[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 7 : ภาค 1 ตอนที่ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    12 ส.ค. 58





6

 

เอ๋อ ไปแล้ว ไคริจังนั่งตาลอยๆอยู่ข้างตัวผม อากาศเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ ผมจึงตัดสินใจจะพาเขากลับ แต่ขณะที่กำลังจะกางปีก หิมะก็ร่วงลงมาตรงหน้า เฉียดปลายจมูกแดงๆของไคริ เขากระพริบตาสองสามที  ตาที่เลื่อนลอยกลับมีประกายขึ้นมา เขาหันมาสบตากับผม อ้าปากค้าง ท่าทางแบบนั้นหมายความว่ายังไง ?

 

            “หิมะ !เขาร้องเสียงแผ่ว

 

            “ใช่ๆ หิมะแรก มีอะไรเหรอไคริจังผมถามเขาอย่างไม่เข้าใจ มือที่ผอมบางนั้นยกขึ้นสัมผัสกับเกล็ดหิมะที่เริ่มตกลงมาประปราย

 

            “ผมไม่เคยเห็นเลยเขาพึมพำ ตาเรียวจับจ้องไปยังเกล็ดหิมะสีขาวบนมือ เอ๊ะ เขาเพิ่งมาที่นี่อย่างนั้นเหรอ? ถึงจะรู้ว่าเขาเพิ่งย้ายมา แต่ผมไม่ได้คิดมาก่อนว่าเขาไม่เคยมาที่นี่เห็นพูดภาษาญี่ปุ่นคล่องเหมือนเกิดและโตที่ญี่ปุ่นเลยด้วยซ้ำ แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร เพราะเขากำลังสนุกกับหิมะพวกนั้นเงียบๆ ถึงเขาไม่ได้ยิ้มหรือหัวเราะอะไร แต่ตาเขาแสดงออกถึงความตื่นเต้น ปากเล็กซีดพึมพำอะไรบางอย่าง ผมคิดว่าเขากำลังพิจารณาหิมะอยู่ จนหิมะเริ่มร่วงลงมาเยอะ และพวกเราเริ่มเปียก ผมจึงต้องจับตัวเขาไว้แล้วพาบินขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง

 

            “หนาวเป็นบ้าเลยเขาพูดเสียงสั่น แก้มแดงระเรื่อเพราะความหนาว ผมจึงรีบเร่งบินกลับบ้าน ไม่ปล่อยให้เขาได้ชื่นชมหิมะ หรือภาพมุมสูงอะไรอีก ไคริจังโวยวายนิดหน่อยเพราะเขายังอยากดูหิมะ แต่ผมไม่สนใจแล้ว

 

            “พ่อ คืนนี้ให้เขาค้างที่นี่นะผมตะโกนเข้าไปในบ้าน แล้วดึงข้อมือบางตามหลังผมมา เขายังคงมองซ้ายมองขวา จดจ้องไปที่หิมะสีขาวที่เริ่มปกคลุมต้นไม้ในบ้าน ผมคุ้ยหาเสื้อหนาๆแล้วเอามาสวมให้ ไคริมองหน้าผม แล้วก็เดินหนีไปเปิดประตู ตรงออกไปหาหิมะพวกนั้นอีก บ้านผมนั้นค่อนข้างหนาวอยู่แล้ว เพราะเป็นบ้านทรงญี่ปุ่นแบบโบราณ มีแค่ประตูไม้บางๆปิด พื้นทางเดินและในห้องล้วนเป็นไม้ ฮีทเตอร์มีแค่ในห้องนอนเท่านั้น ไครินั่งลงกับพื้น ดูเหมือนเขาจะเริ่มเล่นหิมะในแบบของเขา ภูติพรายทั้งหลายที่อาศัยอยู่ในบ้านต่างก็แอบดูเขาอยู่แถวๆนั้น  ให้ตาย นี่เขาหรือผมกันแน่ที่เด็กกว่าหน่ะ จะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น

 

            “สรุปเอาจริงใช่มะพ่อโผล่มายืนข้างผมตอนไหนก็ไม่รู้ ผมสะดุ้งกับเสียงกระซิบแผ่วๆที่ลอยมาเข้าหู

 

            “เอาจริงเรื่องอะไรผมถามกลับ ยังคงมองไคริที่ลื่นหิมะล้มหน้าทิ่ม แต่ซาชิกิวาราชิออกไปรับได้ทัน  ดูท่าว่าไคริจังจะเข้ากับเด็กได้ดี ถึงนั่นจะไม่ใช่เด็กจริงๆก็ตาม ปากซีดนั่นเริ่มยิ้มให้เห็นบ้างแล้ว ถึงตาจะยังบวมแดงอยู่

 

            “เมียแกไง

 

            “พ่อ เขาไม่ใช่เมียผมน่าผมขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปหา แม่เองก็ยืนอยู่ใกล้ๆด้วย ทั้งสองคนไม่ตอบแต่มองไปทางไคริ ไอ้สีหน้าเปี่ยมสุขของผู้เป็นบิดามารดากำลังมองลูกสะใภ้นี่มันอะไรกัน ผมถอนหายใจกับทั้งคู่ที่เข้าใจผิดไปถึงไหนแล้ว พอหันมาอีกที ไคริโผล่มาข้างๆผมซะงั้น

 

            “เอ่อ ผมยังกลับห้องตัวเองไม่ได้เหรอ

 

            “อยู่นี่แหละดีแล้ว ไปๆ ไปอาบน้ำ เดี๋ยวจะหนาวไปมากกว่านี้ผมคว้าตัวเขาแล้วเดินหลบสายตาของแม่และพ่อที่ยิ้มแหย่ผม

 

            ไคริเงียบไปมาก ก่อนหน้านี้เขาถามโน่นถามนี่ผมตลอด ตอนนี้ภูติไม้ถูพื้นเดินผ่านเขาไป เขายังไม่สนใจเลย แถมยังทำหน้าเหมือนคนคิดหนักเรื่องอะไรสักอย่างอยู่ตลอดเวลา  ผมจัดการเช็คอุณหภูมิน้ำในอ่าง และหาผ้าขนหนูกับชุดนอนมาให้เขา จากนั้นก็ยืนรอเขาอยู่หน้าห้องน้ำ สักพักได้ยินเสียงพูดของเขากับใครอีกคนข้างในนั่น ผมตกใจเลื่อนบานประตูออก แปลกใจที่เขาไม่ได้ล็อกห้องผมเห็นไอ้แมวดำเพื่อนของเขายืนอยู่ข้างอ่างที่ไคริกำลังนั่งแช่อยู่ข้างใน หงุดหงิดพิลึก

 

            “นายมาทำอะไรที่นี่ เข้ามาได้ไง?” ผมเข้าไปจับที่ด้านหลังคอแล้วหิ้วมันออกมา จุดอ่อนของเขาก็เหมือนแมวทั่วๆไปนั่นแหละ จับทีนิ่งสงบเลย

 

            “พ่อนายให้เข้ามา แล้วก็มาหานที เอ้ย ไคริด้วยเขาแยกเขี้ยวใส่

 

            “ฮิโรโตะ ไม่เป็นไรหรอก ให้เขาเข้ามาไคริยืนขึ้นเหมือนจะเข้ามาเอาตัวเพื่อนกลับไป ยืนขึ้นทั้งโป๊ๆแบบนั้นแหละ เดินตรงมาทางผมแล้วด้วย ผมกับเจ้าแมวมองเขาตาค้าง ความอายไปอยู่ที่ไหนหมดไคริ!! ผมเพิ่งรู้สึกตัวเมื่อเขาจับมือผมออกจากคอเจ้าแมวดำ ผมรีบจับเจ้าแมวนั้นเหวี่ยงออกไปนอกห้องน้ำ เหวี่ยงไกลออกไปนอกบ้านเลย ได้ยินเสียงแง้วเหมือนแมวโดนกัดดังอยู่ข้างนอก

 

            “เฮ้ นายทำอะไร เขาเจ็บนะไคริยังจะหันมาดุผม

 

            “กลับเข้าอ่างไปเลย คนบ้าอะไรเนี่ยชอบโชว์ผมพึมพำในลำคอแล้วรีบจับตัวเขากลับเข้าไปนั่งในอ่าง รู้สึกว่าหน้าร้อนไปหมด นี่ผมเขินกับผู้ชายผอมแห้งตัวขาวอย่างกับกระดาษเอสี่อย่างเขาเนี่ยนะ ?

 

            “ฮิโรโตะ…”

 

            “อะไร !!ผมเผลอขึ้นเสียง ขยับไปปิดประตูแล้วล็อคให้เรียบร้อย ไม่หันไปมองเขาอีกเลยด้วย เมื่อกี้ดันเผลอจ้องไปทั้งตัว มันเมมโมรี่เข้าสมองผมหมดแล้วเนี่ย จะตัวบางอะไรขนาดนั้นไคริจัง ผมหันไปหาเขาในที่สุดเมื่อเขาเงียบไป ตาเรียวนั่นหรี่ลง ปากก็แย้มยิ้มชอบใจ

 

            “เขินเหรอ ฮิโระจัง

 

            “เงียบไปเถอะน่า !ผมตวาด ก็ใครใช้ให้มาเรียกชื่อผมซะน่ารักแบบนั้น

 

            “หึหึ ไม่เคยอาบน้ำกับปะป๊าหรือไง เอ๊ะ พ่อนายมีอะไรๆเหมือนนายหรือเปล่าอ่ะ ?”จู่ๆเขาก็สงสัยอะไรที่ไม่ควรสงสัยขึ้นมา ผมคำรามเบาๆในลำคอแล้วเดินเข้าไปดีดหน้าผากเขาเสียงดัง ไคริเบ้หน้าใส่ผมเหมือนจะเจ็บ

 

            “อายเป็นบ้างไหม แก้ผ้าเดินมาให้คนอื่นดูหน่ะ เล็กก็เล็กยังจะอวด

 

            “ไอ้กา !! ว่าใครเล็กห๊ะเขาขึ้นเสียงใส่ผม หน้าเริ่มแดงขึ้นมาบ้าง ไม่รู้ว่าโกรธผมหรือว่าอายที่โดนล้อ ก็เล็กจริงๆนี่ ตัวก็แค่นี้จะเอาอะไรมาสู้ผม

 

            “ก็น่าจะรู้ อ้อ แล้วจะตอบให้ ผมไม่เคยอาบน้ำกับใครหรอก จะอาบกับไคริจังเป็นคนแรกแล้วกันนะผมถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทันที ไคริอ้าปากค้าง ในขณะที่ผมยัดตัวเองลงไปในอ่าง ขาผมและเขาเกยกันไปมา แต่แทนที่จะเขิน ไคริจ้องมองเขม็ง จ้องอย่างตั้งใจสุดๆ  แถมยังขยับตัวเข้ามาหาอีก

 

            “เฮ้ มองอะไรขนาดนี้กลายเป็นผมเองที่เขินอีกครั้ง

 

            “กล้ามเนื้อนายสวยมากเลย เสียดายเอาแว่นวางไว้ตรงนั้น เห็นไม่ชัดเลย จับได้ไหม แล้วเวลาอาบน้ำนายไม่กลายร่างเหรอ จะช่วยสระปีกให้เอาไหมเขาพูดหน้าตาย ดูท่าทางสนอกสนใจกับกล้ามเนื้อบนตัวผม มือเริ่มมาแตะๆที่ท้อง หน้าอกและแขน ผมเสียววาบจนต้องหดขาขึ้น ไคริจัง ! รู้ตัวไหมเนี่ยว่าทำอะไรอยู่ เดี๋ยวก็ได้เป็นเมียผมสมพรปากพ่อกับแม่หรอก !

 

            “ให้ตายสิ อยู่เฉยๆเถอะ ! อย่าปีนขึ้นมานะ !ผมร้องโวยวาย เมื่อไคริจังไม่ได้รับรู้เลยว่าเขากำลังแนบชิดกับผมไปทั้งตัว อ่างไม่ได้ใหญ่พอสำหรับผู้ชายสองคน ถึงแม้ว่าเขาจะผอมมากก็ตาม

 

            “โอ๊ะ ฮิโระจัง .. นายมีอารมณ์แหละไคริหรี่ตามองลงไปในน้ำ มือเขาวางลงบนฮิโรโตะน้อยพอดิบพอดี จากที่กรึ่มๆผมก็สู้มือเขาในทันใด ตาย ! ผมมีอารมณ์กับเขาจริงเหรอเนี่ย ชักหน้ามืดหน่อยๆแล้ว ไคริชักมือกลับ ผมก็จับมือเขามาวางไว้ที่เดิม แก้มขาวเริ่มขึ้นสีจนแดงแปร๊ดไปทั้งหน้า เพิ่งจะหาต่อมเขินเจอหรือยังไง

 

            “นี่ นายจะมาคึกตอนนี้ไม่ได้นะ นายคึกเพราะผมเหรอ !เขาร้องเสียงหลง ผมแสยะยิ้ม จับคนที่ปีนมานั่งบนขาผมให้ไถลลงมาชิด

 

            “และคิดว่าเพราะใครล่ะ !

 

            “นายเป็นเกย์!?”

 

            “หมอนี่เป็นเกย์แล้วก็โรคจิตด้วย หนีออกมาไวๆเลยนที !ไอ้แมวผีแปลงร่างเป็นแมวดำแทรกตัวเข้ามาทางหน้าต่าง กระโดดไปคลอเคลียกับแก้มของร่างบางบนตักผม แถมยังทำหน้าชั่วร้ายใส่ผมอีก

 

            “นายเป็นแมว ! แมวจริงๆเลยด้วยไคริจังหลงประเด็นอีกแล้ว เขาจับเจ้าแมวนั่นขึ้นมามอง ลืมไปแล้วว่าทับอะไรของผมอยู่

 

            “นั่นไม่ใช่ประเด็นนะ ออกมาเขากระโดดไปข้างอ่างแปลงร่างกลับเป็นคนแล้วดึงไคริจังออกไป พร้อมทั้งเอาผ้ามาคลุมให้ด้วย ไคริดูงงๆ แล้วเขาก็จามเบาๆ คงเพราะแช่น้ำนานเกินไปแล้ว ผมรีบลุกขึ้นแล้วคว้าตัวไคริกลับมาหาผม ไม่พอใจที่เห็นเจ้าแมวนี่แย่งเขาไป ผมเองก็ชักไม่เข้าใจตัวเองแล้วเนี่ย

 

            “นที ! อย่าไปยอมเขาสิ เขาจะปล้ำแกแล้ว ถ้าเราไม่เข้ามาขัดหน่ะเจ้าแมวพูดภาษาประหลาดออกมา ผมนิ่งอึ้งเพราะฟังไม่ออก แต่ดูเหมือนเขาจะด่าผม เพราะเข้ามาผลักอก ไคริมองผมสลับกับเจ้าลูกแมวไปมา

 

            “เอ่อ หนาวแล้ว นายอาบน้ำต่อเลยก็ได้นะไคริเดินงงๆไปที่ผ้าขนหนูอีกผืน เช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วปลดผ้าขนหนูที่เจ้าแมวพันให้ออก เขาแต่งตัวต่อหน้าผมและเจ้าแมวเนี่ยนะ ! ก้นเนียนเล็กขยับเล็กน้อยก่อนที่กางเกงจะบดบังภาพนั้นออกจากสายตาพวกผม ไอ้แมวผี เห็นนะว่าแกก็มีปฏิกิริยากับไคริเหมือนกันหน่ะ เอามือกุมเป้าทำไมไม่ทราบ ! ผมเอาศอกถองเจ้าแมวอย่างหมั่นไส้ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อล่ะสิ หวงขนาดนี้ รู้หรอกน่า

 

            “ออกจากบ้านฉันไปเลยนะผมกัดฟันพูด ทั้งผมและเจ้าแมวยังคงจดจ้องไปที่แผ่นอกขาวที่ก้มๆเงยๆหยิบเสื้อมาใส่อยู่

 

            “ได้ และจะเอาไคริจัง ของฉันไปด้วยมันเน้นคำแล้วเดินเข้าไปหาร่างบางที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้ว จูงมือไคริออกไปหน้าตาเฉย ไคริ ! ใครจูงนายนายก็ตามเขาไปเหรอ ห๊ะ! ผมชักจะมีน้ำโหแล้วนะเนี่ย ผมอาบน้ำลวกๆแล้วใส่เสื้อผ้า ก่อนจะรีบเดินออกไปหาคนทั้งคู่ เจ้าแมวทำหน้าออดอ้อนไคริอยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำนัก มารยาจริงๆ  ไอ้หูลู่ๆกับหางที่ปัดไปมานั่นตั้งใจจะทำให้ไคริใจอ่อนใช่ไหม ฉลาดนักนะ ผมเดินก้าวยาวๆเข้าไปนั่งข้างตัวไคริ

 

            “อืม ก็บอกไม่ได้หรอกว่าโกรธหรือเปล่า เหมือนมันเคว้งๆ นายเคยเป็นมิ้นสาวเปรี้ยวที่เดินเข้าหาผู้ชายอยู่ตลอด จู่ๆนายก็กลายมาเป็นแมว แถมยังเป็นผู้ชายตัวเล็ก นมก็ไม่มี มีแค่หน้าอย่างเดียวที่เหมือนเดิม มันเหมือนนายหลอกฉันมาตลอดนะ ไม่ต่างอะไรจากโดนหักหลังเลยไคริพูดเสียงอ่อนโยน ยกมือลูบหัวของเจ้าแมวนั่นที่ทำหน้าสลด

 

            “จะโกรธกันก็ได้ แต่ขอเราอยู่ด้วยนะ ให้เราได้อยู่ดูแลเถอะ เหมือนที่เคยทำมาตลอดไง นายไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว ร่างกายนายเริ่มจะเหนื่อยล้าใช่ไหม ? ให้เราไปหาอาหารมาให้นะเจ้าแมวเอาหัวเข้าไปไถๆไคริ ..น่ารักตายล่ะ

 

            “นายหมายถึงปีศาจหน่ะเหรอไคริพูดเสียงแผ่วเบา จากที่ร่าเริงเมื่อครู่ เริ่มทำหน้าหมองๆอีกแล้ว

 

            “นที อย่าเศร้าไปเลย งั้นเราจะใช้วิธีเดิม ไม่ให้นายรู้ตัวตอนที่กินมันเข้าไป โอเคนะเขารีบพูดเมื่อเห็นไคริทำหน้าเครียดๆ ว่าแต่นทีคืออะไร ? ชื่อเขาเหรอ

 

            “ไม่เอา ไม่เอาแล้ว ฉันดูแลตัวเองได้ มิ้นกลับไปเถอะ ขอบคุณที่ดูแลมาตลอดนะ ถึงจะไม่เคยรู้จักนายจริงๆเลยก็ตาม แต่ที่ผ่านมาฉันดีใจมากนะที่มีเพื่อนอย่างมิ้นไคริยิ้มหวาน ผมคิ้วกระตุก จะไปขอบคุณมันทำไม ไอ้จอมโกหกตอแหลเนี่ย ผมพ่นลมจากจมูก ไคริหันมามองหน้าผม เหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่าผมมาอยู่ข้างๆ เจ้าแมวเองก็เหล่มองผมด้วยหางตา เดี๋ยวพ่อซัดปลิวเลยนี่ !

 

            “ฮิโรโตะ เขาต้องกิน ! นายบอกเขาทีสิแต่เจ้าแมวทำให้ผมแปลกใจ ด้วยการหันมาขอร้องผมแทน หน้าตามันจริงจังมาก

 

            “เขาไม่อยากก็ไม่น่าจะเป็นอะไร นาโอยูกิเองก็ไม่ได้กินปีศาจ เอ่อ ครูที่โรงเรียนที่เป็นตระกูลเดียวกัน นายรู้จักไหม?” ผมหันไปพูดกับเจ้าแมว นาโอยูกินั้นโดนพวกผมล้างความจำบ่อยมาก และเขาก็ปราบใครไม่ค่อยจะสำเร็จ เขาก็ยังแข็งแรงดีมากวนพวกผมได้ตลอดๆ

 

            “เพราะว่าเขาได้เชื้อครึ่งเป็นมนุษย์ไปหน่ะสิ แต่แม่ของไคริก็เป็นปีศาจ ไม่อย่างนั้นเขาก็ต้องกินคน

 

            “ไม่เอานะ !ไคริร้องเสียงหลง หน้าตาดูกังวลมากจนผมสงสาร

 

            “ไคริๆ ใจเย็นๆ วันนี้ไปพักผ่อนก่อนแล้วกันนะผมส่งสัญญาณให้เจ้าแมวเงียบปาก ก่อนจะพยุงไคริไปที่ห้องนอน ผมรับรู้ได้ว่าเขากำลังอ่อนแอลงเรื่อยๆ ตัวเขาเบามากอย่างกับไม่มีน้ำหนัก ดึงเบาๆก็ปลิวแล้วเนี่ย เจ้าแมวเองก็ให้ความร่วมมือ แค่เดินตามผมมาต้อยๆ

 

            “ผมนอนห้องข้างๆนะ มีอะไรเรียกได้ ให้วาราชิมานอนเป็นเพื่อนไหมผมถามอย่างเป็นห่วง เมื่อหน้าเขาซีดจนผมใจหาย

 

            “ก็ได้แม้แต่เสียงเขาเองก็แหบแห้ง

 

            ผมรีบออกไปข้างนอกและให้ภูติในบ้านตามหาวาราชิ เด็กหญิงในชุดกิโมโนวิ่งตรงมาหาผมทันที เธอยิ้มรับเมื่อผมบอกให้ไปดูแลไคริจังแทนผม

 

            “ส่วนนาย จะเอายังไงผมหันไปหาแมวดำที่ทำหน้าเอ๋ออยู่

 

            “พักแถวนี้ได้สบายมาก ไม่รบกวนพวกนายหรอก

 

            “ทำไมนายต้องคอยดูแลไคริจังขนาดนี้ด้วย ถึงจะบอกว่าพ่อของเขามีบุญคุณกับนายก็เถอะผมอดถามไม่ได้เมื่อเห็นเขาตั้งท่าจะนอนที่หน้าห้องของไคริเลย ทั้งๆที่อากาศหนาวปานนี้ ยังกล้านอนข้างนอก เขาต้องห่วงไคริมากจริงๆ  เจ้าแมวยิ้มน้อยๆ แล้วชี้มาที่ผม

 

            “นายถามตัวเองเถอะ คำตอบของนายกับฉัน ก็คือคำตอบเดียวกัน

 

            “พูดอะไรกำกวมผมบ่น เจ้าแมวยักไหล่แล้วแปลงร่างเป็นแมวดำตัวเล็ก ขดตัวที่หน้าประตูห้องของไคริ ผมยืนมองอยู่สักพักก็ตัดสินใจเดินออกมาจากตรงนั้น ผมนอนในห้องนอนข้างๆกันตามปกติ นอนไปได้ไม่นาน ก็โดนมือเล็กๆมาเขย่าตัว ผมลืมตาขึ้นมอง เห็นซาชิกิวาราชิทำหน้าเครียดอยู่

 

            “เกิดอะไรขึ้นผมรีบลุกขึ้นนั่ง

 

            “ไคริจังตัวร้อนจี๋เลย ร้องไห้ด้วย แมวเหมียวออกไปหาปีศาจมาให้แต่ยังไม่กลับมา หนูพยายามใช้พลังทำให้ร่างกายเขาแข็งแรงแล้ว แต่พลังของหนูไม่มีผลกับเขา ฮิโระจังรีบไปหาเขาเถอะวาราชิพูดอย่างกังวล ก่อนจะหายตัวไป ผมรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปในห้องข้างๆ วาราชิเองก็หายตัวมาอยู่ข้างไคริเรียบร้อยแล้ว

 

            “ไคริ  ปวดหัวไหมผมนั่งลงค่อยๆจับตัวเขา ตัวร้อนมากจริงๆด้วย แต่ตอนเย็นๆเจ้าแมวนั่นบอกว่าทำให้อุณหภูมิเขาลดแล้วนี่

 

            “ฮิโรโตะ..เสียงเขาเบามาจนแทบไม่ได้ยิน เขาปรือตามองผม ดูไร้เรี่ยวแรงจนน่าเป็นห่วง ผมสั่งวาราชิให้รีบเอาผ้ามาเช็ดตัวให้เขา ไม่รู้ว่าเป็นพลังของเขาเอง หรือว่าเพราะเขาไปเล่นหิมะไปยอมหยุดมากันแน่

 

            “คิดถึงแม่เขาพึมพำ น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย เริ่มเพ้ออะไรออกมาเป็นภาษาบ้านเกิด ผมปาดน้ำตาให้เขาอย่างแผ่วเบา ค่อยๆเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ ไม่นานเจ้าแมวก็กลับมาพร้อมไอดำทะมึน ตัวเขามีบาดแผลไม่น้อย คงไปสู้กับปีศาจชั้นสูงกว่ามาถึงได้สะบักสะบอมอย่างนี้ ไคริยื่นมือมาหาผม จับผมเอาไว้แน่น พึมพำอะไรบางอย่างอย่างตั้งใจ ผมจึงต้องก้มลงไปฟัง

 

            “ไม่เอา ไม่กิน ฮิโรโตะ .. ช่วยด้วยผมจับใจความได้แค่นั้น ก็ค่อยๆดึงเขาขึ้นมากอดไว้ สบตากับเจ้าแมวที่ลากวิญญาณปีศาจติดมือมาด้วย

 

            “นที.. ไม่เป็นไร ไม่มีอะไร นอนนะ เดี๋ยวก็หายแล้วเจ้าแมวพยายามจะเข้ามาจับตัว แต่ไคริเบี่ยงหน้าหนี มองผมอย่างอ้อนวอน ไม่รู้สิ ผมไม่อยากเห็นเขาเป็นอย่างนี้ ผมเลยหันไปให้สัญญาณกับแมวนั่น ให้เขาทำตามใจชอบได้เลย โดยผมจับตัวไคริเอาไว้เอง ผมพยายามร่ายมนตร์ให้เขาหลับ เขาจะได้ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น แต่ทันทีที่มนตร์เริ่มทำงาน ไคริขมวดคิ้ว พลังงานมหาศาลถ่ายทอดจากตัวเขามาที่ผม รู้สึกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อตอย่างรุนแรง ได้ยินเสียงไหม้ของผิวหนังและควันที่พุ่งออกจากบริเวณที่ไคริจับตัวผม แสบมากจนผมพูดไม่ออก

 

            “อ่ะ ขอโทษ อย่า อย่าร่ายมนตร์นะไคริเริ่มมีเสียงพูดขึ้นมา เขาต่อต้านทั้งมนตร์จากผมและเจ้าแมว เขาคุมพลังไม่อยู่แล้ว แค่ผมเข้าใกล้ก็โดนช็อตไม่หยุด เจ้าแมวด้วย เราได้แต่ถอยห่างจากตัวของไคริ

 

            “ฮึก ขอโทษ เจ็บไหมไคริน้ำตาร่วงเผาะ เมื่อเห็นแขนผมเริ่มไหม้เป็นวงกว้าง ผมรู้สึกประหลาดใจมากกว่าจะเจ็บ ผมไม่ได้โดนมนตร์แรงๆแบบนี้มานานแล้ว ไม่เคยโดนเลยด้วยซ้ำ นอกจากมนตร์ของพ่อ นี่ทำเอาผมแสบไปทั้งตัวเลยนะเนี่ยกลับกันเจ้าแมวหลับตาปี๋และเหงื่ออกจนท่วมตัวทั้งๆที่อากาศหนาวมาก รอยไหม้และรอยแดงขึ้นทั่วตัว ไคริมองตามสายตาผมและรีบตรงเข้าไปหาเพื่อน แต่แล้วก็มีแสงสว่างฟาดเปรี้ยงระหว่างสองคนนั้น เจ้าแมวกระเด็นออกจากบ้านไปพร้อมๆกับประตูห้องของบ้านผม ผมและวาราชิได้แต่นิ่งมองอย่างไม่เชื่อสายตา

 

            “ฮิโรโตะ!! มันเกิดอะไรขึ้น !!พ่อผมบินถลาเข้ามา แล้วหยุดมองไปที่ไคริจัง เขาก้มลงมองมือตัวเอง น้ำตาไหลไม่หยุด ตาเขาแทบจะกลายเป็นสีแดง

 

            “พ่อ อย่าเข้าไป !ผมรีบดึงพ่อออกมา ก่อนที่พ่อจะเข้าไปจับตัวไคริ แต่ก็ช้าไปเล็กน้อย พ่อโดนช็อตที่มือ ควันพุ่ง

พร้อมกับสะเก็ดไฟเล็กๆกระเด็นออกมา ไคริดูตื่นตระหนกมาก เขาลุกขึ้นทั้งๆที่ขายังสั่น

 

            “ไคริจัง นั่งลงนะ ใจเย็นๆผมรีบพูด แม้ว่าจะกังวลไม่แพ้กัน

 

            “ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวแม่ดูแลให้เองแม่ผมก้าวเข้ามาทั้งๆที่ยังอยู่ในชุดนอน เธอค่อยๆก้าวเข้าไปหาไคริจังที่กำลังหวาดกลัวและสับสน ผมเห็นประกายไฟเล็กๆจากตัวเขาด้วยซ้ำ เพราะอะไรกัน เพราะผมและเจ้าแมวพยายามจะทำให้เขาหลับหน่ะเหรอ ? เพราะไคริจังต่อต้าน พลังของเขาเลยออกมาทำร้ายพวกผม และตอนนี้มันพวยพุ่งไปรอบห้อง

 

            “ไคริจัง มาหาแม่ลูก มานี่มาแม่ผมพูดอย่างอ่อนโยน เธอค่อยๆยื่นมือไปแตะตัวไคริ ทั้งผมและพ่อแทบกลั้นหายใจ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอ เมื่อไคริเห็นดังนั้นก็พุ่งตัวเข้าไปกอดเธอแน่น ผมและพ่อถอนหายใจยกใหญ่

 

            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นอะไรแล้วนะ แม่อยู่นี่ เหนื่อยมากแล้ว ไคริจังนอนนะแม่ผมค่อยๆปลอบเขาจนใจเย็นลง ไคริจัง

โอนอ่อนและยอมกลับมานอนที่เดิม

 

            “มิ้น มิ้นเป็นยังไงบ้างเขามองมาทางผม ผมรีบวิ่งไปหาเจ้าแมวที่ยังนอนสลบอยู่ที่พื้น ผมพลิกเขาขึ้นมาดู ไหม้ไปครึ่งตัว อย่างกับโดนระเบิด แต่ยังคงหายใจแผ่วๆ ผมกลืนน้ำลาย ไม่รู้จะพูดอย่างไรกับไคริ

 

พ่อดูแลเองพ่อเข้ามารับตัวเจ้าแมวไปจากผม

 

ทุกคนปลอดภัยดี หนูนอนนะครับ ให้ฮิโรโตะอยู่ด้วยนะ ไม่มีอะไรแล้ว ไม่มีใครบังคับให้หนูทำอะไร โอเคไหมแม่ผมยิ้มน้อยๆ ลูบหัวที่ชุ่มเหงื่อของไคริไปมา ไคริเหลือบมองผมแล้วก็พยักหน้า ผมค่อยๆก้าวไปนั่งข้างตัวเขา จับมือเล็กมาบีบเบาๆ แม่ผมก็หันมายิ้มให้ผมเช่นกัน

 

ลูกบังคับให้เขาทำอะไรที่ไม่อยากใช่ไหม ไคริจังตัวสั่นมากเลย อย่าทำแบบนี้อีกนะลูก พลังของเขาออกมาเพราะว่าเขาหวาดกลัวแม่ผมพูดลูบแก้มไคริไปมาอย่างนุ่มนวล ไคริจังสงบลงและเริ่มหลับไปอีกครั้ง ถึงแม่ผมจะเป็นคนธรรมดาแต่ก็มีความรู้เรื่องภูติผีไม่น้อยไปกว่าพ่อ คงเพราะพ่อเล่าให้ฟังด้วยแหละ

 

แต่ว่าเขากำลังจะแย่ผมพูด ไม่รู้จะทำยังไงดี ปีศาจที่เจ้าแมวจับมาก็หนีหายไปแล้ว ไคริจังยังไข้ขึ้นสูงมาก

 

รักษาด้วยวิธีธรรมดาก่อน รอเขามีสติมากกว่านี้แล้วค่อยตกลงกันใหม่ แม่จะเรียกคัตสึโทชิมาพรุ่งนี้ เขาคงจะคุยกับไคริจังได้ ฮิโระเองก็นอนกับเขาที่นี่แหละ คอยดูเขาไว้ ไข้ขึ้นมากๆจะช็อคเอาได้แม่เสนอ ผมเองก็ได้แต่พยักหน้ารับ สอดตัวลงนอนใกล้ๆกับไคริที่พึมพำเบาๆ

 

ฮิโระ ขอโทษ นายเจ็บเขาเพ้อออกมา คิ้วขมวดกันยุ่ง

 

ไม่เป็นไรน่า นายเองก็รีบๆหายเข้าเถอะผมตอบอย่างอ่อนโยน ถึงจะรู้ว่าเขาไม่ได้รับรู้คำพูดผมเลยก็ตาม

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく


แน่นอน บิ๊กอายเริ่มรู้สึกดีๆแล้วล่ะ ยอมให้ช็อตเสียเป็นนกย่างแบบนี้
ส่วนแมวมิ้น เพื่อนสนิทคิดอะไร ตามดูตอนต่อๆไปกัน หึหึหึ บอกแค่ว่าเป็นตัวละครลูกรักของเราเชียว


Yokai >> จริงๆ เรื่องนี้เป็นการรีอัพ เลยไม่ได้อัพลงเฟสว่ามาอัพแล้ว พยายามจะมาลงให้วันละตอนนะคะ
แต่บางวันกลับมาดึก ทำงานหนัก ก็เลยหลับไปก่อนจะได้ลง ฮืออออออออ

ศะนะคะ >> ไม่ว่าเมื่อไหร่ไคริก็ยังคงสงสัยอยู่ สงสัยอะไรแปลกๆด้วย ฮา

Eve Maneewan >> เจอสิ่งที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ก็จะเป็นแบบนี้ล่ะค่ะ นายเอกเราต๊อง

น้ำหวาน >> เหมือนโดนหลอกมาตลอดชีวิตเลย ฮืออ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1686 Yunnill (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 12:42
    น้องงงงง
    #1,686
    0
  2. #1665 skylarsakao (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 21:40
    สงสารไคริอ่าาาา
    #1,665
    0
  3. #1462 Nantashi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:04
    สงสารไคริจังง่ะ เหมือนเกิดเรื่องมากมายในวันเดียวคงรับไม่ทัน เหมือนเป็นแวมไพร์ที่ไม่ยอมดื่มเลือดอีก ทำไงดีเนี่ย
    #1,462
    0
  4. #1360 itzmeboombim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 17:50
    มีมิ้นเพิ่มมาอีกหนึ่ง แถมไคริก็อ่อนแอลงอีก ทำไงๆๆๆ
    #1,360
    0
  5. #1225 InLove (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 16:29
    สงสารไคริอะ TT
    #1,225
    0
  6. #1139 baekbow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 14:34
    แมวมิ้นชอบไคริแน่เลยอ่ะ น่าสงสารยัง หวังว่าเพื่อนฮิโระจะช่วยได้นะ
    #1,139
    0
  7. #1129 0949427132 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 01:36
    ไคริต้องเข้มแข็งสิ สู้ๆ
    #1,129
    0
  8. #1008 Bennie_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 04:48
    พ่อกับแม่ก็เชียร์จัง ฮิโระอ่าา ฉากในห้องน้ำคืออัลไล -//-
    #1,008
    0
  9. #574 zozine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 23:56
    ฮิโระหื่นเหมือนกันนะเราน่ะ5555
    #574
    0
  10. #243 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 20:07
    ปรับอารมณ์เกือบไม่ทัน กำลังขำตอนอาบน้ำอยู่ ลากมาหน่วงตอนท้ายเฉยเลย T T สงสารนายเอก แต่เรื่องนี้สนุกมากจริงๆ บิ๊กอาย!!นายก็รีบรู้ใจตัวเองสักทีเถอะนะ
    #243
    0
  11. #98 Kuroko_Tetsuya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 22:30
    ไคริโคตรจิซึนน ????
    #98
    0
  12. #68 A.Iliad (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 07:56
    สงสารไคริ
    #68
    0
  13. #27 ศะนะคะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2558 / 00:04
    โอย ไครินายต้องสู้เข้านะ ฮิโรโตะและมิ้นด้วย
    #27
    0
  14. #24 Yokai (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2558 / 02:24
    หืมมมมม หิมะแรก~ มันยังไงกันน้าาาาา หึๆๆๆ

    บิ๊กอายยยยยย หื่นนะเรา แต่ทำไงได้ ไคริจังดูท่าจะขี้อ่อยใช่ย่อยเลยนะ จะทนไปได้สักเท่าไรกันเชียว 5555

    ไคริจังงงง อย่าโกรธแมวน้อยเลยนะ ดูท่าแมวน้อยคงจะทุ่มเทมากเลย อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ค่อยๆคุยกันน้า

    พลังไคริจังเริ่มโผล่แล้ว อีกหน่อยบิ๊กอายคงโดนย่างสดเป็นว่าเล่น เตรียมกินได้เลย 55555



    ปล. ยังไงก็สู้ๆนะคะพี่ฮันนี่~ จะรอติดตามนิยายเรื่องใหม่นะคะ~
    #24
    0