทโยก็กอดน้องเพื่อพาเราบินไปตามทาง เราไม่ได้ไปเที่ยวห้าง ไปเที่ยวต่างประเทศ หรือสถานที่ท่องเที่ยวที่ขึ้นชื่ออะไร แค่เดินทางไปเรื่อยๆ เมื่อโคคิหรือผมสนใจอะไร เราก็จะแวะลงไปดู กินอาหารตามเมืองต่างๆ จนตกดึกเรามาจบที่โตเกียวเดินในเมืองท่ามกลางผู้คนมากมาย เราสี่คนจับมือกันไว้ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงจอแจและคนพลุกพล่าน แสงสียามราตรีของเมืองหลวง รถบนท้องถนนที่มากมาย ในขณะที่ผู้คนวุ่นวายกับการวิ่งไปมา พวกเราหยุดยืนมองรอบๆตัวและพบว่าไม่ว่าเราจะไปที่ไหน แค่มีมือที่เกาะกุมกันเอาไว้อย่างนี้ ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างมีความสุข ผมหันไปยิ้มให้กับเด็กๆที่ยิ้มตอบกลับมาเช่นกัน

 

            เราพักที่โรงแรมในโตเกียว เป็นห้องสูงสุดที่คัตสึโทชิแอบจองเอาไว้ให้ก่อนหน้านี้  ทุกอย่างไปได้สวย จนกระทั่งเมื่อเราออกจากโรงแรมตอนเช้า คัตสึโทชิไปจัดการเรื่องโรงแรม ส่วนผมและเด็กๆนั่งรอกันอยู่ที่ล็อบบี้ของโรงแรม แล้วมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับผม ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง

 

            “ไง เหมียวน้อย วันนี้มากับหนุ่มที่ไหนล่ะ ว่างหรือยัง ไปต่อกับฉันหน่อยสิเขาขยับมากระซิบที่ข้างหูผม แต่ไทโยดึงผมออกห่างจากเขาทันที

 

            “ฉันไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นแล้ว อย่ามายุ่งกันอีกเลยผมตอบไปอย่างข่มอารมณ์รังเกียจและรู้สึกแย่ เขาคงเป็นหนึ่งในคนที่ผมเคยนอนด้วย แต่ผมจำเขาไม่ได้หรอก เขาเองก็ไม่ได้ตื๊ออะไรเมื่อเห็นว่าผมพูดด้วยดีๆ

 

            “เสียดายจัง แต่ถ้าเปลี่ยนใจละก็มาที่ห้องนี้นะ แล้วเด็กๆพวกนี้ใครเนี่ยเขายื่นหมายเลขห้องมาให้แต่ไทโยแย่งไปและโยนทิ้งหน้าตาเฉย

 

            “ลูกฉัน พอใจรึยัง ไปได้แล้วผมพูดโดยไม่ได้มองหน้าเขาเลย โคคิจับมือผมแน่นเมื่อเห็นว่าคนแปลกหน้ามีท่าทีคุกคามผม เขาเดาะลิ้นแต่ก็ไม่ได้เข้ามายุ่มย่ามอะไรให้ต้องหนักใจ เขาเดินออกไปในจังหวะที่คัตสึโทชิกลับมา คัตสึโทชิเลิกคิ้วขึ้น คงจะเห็นความรู้สึกของผมว่ากำลังรู้สึกแย่แค่ไหน เขาจึงรีบเข้ามา ส่งโคคิให้กับไทโย แล้วกอดผมเอาไว้เสียเอง

 

            “มีอะไรรึเปล่าเขาถามเสียงเบาอย่างเป็นห่วง ลูบหัวผมน้อยๆ

 

            “ไม่..ไม่มีหรอกผมสูดหายใจเข้าก่อนจะส่งยิ้มไปให้คัตสึโทชิ ก็แค่เจอคนในอดีตนิดหน่อย ผมไม่จำเป็นต้องเอาเรื่องพวกนั้นมาทำให้ตัวเองรู้สึกแย่อีกแล้ว ผมรู้ว่าต่อให้บอกไปคัตสึโทชิก็จะยิ้มให้ผม และจับมืออย่างนี้ไม่ไปไหน ผมจึงไม่มีอะไรต้องเป็นกังวล ผมยิ้มออกมาด้วยใจจริงเมื่อรู้ว่าตัวเองโชคดี มีคนที่รับได้ทุกอย่างที่ผมเป็น ละทิ้งทุกอย่างที่ไม่ดีของผมไว้เบื้องหลัง ผมกอดตอบคนรัก แล้วผละออก ผมไม่ใช่ยูที่เอาแต่โทษและรังเกียจตัวเองอีกต่อไปแล้ว ผมเติบโตขึ้น และจะเดินอย่างมั่นคงไปพร้อมกับคัตสึโทชิ และอีกสองมือเล็กในมือของผม

 

            “วันนี้จะพาไปสวนสนุกนะดีไหมคัตสึโทชิก้มลงพูดกับเด็กๆ

 

            “ดีเลย โคจังไม่เคยไป เพื่อนๆเล่าให้ฟังว่าสนุกมาก โคจังอยากไปแมวน้อยยิ้มกว้างให้เขาแล้วก็กอดแขนใหญ่อย่างอ้อนๆ

 

            เราจึงมาอยู่ที่สวนสนุก พาเด็กๆไปเล่นโน่นเล่นนี่ทั้งวันจนผมเองก็เหนื่อยอ่อนไม่น้อย แต่ผมมีความสุขเมื่อได้เห็นโคคิยิ้มอย่างร่าเริง และเห็นคัตสึโทชิกับไทโยที่อมยิ้มอยู่ตลอดเวลา จนถึงเวลาสวนสนุกจะปิด ขบวนพาเหรดของเหล่ามาสคอตและเจ้าหญิงเดินเรียงรายกันออกมา ผู้คนมากมายกรูกันไปดู มือของผมหลุดออกจากมือของเด็กๆ และผมไม่ได้ตัวสูง ผมจึงมองอะไรไม่เห็นนอกจากผู้คนที่มากมาย ผมกระวนกระวายและรีบเดินไปมาเพื่อมองหาร่างสูงและเด็กๆอย่างเป็นห่วง เสียงผู้คนที่หัวเราะอย่างเบิกบานทำให้ผมสบายใจได้ว่าอย่างน้อยก็คงไม่มีเรื่องอะไรร้ายแรง แค่ผลัดหลงกัน ผมเดินแยกตัวออกมาจากคนจำนวนมาก เพื่อจะได้มองเข้าไปถนัดๆ แต่ก็ยังมองไม่เห็นใคร ผมยืนพิงอยู่กับต้นไม้หลากสีสันที่ทางสวนสนุกเอาไฟหลากสีมาพันไว้  จู่ๆก็มีมาสคอตแมวตัวหนึ่งเดินมาหาผมพร้อมกับลูกโป่งใหญ่สีขาวมีตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นอยู่บนลูกโป่ง

 

ผมชอบเวลาคุณยิ้ม

 

ยังไม่ทันได้ถามอะไรมาสคอตตัวนั้นก็ส่งรูปถ่ายโพลารอยด์มาให้ เป็นรูปที่ผมอุ้มโคคิขึ้นมาและเราก็หัวเราะให้กัน รูปวันนี้?

 

เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งไปผมจะคว้าตัวมาสคอตนั้นไว้แต่ก็ไม่ทัน ผมวิ่งตามเขาไป ตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย เพราะผู้คนพากันไปดูพาเหรดที่อีกฝั่งหนึ่ง มาสคอตวิ่งหายเข้าไปในเขาวงกต ผมก้าวเข้าไปไม่กี่ก้าว ก็ต้องชะงักเท้าแล้วยืนนิ่ง ลูกโป่งที่ลอยอยู่กลางอากาศจนมองไม่เห็นทางเดิน บนลูกโป่งพวกนั้นมีตัวอักษรเช่นเคย

 

ผมชอบเวลาที่คุณคอยจับมือผมไว้

 

พออ่านจบลูกโป่งพวกนั้นก็ลอยขึ้นฟ้า ยังเหลือลูกโป่งอีกมากมายที่เต็มไปด้วยตัวอักษร ผมอมยิ้มเมื่อรู้ว่าเป็นฝีมือของใคร รูปโพลารอยด์อีกใบปลิวมาเข้ามือผม เป็นรูปที่ผมจับมือกับคัตสึโทชิตอนที่มองลูกขึ้นไปเล่นม้าหมุน พอผมเงยหน้าลูกโป่งอีกชุดหนึ่งก็ลอยมาใกล้ๆ ผมหน้าแดงทันทีเมื่ออ่านจบ

 

ผมชอบเวลาที่คุณทำให้หัวใจผมเต้นแรง

 

โทชิ..ผมพึมพำชื่อเขาเบาๆ  เขินจนจะมุดเข้าไปในพุ่มไม้แล้ว ผมเดินไปไหนไม่ได้ เมื่อลูกโป่งชุดใหม่พากันขยับเข้ามาตรงหน้าอีก

 

คุณทำให้ชีวิตที่ว่างเปล่าของผมและตามมาด้วยอีกชุด

 

มีความหมาย

 

ผมเกาแก้มตัวเองไปมาอย่างไม่รู้จะทำอะไรดี ลูกโป่งพวกนั้นลอยขึ้นไปบนฟ้าพร้อมๆกันนับร้อยลูก เผยให้เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกโป่งที่มากมายนั่น ผมแปลกใจนิดหน่อย ไคริ ฮิโรโตะ นาโอะจัง เรียวเมย์ ไอ คุโร่ ริวทาโร่ นาระ และพี่ก้องยืนยิ้มให้ผมอยู่ตรงนั้น พวกเขาทำหน้าตาเจ้าเล่ห์แล้วก็หันหลังให้ บนเสื้อของพวกเขามีอักษรคนละตัวสองตัว เรียงต่อกันเป็นประโยค

 

人生最大の記念日を作ろうか

 

มาร่วมสร้างวันแห่งความทรงจำครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตกันไหม

 

ผมยืนอึ้งอยู่ที่เดิม จนพวกเขาขยับออกไปด้านข้าง โคคิกับไทโยยิ้มให้ผมอยู่ด้านหลังพวกเขา เด็กๆเดินมาหาผมแต่ไม่ใกล้มากนัก พวกเขาหยุดแล้วหยิบของในกระเป๋ากันอย่างรีบเร่ง ท่าทางตั้งใจทำให้ผมยิ้มกว้างออกมา ตุ๊กตาตัวโตที่ผมเคยเย็บให้พวกเขา ตุ๊กตาแมวและตุ๊กตายักษ์ที่ตอนนี้พวกมันใส่เสื้อคนละตัว ในมือของโคคิมีตุ๊กตาที่ใส่เสื้อ

 

 結婚してและในมือของไทโยคือคำว่า ください           

 

แต่งงานกับพี่นะเสียงทุ้มดังอยู่ข้างหูพร้อมทั้งอ้อมกอดที่กอดผมแน่น เขาพูดสิ่งที่อยู่บนเสื้อของตุ๊กตาสองตัวนั้น

ผมนิ่งอย่างหมดคำพูดหัวใจเต้นแรงจนจะระเบิดออก คัตสึโทชิหมุนตัวผมไปหา แล้วเปิดกล่องแหวนเล็กๆออกมา ไม่ใช่แหวนเพรชเม็ดโต ไม่ใช่ของที่มีค่ามากมายอะไร ก็แค่แหวนสีเงินวงหนึ่ง แต่ทำให้ผมโถมตัวเข้ากอดเขาแล้วตอบว่า

 

ตกลง

 

เสียงเฮของทุกคนดังขึ้นจากนั้น คัตสึโทชิจูบผมเบาๆแล้วผละออก จับมือผมไว้ในมือของเขา ใส่แหวนวงนั้นให้ผม ผมจึงหยิบแหวนอีกวงที่ข้างๆกันนั้นขึ้นมาสวมให้เขา เสียงพลุดังจนผมสะดุ้ง ผมหันไปมองท้องฟ้าก็เห็นพลุถูกจุดจากทางขบวนพาเหรด พลุมากมายหลายสีเต็มท้องฟ้าไปหมด ไทโยและโคคิตรงเข้ามากอดผมด้วย ทุกคนวิ่งกรูกันเข้ามาหัวเราะและยิ้มให้ผม

 

ลุ้นตั้งนานว่าจะทันก่อนพลุมาไหม กะได้จังหวะเป๊ะเลยริวทาโร่ยิ้มร่าแล้วบีบมือผมอย่างยินดี ผมไม่รู้เลยว่าพวกเขานัดรวมตัวกันมาทำอะไรอย่างนี้ให้

 

เพราะว่ามิ้น ..เอ่อ ยูช่วยพวกเราเอาไว้มากจริงๆ ทำให้ผมสมหวังในรัก และคอยดูแลไคริมาตลอด เราตั้งใจกันทำวันนี้ให้เป็นวันที่สุดของยู ตอบแทนกับความรักที่นายให้พวกเรานะนาโอะจังขยับมาพูดกับผม และเข้ามากอดผมไว้

 

ยินดีด้วยนะ รักนายนะไคริพูดขึ้นแล้วก็กอดผมอีกคน

 

ขอบคุณผมพูดได้แค่นั้นเมื่อน้ำตาพาลจะไหลออกมา

 

เราอยู่กันมาตั้งนานแล้ว แต่พี่ไม่เคยทำอะไรโรแมนติกให้เลย พี่หวังว่ายูจะชอบ ..และตอนนี้เราก็แต่งงานกันแล้วนะ เราเป็นคู่รักกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว พี่อาจให้ยูได้เท่านี้ แต่พี่สัญญาว่าจะรักยูไม่ว่าจะผ่านไปอีกสิบปี อีกร้อยปีจากวันนี้ พี่จะเหมือนเดิมเขาลูบแหวนบนนิ้วของผมเบาๆ แล้วดึงผมเข้าไปจูบอีกครั้ง

 

เป็นคราวของผมบ้างแล้ว ที่ได้รับความรักคืนมาจากพวกเขา ความรักที่ผมได้เคยให้ไป ผมยิ้มทั้งน้ำตา น้ำตาที่มาจากความตื้นตันและดีใจ

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく


จริงๆ สามารถจบตอนที่ 24 นี้ได้เลย แต่เดี๋ยวจะแถมเล็กๆน้อยๆ เป็นตอนที่ 25 ให้ค่ะ
น้องแมวและพี่ยักษ์ผ่านอะไรด้วยกันเยอะเลย แต่ในที่สุดคนที่ทุ่มเทความรักอย่างน้องแมว ก็มีคนทุ่มเทกลับแล้ว
และยังมีเด็กๆที่น่ารักอีกด้วย ครอบครัวสุขสันต์อะไรอย่างนี้


ตอบคอมเม้นกันบ้าง

minmin >> อย่างริวทาโร่ไม่เรียกโคแก่กินหญ้าอ่อนแล้ว เพราะแก่กว่านาระเป็นร้อยๆปีเลยนะ ฮา

S e L u O n l y , MaMa_Meaw  >> เก็บกดมากไม่มาก ก็กลางแจ้งกันเลยล่ะค่ะ 555

WIMIM >> ฮือ แปลไม่ออกค่ะ 

เป็ดตอน >> ยักษ์น้อยขี้หวง แต่ยักษ์น้อยก็เติบโตขึ้นเป็นยักษ์ที่ดีได้แน่นอนค่ะ คุณพ่อดี คุณแม่ดีเนอะ อิอิ 

Jiap Jiap >> มาแล้ววว จะจบแล้วด้วย ฮือ  

Kauwyeah >> โคคิตัวน้อยไม่รู้เรื่องรู้ราว โดนไทโยปลุกมาให้ร้องไห้ขัดจังหวะตลอด 555 

โกโก้ มิลค์ >>  อย่าลืมว่าน้องแมวชอบการสัมผัสมาก พอห่างเหินไปนาน ก็ทนไม่ไหวค่ะ = .. = // ดีใจนะคะที่ชอบนิยายของเรา จริงๆถนัดบทดราม่ามากเลยนะ แต่เดี๋ยวจะหนักเกินไป มาเบาๆ พอกรุบกริบดีกว่าเนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1629 zelef (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 20:21
    โอัย อิ่มอกอิ่มใจมาก น้ำตาซึมเลย อะไรมันจะอบอุ่่นแฮปปี้เอนด์ขนาดนี้
    #1,629
    0
  2. #1624 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 19:31
    ฮืออออ แฮปปี้เอนดิ้งกันทุกคนทุกคู่แล้ว โดยเฉพาะน้องแมวเหมียว ทุกคนมอบความรักให้หนูจนล้นเลยน้าา คิคิคิ
    #1,624
    0
  3. #1533 Nantashi (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:13
    ในที่สุด... ยูจังตัวน้อยของพรี่ /หลบสายตาพิฆาตจากโทชิ/ ได้รับความรักแล้วนะ ดีจัง
    #1,533
    0
  4. #1441 itzmeboombim (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 13:34
    สิ่งที่ยูทำให้ทุกคนที่ผ่านมามันไม่หายไปนะ ทุกคนรู้สึกขอบคุณ มีความสุขกันถ้วนหน้า
    #1,441
    0
  5. #1296 InLove (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 01:50
    โอ๊ยซึ้งมาก จะร้องไห้ ;_; ดีใจกับยูมากๆเลยนะ ไม่รู้จะเม้นอะไรเลยนี้ในหัวตันไปหมดแล้ว ฮืออออ
    #1,296
    0
  6. #1209 baekbow (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 21:40
    โอ๊ยยยย หวานเวอร์ โคตรซึ้งอ่ะ เป็นคู่ที่ฟินสุดแหละ ความอบอุ่นมีตั้งแต่ตอนแรกและเชื่อว่าถึงตอนสุดท้าย จริงๆนี่ก็เป็นฉากจบได้แล้วนะ แต่มีอีกใช่ไหม งั้นอ่านต่อ 5555
    #1,209
    0
  7. #1088 Kisa Nangi Kiss (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 21:26
    เพิ่งอ่านทั้งหมดจบค่ะ สนุกมากๆเลยค่ะ อยากอ่านต่อเร็วๆ ค่ะ
    ถึงจะมีตอน ยู กะ นาโอะ น่าสงสาร แต่ความฟินมันแทนที่ไปหมดเลยค่ะ มีความสุขจัง ><
    #1,088
    0
  8. #1079 Bennie_ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 01:02
    แต่งงานในสวนสนุก โรแมนติกอ่าา ทุกคนมารวมตัวกันหมด ขบวนพาเหรด ลูกโป่ง พลุ ทุกอย่างลงตัวสุด ๆ ฟินนนนนน
    #1,079
    0
  9. #1044 Whatever it is (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 22:17
    น่ารักอะ ดีใจที่ยูมีความสุข
    #1,044
    0
  10. #1043 โกโก้ มิลค์ (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 15:03
    โอ้ยยยย ชอบพี่น้องยักษ์แมวมากกกก น่ารักอะไรเบอร์นั้น โคคินี่น่าฟัดมากแบบปริ่มอ่ะ ไทโยก็หวงจังเลยหวงทุกคนยกเว้น ทชจัง 555555555555
    #1,043
    0
  11. #998 fe&font (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 18:57
    ชอบฉากลูกโป่งมากเลยค่ะ อ๊ากกกกกกก
    โรแมนติกมากอ่ะ
    #998
    0
  12. #997 MaMa_Meaw (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 07:39
    กลัวโทโยจับ โอก้าซังกดตอนโตจัง 555555
    #997
    0
  13. #996 เป็ดตอน (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 18:14
    แฮปปี้ แอนดิ้งมากๆ คือฟินนกับความโรแมนติกของพี่ยักษ์ อิจน้องแมวแล้วนะ 555 ระวังน้าจะแย่งพี่ยักษ์มาให้ได้ 5555
    #996
    0
  14. #995 minmin (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 13:29
    ชอบมากเลยพ่อลูกคู่นี้แสบๆทั้งนั้น ตอนจบคือเริดคือละมุน อิน ฟิน เขินตาม น่ารักมากเลย

    ถ้าตอนนี้คือจบเลยจะโอเคมาก แต่ถ้าจะมีอีกตอนก็ไม่ขัด คืออยากให้มีอีกหลายๆตอน
    #995
    0
  15. #994 thifu:') (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 09:43
    ครอบครัวสุขสันต์ ! แฮปปี้แอนดิ้งแบ้วว พอมีรุ่นลูกมาก็อยากให้มีภาคต่อ ถถถถ เด็กๆน่ารักกก
    #994
    0
  16. #993 Cake Exo 12 (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 08:42
    อ่านแล้วเขินจดมุดอยู่ในผ้าห่ม ทำไมโทชิโรแมนติกแบบนี้ โอ้ยย! >< ยูโชคดีจัง
    #993
    0
  17. #992 S e L u O n l y (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 08:38
    happy endingggggggggg?g
    #992
    0
  18. #991 ganako (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 07:16
    ไม่ว่าเมื่อรัยพี่ยักษ์ก็ทำเราเขินตลอด >//<
    #991
    0
  19. #990 Jiap Jiap (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 07:05
    รอตอนต่อไปจ้า
    #990
    0