[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 69 : ภาค 3 ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    7 ม.ค. 59









15

 

 

            เราเดินทางกันอยู่นานพอควรจนฮิโรโตะและริวทาโร่บินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา ทั้งสองคนมีสีหน้าแตกตื่น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมานอกจากเอานาระที่ร้องไห้จนหลับไปอุ้ม และก็พี่ก้องกับเกรซขี่หลังของริวทาโร่ที่แปลงร่างเป็นมังกรตัวยาว คัตสึโทชิยังคงอุ้มผมเหมือนเดิม ริวทาโร่นำเราทะยานขึ้นไปบนฟ้า ผ่านอากาศหนาวเย็นและฟ้าที่ค่อยๆมืดลง

 

ผมมองลงไปด้านล่างยังเห็นไฟสีส้มจากจากเผาไหม้ที่สวนของเขา ผมกอดคัตสึโทชิแน่น ไม่ใช่เพราะว่ากลัว แต่เพราะว่าเป็นห่วงเขาเสียมากกว่า เราฝ่าอากาศหนาวอยู่สักพักก็ทะลุขึ้นมายังเมฆลอยที่เกาะกลุ่มกันเป็นบริเวณกว้าง และมีบ้าน.. ไม่สิ ใหญ่ขนาดเรียกว่าคฤหาสน์ได้เลยตั้งอยู่ มีสาวสวยหลายคนออกมาต้อนรับพวกเราเข้าไป ริวทาโร่แปลงร่างกลับแล้วเชิญพวกเราให้นั่งกันตามสบาย คงจะเป็นบ้านของเขา ? วังมังกร? อะไรแบบนั้นเหรอ คัตสึโทชิรั้งผมไว้ข้างตัว ในขณะที่นาระตื่นขึ้นแล้วรีบมาเกาะอยู่ข้างผมอีกด้านอย่างหวาดกลัว ไม่เหมือนนาระที่มาคอยด่าผมคนเก่าเลยแหะ

 

            “คืนก่อนผู้คนแตกตื่นกันมากว่าเห็นยักษ์สามตนที่ละแวกบ้านของแก นักข่าวหลายที่ไปด้อมๆมองๆแต่ก็ไม่เห็นอะไรนอกจากป่า เดาว่ามึงคงปิดไม่ให้คนทั่วไปเข้าไปได้หลังจากเกิดเรื่อง กูก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรหรอกนะ แต่น่าแปลกใจมากเลยที่ยักษ์ใจเย็นและนิ่งขนาดมึงจะอาละวาดจนต้นไม้ราบไปครึ่งสวน .. เพราะเจ้าเหมียวในอ้อมกอดของมึงล่ะสิริวทาโร่หรี่ตามองผมสลับกับคัตสึโทชิ

 

            “ก็ประมาณนั้นคนข้างตัวผมพูดตอบออกไปนิ่งๆ

 

            “แต่เพราะว่าคราวที่เราไปถล่มชิมิซึคราวก่อน มันวุ่นวายจนคนภายนอกเห็นยักษ์และก็ฮิโรโตะด้วย ไหนจะเรียวเมย์แล้วก็คาถาของพวกองเมียวอีก คราวนี้ผู้คนเลยตื่นตัวเรื่องปีศาจ องเมียวจิที่อื่นๆก็พลอยตื่นตัวไปด้วย ตอนนี้เราอยู่กันลำบากแน่ ว่าแต่นายกำจัดชิมิซึหมดตระกูลไปแล้วหรือยังริวทาโร่พูดต่อ พลางนั่งครุ่นคิดอะไรอยู่คนเดียว หน้าตาเขาดูเด็กกว่าผมอีก แต่คงเป็นเพราะเขาจะแปลงร่างเป็นแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น เขาเป็นมังกรนี่ ไม่ได้มีร่างครึ่งๆกลางๆอย่างผมหรือฮิโรโตะ ผมแหงนหน้ามองคัตสึโทชิก็เห็นเขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น

 

            “ตรวจละเอียดแล้วที่เหลืออยู่มีแค่นาโอยูกิและไคริ กับองเมียวที่ไม่คิดร้ายอะไร และคนในตระกูลที่ไม่ได้อยู่ในสายองเมียวจิเลย

 

            “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่ากลัวเท่าไหร่ องเมียวจิที่เก่งๆส่วนใหญ่คือชิมิซึ พวกที่เหลือคงไม่ทำให้เราอันตรายนัก ส่วนกูสบายๆอยู่แล้ว ลำบากแต่มึงเถอะคัตสึโทชิ มึงไม่ฆ่าผู้บริสุทธิ์ และถึงคนพวกนั้นมาเผาสวนจนวอดวายมึงก็ไม่อยากจะทำอะไรพวกเขาอยู่ดีริวทาโร่ยักไหล่

 

            “ก็ไม่เชิง แต่ในสถานการณ์นี้อยากออกมาตั้งหลักก่อน

 

            “โทชิ ทำไมต้องออกมาล่ะ ทำไมไม่สู้ ไม่เห็นเข้าใจเลยผมพึมพำ คิดว่าเขาจะเป็นยักษ์น่ากลัวๆมาตลอดเหมือนกัน

 

            “จุ๊ๆเนโกะจัง ไม่รู้อะไรซะแล้ว เผ่าพันธุ์ที่รักสงบมากที่สุด และเป็นคุณกับมนุษย์มากที่สุดก็คือเผ่าพันธุ์ของเขา ลองคิดดูสิ เขากินความชั่วเป็นอาหาร นั่นหมายความว่าเขากำจัดคนเลวออกไปให้ และก็เหลือแต่คนดีๆใช่ไหม แถมแทบไม่มีประวัติว่ายักษ์ทำร้ายคนก่อนเลย ทำไมพวกเขาจงเกลียดจงชังยักษ์นักก็ไม่รู้ริวทาโร่เอานิ้วขึ้นจุ๊ปากให้ผมหยุดฟัง ผมคิดตาม คัตสึโทชิไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เหมือนเขาจมอยู่กับความคิดของตัวเองไปเสียแล้ว

 

            “อ๊ะ นาระ ตกลงนายเป็นอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้นผมจึงหันกลับมายังยักษ์อีกตน นาระสะดุ้งเฮือกปากและมือสั่นไปหมด

 

            “มี.. มีคนบุกมาที่บ้าน และบอกว่าพวกเราเป็นยักษ์ พ่อกับแม่บอกให้ผมหนีออกมา แต่ว่าผมไม่ยอม ชาวบ้านปาถั่วใส่เรา เพราะคิดว่านั่นจะทำให้เราเผยตัวจริง แต่เราก็แค่เจ็บจากการถูกปาเท่านั้นนาระพูดไปก็เสียงสั่น เขาจิกมือตัวเองไปมา ทุกคนเงียบสนิทและตั้งใจฟังที่นาระเล่า

 

            “เราเกือบจะรอดอยู่แล้วถ้าพวกเขาไม่ได้เอาองเมียวมาด้วย เพราะบทสวดของพวกเขา พ่อเลยต้องแปลงร่างปกป้องผมและแม่ผมโกรธ และผมทำร้ายพวกเขา นั่นทำให้เรื่องราวยิ่งแย่เมื่อชาวบ้านเห็นเราเป็นปีศาจไปแล้วจริงๆ พวกเขาเผาบ้านของเรา พยายามจะกำจัดเรา ฮึก ผมไม่เคยทำอะไรให้พวกเขาเลย มันเป็นเพราะว่าผมเคยทำกับยูไว้รึเปล่า เพราะผมงั้นใช่ไหม ฮือนาระร้องไห้โฮออกมาจนฟังเรื่องราวหลังจากนั้นไม่รู้เรื่อง เขาสะอื้นจนหน้าซีด เหงื่อออกทั้งตัว ตอนนี้เรื่องที่เขาเคยด่าว่าผมอย่างนั้นได้หายไปหมดแล้ว ตอนนี้เขาก็เหมือนเด็กผู้ชายทั่วๆไปที่เจอกับเรื่องเลวร้าย ผมดึงเขามากอดปลอบเมื่อไม่มีใครคิดจะปลอบเขาเลยสักคน

 

            “เพราะว่าเราเป็นยักษ์ มันก็แค่นั้นแหละคัตสึโทชิพูดขึ้น ผมเม้มปากเมื่อจับน้ำเสียงที่แสนเย็นชานั้นได้

 

            “พวกเขาฆ่าพ่อ พวกเขาฆ่าพ่อของผม และผมจะไม่มีทางยอมให้พวกเขายังมีชีวิตอยู่ แล้วเชิดชูตัวเองว่าเป็นฮีโร่ที่กำจัดเราได้หรอก ! ฮึก แต่แม่บังคับให้ผมหนีออกมา ให้ผมออกมา แม่ใช้พลังที่เหลือสะกดให้ผมแปลงร่างไม่ได้ นั่นทำให้ผมทำอะไรไม่ได้เลย ทำให้ผมต้องยืนดูแม่โดนพวกมันฆ่าและหัวเราะเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องสนุกนักหนาที่ฆ่าเราได้เขาพูดรัวออกมาเป็นชุด สีหน้าของเขาเหมือนคนที่สติพร้อมจะขาดทุกเมื่อ ผมรีบจับหน้าเขาเบาๆ

 

            “นาระ นาระ ใจเย็นๆผมไม่รู้จะพูดอะไรที่ดีกว่านี้ แค่ได้ฟังก็รู้ว่าเขาเจ็บปวดแค่ไหน แม้แต่คัตสึโทชิเองก็ดูจะรู้สึกไปด้วย เมื่อแววตาของเขาวูบไหว

 

            “แม่ใช้พลังทั้งหมดปกป้องผม ทำให้แม่สู้พวกเขาไม่ได้ ผมมันเป็นลูกที่แย่ ผมทำให้พวกเขาเสียใจมาก และยังไม่ทันได้ขอโทษเลยสักคำ .. พวกเขาก็ไม่อยู่ให้ขอโทษอีกแล้ว มันสายไปแล้ว!นาระกำมือตัวเองแน่น ร้องไห้จนน้ำตาไม่เหลือให้หยดลงมา ผมสงสารเขาจับใจ ผมรู้ว่าเขาเพิ่งโดนคัตสึโทชิสาป และพ่อแม่ของเขาคงจะเสียใจมากที่ลูกชายทำเรื่องไม่ดีเอาไว้ และก็ดันเกิดเรื่องบ้าๆนี่ขึ้นมาก่อน เขาสะอื้นจนหมดสติไป ผมตกใจมากและรีบหันไปมองคัตสึโทชิ ผมไม่เคยเห็นใครที่ร้องไห้จนสลบ แทบเขายังกระตุกเหมือนจะชัก

 

            “ความรู้สึกของเขามันรุนแรงมาก เลยมีผลกับคำสาปที่เคยให้ไว้ ถึงจะสาปแค่เรื่องอิจฉาก็เถอะ แต่ตอนนี้ความรู้สึกด้านลบของเขามันกินพื้นที่ความรู้สึกอื่นๆเกือบหมดแล้วคัตสึโทชิก้มลงมาดูร่างเล็กของนาระแล้วพูดขึ้น

 

            “ช่วยเขาได้ไหม?” ผมถามอย่างวิตก

 

            “มาๆ ส่งมานี่ เดี๋ยวพากลับไปหามิซากิ พวกมึงคุยกันไปก่อนแล้วกันว่าจะเอายังไง ถ้าจะมาค้างบ้านกูคงลำบากหน่อย ปีศาจแห่กันมาพึ่งใบบุญพ่อกันจนล้นบ้านแล้ว แต่เดี๋ยวกูพาเจ้านี่ไปรักษาก่อน เดี๋ยวจะตายเอาฮิโรโตะอุ้มนาระขึ้นแล้วรีบกางปีกบินออกจากวังไป พี่ก้องมีสีหน้าที่งุนงงและตามไม่ทันเอามากๆ รวมถึงเกรซด้วย ก็พวกเขาเป็นมนุษย์นี่นะ

 

            “ยู.. อยู่นี่กับริวทาโร่ก่อนนะ พี่จะไปดูสถานการณ์ข้างล่าง

 

            “อย่าไปเลย มันอันตรายผมรีบคว้าแขนเขาไว้ ทุกคำพูดจากนาระทำให้ผมกลัวว่าเขาจะไม่กลับมา แต่เขายิ้มให้ผม

 

            “พวกเขาทำอะไรพี่ไม่ได้หรอก พี่จะรีบกลับมา พี่สัญญา ริวทาโร่ฝากดูแลด้วย อย่าให้เขาออกจากวังไปไหนโดยเด็ดขาดคัตสึโทชิจับแก้มผมแล้วลูบไปมา ก่อนจะหันไปขมวดคิ้วใส่ริวทาโร่ มังกรหัวแดงที่มีท่าทีทีเล่นทีจริงก็ยิ้มกริ่มแล้วมองหน้าผมสลับกับคัตสึโทชิ

 

            “ท่าทางอย่างนี้ หวงอย่างนี้ เรียบร้อยแล้วสินะ

 

            “พูดอะไรเนี่ย!ผมแหวขึ้นมา ริวทาโร่หัวเราะชอบใจ แล้วหันไปพยักหน้าให้คัตสึโทชิ เหมือนเขาตั้งใจพูดให้บรรยากาศดีขึ้น และมันก็ได้ผลนิดหน่อย

 

            “จะดูแลเมียมึงเป็นอย่างดี เมียเพื่อนก็เหมือนเมียกู ถูกไหม

 

            “น้อยๆหน่อย อย่ายุ่งกับเขาคัตสึโทชิพูดขึ้นทันควัน ผมเขินขึ้นมาเมื่อคำพูดของเขามันแสดงอาการหวงได้ชัดเจนสุดๆเลย

 

            “หูย กูล่ะดีใจ นึกว่ามีเพื่อนเป็นฤๅษี สันโดษ ไม่มั่ว ไม่แอ้มสาว ไม่จีบใครมาเป็นร้อยๆปี สาวไม่ยุ่ง มุ่งแต่แมวสินะ เอาเถอะไม่เล่นแล้ว วางใจได้เลย จะดูแลให้ริวทาโร่พูดกลับอย่างจริงจังในประโยคท้าย คัตสึโทชิยังไม่วายหันมาร่ายมนตร์ปกป้องผมก่อนจะรีบออกจากวังไปอีกคน

 

            “แล้วไปได้กันอีท่าไหนล่ะริวทาโร่หันมาแหย่ผมเมื่อเขาไปแล้ว

 

            “ก็หลายท่า จะถามทำไมผมปากไวสวนกลับ แล้วก็รู้สึกร้อนๆที่หน้า แต่ทำเป็นเชิดไว้ ได้ยินเสียงแปลกๆดังมาจากทางเกรซ อักขระขึ้นตัวเธอนิดหน่อย

 

            “มีคนอิจฉา หึหึริวทาโร่หัวเราะแล้วหรี่ตามองเกรซ เธอก็โดนคำสาปสินะ และดูจะทรมานเอาเรื่องอยู่เมื่อเธอล้มจากเก้าอี้ไปนอนที่พื้น พี่ก้องต้องรีบตามไปกอดปลอบลูกและก็ดุไปด้วย คงเพราะเกรซคิดอะไรไม่ดีอยู่ในใจ คงเพราะคำพูดผม

 

            “ว่าแต่เกิดเรื่องแบบนี้บ่อยไหม กับเขาน่ะผมเลิกสนใจเกรซแล้วหันไปถามจากริวทาโร่ เขาน่าจะอยู่มานานกว่าเจ้ายักษ์เสียอีก

 

            “อืม เมื่อก่อนไม่ค่อยได้คุยกัน แต่ก็พอได้ยินข่าวลือ หรือโฉบผ่านไปเห็นอยู่บ้าง ยักษ์เจอเรื่องพวกนี้บ่อย คัตสึโทชิโดยไล่บ่อยมากตอนที่เขายังไม่เก่งเท่านี้ เมื่อก่อนยักษ์มีเยอะ แต่เพราะพวกเขาต้องการจะอยู่อย่างสงบสุข ทำให้ไม่อยากทำร้ายมนุษย์บริสุทธิ์เท่าไหร่ นั่นมันยิ่งแย่ เพราะพวกเขาโดนทำร้ายเสียเอง ก็ยักษ์น่ะน่ากลัวจะตาย ร่างก็ใหญ่โต ดวงตาก็เหมือนจะเข้ามาฉีกเราเป็นชิ้นๆ อันที่จริงคงเพราะมนุษย์บางคนเห็นตอนยักษ์กินคนอยู่ด้วย ช่วงยุคองเมียวจิเฟื่องฟู ยักษ์แทบสูญพันธุ์เลยล่ะ ตอนนี้โลกก้าวหน้าและเริ่มเข้าสู่เทคโนโลยี องเมียวก็น้อยลง เราเลยค่อนข้างปลอดภัยสบายใจกันมากขึ้น อืม แต่ฉันไม่เดือดร้อนนะเพราะเป็นมังกร มนุษย์บูชาเราเหมือนเทพเจ้าริวทาโร่ยิ้มราวกับกำลังเยาะเย้ยโลกอย่างนั้นแหละ ผมไม่ใช่ปีศาจที่โด่งดังอะไร จึงไม่ได้เป็นที่นิยมในการจับของพวกองเมียว

 

            “เขาถูกไล่แบบนั้นมาตลอดเลยเหรอ ใจร้ายจังผมพึมพำ ไม่อยากเชื่อว่าคนสมัยนี้ยังคงเกลียดยักษ์กันอยู่ อาจจะเพราะว่ากลัวด้วย

 

            “จะเล่าอะไรดีๆให้ฟังไหม

 

            “อะไรเหรอผมรีบทำหน้าอยากรู้อยากเห็น

 

            “ฉันเป็นมังกร.. แล้วก็อยู่มานานจนเบื๊อเบื่อ บางทีฉันก็นั่งมองชีวิตของคนอื่น โดยเฉพาะเจ้ายักษ์ลึกลับนั่น มันชอบคุยคนเดียวด้วยนะ เห็นนิ่งๆอย่างนั้นก็ติงต๊องไม่น้อยริวทาโร่กลั้วหัวเราะแล้วเอนตัวมาทางผมใกล้ขึ้นอีก

 

            “แต่ก็ไม่เชิงพูดคนเดียวหรอก ดูเหมือนจะคุยกับลูกแก้ว แล้วก็เรียกอะไรสักอย่าง คล้าย ๆ..ยู อะไรอย่างนั้น

 

            “แกล้งกันใช่ไหมเนี่ย!ผมอุทานเสียงดัง แต่พอสบตากับริวทาโร่ที่ยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ก็ต้องเขินแทบบ้า นี่เขาพูดกับลูกแก้วจริงๆเหรอ? ไอ้ลูกแก้วที่แอบดูผมอ่ะนะ เขาแกล้งผมเล่น หรือว่าพูดจริงเนี่ย โอยยย

 

            “คนอย่างริวทาโร่ไม่พูดเล่นหรอกนะ แล้วนายก็ไม่รู้ว่ามังกรทำอะไรได้บ้าง ไม่เชื่อก็ตามใจ อุตส่าห์แอบบอกว่าคัตสึโทชิของน้องยูเขารักเขาหลงนายมาตั้งนานแสนนานแล้วล่ะ ฉันเห็นเขาทีไร เขาก็มองนาย ไม่ก็นั่งเล่นกับแมวทุกที จะให้คิดเป็นอย่างอื่นได้ไงกันล่ะเนอะริวทาโร่ยักคิ้วไปมา แล้วก็เริ่มเข้าไปทักทายพี่ก้องกับเกรซ ส่วนผมเอาหน้ามุดกับหมอนของโซฟาบ้านเขา ยักษ์บ้า ทำอะไรของเขาอ่ะ ผมจินตนาการเขาพูดชื่อผมตอนอยู่คนเดียวไม่ออกเลย เขินนนนน

 

            “อ้าว กลับมาเร็วจริงๆเสียงของริวทาโร่ทำให้ผมต้องรีบเงยหน้าขึ้นดู เจอคัตสึโทชิในสภาพที่เต็มไปด้วยเขม่าดำ

 

            “เป็นอะไรรึเปล่าผมลุกขึ้นไปหาเขา แต่ก็ทรุดเพราะยังร้าวที่สะโพกไม่หาย แอบเห็นริวทาโร่ทำตาวิบวับกับสภาพของผม ฮือ อายก็อาย เป็นห่วงเขาก็เป็นห่วง คัตสึโทชิรีบมาจับตัวผมไว้ให้ยืนดีๆ

 

            “ไม่เป็นอะไร เข้าไปช่วยวัวออกมาจากคอก บางตัวที่เสาคอกล้มทับคัตสึโทชิพูดหน้าเครียดๆ ผมไม่อยากนึกเลยว่าสภาพข้างล่างเป็นยังไง

 

            “ช่วยได้ก็ดีแล้วเนอะ ไว้เดี๋ยวยูช่วยสร้างใหม่นะ ไม่เป็นไรผมยิ้มปลอบเขา ถึงจะขัดเขินสายตาของริวทาโร่นิดหน่อย แต่แค่คัตสึโทชิมีสีหน้าที่ดีขึ้นผมก็สบายใจ เขาลูบหน้าผากผมแล้วก็ยกยิ้มนิดหน่อยมาให้

 

            “ตัวแค่นี้จะสร้างคอกวัวได้เลยเหรอ

 

            “โหย ดูถูก อย่างยูทำได้ทุกอย่างนะครับผมชี้ที่ตัวเองแล้วยืดอกอย่างภาคภูมิใจ คัตสึโทชิยิ้มกว้างมากขึ้นอีกหน่อยให้ผมได้โล่งใจ แล้วเขาก็ขอยืมห้องน้ำริวทาโร่เพื่อเข้าไปจัดการกับรอยเลอะพวกนั้น ผมก็เลยออกมานั่งรอ

 

            “แล้วจะต้องทำยังไงต่อ หลบหนีไปเรื่อยๆแบบนี้อ่ะเหรอผมถามริวทาโร่

 

            “อืม ปกติคัตสึโทชิก็ทำอย่างนั้น แต่ห้าสิบหกสิบกว่าปีให้หลังมา เขาเก่งขึ้นมาก คนมาทำอะไรเขาก็คงจะโดนล้างความจำกลับไป เขาจะสร้างมนตร์ครอบทั้งสวนก็ยังได้ แต่ปกติถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่จำเป็นต้องสร้างหรอก มนุษย์มองเราร่างแปลงไม่ออกอยู่แล้ว รอจนเรื่องซา ก็คงไปหาที่พักใหม่ได้ ไปสร้างบ้านอยู่กันสองคนฉันท์สามีภรรยาน่ารักกุ๊กกิ๊กเป็นที่สุด ที่เขาหนีมา คงเพราะกลัวว่าลูกแมวแถวนี้จะเป็นอันตรายมากกว่าล่ะมั้ง

 

            “นายนี่! เลิกล้อสักนาทีได้ไหมเนี่ยผมพึมพำ

 

            “แล้วตกลงคัตสึโทชิมันเด็ดไหม นี่อยากรู้มากเลยนะเนี่ยเขากระซิบกระซาบอยู่ข้างหูผม แล้วเจ้าตัวดันเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี ในผ้าขนหนูผืนเดียวที่เอว โชคดีที่เป็นผืนใหญ่ ผมเหลือบมองเกรซเห็นมองตาวาวอยู่ไม่นานก็เจ็บหน้าอก โดนคำสาปเล่นงานเข้าให้อีกแล้วสิ เชอะ สมน้ำหน้ามามองซิกส์แพคของเขาได้ไง ผมรีบลากตัวเองไปบังหน้าท้องเซ็กซี่นั่นไว้จากสายตาคนอื่น

 

            “พี่ตัวเปียกเขาพูดเมื่อเห็นผมเข้าไปกอดเอว

 

            “ไม่เห็นเป็นไรเลย แล้วทำไมออกมาแบบนี้ผมดุ กอดเอวเขาหนึบไม่ยอมไปไหน หวงอ่ะ เพิ่งรู้สึกว่าหวงสุดๆมันเป็นยังไงก็วันนี้

 

            “หึหึ ก็เสื้อผ้าเลอะ จะออกมาขอริวทาโร่นี่ไง

 

            “สงสัยจะเด็ดเนอะ ไม่ยอมให้เห็นหุ่นเลยด้วยริวทาโร่เดินยิ้มแก้มปริน่าเตะมาหา ผมกอดเอวคัตสึโทชิแน่นขึ้น ผมไม่ได้หวงคนนี้ ผมไม่อยากให้เกรซมองต่างหาก แต่เพราะคำว่าเด็ดไม่เด็ดของเขา ทำให้ผมซุกหน้าอยู่กับอกเย็นๆ ไม่กล้าสู้หน้าคัตสึโทชิอีกแล้ว ทำไมผมต้องเขินอยู่คนเดียวตลอดเลยอ่ะ! ไม่ได้การล่ะ ผมจะต้องทำให้เขาเขินบ้าง ผมหมายมั่นไว้ในใจ

 

            คราวนี้ผม เกรซ พี่ก้อง และคัตสึโทชิเลยอยู่กันที่บ้านของริวทาโร่เป็นการชั่วคราวเพราะว่าสวนถูกเผาไปจนเกือบหมดแล้ว อยู่ที่นี่ก็สบายเลยครับเพราะริวทาโร่มีคนใช้เยอะและพวกเธอก็บริการเป็นอย่างดี ข้าวปลาอาหาร ขนม และก็ทำน้ำอุ่นให้อาบด้วย ผมเพิ่งจะตื่นแต่เดี๋ยวก็ต้องนอนอีกแล้ว ก็เลยนอนไม่หลับ ตาค้างอยู่ข้างๆคัตสึโทชิที่เหมือนมีอะไรในใจ ผมกลิ้งตัวเข้าไปหาเขา

 

            “โทชิ .. เป็นอะไรรึเปล่าผมทำเสียงอ้อนๆแล้วก็ยิ้มหวานๆ

 

            “ก็ไม่เชิง คิดถึงพ่อน่ะเขายิ้มบางแล้วนอนหันข้างมาทางผม

 

            “มีอะไรเล่าให้ยูฟังได้นะ โทชิช่วยยูมาเยอะแล้ว ให้ยูได้แบ่งเบาบ้าง เล่ามาได้เลย ยูจะฟังเงียบๆนะผมค่อยๆพูด ไม่แน่ใจว่าเขาอยากจะเล่าเรื่องส่วนตัวออกมาไหม แต่เราทั้งคู่จ้องตากันอยู่นาน ในที่สุดเขาก็เอื้อมมือมากอดเอวผมเข้าไปนอนซบที่อก กลิ่นของเขาทำให้ผมผ่อนคลายได้ทุกที ผมอยากให้เขาผ่อนคลายเวลากอดผมบ้างจัง ผมนี่ไร้ประโยชน์ชะมัด

 

            “พ่อของพี่ก็โดนเหมือนนาระเนี่ยแหละ พี่เคยเป็นเหมือนเขา โกรธแค้นและอยากจะฆ่ามนุษย์ทุกคนที่เข้ามายุ่ง แต่แม่พาพี่กับน้องชายออกมาเขาเล่าเสียงเบา แล้วก็ชะงักเม้มปากตัวเองเข้าหากัน

 

            “แม่บอกว่าพวกเขาไม่ใช่คนไม่ดี แต่พวกเขาหวาดกลัวเรา มีตำนานเกี่ยวกับยักษ์มากมายไปหมด ตำนานที่ทำให้มนุษย์คิดว่าเราชั่วช้าและไม่สมควรมีชีวิตอยู่ แม่บอกว่าให้เราอยู่เงียบๆ แฝงตัวไปกับมนุษย์แล้วทุกอย่างจะดีเอง แต่ไม่นานหลังจากนั้น แม่ก็ไม่เคยกลับมา ส่วนน้องชายพี่ ยูน่าจะเคยเห็นแล้ว ยักษ์ที่โดนพวกชิมิซึเอาไปใช้งานไงเขาเล่าออกมาด้วยสีหน้าที่เป็นปกติ หรือว่าพยายามที่จะให้ดูปกติผมก็ไม่รู้ ผมกอดเขาแน่นๆ หวังว่าจะช่วยได้บ้างไม่มากก็น้อย

 

            “ไม่เห็นต้องยอมเลย อย่ายอมให้พวกเขาเข้ามาทำร้ายอีกสิ

 

            “พี่ไม่ยอม พี่ถึงได้หนีมาไง ถ้าพี่อยู่ที่นั่น พี่ก็ต้องสู้ สุดท้ายก็เละเทะเหมือนกัน แล้วถ้าพี่ไม่ระวัง ถ้าเราโดนพวกมันฆ่า พี่ต้องทำยังไง ? พี่ไม่ได้รอยูมาเกือบสามสิบปีเพื่อเห็นยูโดนทำร้ายหรอกนะ แค่ที่ผ่านมามันก็มากไปแล้วเขาพูดออกมาเร็วๆด้วยน้ำเสียงที่เจือความโมโหเล็กน้อย

 

            “โทชิผมอึ้งค้าง เขาว่าอะไรนะ สามสิบปี? เท่ากับอายุผมน่ะนะ

 

            “นอนเถอะ ดึกแล้วดูเหมือนเขาเพิ่งรู้ตัวว่าหลุดอะไรออกมา เขาเลยรีบลูบหัวกล่อมผม แต่ไม่ทันแล้ว ใจผมเต้นตึกตักขนาดนี้แล้ว

 

            “… นี่ ชอบยูมานานขนาดนั้นเลยเหรอ ตอบมาก่อนสิผมไม่ยอมให้เขาแกล้งหลับตา แต่ดันตัวเองขึ้นไปหาเขา คัตสึโทชิยกมือขึ้นมาปิดตาผม แล้วก็ได้ยินเสียงหายใจหนักๆ

 

            “ตั้งแต่วันที่ยูเจอไคริ

 

            ผมชะงัก แล้วรีบแกะมือเขาออก หน้าเขาแดงเถือกเลย แดงมากจนผมยิ้มออกมาจนเจ็บแก้ม นานขนาดนั้นตอนเจอกันก็ไม่เห็นแสดงท่าทีอะไรเลย เจ้ายักษ์บ้า ผมตีแขนเขาเงียบๆ เขาก็นอนหน้าแดงอยู่อย่างนั้น กลายเป็นเรานอนหน้าแดงใส่กันและกันอยู่เป็นเวลานาน กว่าผมจะค่อยๆขยับตัวไปหอมแก้มเขา

 

            “ขอบคุณ

 

            “พี่สิต้องขอบคุณเขาสวนกลับมา ผมกระพริบตาใส่เขา เขาก็จับมือผมขึ้นมานวดเล่น มองไปทางอื่นทั้งๆที่หน้ายังแดงไม่หาย เวลาเขาเขินแล้วมันจั๊กจี๊ในหัวใจชะมัดเลย ผมยุกยิกอย่างอยู่ไม่สุข

 

            “ทั้งชีวิตพี่อยู่กับความไม่เข้าใจ พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาต้องเอาแต่ขับไล่ ไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องเล่าเกี่ยวกับยักษ์ต้องทำให้พวกเราเป็นคนร้าย ไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตพี่ถึงเป็นอย่างนี้ พี่เหนื่อย พี่เบื่อ และมันรู้สึกเจ็บอยู่ข้างในตลอดไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ร้อยปี ความสุขในช่วงต้นของชีวิตมันสั้นมากเลย พี่เกือบลืมไปแล้วว่ามีความรู้สึกมันเป็นยังไง เกือบลืมไปแล้วว่าโลกเองก็ยังมีด้านดีๆหลงเหลืออยู่ ถ้าพี่ไม่เห็นเราวันนั้น ถ้าพี่ไม่เห็นว่าหัวใจของเรามันบริสุทธิ์แค่ไหน พี่คงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้หรอก พี่คงไม่ได้มีความสุขเหมือนอย่างตอนนี้

 

            “ยะ..ยูเนี่ยนะหัวใจบริสุทธิ์ผมพูดติดๆขัดๆ เขาสารภาพอะไรเนี่ย ยิ่งได้ฟังยิ่งทำให้คลั่งเข้าไปใหญ่

 

            “แน่นอน หัวใจที่ยูให้ไคริ ทำให้พี่มองโลกในอีกแบบ ทำให้พี่รู้สึกอะไรขึ้นมาหลายๆอย่าง ขอโทษที่พี่ไม่เคยบอกเลย แต่พี่ไม่รู้จะพูดยังไง จะเริ่มตรงไหน ทั้งหมดที่พูดมานั่น ยังไม่เท่ากับตลอดเวลาที่พี่รู้สึกเลย พี่แค่ขอบคุณเรามากจริงๆ ตอนนี้ข้างล่างวุ่นวายไปหมด แต่พี่จะทำทุกอย่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ให้ยูได้อยู่กับพี่เหมือนเดิม .. แต่ถ้ายูไม่อยากพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะครับ พี่ตามใจเราเสมอเขากอดผมเข้าไปจนแน่น พูดมาอย่างนี้ตั้งระเบิดไว้ในอกผมเลยดีกว่าครับ คัตสึโทชิเนี่ย บ้า! จะทำให้ผมเขินจนกัดลิ้นตายเลยไหม ผมยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง แต่เขาก็พูดเหมือนว่าผมเป็นโลกทั้งใบของเขา พูดออกมาอย่างจริงจังและพยายามอย่างมากที่จะสรรหาคำพูดออกมา ตอนนี้เขายังขมวดคิ้วแล้วก็หูแดงอยู่เลย

 

            “โทชิทำอย่างนี้ก็แย่สิ!ผมทำเป็นขึ้นเสียงแล้วกอดอก

 

            “เอ๊ะ อะไรครับ พี่ทำอะไรให้ไม่พอใจเหรอเขาค่อยๆถอยจากตัวผมแล้วมองหน้าแบบเครียดสุดๆ ผมอดไม่ได้เผลอยิ้มออกมานิดนึง

 

            “ทำอย่างนี้ ยูก็เผลอรักโทชิน่ะสิ!

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

ป่านนี้แล้วน้องแมวเพิ่งรู้ตัวว่ารัก 555 น่าเอ็นดู 
แต่ก็นะทุ่มเทให้ไคริจังมาตลอด จนไม่รู้ว่าตัวเองรักไคริจังแบบไหน พอมาเจอพี่ยักษ์ก็เลยเบลอๆ
เขาใจตรงกันแล้วฮิ้ววว พี่ยักษ์ไม่ว่าจถสถานการณ์ไหนก็หวานหยดได้ตลอด อิจฉาน้องแมวกันถ้วนหน้า
555
ส่วนตอนนี้ยักษ์น้อยอาจจะออกมาเรียกความสงสารได้ คนนี้ร้ายแบบเด็กๆ รักพี่ยักษ์คนเดียวมาตลอด
เลยตัดสินใจอะไรผิดๆ ตอนนี้บอบช้ำมากเลยค่ะ

ตอบคอมเม้นกันบ้าง หลังจากไม่ได้ตอบมาหลายตอน
newwy bxnd , เป็ดตอน , zujune2000  >> เห็นพี่ยักษ์นิ่งๆ แต่ก็มีมุมหวานและเจ้าเล่ห์นะเอออ หึหึ
 CiNdErElLa&Me >> มนุษย์เป็นสิ่งที่ชอบเหมารวม ฮืออ พี่ยักษ์กับน้องนาระก็ซวยไป
 S e L u O n l y  >> คนที่ไล่เป็นพวกองเมียว กับคนธรรมดาทั่วๆไปที่กลัวผี ปีศาจ เนี่ยแหละค่ะ TOT
kiru_may Julyyaoi >>  ใช่เลย ส่วนตัวแล้ว คนนี่แหละน่ากลัวที่สุด พอเห็นอะไรที่ควบคุมไม่ได้ก็อยากกำจัด ลองคิดว่าถ้ามีปีศาจอยู่จริงๆ แล้วคนรู้ ต้องมีศึกสงครามแน่เลย เห็นภาพเลยล่ะค่ะ ฮือ
 Jeefuu >> เนอะ ไม่มีใครอยากถูกเกลียดหรอกค่ะ แต่เกิดมาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว โดนเหมารวมก็คงทำอะไรไม่ได้
 NamKudos >> หลังๆพี่ยักษ์อาจจะอ่อยกว่า 55 อ่อยแบบไม่ได้ตั้งใจ น้องยูพ่ายแพ้หมดใจ -///-
 zaha >> แม้จะเศร้าๆเล็กน้อย แต่ก็ยังมีความหวานเต็มเปี่ยม ฮี่ๆๆ
ganako >> มาตอนนี้เพิ่งจะยอมบอกความในใจ พี่ยักษ์คงเขินตายแล้ว
 โกโก้ มิลค์  >> เดี๋ยวๆเตาะพี่ยักษ์ต่อหน้าต่อตาน้องแมว เดี๋ยวโดนข่วนนะคะ ฮา
 =_=!!!KwAnZ@ >> รีบมาลงแล้ว เย้
Yokai >>อดีตพี่ยักษ์มีเล่าไปคร่าวๆบ้างแล้ว จะไม่โผล่มาดราม่าอีกแน่นอนค่ะ แต่อาจจะมีเรื่องอื่น... หึหึหึ
minmin >> โหดมาก ตบหัวหลุดเลยทีเดียว 55 แต่ว่าไม่ต้องห่วง ทั้งสองคนนอนกอดกันหวานหยดแล้ววว
Rokusmind >> เทียบกับอายุน้องแมวและพี่ยักษ์แล้ว นาระจังยังเป็นเด็กน้อยอยู่เลยค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1615 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:51
    ฮืออออ รักมาก รักเค้ามาก และเค้ารับรู้แล้ว ใจตรงกันแล้ว โอยยยยยยย ริวทาโร่ วังแกมดขึ้นแน่ 55555555
    #1,615
    0
  2. #1524 Nantashi (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:39
    โอย คือมันยิ่งกว่าสารภาพรัก ถ้ามีคำอื่นนอกจากคำว่ารักคัตสึโทชิคงใช้ไปแล่ว บ้าจริง
    #1,524
    0
  3. #1432 itzmeboombim (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 09:48
    สารภาพไปค่ะโทชิว่าตัวเองทำอะไรน่ารักขนาดไหน ตามดูเค้ามานานขนาดนั้น เลี้ยงต้อยสุดๆ
    #1,432
    0
  4. #1374 itzmeboombim (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 17:39
    ดราม่าแป๊บๆกลับมาสวีทกันแล้ว แถมลืมเรียวเมย์อีกตะหาก 
    #1,374
    0
  5. #1352 Fasha (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:03
    โอ้ยยยยน อยากได้แบบพี่ต้องไปหาที่ไหนพูดดดดดดด งืออออออ รักเลยยคนเน้นนนนนร คัตสึโทชิคนดี
    #1,352
    0
  6. #1287 InLove (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 23:35
    ร้ายนักน้องแมววว
    #1,287
    0
  7. #1200 baekbow (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 18:28
    ง่อววววว คู่สุดท้ายนิยามคือ ความมุ้งมิ้งใช่ไหม อะไรจะหวานกันได้ทุกตอนเลย พาเราเขินไปด้วย
    #1,200
    0
  8. #1099 หยกๆ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 20:23
    เอิ้กกก..เขินแทนคัตสึโทชิ ป่านนี้โทชิเขินหัวมุดดินเเล้วมั้ง คึคึ
    #1,099
    0
  9. #1070 Bennie_ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 23:07
    ริวทาโร่ล้อพี่ยักษ์กับน้องแมวสนุกเลยนะ สาวไม่ยุ่ง มุ่งแต่แมว 5555555
    #1,070
    0
  10. #809 Rokusmind (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 16:50
    ริวแซะได้ใจมากค่ะ ฮาาา

    ตรงที่โทชิพูดว่า เพราะเราเป็นยักษ์ มันก็แค่นั้นแหละ อ่านแล้วจุกเลยค่ะ สงสารมาก ;-; มะนุดใจร้าย แง ;-;

    ปล. โทชิเขินได้น่ากิ-- แค่ก! เขินน่ารักมากค่ะ
    #809
    0
  11. #808 Rokusmind (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 16:31
    โทชิคนบ้าาาาา เขินมากกกกก ฮือออ น่ารักไปแล้ว //////// #สิงร่างยู

    สงสารนาระ ต้องเห็นพ่อแม่โดนฆ่าต่อหน้าต่อตาเลย ;-; ปย.ของโทชิที่ว่า เพราะเราเป็นยักษ์ มันก็แค่นั้นแหละ อ่านแล้วจุกเลยค่ะ ฮือออ ;-;)

    ปล. ขำริวทาโร่มาก 55555555555
    #808
    0
  12. #807 minmin (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 09:31
    สารภาพมาขนาดนี้ฆ่ากันให้ตายเลยเหอะโทชิ เขินอ่ ริวซังก็ไม่ใช่น้อยนะแซะเอาๆ สงสารนาระแล้วอ่เป็นเราคงระเบิดตรงนั้นเลยพ่อไปต่อหน้าแต่ทำอะไรไม่ได้ นี่หวังให้มีฉากอิ๊อ๊ะกันอยู่นะบอกเลย ริวกับนาระเหมาะสมไม่น้อยเลยส่วนเกรซตายๆไปซะทีเหอะรำคาญ
    #807
    0
  13. #806 เป็ดตอน (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 21:29
    พี่ยักษ์เขิลมุดเตียงแล้วมั้ง
    #806
    0
  14. #805 Namthip Samankai (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 19:54
    เขิลอ่าา เขิลลลลล ><
    #805
    0
  15. #804 zujune2000 (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 19:08
    งือออ น่าร้ากกอ้ะะ แล้วนี่โทชิกับยูกลับไปอยู่บ้านเดิมรุป่าวน้าาา
    #804
    0
  16. #802 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 14:26
    น่ารักอ่ะ อ่านแล้วเขิลแทนน้องแมว สรุป ฟินค่ะ!! อยากอ่านตอนต่อไปแล้วอะ =0=
    #802
    0
  17. #801 Yokai (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 12:19
    หูยยยยยยย แม้จะอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ยังจะหวานมดกัดกันได้ ข้าวใหม่ปลามันก็งี้แหละเนอะ 5555555 ท่าทางแบบนี้พี่ยักษ์กะเปิดตัวเต็มที่เลยสินะ หวงซะขนาดนี้ // น้องแมวเพิ่งจะรู้ตัวเหรอออออ 555 พี่ยักษ์นี่น่าจะได้รางวัลพระเอกอดทนยอดเยี่ยมนะ รอมาตั้งหลายสิบปี แต่ก็ยังไม่เปลี่ยนใจ T^T



    ปล. รู้สึกหมั่นไส้ริวทาโร่ รู้ดีไปหมดซะทุกเรื่องเลย 555555

    ปล.2 ดีใจที่มาม่าหมด(รึเปล่า 555) แต่ อาจมีเรื่องอื่นที่ว่าของพี่ฮันนี่นี่น่ากลัวนะคะ 555555
    #801
    0
  18. #800 ganako (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 09:07
    >//< หลงรักพี่ยักษ์เลยคะ
    #800
    0
  19. #799 CiNdErElLa&Me (จากตอนที่ 69)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 06:15
    สงสารอ่ะโทชิจังงง พ่อแม่นาระด้วย
    รักลูกมากจริงๆ พวกมนุษย์ก็แบบนี้แหละ เขาแค่ไม่รู้ แต่การฆ่าแล้วเห็นว่าสนุกนี่จิตใจต่ำช้าไปไหน ไม่เคยโดนทำร้ายหรืออะไรสักหน่อย
    น้องแมวดูแลโทชิดีๆนาาาา
    #799
    0