[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 73 : ภาค 3 ตอนที่ 19

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,913
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    30 ม.ค. 59


19

 

( :: ริวทาโร่ :: )

 

            ผมเป็นมังกร .. ที่มีชีวิตอยู่มาใกล้เคียงกับคำว่าอมตะ อายุจริงของผมอยู่ได้เป็นพันๆปี แต่จะลดลงเรื่อยๆเมื่อให้พรกับคนอื่น พ่อของผมเป็นมังกรเซริว มังกรประจำทิศตะวันออก ซึ่งเป็นหนึ่งในเทพปกครองสี่ทิศของญี่ปุ่น นั่นทำให้ผมมีพลังล้นเหลือ แต่ว่าตามกฎของเทพแล้ว เราไม่อาจเข้ายุ่งเกี่ยวกับมนุษย์เกินกว่าจำเป็น เพราะจะทำให้เกิดการผิดธรรมชาติ พ่อของผมจึงเป็นเทพที่ไม่ได้ให้พรที่ใหญ่โตอะไรนัก นอกจากควบคุมสมดุลธรรมชาติและป่าไม้

 

และตามประสาเทพ เขามีลูกอีกเป็นโขยง พวกเรามีพลังมากแต่ถ้าใช้เพื่อการฆ่าฟันผู้อื่น อายุขัยของเราก็จะหดหายไปเช่นเดียวกับการให้พร นั่นทำให้มังกรที่หยิ่งผยองหลายตัวล้มหายตายจาก มังกรอย่างผมจึงเปรียบเสมือนเทพอสูร สามารถทำให้ความปรารถนาของผู้คนเป็นจริง แต่แลกกับการชดใช้ด้วยชีวิต เมื่อให้พรจนมากพอแล้ว ชีวิตของผมก็จะจบลง แต่ผมยังไม่เคยให้ใครมากนักหรอก ผมถึงได้อยู่มาจนถึงวันนี้ เรื่องพรเล็กน้อยๆไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าเป็นพรเกี่ยวกับอายุขัยหรือการทำให้คนที่ป่วยหนักหายนั้นทำให้อายุผมหดลงอย่างรวดเร็วเลยทีเดียว ผมจะกินมนุษย์หรือไม่กินก็ได้มันไม่ได้จำเป็นต่อร่างกาย แถมผมยังสามารถใช้มนตร์เพื่อแอบมองใครก็ได้ตามแต่ใจผมจะต้องการ อย่าถามเลยว่าเคยใช้ทำเรื่องทะลึ่งๆไหม ทำบ่อยจนแทบไม่มีความรู้สึกแล้ว ผมเลยต้องเลิกๆแล้วหันมาปฏิบัติจริงดีกว่าแอบดู

 

            ผมรู้จักกับฮิโรโตะและคัตสึโทชิได้ ก็เพราะว่าผมเบื่อ การต้องมองโลกที่เปลี่ยนแปลงไปแต่ละยุคสมัยมันน่าตื่นเต้นก็จริง ผมไปทั่วโลก ปลอมตัวลงไปประเทศโน้นประเทศนี้ อยู่จนไม่มีอะไรจะทำแล้ว แต่เวลาในแต่ละวันช่างเชื่องช้าเมื่อผมได้แต่นั่งๆนอนๆมองมัน ผมจึงกลับมาที่ญี่ปุ่นด้วยร่างแปลงเด็กมัธยมใสซื่อ และหนีบเอาลูกชายของการาสุเทนกุไปด้วย ตระกูลของเขาก็รับใช้พ่อของผม นั่นทำให้ผมแค่เพียงเอ่ยปาก พ่อของฮิโรโตะ ก็ส่งลูกของเขาให้ไปโรงเรียนกับผม

 

            มันเป็นช่วงเวลาที่สนุกสนานดี และผมก็ตีเนียนเหมือนกลับเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง ฮิโรโตะเป็นเด็กดี และเขาสมควรกับที่สิ่งได้รับตอนนี้แล้ว เขามีคนรัก และมีครอบครัวที่ดี ขณะเดียวกันผมก็รู้จักกับคัตสึโทชิที่คอยเข้าช่วยเหลือบ้านของฮิโรโตะเมื่อยามจำเป็น ผมเคยเห็นเขาบ้างแล้ว ยามที่ชาวบ้านขับไล่กลุ่มยักษ์ ผมเห็นเขาโดนขับไล่บ่อยครั้งเหลือเกิน แต่เขาไม่เคยลงมือทำร้ายคนที่ทำอย่างนั้น เขากลับหลบหนีไปเรื่อยๆทั่วญี่ปุ่น หลบตามป่าที่ยังพอหลงเหลือ พอได้เข้าใกล้ชิดเขามากขึ้น กลับไม่ได้รู้สึกว่าใกล้ชิดเท่าไหร่ เพราะเขาปิดตัวเอง และไม่ค่อยพูด ทำเหมือนตัวเองเป็นก้อนหินที่ไม่ได้มีความรู้สึกอะไร

 

            ผมจับได้ว่าเขาเปลี่ยนไป ก็ตอนที่เขาหายไปจากญี่ปุ่น ผมเลยตามไปสอดส่องอีกทีด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็พบว่าเขาตามติดชีวิตลูกแมวน้อยน่ารัก ตามติดตั้งนานแต่ก็ไม่คิดจะทำอะไร ผมเลยลุ้นไม่ขึ้น ไม่คิดว่าวันนี้พวกเขาจะมาอยู่ด้วยกันจนได้ ผมล่ะนับถือในตัวเขาเลย

 

            ตอนนี้ผมเลยได้แต่มองเด็กๆที่มีชีวิตที่ดีกันแล้ว รู้สึกเหมือนลูกสาวออกเรือนเลยแหะ ทั้งๆที่ผมไม่ได้เลี้ยงพวกเขามา และอยู่ด้วยกันในระยะเวลาที่แสนสั้น แต่ผมก็เอ็นดูพวกเขา และคาดหวังจะเห็นพวกเขามีความสุข ส่วนตัวผมนั้นไม่ได้คิดอยากมีครอบครัว เพราะครั้งหนึ่งนั้นผมเคยตกหลุมรัก ยิ่งรักมากก็ยิ่งเจ็บมาก เมื่อระยะเวลาแห่งความสุขสำหรับมังกรอย่างผม มันเร็วเหมือนแค่กระพริบตา เพียงไม่นานความสุขเหล่านั้นก็ตายจากไป

 

เรียวเมย์เคยหวาดกลัวกับสิ่งนี้ แต่ชีวิตของเขามันสั้นกว่าผมมากนัก ผมจึงอยากให้เขาได้รักกับนาโอยูกิ อย่างที่มันสมควรจะเป็น ในขณะที่ผมก็พยายามที่ไม่ถลำลึกลงไปกับใครอีกเช่นกัน ผมมีพลาดบ้างสองสามครั้งเมื่อผมไปตามประเทศต่างๆ ผมตกหลุมรัก มีครอบครัว และพวกเขาก็จากไป ผมพอแล้วกับการมองดูคนรักค่อยๆหายไปทีละคน ผมจึงเลิกคิดที่จะมีครอบครัว ไม่มีปีศาจที่ไหนที่มีอายุยืนยาวเท่ามังกร และมังกรก็มีน้อยนัก และไม่มีใครเลยที่ผมรัก ผมเลยใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย อยากจะทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องสนใจใคร

 

            ตอนนี้ผมนั่งมองดาวอยู่ที่ระเบียงบ้านของฮิโรโตะ ผมช่วยพวกเขาดูแลรอบบ้านในยามกลางคืน พวกเขาดูแลตอนกลางวัน พวกเขารู้ดีว่าผมจะอายุสั้นหากใช้มนตร์ไปเรื่อยเปื่อย จึงไม่ค่อยขอร้องนัก ถึงผมจะบอกว่าขออะไรมาก็ได้ก็ตาม ผมก็เบื่อชีวิตจะแย่แล้ว ถ้าอายุหดสั้นลงก็คงจะดีไม่น้อย

 

            “ริวทาโร่!จู่ๆเสียงทุ้มหนักของคัตสึโทชิก็ดังมา พร้อมกับร่างใหญ่ยักษ์ที่เหาะมาหยุดตรงหน้าผม สีหน้าเคร่งเครียดของมันทำให้ผมลุกขึ้นยืน

 

            “เป็นอะไร เมียหายเรอะผมก็พูดล้อเล่นไปอย่างนั้นเอง เพราะรู้ว่าเขาออกไปหาเจ้าแมวดำนั้นที่ศาลเจ้าของเรียวเมย์ แต่สีหน้าที่ได้รับกลับมาทำให้ผมรู้ว่า โคอิเคะ ยูได้หายไปจริงๆเสียแล้ว

 

            “หาเขาทีคัตสึโทชิพูดห้วนสั้น แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

 

            ผมพยักหน้าแล้วเดินออกไปยังที่โล่งกว้างในสวน ร่ายมนตร์จนมีกระจกบานใหญ่โผล่ขึ้นมากลางอากาศ มันเป็นควันสีดำลอยวนอยู่ด้านในกระจก ผมต้องใช้พลังมากเหมือนกันในการตามหาเขา ผมร่ายมนตร์ซ้ำเข้าไปอีกเพื่อให้ผลปรากฎออกมาเร็วๆ แต่มันไม่เร็วขนาดนั้นเพราะว่านี่เป็นมนตร์ชั้นสูง ต้องรออย่างน้อยก็ยี่สิบนาที คัตสึโทชิไม่อาจทนรอได้

 

            “เดี๋ยวกูไปบอกเรียวเมย์ให้ส่งจิ้งจอกออกตามหาด้วยเขาพูดขึ้นแล้วก็รีบเหาะออกไปอีกครั้ง ผมพยายามเร่งแล้วแต่ไอดำยังคงคลุมไปทั่ว จนกระทั่งเขากลับมาที่นี่อีกครั้งพร้อมกับไคริและเรียวเมย์ แต่ภาพไม่ชัดขึ้นเลย

 

            “มันใช้เวลานาน พวกมึงออกไปตามหากันก่อนดีกว่าผมเริ่มเป็นห่วงแมวน้อยนั่นขึ้นมาเหมือนกัน เทียบกับพวกเราทั้งหมดแล้ว เขาอ่อนที่สุดเลย

 

            “ฝีมือไม่ธรรมดา จิ้งจอกที่ศาลหายไปสิบเอ็ดตัว ฉันต้องกลับไปดูนาโอยูกิและเด็กๆที่เหลือก่อน คงไปตามด้วยไม่ได้ ไคริอยู่กับฮิโรโตะที่นี่ สถานการณ์ไม่ค่อยปลอดภัยแล้วเรียวเมย์พูดเสียงเครียด ผมนิ่งฟัง สิบเอ็ดตัวเลยเหรอ แถมยังเอาแมวดำไปอย่างเงียบๆอีก คงไม่ใช่องเมียวจิ ผมว่าเป็นปีศาจด้วยกันนี่แหละ

 

            “งั้นเดี๋ยวกูย้ายไปที่ศาล มีอะไรจะได้ตั้งรับกันทัน

 

            จากนั้นเราก็แยกย้าย ผมไปร่ายมนตร์ต่อที่ศาลเจ้าอินาริ ในขณะที่เรียวเมย์ส่งจิ้งจอกออกไปนานมากแล้วแต่ไม่มีตัวไหนกลับมาเลย คัตสึโทชิเองก็บินกลับมาหลังจากหายไปหลายชั่วโมง กลับมาพร้อมแผลเล็กน้อย

 

            “ไปโดนอะไรมาล่ะ

 

            “องเมียว เสียเวลาชะมัด เจอยูหรือยังคัตสึโทชิเริ่มไม่นิ่งเหมือนเคย เขาดูเครียดๆและหันไปหาเรียวเมย์ เจ้าจิ้งจอกส่ายหน้า พระอาทิตย์กำลังจะขึ้น ไม่รู้ว่าแมวดำหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะกว่าคัตสึโทชิจะออกจากที่นี่ก็เกือบๆตีสองแล้ว ติดจัดการปีศาจแปลกๆที่เข้ามาจู่โจมบ้านของฮิโรโตะ ตอนนั้นมันไม่ยอมให้ผมช่วยเลยสู้กันยืดเยื้อ กว่าจะรู้ตัวอีกทีเมียหายไปซะอย่างนั้น

 

            “มันไม่มีเหตุผลที่จะมีใครต้องการตัวเขาเรียวเมย์พึมพำ

 

            “นั่นสิ เขาเป็นแค่แมวดำ ถ้าจะขโมย น่าจะเป็นนาโอยูกิเสียมากกว่า แล้วมึงก็ไม่ได้มีศัตรูเป็นพิเศษนี่ ใช่ไหมคัตสึโทชิผมหันไปถามเจ้ายักษ์

 

            “กูไม่สนว่ามันมีเหตุผลอะไร กูสนแค่ว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงแล้ว บ้าจริง ไม่น่ายอมให้เขาอยู่ที่ศาลเลย กูไม่ได้ร่ายมนตร์ป้องกันให้เขาด้วย ไม่อย่างนั้นตอนที่มีคนพาเขาไป กูคงรู้ตัวแล้วเขาถอนหายใจ แล้วกำหมัดแน่น ผมรู้สึกได้ว่าถ้ามีคนพาน้องเหมียวไปทำอะไรไม่ดีเข้าละก็ คัตสึโทชิได้อาละวาดหนักแหง ผมรีบเร่งมือจนควันดำๆในกระจกเริ่มจางในที่สุด ทุกคนเห็นสีหน้าของผมจึงขยับตัวเข้ามามองยังกระจกมนตร์ของผม ผมไม่ได้ใช้มันมานาน จึงทำให้เสียเวลาอย่างนี้

 

            เริ่มแรกผมเห็นใบหูสีดำและค่อยๆถอยออกมาเป็นใบหน้าที่ขาวซีดของแมวน้อย ไหล่บางเปล่าเปลือยที่โผล่พ้นผ้าห่ม และร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับอีกที

 

            “อย่าดื้อไปหน่อยเลย ฉันให้นายนอนสบายๆมาทั้งคืนแล้วนะลูกแมวน้อย มันถึงเวลาที่ต้องเป็นของฉันได้แล้วหางพองฟูสีน้ำตาล และใบหูนั่นทำให้ผมรู้ทันทีว่าคนที่ทาบทับตัวเมียเพื่อนอยู่คือคาไมทาจิ และลูกแมวน้อยก็กำลังร่ายมนตร์ กางเล็บ และดิ้นหนีสุดกำลัง แต่พลังของแมวปีศาจเก่งกาจแค่เรื่องดึงวิญญาณออกจากร่างมนุษย์เท่านั้น ย่อมเทียบไม่ได้กับคาไมทาจิ เผ่าพันธุ์นักสังหาร

 

            ก่อนที่จะมีใครขยับตัว ก็ได้ยินเสียงตบดังสนั่น ผมเบิกตาโตเมื่อเห็นคาไมทาจิที่ตัวใหญ่กว่ายูเกือบเท่าตัวเริ่มลงมือทำร้ายร่างกายคนที่ตัวเล็กกว่ามาก แค่ตบเฉยๆ ตัวเจ้าแมวดำก็แทบจะปลิวอยู่แล้ว แต่นี่เล่นมนตร์ด้วย คงเพราะเขาไม่ยอมง่ายๆ ทำให้คาไมทาจิที่มีอารมณ์ฉุนเฉียวเป็นปกติ เริ่มหงุดหงิดและทนไม่ไหว เขาโดนทุบตีทั้งจากมือและมนตร์ของมัน แถมมันยังก้มลงจูบและดึงขาเล็กออกจากกัน ไม่ต้องเสียเวลาเดาก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

 

            “คัตสึโทชิ! เฮ้ย มันไปแล้วเรียวเมย์ร้องขึ้น

 

            ผมหันไปมองเห็นเพียงหลังไวๆที่เหาะไปบนฟ้า ผมรีบขยายภาพออกจนเห็นว่าเป็นที่ไหน .. ป่าต้องห้าม นี่มันจะไปสู้กับปีศาจเป็นฝูงด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ

 

            “เดี๋ยวกูไปเอง เรียวเมย์ให้อินุงามิมากับกูผมออกตัว เมื่อคิดว่าถ้ายกกันไปหมดคงจะอันตรายกว่า ถ้าหากองเมียวเข้าโจมตีตอนที่พวกเราออกไป ปีศาจที่มาขออาศัยความเก่งกาจของเรียวเมย์คงจะตายหมดแน่ ผมต้องให้เรียวเมย์และนาโอยูกิอยู่ที่นี่ ผมรอไม่นานอินุงามิก็ออกมา ผมจับมันให้เหาะขึ้นฟ้าไปด้วย และฝากเรียวเมย์ขอแรงไคริให้ตามมาอีกคน

 

            ผมไปถึงหน้าทางเข้าป่าต้องห้าม ก็เห็นคัตสึโทชิถูกรุมจากแมงมุมเป็นฝูง และไหนจะลมที่รุนแรงจนตัวเขาถูกบาดไปหมดทั้งหน้า แต่เขากลายร่างจนตัวสูงใหญ่กว่าปีศาจพวกนั้นทั้งหมด พร้อมทั้งเอากระบองขนาดใหญ่ฟาดเข้าที่บ้านเล็กๆซึ่งเรียงรายอยู่จนหลังคาปลิวกระเด็นออกไปหมด ในบ้านหนังหนึ่งนั้น ผมเห็นเจ้าแมวที่กำลังถูกคาไมทาจิรังแก .. เรามาช้าไป เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้นเอง

 

………………………………………………….

 

( :: ยู :: )

 

            ผมได้ยินเสียงดังที่ข้างนอกนั้น แต่คาไมทาจิไม่หยุดเลย เขาแค่ชะงักนิดหน่อย ก่อนจะกระชากตัวผมที่พยายามหนี ผมโดนเขาตบและต่อยจนจุก ลมที่กระแทกเข้าใส่ผมก็ทำให้ผมไม่มีเสียงจะร้องขอความช่วยเหลืออะไรได้

 

            วินาทีที่ตัวเขาแทรกเข้ามา ผมไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว แต่ก่อนที่มันจะเจ็บไปมากกว่านี้ หลังคาของบ้านปลิวกระเด็นออกไป ร่างใหญ่ยักษ์และดวงตาแดงก่ำสามดวงปราดมองมาจนเจอผม คาไมทาจิแสยะยิ้มและกระแทกเข้ามาทันที ร่างทั้งร่างของผมกระตุก ผมดิ้นสุดแรงแม้ว่ามันจะไม่ช่วยอะไรเลย

 

            “มาตามเมียหรือไง มาทันดูอะไรดีๆพอดีเลย

 

            “โทชิผมพูด แต่ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงหยุดนิ่งอย่างนั้น มองผมในสภาพที่ไม่น่าดูนี่ .. แต่แล้วผมก็เห็น เส้นใยขาวๆที่รอบตัวเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า และแมงมุมสีดำที่ปีนขึ้นไปบนตัวเขานับร้อย ดวงตาของเขาที่เจ็บปวดและโกรธแค้นอย่างปิดไม่มิด ทำให้ผมทนไม่ได้ ผมทนมองไม่ได้ ผมกางเล็บออกจนยาวที่สุด แล้วแทงเข้าตรงหัวใจของคนตรงหน้า มันแทงลงไปได้แค่นิดเดียวเท่านั้น คาไมทาจิอีกตัวก็โผล่ออกมากระชากแขนผมออกและฟันแขนผมด้วยเคียวที่แสนคม เขาฟันแขนผมทั้งสองข้างจนเลือดกระเด็นออกไปเลือดตัวคนที่ทาบทับผมไว้แล้วตัวผมเอง ลมแรงก่อตัวขึ้นเหมือนพายุ มันก่อขึ้นรอบตัวของคัตสึโทชิที่พยายามหลุดออกจากมนตร์ของแมงมุม

 

            “โทชิ อย่ามอง ได้โปรดผมสะอื้น เสียงออกไปแค่เพียงแผ่วเบาเท่านั้น

 

            “ไม่ต้องห่วง ไอ้หนูเสียงอีกเสียงหนึ่งโผล่ขึ้นใกล้ตัวผม พร้อมกับดวงตาสีเขียวและผมสีแดงดั่งไฟ คาไมทาจิขยับออกจากตัวผมในทันที เขาคว้าตัวผมจะดึงไปด้วย แต่เกิดไฟพุ่งจากพื้นขึ้นสูงเฉียดหน้าผมและคาไมทาจิ ไฟที่ร้อนระอุจนผมไม่กล้าขยับตัว เสียงสะเทือนของพื้น และการสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวรุนแรงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง แมงมุมและงูนับรอยปลิวกระเด็นทุกทิศทางเหมือนโดนระเบิด ร่างกายผมเกร็งและเริ่มกระตุกอย่างไม่อาจควบคุม

 

            “เฮ้ ใจเย็น เขามาแล้ว เขามาแล้วอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะเสียงของริวทาโร่ดังอยู่ใกล้ๆ ผมไม่กล้าหันไปมองคัตสึโทชิ ผมไม่กล้ามองหน้าเขา

 

            เสียงฆ่าฟันและเสียงคำรามกึกก้องดังจนผมสะดุ้ง เสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน เหมือนเสียงของสัตว์ป่าที่โกรธจัดและพร้อมที่จะทำลายทุกอย่างข้างหน้า ริวทาโร่คว้าตัวผมไว้แล้วเหาะขึ้นฟ้าทันที

 

            “แย่ล่ะสิ มันหลุดไปแล้ว”  ผมได้ยินเพียงเสียงพึมพำของริวทาโร่

 

            “ฮึกผมสะอื้นและหายใจไม่ออก  ความรู้สึกเมื่อสักครู่ยังคงค้างคาอยู่ ผมเคยผ่านเรื่องพวกนี้มานักต่อนักแล้ว ทั้งต้นไม้ และคนของเกรซก็เหมือนกัน แต่คราวนี้มันแตกต่าง ผมรักเขา ผมรู้ว่าเขาจะรู้สึกยังไงกับภาพน่าขยะแขยงเมื่อสักครู่ ผมรักเขา ผมไม่อยากให้ใครแตะต้องผมนอกจากเขา แต่ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากนอนให้คนอื่นย่ำยีร่างกายของผม ผมมันอ่อนแอ ผมขยะแขยงจนไม่อยากจะสัมผัสตัวเองเลยด้วยซ้ำ ร่างกายของผมตอบสนองต่อสัมผัส มันตอบสนองต่อทุกคน แล้วคัตสึโทชิจะคิดยังไง คราวนี้ผมไม่ได้โดนยา แต่ผมตอบสนองคนอื่นต่อหน้าเขา

 

            ผมเพิ่งรู้วันนี้เองว่าการที่คนอื่นเข้ามาในตัวผม มันไม่ทำให้ผมรู้สึกดีเลย ไม่เลยสักนิด ผมเกลียดร่างกายตัวเอง เกลียดที่มันรับสัมผัสของใครก็ได้โดยไม่ฟังจิตใจผมเลย ผมบังคับตัวเองไม่ได้

 

            “ไม่เอาไม่ร้อง นายมามัวร้องไห้อย่างนี้แล้วใครจะหยุดเขาล่ะริวทาโร่ปลอบผมยกใหญ่ ผมสะอื้นไม่หยุดและหายใจไม่ทัน

 

            “แย่แล้วๆ นายต้องใจเย็นๆ มันไม่เป็นไร นายต้องหยุดเขายู คัตสึโทชิฟิวส์ขาดแล้ว และใครก็หยุดเขาไม่ได้ ถ้าไม่ใช่นาย หยุดร้องนะริวทาโร่หมุนตัวผมให้กลับลงไปมองพื้นด้านล่าง ไอดำทะมึนแผ่ออกจากตัวของคัตสึโทชิเหมือนเป็นวิญญาณที่มีชีวิต ไอสีดำพวกนั้นดูดกลืนปีศาจตนอื่นจนได้ยินเสียงร้องโหยหวน ผมยิ่งร้องไห้หนักเมื่อเห็นว่าคัตสึโทชิไม่เป็นตัวของตัวเอง เขาโกรธมากจนมองไม่เห็นอะไรอีกแล้วนอกจากฆ่าปีศาจทั้งหมดเบื้องหน้า

 

            มือใหญ่ของเขาบี้ลงบนแมงมุมพวกนั้น เลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ

 

            คัตสึโทชิไม่ใช่คนโหดเหี้ยม เขายั้งมือเมื่อคราวที่แล้ว แต่ตอนนี้เขาฆ่าทุกอย่างที่ผ่านเข้าไปในสายตา การต่อสู้ฆ่าฟันที่รุนแรงจนชาวบ้านเริ่มเห็น องเมียวจิเริ่มออกมาร่ายมนตร์ แต่คัตสึโทชิไม่สนใจอีกแล้วว่าใครดีหรือเลว เมื่อเขากระทืบเท้าเหยียบเข้ากับองเมียวจิที่เข้ามาขวางโดยไม่เสียเวลาตัดสินใจเลยแม้แต่น้อย ไอสีดำพวกนั้นทำให้ชาวบ้านล้มลงทันทีที่ถูกสัมผัส ผมกัดปากตัวเองแน่น ผมทำให้เขาเป็นอย่างนั้นเหรอ ผมหยุดร้องไห้ไม่ได้เลยเมื่อเห็นเขาเป็นอย่างนี้

 

            “คัตสึโทชิ พอได้แล้ว! เขาอยู่นี่ และมึงควรจะมาดูเมียมึง ก่อนที่เขาจะขาดใจตายไปเสียก่อนริวทาโร่แผดเสียงดังก้องจนทั้งปีศาจและองเมียวที่เหลือหยุดนิ่ง เขาพุ่งลงไปยังพื้นด้านล่าง เอามือแตะลงบนพื้น และทันใดนั้นต้นไม้ใหญ่ผุดขึ้นจากพื้นดินเป็นวงกลมสูงเสียดฟ้า กั้นระหว่างคัตสึโทชิและคนอื่น ให้ข้างในมีแค่ผม ริวทาโร่ และคัตสึโทชิ

 

            “โทชิผมสะอื้นเมื่อริวทาโร่ดันตัวผมเข้าไปหายักษ์ตรงหน้า

 

            ไอสีดำของเขากระแทกเข้ากับต้นไม้พวกนั้นอย่างแรง และเขาเสกแส้ขึ้นสะบัดเพียงไม่กี่ทีต้นไม้ที่ล้อมรอบก็ล้มระเนระนาด และฟาดเข้ากับคนอื่นที่อยู่รอบๆ ผมถอยหลังออกจากคัตสึโทชิที่ไม่พูดอะไรเลย

 

            “พวกมันต้องชดใช้เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังขึ้น

 

            “มิ้นเสียงเล็กของไคริแทรกขึ้น พร้อมกับตัวเขาที่วิ่งเอาเสื้อคลุมมาคลุมตัวที่เปลือยเปล่าให้ผม ผมถูกไคริและฮิโรโตะลากตัวออกมา

 

            คัตสึโทชิไม่หยุดอีกแล้ว เขาฆ่าทุกสิ่ง ทำลายทุกอย่าง และเข้าต่อสู้กับคาไมทาจิทั้งสามที่เร็วจนผมมองอะไรไม่เห็นนอกจากลม คาไมทาจิยังไม่โดนเขาจับได้ เพราะความไวที่เร็วพอๆกับกระแสลมนั่น ความรู้สึกเดียวที่มีตอนนี้คือผมเป็นห่วงเขา แต่ผมก็ไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้า ผมกอดไคริเอาไว้ ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี

 

            “มิ้น มันทำอะไรมิ้นรึเปล่าไคริจับแก้มผมแล้วไถ่ถาม

 

            “ฮึกผมตอบอะไรไม่ได้เลย แค่คิดว่ามันทำอะไรกับผม ผมก็พูดไม่ออก ผมไม่ใช่คนอ่อนไหวเรื่องพวกนี้ แต่ตั้งแต่ที่ผมรู้ตัวว่าผมรักเขา มันทำให้ผมรู้สึกแย่ รู้สึกผิด รู้สึกว่าผมไม่อยากอยู่ต่อไปอีกแล้ว ผมไม่อยากอยู่ตรงนี้ ผมไม่อยากให้เขาเสียใจอีกแล้ว ผมมันเป็นแค่ตัวปัญหา

 

            “ให้ตายเถอะ งั้นปล่อยคัตสึโทชิซัดให้ราบเรียบไปเลย กล้ามาทำกับมิ้นได้นะ! กูจะไปช่วยด้วย จะกินพวกมันให้หมดเลย ฮิโระ ฝากที ดูแลอย่างดีเลยนะ

 

            ฮิโรโตะรับตัวผมเอาไว้ ในขณะที่ไคริพุ่งตัวเข้าไปกับกระแสลมที่ทำให้พวกเรามองไม่เห็นคัตสึโทชิ หรือใครอื่นเลย ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น ได้ยินเพียงเสียงคมดาบ บางทีอาจจะเป็นเคียวของคาไมทาจิ เสียงโดนฟันทำให้ผมสะดุ้งและหวาดกลัว ผมกลัวว่าคัตสึโทชิจะพลาด

 

            “พวกมันทำนายเหรอ มันทำแล้ว? เขามาไม่ทันเหรอฮิโรโตะจับตัวผมที่ยืนไม่อยู่เอาไว้ ผมพยักหน้าน้ำตาไหลลงมาอีก

 

            “ระยำจริงๆ ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องร้อง พวกเราจะจัดการมันให้อย่างสาสม หยุดสะอื้นเถอะนะ อย่างคัตสึโทชิหน่ะไม่รังเกียจนายหรอกฮิโรโตะเช็ดน้ำตาให้ผม เขามีท่าทางโกรธเคืองเช่นกันเมื่อรู้ว่าผมโดนอะไร

 

            “เขาไม่รังเกียจแล้วยังไงล่ะ ผมไม่มีหน้าจะไปหาเขาแล้ว ผมเละเทะไม่มีชิ้นดีแบบนี้ จะกล้าไปหาเขาอีกได้ยังไงผมสะอื้น เจ็บระบมไปทั้งตัวจากการถูกทุบตี และมนตร์อีกหลายอย่างที่ผมโดยก่อนหน้านี้ ผมไม่รู้ว่าพิธีทำลูกของเขานั้นมันสำเร็จที่ตรงไหน แค่เขาเข้ามามันก็พอแล้วหรือเปล่า ผมจะท้องไหม ผมกลัวจนร่างกายเกร็งไม่หยุด ฮิโรโตะต้องคอยใช้มนตร์ประคองสภาพร่างกายของผมไว้

 

            “บ้าชิบ ทำไมมันถึงได้รุนแรงกับนายแบบนี้ฮิโรโตะจับคางผมไว้แล้วมองมาบนหน้า หน้าผมคงมีรอยนิ้วและเลือดจากการถูกตบ และกัดที่ปาก

 

            “ฮิโรโตะ คอยดูเขาอยู่ที่นี่ ให้เขากลับบ้านโดยปลอดภัยนะผมฝากฝัง แล้วค่อยๆแกะตัวเองออกจากมือเขา ผมปาดน้ำตาที่นองหน้าของตัวเองออก ผมรู้ ผมรู้ว่าคัตสึโทชิไม่มีวันทิ้งผม เขารู้ว่าผมเป็นยังไง และเขายอมรับผมได้ เรื่องที่ผมโดนวันนี้ก็คงไม่ทำให้เขาไปจากผม เพราะงั้นผมถึงต้องไปจากเขาเอง ผมไม่เหมาะกับเขา คัตสึโทชิดีแสนดี ผมในตอนนี้สกปรกเกินกว่าจะยอมรับได้แล้ว

 

            “หยุดเลยนะ อย่าคิดจะหนีไปไหนเด็ดขาด

 

            “นาระ?” ผมตกใจเมื่อร่างของนาระโผล่เข้ามาจับตัวผม เขาอยูในสภาพไม่ค่อยดีนัก แต่ยังฝืนเดินมาหาผม

 

            “กินเลือดกูซะ แล้วเข้าไปหาเขา ทำให้เขากลับเป็นคนเดิม ไม่รู้หรือไงว่าเขารักมึงมากจนกลายเป็นอย่างนั้น และมึงต้องช่วยเขา ทำให้เขากลับมา อย่าหนีไปจากเขา มึงรู้ไหมว่ากูรักเขามากขนาดไหน กูเสียใจที่เขาไม่รักกูมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเสียใจมากกว่ากูเป็นสิบเท่า เมื่อคนที่รักกันดีหนีไป เพียงเพราะคิดว่าตัวเองไม่ดีพอหน่ะ!นาระด่าผมมาเป็นชุด แล้วก็ไอแค่ก ก่อนจะจิกแขนตัวเองจนเลือดอาบ แล้วเอาเลือดมาใส่ปากผม

 

            “กูยอมแล้ว กูจะไม่แย่งเขามา กูยอมให้มึงคนเดียว

 

            “นาระ.. ทำไม?” ผมพูดเสียงแผ่ว

 

            “เพราะเขารักมึงไง ไปเลย ไปหาเขาเดี๋ยวนี้!

 

กูเคยด่ามึงยังไง ลืมให้หมดเลยนะ มึงจะสกปรก จะโดนใครทำอะไรช่างหัวมัน ถ้ามึงรักเขา ลืมให้หมดทุกอย่าง แล้วทำให้เขาเห็น ทำให้เขาเห็นว่าพวกมึงรักกันมากพอที่จะไม่ยอมให้ไอ้พวกชั่วๆมาปั่นหัว ไปสิ

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

พี่ยักษ์มาแล้ว และพลังที่แท้จริงของพี่ยักษ์ยิ่งใหญ่มาก แค่มนตร์ดำจากตัวสัมผัสโดน 
ไม่ว่าพืชหรือสิ่งมีชีวิตก็จะตายค่ะ พี่แกสติขาดไปแล้ว ราบเป็นหน้ากลองแน่ๆ 

น้องแมวต้องยื้อสุดชีวิตกันล่ะ ว่าแต่น้องแมวโดนหนักหน่วงที่สุดในลูกรักของเรา
อยากให้เห็นความรู้สึกข้างใน ว่าที่เคยนอนกับคนมากมายมาก่อนนั้นไม่สำคัญ
ตอนนี้น้องแมวต้องการแค่พี่ยักษ์เท่านั้น ไม่ต้องการใครอื่น  ทั้งตัวและใจเลย

ดราม่าสุดท้ายแล้ว อีกห้าหกตอนที่เหลือจะเป็นช่วงเวลาแห่งความหวานชื่น อดทนเอาไว้ก่อนนน


มาตอบคอมเม้นกันเล็กน้อย

 so hunter  >> พี่ยักษ์มาแล้ว แต่ในใจพี่ยักษคงร้อน จนตามัว ไม่สามารถมองเห็นภาพอะไรได้อีก นอกจากฆ่าพวกมันให้หมดเนี่ยแหละค่ะ ฮืออ ดีที่น้องแมวยังพอตั้งสติได้บ้าง

F-R-E-E_Demo >>  ดราม่ามันรุนแรงจริงๆ แต่นี่จะสุดท้ายแล้วหนอ ฮึบนะ ฮึบบบ

unicorn_waterhoure , God Girl , กรรวี โฮมคำจันทร์ , S e L u O n l y , Kauwyeah >> โทชิมาแล้ววว ฮือออ

=_=!!!KwAnZ@ >> ยังไม่ทิ้งเราไปไหน ฮึก ขอบคุณค่า เรามาต่อแล้ว

Chandra and Clover , PinkLadys >>  สะบักสะบอกตั้งแต่ภาคแรกยันภาคตัวเองเลยน้องแมว

Cake Exo 12 >> น้องแมวไม่มีมนตร์ติดตาม หาไม่ได้ว่าหายไปไหนเลยนานค่า

minmin >> โอ๋ๆ ไม่งอนนะ มาลงแล้ว

โกโก้ มิลค์ >>  ท่อนยักษ์ 5555 เราแอบขำเลย

BP4332 >> น้องแมวอดทนเป็นอย่างดีทีเดียว กลายเป็นพี่ยักษ์ที่หลุดไปแทนเสียได้

เป็ดตอน >> จะทันเป็นพ่อไหมล่ะนั่น TOT

โอรีโอ้'รสนม >>  ความกดดันทำให้ตอนดูสั้นเลย ฮาา รีบมาลงอีกตอนแล้วว

Julyyaoi >> ตอนนี้พี่ยักษ์ก็น่าสงสาร เจ็บหัวใจไปหมดแล้ว 

โหล่วโล้ >> ฉายเดี่ยวก็พังราบแล้ว แต่ทีมเรนเจอร์ดูท่าต้องมาหยุดพี่ยักษ์แทน พลังล้นเหลือเกินไป

zujune2000 , Jiap Jiap , S e L u O n l y >>  พี่ยักษ์มาแล้ว Power up มาอีก

1683 >> เขาว่ากันว่าคนน่ารักมักใจร้ายหน่ะค่ะ หึหึหึหึ

CiNdErElLa&Me >> น้องยูผู้โดนตลอดกาลนาน ฮือ แง ชีิวิตรันทดมาก แต่ได้พระเอกสุดแซ่บไปครองนะเออ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1641 chonniakant (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:17

    ฮฮืออออ น้องยูของฉันนน

    #1,641
    0
  2. #1619 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 15:54
    ฮือออออ สงสารน้องแมว โทชิเอาให้มันราบ แล้วรีบทาดูน้องนะ ฮืออออออ
    #1,619
    0
  3. #1528 Nantashi (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:19
    สงสารยูอะ TAT อยากจะเอามากอดแนบอกแล้วหัวผมเขาหลายๆ ครั้ง เจออะไรมาเยอะเหลือเกิน ถ้าเราเป็นโทชิก็จะทำแบบนั้นเหมือนกัน
    #1,528
    0
  4. #1436 itzmeboombim (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 11:38
    ปกติยูจะต้องเป็นคนเตือนสติคนอื่น พอเรื่องของตัวเองก็จะไม่ไหว ดีที่นาระเข้ามา
    #1,436
    0
  5. #1319 Newthink (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 00:53
    น้ำตาไหลพรากเพราะคำพูดของนาระเลย ฮือออ
    #1,319
    0
  6. #1291 InLove (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 00:21
    โอ๊ยกลัวพิธีทำลูกจะสำเร็จอะ ฮืออออออออออ แต่ตอนนี้ยูไปช่วยโทชิก่อนนะ ;_;
    #1,291
    0
  7. #1204 baekbow (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 19:43
    แล้วที่ว่าตัดแขนคือ งงงตรงนี้หรือเราอ่านไม่เข้าใจเอง???
    #1,204
    0
  8. #1074 Bennie_ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:59
    น้องแมวเจ็บปวดอีกแล้ว น่าสงสารอ่ะ พิธีทำลูกของคาไมทาจิไม่สำเร็จใช่มั้ย อย่าทำร้ายน้องแมวมากกว่านี้เลยนะ
    #1,074
    0
  9. #949 fe&font (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:05
    นาระมาหล่อมาก ใจงี้เต้นตึกตักเลยค่ะ
    แมววววว โฮรวว
    #949
    0
  10. #891 เป็ดตอน (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 05:48
    พี่ยักษ์ฆ่ามันให้หมด ก่อนที่น้องแมวจะมาห้าม 555
    #891
    0
  11. #890 BP4332 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 22:52
    โอ้ยยยยย สะใจมากกกกก
    ฆ่าให้หมดดดด อย่าให้เหลืออออ
    ตายซะะะะะะะะะะะะะะะะ
    #ระวังตัวด้วยนะโทชิ ;__;
    #890
    0
  12. #888 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 14:49
    เขารออยู่น๊า รอฉากหวานๆของพี่ยักษ์กับน้องแมว
    #888
    0
  13. #887 zujune2000 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 13:34
    สู้ๆนะยู
    #887
    0
  14. #886 โกโก้ มิลค์ (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 10:44
    สงสารหนักมากกกก หนูต้องสู้นะน้องแมว!!!!!!!! เพื่อพี่ยักษ์
    #886
    0
  15. #885 minmin (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 09:37
    เอาใจช่วยทั้งโทชิและน้องแมวให้ผ่านทุกอย่างไปได้ค่ะ น้องแมวไม่ท้องเนอะไม่งั้นมีเฮแน่ไรท์ ว่าแต่ยาเนี่ยมันใช้ได้ครั้งต่อครั้งป่ อยากให้โทชิมีลูกอ่

    ขอบคุณสำหรับอีกตอน
    #885
    0
  16. #884 S e L u O n l y (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 09:22
    ห๊ะ! น้องแมวโดนคาไมทาจิเสียบล่ะอ่อ งื้อออออ ไม่เอา น้องแมวต้องมี,กกับโทชิเท่าน้านนน
    #884
    0
  17. #883 CiNdErElLa&Me (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 09:15
    ตายยละ ยกโขยงมาเลย จัดการสามตัวพี่น้องด้วยนะจุ๊ แต่งั้นก็คงสูญพันธุ์ล่ะสิ แย่จังหว่า
    นาระเริ่มสำนึกแล้วสิ ทำดีสักทีเห้ออ
    #883
    0
  18. #882 Cake Exo 12 (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 08:43
    ตอนนี้เราโล่งเลยโทชิมาช่วยน้องแมวแล้วอด แต่โล่งแค่นิดหน่อย หลังจากนี้ เราเชื่อว่าน้องแมวจะหยุดโทชิได้ ถ้ามนต์ของแมงมุมยังใช้ได้ อยากให้ยูมีลูกกับโทชิค่ะไรท์ ต้องน่ารักมากแน่ๆ งื้อออออ แค่คิดก็ฟินแล้วว
    #882
    0
  19. #881 ศิริวรรณ สารสม (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 08:09
    สงสารน้องแมวจัง ร้องไห้เลย
    #881
    0
  20. #880 zaha (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 07:27
    โหยยยยย พี่ยักษ์น่ากลัว
    #880
    0
  21. #879 NamKudos (จากตอนที่ 73)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 07:17
    บอกตรงๆ ว่าไรท์ใจเด็ดมากที่เขียนให้มาช่วยไม่ทัน 
    #879
    0