[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 68 : ภาค 3 ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    4 ม.ค. 59








14

 

 

ปวด..ไปหมดทั้งตัว แถมยังหนักหัวสุดๆ ไข้ผมขึ้นอีกรอบ ไหนใครบอกว่ามีเซ็กส์แล้วจะหายไง ผมไปฟังมาจากไหนเนี่ย จำไม่ได้แล้ว! ผมกระดิกตัวอย่างปวดเมื่อย แล้วก็รู้สึกถึงลมหายใจร้อนๆที่อยู่ตรงหลังคอ และมือที่พาดอยู่บนเอว คนข้างหลังขยับตัวนิดหน่อยจนอกแน่นๆมาแนบกับหลังผม ใจผมเต้นตึกตักเมื่อภาพที่แสนเร่าร้อนเมื่อคืนแล่นเข้าสู่สมอง อุณหภูมิบนใบหน้าแล่นขึ้นมาอีก ตาย ตาย เมื่อคืนผมกับเขา เรา.. เรา.. โอย ผมเอามือกุมหัวตัวเอง เขินอ่ะ

 

            “ตื่นแล้วเหรอเสียงแหบต่ำดังอยู่ข้างหู แต่แทนที่เขาจะดึงผมไปกอด จูบอรุณสวัสดิ์ หรือทำอะไรมุ้งมิ้งอย่างที่ข้าวใหม่ปลามันเขาทำกัน คัตสึโทชิกลับลุกขึ้น ผมไม่กล้าหันไปมองเพราะเขาไม่ใส่อะไรเลย ถึงเมื่อวานจะเห็นหมดแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่ช่องทางข้างล่างก็ทำให้ผมระลึกได้ว่า ของเขามันอลังการขนาดไหน เขาใส่กางเกงเสร็จก็หันมาหาผมโดยที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อ

 

            “ไข้ขึ้นอีกแล้ว ปวดหัวไหมเขาเดินมาอีกด้านแล้วจับหน้าผากผม

 

            “ปวดหัวมากเลยผมส่งเสียงอ้อน แต่แทบไม่มีเสียงเหลือ เจ็บคอจนไอออกมา คัตสึโทชิมองหน้าผมเล็กน้อย ก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากเช่นเคย

 

            จะว่าไปผมเริ่มชอบจูบที่หน้าผากของเขาแล้ว มันดูน่ารักยังไงชอบกล ทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นเด็กตัวเล็กๆให้เขาคอยโอ๋ ผมมองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไป เขามาเช็ดตัว ป้อนข้าว ป้อนยาผมอีกตามเคย แต่คราวนี้ ทายาที่ด้านล่างให้ผมด้วย ผมเบิกตาโตเมื่อเห็นว่ามีเลือดบนผ้าปูที่นอน และรู้สึกแสบๆด้านล่าง

 

            “เพราะอย่างนี้ถึงได้ไม่อยากทำเขาพึมพำ คิ้วขมวดแน่น

 

            “อย่าคิดมากสิ โทชิไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อยผมรีบปลอบ เขาเป็นห่วงผมมากกว่าความต้องการตามธรรมชาติของตัวเองเสียอีก ผมเจ็บน่ะใช่ ก็เขาธรรมดาซะที่ไหน แถมเล่นจนโต้รุ่งขนาดนี้ ไม่ได้เลือดก็แปลกแล้ว คัตสึโทชิยังคงทำหน้าเครียด แล้วหันมาหอมแก้มผมอีกทีราวกับจะขอโทษ ก่อนที่เขาจะกลับลงไปยกสะโพกผมขึ้นเพื่อตรวจดูบาดแผล ผมละเขินกับสถานการณ์แบบนี้จริงๆเลย คือแสงมันสว่างโร่ แล้วเขาก็ตั้งใจจ้องตรงนั้นอ่ะ ไม่เคยมีใครดูแลผมเหมือนอย่างเขา มันทำให้ผมรู้สึกดีและเขินมากไปในเวลาเดียวกัน ผมบิดตัวหนีเล็กน้อย เขินจนไม่รู้จะพูดอะไร ใครจะไปรู้ว่านิ่งๆอย่างเขาพอถึงเวลานั้นเหมือนเปลี่ยนเป็นอีกคนเลย ความรู้สึกที่เขายังอยู่ในตัวผมยังไม่จางหายไปไหน ในเมื่อเราอยู่กันอย่างนั้นมาหลายชั่วโมง คัตสึโทชิเอาผ้าชุบน้ำและค่อยๆเช็ดให้ผมอย่างเบามือ

 

            “ละ แล้ว เมื่อคืนเป็นไงบ้างผมกัดปากตัวเอง กลัวว่าจะมีแค่ผมคนเดียวที่รู้สึกดี แม้ว่าทั้งผมและเขาจะเสียงแหบกันไปแล้วก็ตาม

 

            “หมายความว่าอะไร

 

            “ก็หมายความว่าชอบไหมยังไงเล่า! ทำไมต้องให้ขยายความด้วยผมหยิกแขนเขาแก้อาย คัตสึโทชิเหลือบตามองผมแล้วยกมุมปากขึ้นหน่อยนึง คิดว่าหล่อตายล่ะ! ถึงจะหล่อจริงๆก็เถอะ แต่ตอนนี้ผมหมั่นไส้มากกว่า

 

            “ชอบสิเขาตอบกลับมาแค่สั้นๆ แต่ก็ทำให้ผมไม่พยายามชวนคุยอะไรอีก เมื่อคำว่า ชอบสิ ของเขามันวนไปวนมาในหัว งื้อออ ได้ยินแค่นี้ผมก็นั่งเขิน นั่งยิ้มเงียบๆคนเดียวได้ตั้งนานสองนาน

 

            จากนั้นผมนั่งกัดฟันจนเขาทายาให้เสร็จ เผลอครางไปอีกนิดหน่อย ตอนที่นิ้วเขาขยับอยู่ข้างใน แต่เพราะคราวนี้เจ้ายักษ์ไม่ดุผมแล้ว แต่เขามองหน้าผมพลางยิ้มน้อยๆแทน ผมเลยไม่กล้าครางเลย ทำไมเขาดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาในช่วงเวลาแค่ข้ามคืนกันล่ะเนี่ย หรือว่าเขาก็เหมือนเดิม เพียงแต่ผมรู้แล้วว่าเขาทำอะไรได้แค่ไหน.. ฮึ่ยย เขิน ผมมุดตัวลงนอนในผ้าห่ม และเขาก็พยายามเอาเสื้อผ้ามาใส่ให้ผม ดึงตัวผมขึ้นมานั่งดีๆ แต่ผมดิ้นหนี แล้วมุดลอดวงแขนเข้าไปกอดติดหนึบอยู่กับอกและเอวของเขา อูย ปวดร้าวไปทั้งตัว แต่ก็อยากอ้อน ผมเอาหางพันไม้พันมือของเขาไว้ จนเขาทำอะไรไม่ได้ คัตสึโทชิก็ยังพยายามจะใส่เสื้อผ้าเข้ามา แต่เพราะมือทั้งสองข้างของผมกอดเอวเขาอยู่ เขาเลยทำอะไรไม่ได้ ฮี่ๆ ผมรู้นะว่าตอนนี้เขากำลังอดทนสุดๆเลย ในเมื่ออาวุธที่ทำผมเจ็บตัวมาทั้งคืนดันขาอ่อนผมอยู่อ่ะ ผมก็ยังไม่กล้ามอง สิ่งนั้นเต็มๆตาอยู่ดี

 

            “ยู เดี๋ยวไม่หาย ใส่เสื้อผ้าก่อนเขาพูดเสียงดุ

 

            “ไม่เอา ยูอยากอยู่อย่างนี้ โทชิก็ต้องอยู่แบบนี้ด้วย ยูปวดหัวอยู่นะ แล้วก็ปวดเอว ปวดหลัง ปวดสะโพก ปวดก้น แล้วก็ปวดตรงนั้นด้วย เพราะโทชิล้วนเลยๆ เพราะฉะนั้นโทชิต้องตามใจยูผมพูดเองเออเอง ทำเสียงน่ารักๆใส่เขาไปด้วย เอาจมูกขยับไปมาบนอกเขาไปด้วย แหม แรดกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว ผมแหงนหน้ามองเขาแล้วก็ยิ้มหวานอีกหนึ่งที ดูเหมือนว่าหน้าเขาจะนิ่งมาก แต่ว่าหูแดง.. เขาหูแดงใส่ผมด้วยแหละ โอย น่ารักอ่ะ พอผมเห็นท่าทางนิดหน่อยของเขา ผมก็ทนไม่ไหวยกมือไปจับแก้มเขาแล้วบีบเบาๆ จู่ๆก็อยากจูบเขาขึ้นมา

 

            “โทชิ จุ๊บๆหน่อยผมทำปากจู๋ใส่เขา เขาไม่ตอบอะไรแต่ดีดหน้าผากผมเบาๆ ผมเลยจูบเขาแทนซะเลย ผมโน้มหน้าเขาลงมาแล้วกดริมฝีปากตัวเองเข้าหา คัตสึโทชินิ่งไปนาน แต่เมื่อผมเริ่มรุกไล่เอาลิ้นเข้าไปเขาก็จูบตอบ

 

            จะละลาย.. แค่จูบเฉยๆตัวผมก็แทบไหลไปกองกับเตียง

 

            “ยังไม่หายดี เดี๋ยวก็ได้แผลอีกหรอกเขาพูดขึ้นเมื่อผมผละออก

 

            อะไรนะ? จะสื่ออะไรหรือเปล่า ผมยิ้มกริ่มเมื่อรู้สึกว่าเขากำลังพูดอะไรชวนให้คิดทะลึ่งอยู่ ผมเริ่มชินกับหน้าของเขาแล้ว ถ้าปากหรือแววตาของเขามันเปลี่ยนไปแค่นิดหน่อย ผมก็จะรู้ทันทีว่าเขากำลังรู้สึกอะไรอยู่ อย่างตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากำลังจะพยายามไม่คล้อยตามการอ่อยของผม แม้ว่ามือเขาจะอยู่บนสะโพก และดูเหมือนจะเผลอลูบไปมาโดยไม่รู้ตัวอยู่

 

            “ไม่กลัวหรอก แน่จริงก็ทำให้ได้แผลอีกสิผมท้าทาย แต่เขาส่ายหัวไปมาเบาๆ แล้วขยี้หัวผมจนหัวยุ่งไปหมด

 

            “เจ็บแล้วยังไม่กลัวอีกเขายิ้มน้อยๆ เดี๋ยวนี้ยิ้มใส่ผมบ่อยอ่ะ ถึงจะแค่ยกปากขึ้นนิดเดียว ผมก็รู้สึกแบบว่า.. เคลิ้ม เวลาคนหน้านิ่งอย่างเขาทำแบบนี้แล้ว ดูใจดีและน่าหลงเอามากๆเลย ผมละอยากออกไปตะโกนบอกชาวโลกว่า

 

            ‘เจ้ายักษ์รูปหล่อนี่ของผมครับ

 

            “หึหึ งั้นครั้งแรกของโทชิก็ตกเป็นของยูแล้วผมหัวเราะอยู่คนเดียวเมื่อนึกขึ้นมาได้ ผมก็พอรู้สึกบ้างแหละว่าเขาติดๆขัดๆบางจังหวะ แถมยังทำหน้าครุ่นคิดและจริงจังสุดๆ แต่เขาจับสัมผัสผมได้ไวมากว่าผมชอบแบบไหน ทั้งๆที่ไม่ได้บอกหรือพูดอะไรเลย คือมันสุดยอดมาก เหนือคำบรรยายจริงๆผู้ชายคนนี้ ทุกอย่างที่มาจากเขาทำให้ผมหัวปั่น ฮึ่ย ผมงับๆไหล่เขาเล่นอย่างเขินอายกับความคิดของตัวเอง เนื้อแน่นดีจริงๆ พอผมมองลงไปที่หลังเขาก็เขินหนักแบบคูณสิบ เมื่อรอยเล็บกับรอยเขี้ยวของผมอยู่ตั้งแต่แถวบ่าลงไปถึงกลางหลัง เป็นร่องรอยที่ใครเห็นก็รู้ว่าทำอะไรกันมา ผมมุดๆอยู่กับตัวของเขาอย่างเขินอาย คิดเองก็เขินเองอยู่คนเดียว ขี้โกงชะมัด คัตสึโทชิแค่หูแดงนิดหน่อย แต่ผมนั่งตรงๆยังไม่ได้เลยเนี่ย ก็เขาเป็นอย่างนี้แล้วผมจะเอาอะไรมากลัวเขา ก่อนนอนเขาก็เช็ดตัวให้ผมทีนึง ตื่นมาก็ทำอีก ดูแลดีขนาดนี้แล้วผมยังต้องกลัวอะไร เจ็บนิดหน่อย .. แต่ความฟินมีมากกว่า

 

            ผมชอบทั้งเวลาที่เขากอดผมอย่างอ่อนโยน กอดผมอย่างเอ็นดู ไปจนถึงกอดผมอย่างร้อนแรงแบบเมื่อคืน ผมชอบทั้งหมดเลย

 

            “ทำไมอยู่มาตั้งร้อยกว่าปี ถึงไม่อยากทำอะไรกับใครบ้างล่ะ ยูเป็นผู้ชาย รู้นะว่ามันต้องมีอารมณ์แบบนั้นบ้าง แล้วหน้าอย่างโทชิอ่ะ ไม่ต้องเปิดปากสาวๆก็วิ่งเข้ามาหาแล้วมั้งผมเขี่ยอกเขาไปมา เขารีบจับมือซุกซนของผมไว้

 

            “ก็รอให้เป็นยูมาตลอดนั่นแหละเขาลูบหัวผม พูดออกมาอย่างจริงจัง ผมชะงักแล้วจ้องตาเขา รอมาตลอด?

 

            “อ๊ะ พี่ก้องบอกว่าโทชิเคยไปตามสโตกเกอร์ยูที่ไทยด้วยนี่ มันยังไงกัน เล่ามาเลยนะ ไปตามแอบดูยูได้ยังไง โรคจิตนะเนี่ยผมเอานิ้วจิ้มแก้มเขา คัตสึโทชิเองก็มองมาที่ผม เบื้องหลังแววตาคู่นี้มีอะไรอยู่กันแน่นะ ถึงแม้ว่าผมเข้าใกล้เขามากขึ้นแล้ว แต่กลับรู้สึกว่ายังคงมีอีกหลายอย่างในตัวเขาที่ผมไม่รู้ เขามองผมด้วยแววตาที่หลายหลาก ก่อนจะส่งมือใหญ่ๆมาประคองแก้มของผมไว้

 

            “พี่ไม่รู้จะเล่ายังไงหรอก แต่พี่มองเรามานานมากแล้ว และไม่เคยคิดเลยว่ายูจะมาอยู่ตรงนี้กับพี่เขาพูดออกมาราบเรียบ และไม่แสดงสีหน้าใดๆ แต่คำพูดของเขาซึมลึกเข้ามาในใจของผม มันเหมือนกับว่าเขาดีใจ.. เขากำลังดีใจมากที่ผมอยู่ตรงนี้ ผมไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม

 

            “เพราะว่ามองยู ก็เลยไม่ได้ไปหาคนอื่นเหรอผมถามออกไป อะไรดลใจก็ไม่รู้ แต่พูดแบบนี้มันฟังดูหลงตัวเองมากเลย ผมอ้าปากเตรียมจะแก้ตัว แต่นิ้วของเขากดลงบนริมฝีปากผมเบาๆ แล้วเขาก็ขยับเข้ามาอีก

 

            “ใช่คัตสึโทชิพูดออกมา แค่คำเดียวเท่านั้น แต่ทำให้ความรู้สึกมากมายหลั่งไหลมาหาผม เพราะอะไรกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

            “ทั้งๆที่รู้ว่ายูรักไคริมาตลอดเหรอ

 

            “ใช่เขาตอบมาอีก และค่อยๆดึงผมเข้าไปหาตัว หน้าผมแนบกับอกเขา ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงไม่แพ้กัน มือของเขาสั่นน้อยๆด้วยซ้ำ  เขาประหม่า.. และเขาเองก็ไม่มั่นใจที่พูดออกมา ใจผมสั่นไหวเมื่อนึกถึงไคริ ผมยังคงสับสนไม่น้อย แต่ก็ไม่อาจโกหกตัวเองได้ว่าผมไม่รู้สึกอะไรกับเขาเลย คัตสึโทชิพิเศษ ผมไม่ได้อยากนอนกับเขาเพราะว่าผมเหงา ไม่ใช่ว่าผมต้องการเขามาแทนที่ไคริ ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่ผมไม่อยากออกห่างจากอ้อมกอดของเขาเลย ผมขยับตัวนิดหน่อยอย่างตกใจเมื่อเขารวบตัวผมไปกอด เขารู้จัก และคอยมองผมมาตั้งแต่ก่อนที่ผมจะเห็นเขาอีกงั้นเหรอ มันเป็นอะไรที่ผมไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นกับผม

 

            “ตอนเด็กๆเหรอ เราเคยคุยกันก่อนหน้านี้ไหมผมพึมพำ          

 

            “ไม่เลย ไม่เคยคุย และยูก็ไม่เคยเห็นพี่ ถ้าทำให้กลัวก็ขอโทษด้วยนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะตามดูเราเหมือนพวกโรคจิตหรอก พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมถึงได้อยากเห็นหน้าเราอยู่ตลอดเขาพูดเหมือนพึมพำกับตัวเอง

 

            กลัวเหรอ? ถ้ารู้ว่ามีคนคอยตามดูเรามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้มันก็น่ากลัวอยู่หรอก แต่ผมรู้จักเขาแล้ว ผมรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและเอาใจใส่ผมมากขนาดไหน ผมจะกลัวเขาลงได้ยังไง เขาไม่ได้ใกล้เคียงกับพวกโรคจิตเลย ในเมื่อเขาไม่เคยออกมาเรียกร้องอะไรกับผม และหลบอยู่เงียบๆคนเดียว ขนาดผมที่ได้พูดคุยได้อยู่ข้างๆไคริ ยังว่าเจ็บปวดมากแล้ว เขาจะเจ็บปวดแค่ไหนตอนที่เห็นผมใช้ชีวิตแบบนั้น ผมกำแขนเขาแน่นเมื่อคิดย้อนกลับไปว่าผมเคยทำอะไรลงไปบ้าง และเขาอาจจะรับรู้เกือบทั้งหมดที่ผมเคยผ่านมา ผมกอดตอบเขา รู้สึกอยากร้องไห้เมื่อผู้ชายคนหนึ่งตรงหน้านี้ยังคงกอดผมด้วยความรู้สึกที่ดี แม้จะรู้ว่าผมไม่ได้คู่ควรกับความรักของเขาเลย ทำไมถึงได้เป็นคนดีอย่างนี้นะ คัตสึโทชิ!

 

            “ยู! ร้องไห้ทำไมเขาตกใจเมื่อน้ำตาผมหยดลงบนไหล่เขา

 

            “ดีใจเฉยๆ นายนี่น้า ทั้งๆที่หน้าโหดอย่างนี้ ทำไมข้างในไม่เหมือนหน้าเลยผมยิ้มกว้างทั้งๆที่น้ำตายังไหลอยู่ แล้วก็ดึงแก้มเขาไปมา แล้วก็หยุด

 

            “แต่ .. แต่ยูยังไม่แน่ใจ ยูไม่อยากเห็นแก่ตัว แต่ก็อยากอยู่อย่างนี้ ยูอยู่ด้วยได้ใช่ไหม?” ผมพูดขึ้นเสียงเบา เขาบอกรักผมแล้ว และเราก็เริ่มมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้วด้วย ผมไม่ใช่คนคิดมาก แต่เพราะว่าคัตสึโทชิช่างดีเหลือเกิน ผมเลยละอายใจที่บางครั้งผมก็ยังคิดถึงไคริ และผมไม่อยากอยู่แบบค้างๆคาๆ คุยกันให้เข้าใจเลยดีกว่าว่าผมกำลังคิดอย่างไรอยู่

 

            “ได้สิ ไม่ต้องคิดมากเลย อยากอยู่แบบไหน ทำอะไร ก็ตามใจยูนะเขาปาดน้ำตาออกจากแก้มให้ผม ไอ้ยักษ์บ้า ดีขนาดนี้คงหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว ผมยิ้มและรู้สึกสบายใจมากขึ้น ชะโงกไปจุ๊บเขาเบาๆที่ปากอีกที

 

            “แล้วตอนมีอารมณ์อย่างนั้นน่ะ เคยคิดถึงยูบ้างเปล่า? แอบจินตนาการบ้างใช่ไหมล่าผมแหย่เขา แล้วก็ต้องนิ่งไปเองเมื่อเงยขึ้นไปเห็นสีหน้าเขา

 

            คัตสึโทชิที่นิ่งอย่างกับก้อนหินมลายหายไปทันที เพราะว่าเขาไม่ได้แดงแค่หูแต่ว่าแดงทั้งหน้าเลย นั่นเป็นคำตอบหรือเปล่า เขาเคยคิดใช่ไหมนั่น! แล้วคิดว่าอะไรอ่ะ ทำไมต้องหน้าแดงขนาดนี้ ผมเลยหน้าแดงไปด้วยเมื่อคิดตาม เขาก็ทะลึ่งเหมือนกันแล้วมาว่าแต่ผมอ่ะ จากนั้นความเงียบก็เกิดขึ้นโดยฉับพลัน เมื่อไม่มีใครเปิดปากพูดขึ้นมาก่อน คัตสึโทชิกระแอมกระไอในลำคอแล้วก็ลุกขึ้น เดินหนีออกไปจากห้องหน้าตาเฉย อะไรกัน ไม่เห็นเล่าเลย ผมม้วนตัวดิ้นไปมาบนเตียงเพราะจินตนาการของผมที่หลุดไปไกลแล้ว คิดไปว่าคัตสึโทชิจินตนาการถึงผมแล้วทำเรื่องอย่างว่าคนเดียวแล้วมันเขินเป็นบ้า ถึงเขาจะไม่ได้ยอมรับออกมา แต่ท่าทางเขินที่เก็บเอาไว้ไม่ได้ของเขานั่นแหละที่ตอบออกมาหมดเลย ไม่นานนัก พอได้กลิ่นกับข้าว ผมก็เอาผ้าขนหนูบนเตียงมาพันเอวและค่อยๆพยุงตัวเองลงบันได

 

            “ลงมาทำไม เดี๋ยวพี่เอาขึ้นไปให้เขาหันมาดุผมทันทีที่เห็น เป็นห่วงเค้าล่ะสิ ผมกะจะโต้ตอบออกไป แต่ก็ปวดตัวจนต้องรีบไปถึงเก้าอี้เร็วๆ

 

            “แล้วโทชิหนีลงมาทำไมล่ะผมบ่น ทำท่าทีงอนๆใส่เขาด้วย

 

            “มาทำกับข้าวให้กินเขารีบเข้ามาประคองผมและวางลงบนโซฟาอย่างเบามือ ความอ่อนโยนของเขานี่ไม่ได้เข้ากับภาพลักษณ์เลย แถมทันทีที่ผมงอนเขาก็จะย้ายตัวเองมาใกล้ๆ แล้วง้อผมด้วยวิธีของเขา วิธีอะไรน่ะเหรอ ก็มาลูบหูกับหางให้ผมไง และผมหายทุกทีเลยด้วย ตอนนี้ผมเป็นบ้าอะไรไม่รู้ ใจเต้นแรงมากตั้งแต่ตื่นนอนจนตอนนี้ยังไม่หยุดเลย ยิ่งเขาเข้ามาใกล้ๆผมยิ่งใจเต้นหนักเข้าไปอีก ผมหยุดมองหน้าท้อง และแผ่นหลังของเขาไม่ได้เลย แล้วไอ้การที่เขาไม่ใส่เสื้อเนี่ย จงใจแกล้งผมรึเปล่า ก็รู้ว่าผมหื่นง่ายแค่ไหน

 

            “อย่ามาเนียนโทชิ เมื่อกี้คุยกันอยู่ดีๆก็หนีลงมา แถมหน้าแดงด้วย คิดอะไรมิดีมิร้ายกับเค้ามาตลอดเลยอ่ะจิ เขินนะผมที่หายเขินลงบ้างแล้วได้ทีรีบแซวเขาออกไป ผมชอบนะตอนที่เขาทำหน้าแบบนั้น น่าหม่ำอ่ะ

 

            “คิดสิจู่ๆเขาก็ยอมรับออกมาแล้วหันมาจ้องหน้าผม ไหงไม่เขินแล้วอ่ะ

 

            “คิดว่าอะไรผมก็ปากไวพูดออกไป ผมไม่คิดหรอกว่าเขาจะตอบกลับมา แต่ว่าตอนนี้คัตสึโทชิไม่ใช่คนที่ผมคาดเดาได้อีกแล้ว เมื่อเขายื่นหน้ามาหาผม ดวงตาเขาดูวิบวับสุดๆไปเลย ผมจะถอยหนีแต่ร่างกายนิ่งค้างไปแล้ว

 

            “คิดจะทำแบบเมื่อคืนน่ะเขายกมุมปากขึ้นนิดหน่อย แล้วเอานิ้วไล้ตรงแก้มผม ผมขยับแล้วกลิ้งตัวไปยังโซฟาอีกข้างหนึ่งทันที

 

            “ทะลึ่ง!ด่าแล้วก็ไม่กล้ามองหน้าด้วย ผมได้ยินเสียงหัวเราะหึหึจากเขา คิดจะทำแบบเมื่อคืนอะไรกันเล่า ผมนอนนิ่งซุกหน้าอยู่กับโซฟาอย่างนั้นจนเขามาอุ้มผมขึ้นไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว ผมเม้มปากแน่น ในขณะที่เขายิ้มอยู่ ยิ้มค้างเหมือนว่าตลกอะไรนักหนา ผมตีเขาไปอีกหลายทีเพราะไม่รู้จะทำอะไร แต่เขากลับชะโงกหน้ามางับหูแมวของผมเบาๆแทน หูแมวกับหางนี่มันเป็นจุดอ่อนสุดๆ งับลงมานิดเดียวผมก็ระทวยแล้ว แล้วยังมาแลบลิ้นเลียกันอีก!

 

            ร้าย เดี๋ยวนี้ร้ายมาก อย่าไปเชียร์เขาให้มากนะพวกคุณ แค่นี้ก็ทำผมพูดไม่ออก ได้แต่นั่งเงียบๆกินข้าวแล้วก็มองอย่างอื่นที่ไม่ใช่เขา

 

            “เป็นอะไรเนี่ย ยั่วเอง เขินเอง ถามเอง อายเองเขายังไม่วายพูดขึ้นระหว่างที่ผมแกล้งทำเป็นลืมๆ พอผมไม่พูดเขาก็พูดมากขึ้นมาเลย ผมถลึงตาใส่เขา แต่ก็ต้องตะลึงเพราะเขาหัวเราะออกมา ไม่ใช่หัวเราะในลำคอ ไม่ใช่การยิ้มมุมปาก แต่เป็นรอยยิ้มสดใสและเสียงหัวเราะแบบที่ .. อยากจะคว้ากล้องวีดีโอมาอัด

 

            หล่อเป็นบ้า! ผมกระพริบตาใส่ภาพตรงหน้า เขาค่อยๆกลับมาหน้านิ่งเมื่อเห็นผมจ้อง แต่ถึงอย่างนั้น ตาเขาก็ยังส่งยิ้มมาให้ผมอยู่ดี

 

คัตสึโทชิซัง!จู่ๆก็มีเสียงโวยวายที่ด้านนอกประตูบ้าน ดึงให้ผมหลุดออกจากอาการหลงเจ้ายักษ์ชั่วครู่ คัตสึโทชิลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าประตู ผมเองก็ชะเง้อมองตามไปด้วย จากน้ำเสียงทำให้ผมรู้ว่ามีอะไรไม่ปกติ

 

            “พี่ก้องผมยิ้มออกมาทันทีเมื่อเห็นว่าพี่ก้องยังไม่ได้ไปไหน แต่แล้วก็ต้องเงียบเหมือนเห็นสีหน้าแตกตื่นของเขา

 

            “มีคนมาแถวนี้พร้อมอาวุธและเข้าขับไล่ยักษ์ละแวกนี้ออกไปครับ เห็นว่ามีองเมียวจิด้วย ตอนนี้เข้ามาถึงบ้านของนาระแล้วพี่ก้องยืนไม่นิ่งอย่างกังวล ผมเองพออยู่เงียบๆก็พอจะได้ยินเสียงโหวกเหวกที่ดังแว่วมาไม่น่าจะไกลมากนัก ผมลุกอย่างลืมเจ็บแล้ววิ่งออกไปหาพี่ก้อง ร้าวไปทั้งตัวเลย แต่ความตกใจมีมากกว่า ผมมองออกไป ต้นไม้ในสวนล้มไปเกือบครึ่งเพราะเหตุการณ์เมื่อวันก่อน และผมเห็นไฟแดงๆ และควันมาจากปลายสวนที่ห่างออกไป กลิ่นไหม้รุนแรงเหมือนมีคนเผาอะไรสักอย่างที่มีขนาดใหญ่

 

            “โทชิ! พวกเขาจะเป็นอะไรไหมผมหันไปหาเจ้ายักษ์ที่ขมวดคิ้วอยู่

 

            “พี่ไม่รู้ แต่เราต้องไปจากที่นี่ .. เดี๋ยวนี้ ! ไปแต่งตัวให้หนาๆแล้วลงมารอพี่ข้างล่างเขาหันมาพูดด้วยหน้าตาเคร่งเครียด ผมก็รีบพาตัวเองกลับขึ้นไปข้างบน เสียงที่ดังขึ้น ทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่นานนักคัตสึโทชิก็ขึ้นมาใส่เสื้อผ้าและเสื้อโค้ททับ เขาคว้าอะไรหลายๆอย่างใส่กระเป๋าเป้สะพายขึ้นหลังอย่างคล่องแคล่ว  ก่อนจะอุ้มผมลงมาเพราะผมเดินได้ไม่เร็วนัก

 

            “ก้อง ตามมาทางนี้คัตสึโทชิไม่ได้เหาะอย่างที่ควรจะทำ อาจเพราะต้องนำทางให้พี่ก้อง เราลัดเลาะออกมาจากสวนในทางตรงกันข้ามกับเสียงพวกนั้น โดยที่พี่ก้องจูงเกรซและแบกกระเป๋าใบใหญ่มาด้วย

 

            “แค่กผมไอขึ้นมา แสบคอเพราะกลิ่นไหม้และควันที่เข้าจมูก ผมถูกอุ้มและหันหน้าไปคนละทางกับคัตสึโทชิ ทำให้ผมเห็นว่าไฟลุกลามมาจากด้านหลัง เข้ามาในสวนของเขา ผมไม่เข้าใจสถานการณ์ เจ้ายักษ์อยู่ที่นี่มาเป็นร้อยปีแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆเพิ่งมีคนเข้ามาทำร้าย คัตสึโทชิกอดผมแน่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงไอ ก่อนจะเร่งฝีเท้า ผมเห็นอะไรบางอย่างที่ไกลออกไป ผมสีน้ำเงินที่สะดุดตานั่นทำให้ผมรู้ทันทีว่านาระอยู่ตรงนั้น และเขาล้มลง

 

            “โทชิ หยุดก่อน หยุด!ผมตีไหล่คัตสึโทชิแล้ววิ่งลงจากแขนของเขา วิ่งสุดตัวไปยังตำแหน่งสุดท้ายที่ผมเห็นเขา คัตสึโทชิรีบตามผมมา

 

            “นาระ นาระ นายโอเคไหมผมเจอเขาในที่สุด ผมรีบมองไปรอบๆแต่ไม่เห็นว่าใครตามมา  ใบหน้าของนาระซีดเซียวและมีแต่น้ำตาเต็มสองแก้ม เขาผวาเข้ามากอดผมไว้ทันทีที่เห็นหน้าผม ตัวเขาสั่นมาก

 

            “รีบไป เราต้องรีบไป พวกเขากำลังมาคัตสึโทชิเข้ามาจับตัวผม

 

            “เอานาระไปด้วยผมเห็นสภาพเขาแล้วทิ้งไม่ลงจริงๆ เขาที่เกลียดผมมากแต่กลับกอดผมเอาไว้แน่น นี่ไม่ใช่เวลาของการสนใจความแค้นหรือเรื่องอื่นๆที่เขาเคยทำแล้ว แต่มันเรื่องความเป็นความตาย คัตสึโทชิถอนหายใจนิดหน่อย ก่อนจะอุ้มผมขึ้นทั้งๆที่ผมกับนาระยังคงกอดกันอยู่

 

            “ก้อง ไปต่อ!คัตสึโทชิขมวดคิ้วแน่นแล้วเร่งเท้าออกมา

 

            นาระร้องไห้ไม่หยุดตลอดทางและไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เขาไม่ได้มองหน้าใครหรือมองอะไรเลย เขาหลับตาแน่นและซุกตัวอยู่กับผม ในขณะที่คัตสึโทชิกอดผมอีกที เสียงของผู้คนที่กำลังก่นด่าและสาปแช่งยักษ์ลอยมากับสายลม ผมแหงนมองหน้าคัตสึโทชิที่กลับมาเหมือนไม่รู้สึกอะไรอีกครั้ง

 

            เหมือนผมพอจะรู้แล้วว่าอะไรทำให้เขาเป็นอย่างนี้ มันคงไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกขับไล่จากที่อยู่ เพียงเพราะว่าเป็นยักษ์

 

            คนที่นี่ถูกปลูกฝังมาตลอดว่ายักษ์เป็นปีศาจที่ชั่วร้าย จะนำพาหายนะและความเลวร้ายทุกอย่างมาให้ มีแม้กระทั่งประเพณีไล่ยักษ์ ผมไม่เคยคิดลึกซึ้งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นมาก่อนจนกระทั่งตอนนี้ .. ผมไม่เห็นสีหัวใจของคัตสึโทชิ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้หัวใจของเขาเป็นยังไงบ้าง แต่ดวงตาที่ว่างเปล่าของเขาทำให้ผมรู้ว่าคัตสึโทชิเจ็บปวดกับเรื่องพวกนี้มามากพอแล้ว และเขาเลือกที่จะไม่รู้สึกอะไรอีกต่อไป ผมซบหัวตัวเองลงกับอกของเขา และกอดยักษ์ตัวเล็กในอ้อมแขนไปด้วย

 

            ผมรู้เรื่องของคัตสึโทชิน้อยเกินไปจริงๆ

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

โผล่มาหวานเล็กๆน้อยๆก่อน พี่ยักษ์ยังไม่ได้แสดงพลังทั้งหมดเลย ที่อาละวาดไปแค่จิ๊บๆค่ะ
ส่วนการทะเลาะกันของพี่ยักษ์กับนาระ คืนก่อนๆ เพราะว่าเป็นยักษ์ตัวโตมากและเสียงดัง
ชาวบ้านคงได้เห็นและลือกันไปบ้าง ความเดือดร้อนก็เลยมาเยือน 
แต่พี่ยักษ์เจอมาเยอะแล้ว ที่ต้องหนีมาตลอดชีวิตเพราะแบบนี้ ที่ต้องซ่อนตัวก็เพราะแบบนี้แหละค่ะ

ส่วนนาระไม่ได้มาเป็นเสี้ยนหนามอะไรอีก และหลายๆคนอาจจะเริ่มรักยักษ์ตัวน้อยในบทต่อๆไปก็เป็นได้ หึหึ

แต่บทนี้พี่ยักษ์ร้ายมาก เจ้าเล่ห์ งับหูน้องแมวด้วย ฮือออออ 
ยังคงเป็นคนนิ่งๆเหมือนเดิม เพียงแต่เปิดใจและแสดงตัวตนให้น้องแมวรู้คนเดียว ก็ฟินกันไปปป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1614 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:35
    งื้อออ จังหวะน่ารักทำไมมันน่ารักขนาดนั่นอ่ะคู่นี้ ตอนงับหูนี่บับ ฟวนาวพวาดยไมกยดงพมำวก ฮือออออ ทุกคนขอใฟ้ปลอดภัยนะ ถึงคราวน้องแมวปลอบพี่ยักษ์บ้าง
    #1,614
    0
  2. #1523 Nantashi (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:10
    โทชิพูดตรงอย่างกับไม้บรรทัด เขินจนไม่รู้จะเขินยังไงแล้ว แล้วเนี่ย! หวานไม่ทันไรจะขมอีกแล้ว ฮือออ
    #1,523
    0
  3. #1431 itzmeboombim (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 09:21
    ก็คิดๆเห็นชีวิตดี๊ดีแล้วมันจะไม่มีดราม่าเหรอ แล้วดราม่าก็มาทันที!
    #1,431
    0
  4. #1286 InLove (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 23:19
    กำเข้าองเมียวจินะว่ามีหน้าที่ปราบปีศาจแต่ปีศาจก็ไม่ได้เลวร้ายหมดนะ
    #1,286
    0
  5. #1199 baekbow (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 18:10
    อยู่ๆงานดราม่าก็มา พ่อแม่ของนาระไม่ใช่ตายไปแล้วนะ ว่าแต่คนพวกนั้นเข้ามาได้ยังไง แล้วโทชิจะไปอยู่ที่ไหน
    #1,199
    0
  6. #1069 Bennie_ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 22:54
    องเมียวจิมาเจอบ้านนาระได้ไงงงง
    #1,069
    0
  7. #945 fe&font (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:05
    หวานนานๆก็ไม่ด้ายย
    #945
    0
  8. #798 Rokusmind (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 12:05
    โอยยย โทชิ ;-------;

    ทำไมเราพีคนาระมาก พุ่งมากอดเลย น่ารัก //-//
    #798
    0
  9. #797 minmin (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 10:16
    กล้ามากที่มาขัดจังหวะหวาน องเมียวก็องเมียวเถอะอยู่ใกล้ๆจะตบให้หัวหลุดเลยคอยดู

    #797
    0
  10. #796 Yokai (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 10:00
    ฟฟฟฟฟฟฟ หวานกันแต่เช้าเลยยย น่ารักอ่าาาาา พี่ยักษ์กลับมามีชีวิตชีวาแล้ว น้องแมวก็อย่าคิดมากอีกต่อไปเลยนะ ดูสิมีคนรักมีคนหลงซะขนาดนี้ แอร๊ยยยยย // พี่ยักษ์นี่ไม่ธรรมดาจริงๆด้วยยยยย เล่นซะโต้รุ่งเลย แสดงว่าอดทนเก็บกดมานาน 55555555 ทำใจนะยูจัง เดี๋ยวอีกหน่อยก็ชิน



    ปล. ว่าแล้วเชียว มีความสุขได้ไม่ทันไร กลิ่มมาม่าเริ่มโชยมาแล้ว T^T ต่อไปคงจะเป็นอดีตของพี่ยักษ์สินะเนี่ย...
    #796
    0
  11. #792 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 22:30
    เขารอตอนต่อไปอยู่น่ะตัว. อยากอ่านต่อไปต่อแล้วอ่าาาา
    #792
    0
  12. #791 โกโก้ มิลค์ (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 22:26
    โอ้ยยย พี่ยักษ์น่าฟัดไปไหนเนี่ยพ่อคุ๊ณณ อยากได้พี่ยักษ์มาเป็นของตัวเองบ้าง แต่เกรงใจน้องแมว55555555555555 เป็นไงละนาระ น้องแมวของเราใจดีใช่ป้ะล้าา อยากอิจฉาก็สมควรแล้วที่ได้รับคำสาป ปล.พี่ยักษ์จ๊ะ น้องแมวไม่อยู่มาหาเค้าได้นะ5555555
    #791
    0
  13. #786 Julyyaoi (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 10:30
    ทำไมต้องมาไล่พี่ยักษ์ด้วยยยยยย คนร้ายกว่าเยอะเลยยยย
    #786
    0
  14. #785 ganako (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 10:29
    แม้พี่ยักษ์นี่ละก็ทำเอาเราเขินปัยหมดเลย นี่กลิ้งจนจะตกบ้านแล้ว น้องแมวนี่หน่าเมื่อจะรู้ว่ามีใจให้พี่ยักษ์ปัยแล้วเนี่ย
    #785
    0
  15. #784 zaha (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 09:05
    โอยยยยยยย ฟินมาก
    สงสารโทชิด้วยยย
    #784
    0
  16. #783 NamKudos (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 09:01
    แหม แรดกว่านี้ไม่มีแล้ว

    ฮ่าๆ ไม่จริง น้องยูของเจ้แค่น่ารักขี้อ้อน ขี้อ่อย หุหุ
    #783
    0
  17. #782 Jeefuu (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 08:54
    อ่านไปๆก็สงสารชีวิตของปีศาจนะ..ถ้าเลือกได้เขาคงไม่อยากเป็นแบบนี้
    #782
    0
  18. #781 kiru_may (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 08:14
    บางทีก็เคยคิดนะว่าสิ่งที่ชั่วร้ายที่สุดบนโลกใบนร้ไม่ใช่สัตว์ร้ายหรือปิศาจแต่เป็นคน เพราะคนชอบทำร้ายคนและสิ่งมีชีวิตอื่นๆทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรให้เลย
    อ่านตอนนี้แล้วแบบใช่เลย คนร้ายกาจมากที่อยู่ๆก็มาไล่ยักษ์ไป ทั้งๆที่ยักษ์ยังไม่ได้ทำอะไรให้เลย ใจร้ายมากๆ
    #781
    0
  19. #780 S e L u O n l y (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 07:40
    พี่ยักษ์??ทำไทเจ็บปวด สู้ๆนะ อิพวกไล่ยักษ์อ่ะ ใคร!!!
    #780
    0
  20. #779 CiNdErElLa&Me (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 07:08
    สงสารโทชิจังง
    อย่าเป็นอะไรนะ :(
    ยักษ์ดีๆก็มีนะ อย่าไปทำร้ายเค้าเส่พวกงี่เง่าา
    #779
    0
  21. #778 zujune2000 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 06:52
    พี่ยักร้ายไม่เบางือออตื่นเต้นๆๆตอนต่อไปจะเปนไงต่อนะเเงๆๆๆ มาต่อไวๆน้าค้า
    #778
    0
  22. #777 เป็ดตอน (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 05:18
    ร้ายนะพี่ยักษ์ เล่นสะน้อวแมวไปไม่เป็นเลย
    #777
    0
  23. #776 newwy bxnd (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 04:36
    โอ๊ยยยยยย โทชิ เขินแทนนนนน เจ้าเล่ห์ สนุกมากค่ะ ไรท์สู้นะคร้าาาา
    #776
    0