[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 66 : ภาค 3 ตอนที่ 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    25 ธ.ค. 58





12

 

 

 ( :: เกรซ :: )

 

            ฉันเติบโตมากับพ่อแค่เพียงคนเดียว ตั้งแต่เล็กจนโต มีผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมาที่บ้านของเราบ่อยมาก พ่อบอกว่าเขาเป็นคนที่ช่วยชีวิตทั้งพ่อและฉันไว้จากไฟไหม้ เขาไม่เคยพูดอะไรกับฉันเลยแม้แต่คำเดียว แต่ไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่เคยก้มลงมาลูบหัวฉันเวลาที่เขามาเยี่ยมเสมอๆนั้น ทำให้ฉันรู้สึกว่าจะเจอเขาอีก

 

            พอเริ่มโตขึ้น ฉันเห็นพ่อเรียนภาษาญี่ปุ่น ฉันถามพ่อว่าทำไมพ่อต้องเรียน เขาก็บอกว่าเอาไว้คุยกับคัตสึโทชิ ผู้มีพระคุณของเรา ฉันก็เลยเรียนไปพร้อมๆกับพ่อ เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามที่มีเสน่ห์มาก ตัวของเขาสูงใหญ่น่าหลงใหล ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนหล่อได้เท่าเขาเลย ฉันค่อยๆเติบโตขึ้นแล้วความรู้สึกชื่นชมก็แปรเปลี่ยนเป็นอยากครอบครอง ไม่มีผู้ชายคนไหนในโรงเรียนที่เทียบเขาได้ พ่อชอบเล่าเรื่องของเขาให้ฉันฟังเสมอ พ่อบอกว่าคัตสึโทชิไม่ใช่คนธรรมดา แต่เขาเป็นยักษ์ กว่าฉันจะทำใจเชื่อเรื่องพวกนั้นได้ ก็ตอนที่ต้องย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่น และเห็นเขาเหาะขึ้นฟ้าไปต่อหน้าต่อตา นอกจากเขาจะหล่อแล้ว เขายังรวยมาก บ้านของเขาใหญ่โต มีสวนเป็นของตัวเอง มีทั้งม้า วัว ไก่ และแมวอีกหลายสิบตัว แถมยังมีพลังพิเศษ จะไม่ให้ฉันหลงใหลเขาได้ยังไงกัน

 

            ฉันเข้าเรียนมัธยมต้นที่ญี่ปุ่นต่ออย่างไม่มีปัญหา เมื่อคัตสึโทชิช่วยหาโรงเรียนให้ เมื่อฉันเริ่มโต ฉันก็รักสวยรักงามมากขึ้น ร่างกายก็เริ่มเติบโตเป็นสาว มีหนุ่มญี่ปุ่นหลายคนมาตามจีบ แต่ฉันไม่สนใจพวกเขาหรอก เพราะคนที่ฉันสนใจที่สุดก็คือคัตสึโทชิ .. ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันจำได้ว่าเขาเคยเอาขนมมาให้ เขาคงจะเอ็นดูฉันอยู่ไม่น้อย ตอนนี้ฉันโตแล้ว มีรูปร่างและหน้าตาที่ดึงดูด ฉันค่อนข้างมั่นใจในตัวเองและพยายามออกไปเจอหน้าเขาบ่อยๆพร้อมกับพ่อ

 

            แต่คัตสึโทชิไม่เคยสนใจฉันเลย ไม่แม้แต่จะชายตามอง นั่นทำให้ฉันเจ็บใจมาก พยายามที่จะสืบหาว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหนอยู่กันนะ ถึงได้ใจแข็งนัก จากนั้นไม่นานฉันก็รับรู้เรื่องใหม่จากพ่อว่า ที่พวกเราได้มาอยู่ที่ญี่ปุ่น เพราะคนรักของเขาย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว เขาเป็นแมวดำ แถมยังเป็นผู้ชาย! เป็นผู้ชายที่ฉันเคยเห็นพ่อออกไปกับเขาตอนเด็กๆ นอกจากเขาจะมาอ่อยพ่อฉันแล้ว ก็ยังอ่อยคัตสึโทชิอีกอย่างนั้นเหรอ .. ทันทีที่ฉันเห็นว่าคัตสึโทชิพาเขามาอยู่ที่นี่ ฉันก็ยิ่งทวีความเกลียดเขามากขึ้น ไม่เห็นจะน่ารักตรงไหนเลย นมก็ไม่มี ตัวก็เล็กนิดเดียว แถมยังได้เข้าไปในบ้านของคัตสึโทชิ ที่พ่อห้ามเสมอว่าไม่ให้ฉันเข้าไป เขาไม่ชอบให้ใครไปยุ่งวุ่นวายในบ้านของเขา ฉันเคยคิดจะตีเนียนเข้าไปครั้งหนึ่ง แต่สายตาของคัตสึโทชิทำให้ฉันรีบวิ่งออกมา สายตาที่ดุดัน แต่ก็เร้าใจ

 

            ยังมีคู่แข่งอีกคนหนึ่ง ก็คือ นาระ เด็กผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาอย่างกับผู้หญิง เขาชอบมาป้วนเปี้ยนในสวน และคัตสึโทชิก็ไม่เคยว่าอะไร เขากับฉันเขม่นกันน่าดู

 

            เหอะ เจ้าเด็กยักษ์นั่นมันโง่สิ้นดี ที่มาขอความร่วมมือจากฉัน  แล้วบอกว่าจะให้ฉันพาเขาเข้าไปในบ้าน กำจัดเจ้าแมวนั่นออกไป ส่วนตัวเขาจะไปนั่งอ่อยรอคัตสึโทชิ ฉันอดไม่ได้ที่จะพูดออกไปว่าอ่อยไปก็คงไม่มีผล คัตสึโทชิน่ะนิ่งจะตาย แล้วเขาจะใช้วิธีอะไรในการอ่อย ถ้าเขาไม่ยอมบอก ฉันก็จะไม่บอกที่ตั้งของบ้านให้ ดูเหมือนว่าจะมีแค่ฉันและพ่อที่เห็นบ้านของเขา เอ้อ รวมเจ้าแมวนั่นอีกคน  พอฉันเป็นต่อเขาก็เลยยอมบอกโดยยกขวดที่เหมือนน้ำหอมขึ้นมา เขาบอกว่านั่นคือยาเสน่ห์แบบรุนแรงที่ได้ผลกับทั้งคนและปีศาจ ถ้าใครฉีดลงบนตัว แล้วอีกคนหนึ่งได้กลิ่นล่ะก็ มันจะปลุกเร้าอารมณ์และความรู้สึก ให้ต้องการแค่คนคนนั้นมากๆ เจ้าเด็กยักษ์อมยิ้มกับขวดยาเสน่ห์ของตัวเอง

 

            แต่แผนของเขามันโง่สิ้นดี ต่อให้คัตสึโทชิมีอะไรกับเขา มันก็แค่คืนเดียว ทางที่จะกำจัดเจ้าแมวออกไปให้พ้น คือทำให้คัตสึโทชิเกลียดเขา !

 

            ต้องขอบคุณนาระ ที่เขาเอาแต่พูด พูดแล้วก็พูดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นประวัติเจ้าแมวที่เขาได้มาจากปีศาจแมงมุม บ่นว่าเจ้าแมวนั่นเคยมีชีวิตที่ไม่ดียังไง และไม่คู่ควรกับคัตสึโทชิยังไง นั่นทำให้ฉันรู้ว่า เจ้าแมวนั่นมีพฤติกรรมแบบนี้มานานแล้ว และคัตสึโทชิที่พ่อเล่าว่าเคยตามไปดูเจ้าแมวก็ต้องเห็นว่าเขาเป็นคนยังไง ถ้าฉันจัดฉากให้ดูเหมือนว่าเจ้าแมวยังทำตัวแบบนั้นอีกในพื้นที่สวนของเขาเอง คัตสึโทชิคงรับไม่ได้ และเกลียดเขาแน่ๆ

 

            ฉันทำทีเป็นเห็นด้วยกับแผนการปัญญาอ่อนของเขา ในขณะที่หาทางกำจัดทั้งเจ้าแมวและนาระไปในคราวเดียว ฉันขอประวัติของเจ้าแมวมาไว้ ปากก็บอกว่าเผื่อช่วยคิดแผนเพิ่มเติมได้ เขาก็โง่แสนโง่ที่ให้ฉันมาทั้งหมดนั้น ประวัติที่ได้มามันละเอียดมากจนไม่น่ามาจากการสืบของมนุษย์จริงๆนั่นแหละ มีแหล่งที่เจ้าแมวไปอ่อยเหยื่อเมื่อไม่นานมานี้ แถมยังมีชื่อและหน้าที่วาดขึ้นด้วยซ้ำ มันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่ฉันจะแอบพ่อออกจากบ้านกลางดึก และออกไปหาพวกนั้น บอกว่าจะพากลับไปหาเจ้าแมวอีก ฉันก็แค่เอารูปเจ้าแมวในประวัติให้พวกเขาดู แล้วบอกว่าฉันจะขายเจ้าแมวนี่ให้พวกเขาในราคาถูกๆ ฉันไปในชุดคลุมและปิดหน้าปิดตา ฉันไม่โง่นะที่จะออกไปหาพวกหื่นกามด้วยสภาพหน้าจริง ไม่รู้ว่าพวกเขาจะทำอะไรกับฉันบ้างถ้ารู้ว่าหน้าตาฉันเป็นยังไง และผู้ชายที่ฉันไปคุยด้วยก็ดันติดใจเจ้าแมวอยู่แล้ว นั่นเป็นผลให้ทุกอย่างมันช่างง่ายดาย ฉันขอเบอร์ติดต่อเขาไว้ บอกว่าจะโทรไปหาเมื่อเจ้าแมวพร้อม ง่ายดายกว่าที่คิดเอาไว้เยอะ .. ต้องขอบคุณเจ้าแมวที่ทำตัวเหลวแหลกเองตั้งแต่ต้น ฉันก็แค่สนองความอยากของมัน

 

            “เอ๊ะ วันนี้ไม่มีมนตร์ครอบสวน แปลกจังนาระวิ่งมาหาฉันเช้าวันหนึ่ง โชคดีที่พ่อออกไปดูวัว ฉันก็เลยได้โอกาส บอกให้นาระเริ่มทำตามแผนคืนวันนี้เลย เพราะเราไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าคัตสึโทชิยังใช้มนตร์ครอบเอาไว้ทั้งสวน แค่นาระเดินเข้ามาเขาก็รู้แล้ว และฉันเป็นคนธรรมดาเลยสัมผัสถึงมนตร์นั้นไม่ได้

 

            ฉันรู้ว่าคัตสึโทชิเป็นยักษ์ แต่ยังไม่เคยเห็นว่าเขาผิดแปลกไปจากมนุษย์ปกติตรงไหน รูปร่างเขาแค่ใหญ่โตกว่า และหล่อเหลาเกินกว่าจะเป็นคนทั่วๆไป รู้แค่ว่าเขามีมนตราแปลกประหลาด แต่ฉันยังไม่เคยเห็นกับตา ฉันไม่รู้ว่าเขาทำอะไรได้บ้าง ไอ้การที่เด็กยักษ์ตรงหน้ามาขอให้ฉันช่วยมันก็ดีเหมือนกัน ดูเหมือนเขาจะรู้เรื่องยักษ์ดี เพราะเขาเองก็เป็นยักษ์ ตอนแรกเราคิดกันยกใหญ่ว่าจะหลอกคัตสึโทชิออกมา เพื่อล่อเจ้าแมวไปอีกทางได้ยังไง ฉันปล่อยให้เจ้ายักษ์คิดแผนไป ในขณะที่ฉันโทรเรียกผู้ชายคนนั้นมาพร้อมแนบที่อยู่และราคาที่ถูกแสนถูกไปให้ นัดเวลาเอาไว้ตอนดึกๆ เสียวอยู่เหมือนกันว่าจะพาคัตสึโทชิออกมาได้ยังไง

 

            แต่พอเริ่มค่ำ ฉันเห็นคัตสึโทชิเหาะขึ้นไปบนฟ้าคนเดียว ฉันรีบบอกนาระที่หลบซ่อนอยู่แถวนี้เพื่อรอลงมือ

 

            “ฉันจะผลักเขาลงไปในหลุมนี้ ลึกขนาดนี้คงขึ้นมาเองไม่ได้ ส่วนเธอเข้าไปล่อเขาออกมาจากบ้านนะ ฉันเห็นว่าคัตสึโทชิซังสร้างมนตร์ล้อมบ้านเอาไว้ ฉันคงเดินเข้าไปไม่ได้ และถ้าฉันไปหา เขาก็ไม่ออกมาแน่นาระกอดอกแล้วมองหลุมลึกที่ตัวเองใช้มนตร์สร้าง

 

ฉันนึกว่าเขาจะคิดอะไรที่ดีกว่านี้ได้ เขานี่โง่จริงๆ เกลียดใครก็ป่าวประกาศจนคนอื่นเขารู้ไปหมด ฉันน่ะต่อให้เกลียดเจ้าแมวนั่นแค่ไหน ก็ทำเป็นยิ้มหวานประจบประแจงเข้าไว้ เดี๋ยวเขาก็ตายใจ แค่นั้นก็จัดการอะไรได้อีกตั้งเยอะแยะ แถมจะไม่มีใครรู้อีกด้วยว่าฉันคิดร้ายอะไรกับเขา ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น คนตรงหน้านั่นแหละที่จะซวย และไอ้หลุมบ้าๆบอๆของเขานี่ก็เด็กมาก แค่ผลักลงหลุมเนี่ยนะ นี่เขาอายุมากกว่าฉันจริงๆเหรอ ช่างคิดอะไรได้ตื้นเขินเสียจริง

 

            “เขาเป็นแมวปีศาจไม่ใช่เหรอ จะขึ้นมาเองไม่ได้เลยหรือไงฉันบ่น

 

            “ฉันจะดูจนแน่ใจว่าเขาขึ้นไม่ได้แน่ๆ ยังไงมนตร์เขาก็สู้ยักษ์อย่างฉันไม่ได้อยู่แล้วนาระยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ ฉันก็แค่ชื่นชมเขาไปแบบเฟคๆ ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตอนที่เขาตั้งใจทำหลุมนั้น ฉันฉกเอาขวดยาเสน่ห์เขามาแล้ว

 

            จากนั้นฉันก็หลอกแมวโง่ออกมาข้างนอกได้สำเร็จ ฉันหลบออกไปเมื่อรู้สึกได้ว่าโทรศัพท์สั่น ฉันปล่อยให้นาระจัดการกับเจ้าแมวนั่น ส่วนตัวเองหลบออกมายังสถานที่ที่นัดกันไว้ โชคดีที่พ่อเป็นคนนอนเร็ว ทำให้เขาไม่ออกมาวุ่นวาย และนึกว่าฉันหลับอยู่ในห้องไปตั้งนานแล้ว ผู้ชายที่มาใหม่ทำให้ฉันแปลกใจ เมื่อเขาพาเพื่อนมาด้วยอีกสองคน แต่ก็ดี เจ้าแมวนั่นจะได้โดนจนเต็มอิ่มและเลิกมายุ่งกับคัตสึโทชิ ฉันรับเงินจากพวกเขา แล้วส่งขวดยาเสน่ห์ให้ บอกว่าเป็นการละเล่นเล็กๆน้อยๆ ให้พวกเขาฉีดใส่ตัวเองเมื่อเจ้าแมวดิ้นรน หรือขัดขืน ฉันบอกว่าเพื่อเพิ่มความตื่นเต้น .. สายตาหื่นกระหายของพวกเขาเล่นเอาฉันขยะแขยง

 

            ทุกอย่างเป็นไปตามแผน แม้ว่าเจ้าแมวจะจัดการไปคนหนึ่ง แต่เพราะเขาอยู่ในหลุม อีกสองคนเห็นแค่เจ้าแมววิ่งหนีขึ้นมา ก็เลยวิ่งตามไป ทันทีที่ฉีดน้ำหอมฉันอุดจมูกแล้ววิ่งออกมาไกลๆ มองกลับไปอีกทีก็เห็นเจ้าแมวเข้าไปนัวเนียกับผู้ชายสองคนนั่น หึ สมใจแกแล้วล่ะสิ

 

            แต่ที่ผิดคาดก็คือคัตสึโทชิกลับมาเร็วมาก และเขาแปลงร่างเป็นยักษ์ตัวสูงใหญ่มหึมา เกือบเท่าต้นสนที่สูงมากๆในสวน เขาน่ากลัวจนฉันไม่นึกไม่ฝันว่าตัวจริงของเขาจะเป็นอย่างนี้ ฉันวิ่งหนีออกมาตั้งหลักที่บ้าน พ่อออกมาตามหาฉันอย่างเป็นห่วงเมื่อเสียงเท้าของคัตสึโทชิสะเทือนไปทั้งสวน

 

            “เกรซไปไหนมาลูก ไม่เป็นไรใช่ไหม เกิดอะไรขึ้นพ่อกอดฉันไว้แน่น

 

            “เกรซไม่รู้ เกรซสะดุ้งตื่นเพราะได้ยินเสียงพี่ยูคุยกับใครก็ไม่รู้ เกรซตามไปดูก็เห็นพี่ยูกับพวกเขา เอ่อ ทำอะไรกันในสวน และคัตสึโทชิซังก็มาเห็นเข้าฉันพูดไปทำหน้าลำบากใจไปด้วยเพื่อความสมจริง พ่อดูช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน และเขาก็เงยหน้าขึ้นไปเห็นร่างสูงใหญ่ที่กำลังก้าวเท้ามาที่บ้าน พ่อวิ่งออกไปโดยบอกให้ฉันรออยู่ในบ้าน ฉันมองออกไปจากทางหน้าต่างแล้วยิ้มอย่างสมใจเมื่อเห็นว่าคัตสึโทชิโกรธมากแค่ไหน คราวนี้เจ้าแมวได้กระเด็นออกไปจากที่นี่แน่ !

 

            แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรเมื่อคัตสึโทชิไม่เชื่อว่ายูทำเรื่องพวกนั้น กลับเอาแต่ด่าว่าเจ้ายักษ์โง่ซื่อบื้อที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ฉันทนไม่ไหวจนต้องออกไปใส่ความเจ้าแมวนั่น แต่แววตาดุดันที่ตวัดมามองฉัน และผลที่ตามมาหลังจากนั้นมันเป็นคนละเรื่องกับที่คิดเอาไว้ เขาคิดว่าฉันทำ ถึงฉันจะทำจริงๆก็เถอะ ทำไมถึงได้เชื่อเจ้าแมวนั่น! จะหลงหัวปักหัวปำเกินไปหน่อยไหม!  ฉันโดนมนตร์อะไรบางอย่างจากเขาที่ทำให้แสบร้อนไปทั่วผิวหนัง และเลือดก็ออกเหมือนโดนแส้ที่มองไม่เห็นฟาดจนเต็มตัวไปหมด ดวงตาของเขาที่จ้องมองมามันทำให้ฉันขนลุก ถึงแม้ว่าฉันจะยืนยันว่าไม่ได้ทำอะไร เขาก็ไม่เชื่อ กลับสาปพวกเราทั้งหมดให้นิ่งงันและขยับไม่ได้ ในขณะที่ยังรับรู้ทุกอย่าง รับรู้ความเจ็บปวดบนผิวหนังที่ยังไม่ได้จางหาย

 

            แล้วเขาก็อุ้มเจ้าแมวเข้าไปในบ้าน ! มันน่าเจ็บใจนัก !

 

…………………………………………….

 

( :: ยู :: )

 

            ผมตื่นขึ้นมาอีกเมื่อได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ผมพลิกตัวนิดหน่อยแล้วลืมตามอง คัตสึโทชิที่อยู่ตรงระเบียงรีบดับบุหรี่แล้วเดินเข้ามาหาผม เขาแตะเบาๆที่หน้าผากเหมือนจะวัดไข้ เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองมึนหัวมากๆก็ตอนที่ลุกขึ้นมา เขาจับผมลงไปนอนใหม่ แล้วก็เดินหายไป สักพักก็กลับมาพร้อมอ่างและผ้า มานั่งเช็ดตัวให้ผมเงียบๆ ผมมีไข้เหรอ มีตอนไหนเนี่ย? แล้วทำไมคัตสึโทชิต้องอยู่ในกางเกงตัวเดียว โชว์กล้ามเนื้อให้ผมน้ำลายหกเล่นด้วยล่ะ

 

            “ถอดเสื้อทำไมอ่าผมอดใจไม่ไหวต้องถามออกไปด้วยเสียงแหบๆ เกิดเขาตอบว่าอ่อยผมนะ ผมจะจับเขามาจูบซะเลย

 

            “เมื่อคืนยูไข้ขึ้น ตัวร้อน แล้วก็มามุดพุงพี่บอกว่าเย็นๆ พี่ก็เลยเปลี่ยนชุด

 

            จู่ๆก็เหมือนมีภาพแปลกๆเข้ามาในหัว มันเหมือนผมพยายามจะเอาหน้าไปแนบกับเนื้อตัวของเขา แล้วก็พยายามดึงชุดยูคาตะเขาออก และผมก็เพิ่งนึกได้ว่าตอนที่ตื่นขึ้นมา ผมไม่ได้ใส่อะไรเลยนี่! หน้าผมร้อนขึ้นมาเมื่อรู้ว่าเขาเปลี่ยนเป็นกางเกงตัวเดียวแล้วมานอนกอดผมที่เปลือยเปล่าไว้ทั้งคืน โอย ใจเขาทำด้วยอะไรนะ แข็งเป็นหิน ไม่คิดจะลวนลามผมสักนิดเลย ? ผมเหล่มองหน้าเขาที่กำลังเอาผ้าเช็ดไปตามขาของผม เป็นผมที่เขินจนต้องเอามือปิดยูน้อยเอาไว้เอง เมื่อมันเริ่มจะแผลงฤทธิ์เพราะความคิดทะลึ่งๆของผม

 

            “ผลจากมนตร์ที่นายโดน มันค่อนข้างแรง นายคงฝืนจะต้านมนตร์ ถึงได้ไข้ขึ้นอย่างนี้เขาลูบที่ใบหูของผมเบาๆ

 

            ภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็กลับมา ผมขยับหัวอันหนักอึ้งไปซบที่ตักเขา รู้สึกสับสนแล้วก็เวียนหัว เมื่อคืนเป็นเรื่องจริงหมดเลยงั้นเหรอ? รวมถึงเรื่องที่เขาบอกรักผมด้วย! พอคิดแล้วผมก็เขินอีก เอาหน้าไปซุกอยู่ตรงหน้าท้องเขา อื้อหือหน้าท้องก็แน่นเชียว ผมอดไม่ได้อ้าปากงับๆที่หน้าท้องเขาเบาๆ แอบแลบลิ้นเลียหน่อยนึงอย่างเผลอตัว พอป่วยแล้วควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้แหะ นิสัยแบบแมวๆมันโผล่ขึ้นมา ผมอยากจะเลียไปถึงหน้าของเขาเลย ..

 

            “ยู อย่าเลียเขาจับแก้มผมเอาไว้แล้วดึงออกจากหน้าท้องน่าหม่ำ

 

            “งื้อ เลียหน่อยก็ไม่ได้ ขี้งก แค่ก ว่าแต่พวกเขาล่ะ โทชิทำโทษพวกเขาไปแล้วหรือยัง ทำอะไรลงไปบ้างผมเงยหน้ามองเขา รู้สึกกังวลเรื่องพี่ก้อง

 

            “จะไปทำอะไรได้ยังไง นายนอนป่วยอยู่

 

            ไปไม่ได้เพราะว่าเป็นห่วงผมงั้นสิ? แง่ง เขินอ่ะ ไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่ป่วยอยู่จะกระโดดคร่อมเขาเสียเลย เขาเช็ดตัวให้ผมจนเสร็จแล้วก็เอาชุดยูคาตะมาใส่ให้ ดึงเสื้อปิดอกและไหล่ให้อย่างเรียบร้อย ผูกเชือกตรงเอวให้ผมอย่างตั้งใจ เขาจะดูแลผมดีเกินไปหน่อยแล้ว ผมชักจะหลงเขาแล้วเนี่ย แถมยังเอาใจผมด้วยการลูบคาง ลูบคอ ลูบแก้ม ลูบหู ลูบหัว ลูบหาง มานั่งจ้องตากันจนหัวใจจะกระดอนออกมาแล้ว งือ ทำไงดี ถ้ามีแถบวัดความเขินของผม มันคงพุ่งทะลุปรอทจนแตกแน่ๆ ผมหลบสายตาเขา ทำไมตาคมยั่วยวนกันแบบนี้อ่ะ ผมอยากกอดเขาจังเลย ให้ตาย แล้วดูกล้ามนั่นสิ ผมอดไม่ได้ที่จะเอามือไปลูบอย่างเคลิ้มๆ

 

            “จับอะไรน่ะ

 

            “กล้ามไง โทชิหุ่นดีจังเลย อยากนอนบนอก นอนได้ไหมผมพูดออกไปอย่างอ้อนๆ ไม่ได้ยั่วเลยนะ ผมแค่อยากนอนบนอกเขาจริงๆ

 

            เขาพยักหน้าแล้วค่อยๆขยับลงมานอนข้างๆ ดึงตัวผมขึ้นไปนอนบนอก ไม่มีทีท่าว่าจะอึดอัดอะไร พอได้มานอนบนตัวเขาแล้วรู้เลยว่าเขาตัวใหญ่มากจริงๆ ผมคิดทะลึ่งออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ไซส์ต่างกันขนาดนี้ ผมจุกแหงๆ

 

            “โทชิ .. เขาว่ากันว่าถ้ามีเซ็กส์แล้วจะหายไข้นะผมพึมพำออกไป แต่แล้วก็รีบปิดปากสนิท นี่ผมพูดบ้าอะไรออกไปหา! เขาได้คิดว่าผมยั่วเขาอีกสิเนี่ย

 

            “เด็กทะลึ่ง คิดอะไรเนี่ย หือเขากอดเอวผม แล้วมองลงมา เวลาเขาเรียกผมอย่างนี้มันไม่ได้ดูเหมือนเขากำลังดุเลย เขาทำให้ผมอยากจะม้วนตัวเป็นแยมโรลแล้วหนีไปซุกไกลๆ ก็ทั้งน้ำเสียงและสายตานั้นช่างเอ็นดูและหยอกเย้าอะไรปานนี้ ทั้งๆที่หน้าเขาก็นิ่งๆ แต่สายตานี่ไม่ธรรมดาเลย ผมจะหัวใจวายวันหลายรอบเวลาอยู่ใกล้ๆเขาเนี่ย แล้วมือเขาอ่ะ มือเขากอดเอวผมอยู่! ใจผมเต้นรัวเป็นจังหวะเพลงร็อคแล้ว เขากอดผมด้วยอ่า เดี๋ยวนี้ไม่นิ่งเป็นก้อนหินแล้ว แค่กอดผมแทบจะละลายเป็นเยลลี่  ทำผมเขินไม่บันยะบันยังเลย

 

            “เขินอะไรนัก พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยเขาเลื่อนมือผ่านสะโพกขึ้นมาที่เอวผม สาบานสิว่าเขาไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่อ่ะ! ผมเสียววาบเลยนะ

 

            โอย ขนาดป่วยผมยังมีอารมณ์ขึ้นมาได้ ผมไม่กล้าขยับตัวหรือโต้ตอบอะไรกับเขา แค่ลมหายใจอุ่นๆที่รดอยู่ตรงหน้าผาก เสียงหัวใจที่ดังหนักแน่นข้างหู กลิ่นบุหรี่อ่อนๆที่ทำให้เขาดูเซ็กซี่ขึ้นมาอย่างไม่น่าเป็นไปได้ แล้วก็มือที่ลูบไปมาบนหลัง อีกข้างจับอยู่ที่เอว แค่สัมผัสเล็กน้อยทำให้ผมต้องกัดปากอย่างอดกลั้น

 

            .. อืม ผมไม่ได้ทำมานานแค่ไหนแล้วนะ

 

            “ถ้าไม่นอนพี่จะพาลงไปกินข้าวนะ จะได้เลิกทะลึ่งเสียทีเขาพึมพำ แล้วมองต่ำลงมา ผมรีบเอามือปิด แง อายอ่ะ เขาเห็นแล้วว่ายูน้อยของผมมันโมโหจนดันชุดยูคาตะ ผมมองค้อนเขาที่พูดออกมาให้ผมอาย

 

            “ก็ช่วยยูสิ จะได้เลิกทะลึ่งเสียทีผมเบ้ปากใส่เขา เผลอตัวหยอดออกไปอีก ปากผมมันไปไวเอง พอเขาอุ้มผมขึ้น ผมก็ตกใจรีบกอดเขาไว้

 

            “ปะ ..ไปไหนอ่ะผมเสียงสั่น แม้จะรู้ว่าเขาอุ้มผมเข้ามาในห้องน้ำ

 

            “ช่วยนายไงเขาพูด เสียงราบเรียบจนน่าหยิกแรงๆสักที กำลังแกล้งผมอยู่ใช่ไหมเนี่ย เขาวางผมลงในอ่าง แล้วก็มองหน้าผม ไม่ได้เข้ามาถอดเสื้อผ้าหรือทำอะไรอย่างที่ผมเผลอคิดไปไกลมากแล้ว ผมใจเต้นระส่ำเมื่อเขานิ่งไป

 

            “อยากให้ช่วยจริงๆไหมเขาถามซ้ำอีกครั้ง ไม่ได้มีท่าทีหื่นๆ หรือล้อเล่น ดูเขาจะจริงจังกับเรื่องนี้มาก ผมเม้มปาก ยังจำเหตุการณ์ในห้องน้ำครั้งล่าสุดได้

 

            “กะ ก็ อยาก.. แต่เบาๆนะผมพึมพำ แล้วก็ยกมือปิดหน้าด้วยความเขิน

 

            “ชอบแบบไหนก็บอกพี่เขากระซิบที่ข้างหู ผมรีบเปิดหน้าออกมามองทันทีเมื่อได้ยินอย่างนั้น เขินจนตัวจะแตก เอาจริงเหรอ? เขาจะกดผมจริงๆเหรอ ผมคิดจินตนาการไปหลายท่วงท่าแล้ว ทั้งๆที่เขาแค่ดึงชายยูคาตะของผมให้สูงขึ้น

 

            “พี่ขออนุญาตนะเขายังคงมีมารยาทแม้ว่ามันจะไม่จำเป็นสุดๆเลย

 

            “ไม่ต้องขอแล้วทีหลังอ่ะ จะทำอะไรก็ทะ ทำเลยผมพูดติดอ่าง ตื่นเต้นมากจนเผลอเอามือไปจิกหลังเขา เขายกมุมปากขึ้นนิดหน่อย ลูบแก้มผมเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือเข้ามาข้างใต้ยูคาตะ มือใหญ่ของเขาแตะเข้ากับร่างกายของผม ตัวผมสั่นระริกแล้วห็หายใจถี่ขึ้นมาเอง สายตาของเขานี่มันฆ่าผมได้ง่ายๆเลย เขาค่อยๆจับเข้ามาที่ยูน้อย ผมเสียววาบจนขยับตัวไปกอดคอเขา โอย นี่แค่มือนะ แค่มือเอง ใจเย็นๆยู ทำเป็นไม่เคยไปได้

 

            “ฮื้อ โทชิผมครางเมื่อเขาเริ่มขยับแล้วจัดการกับยูน้อยของผมอย่างแผ่วเบา ถึงเขาจะทะนุถนอมผมแค่ไหน แต่มันไม่ใช่เล่นๆเลย สัมผัสของเขาทำให้ผมเหมือนหลุดเข้าไปในทุ่งดอกไม้ รู้สึกเหมือนบินได้ มันรู้สึกดีจนไม่รู้ว่าส่งเสียงอะไรออกไปบ้าง คัตสึโทชิขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา จนผมต้องหันไปจูบเขา มาทำหน้าเครียดทำไมกัน เขาไม่เคยจาบจ้วงหรือกระทำรุนแรงกับผมเลย ไม่เคยจับแรงๆ จูบแรงๆ แต่ผมกลับไปถึงฝั่งในเวลาอันรวดเร็ว แค่เขามองผมก็แทบจะไปแล้วอ่ะ เขาขยับมือออกแล้วจูบหน้าผากผมเบาๆหนึ่งที

 

            “สบายตัวแล้วก็ไปกินข้าวนะเขาขยับออกไปล้างมือ และเข้ามาเช็ดตัวให้ผมอีกรอบ อะไรนะ ? แค่นี้เหรอ เขาไม่เกิดอารมณ์หื่นกับผมบ้างเลยเหรอ ทั้งๆที่จับขนาดนั้น จูบขนาดนี้แล้วอ่ะ!

 

            “นายนี่มัน นายนี่ โอย โทชิผมพึมพำอย่างหงุดหงิด ไอ้กลัวเขาจะทำให้เจ็บก็กลัวหรอก แต่ความหงุดหงิดมันมีมากกว่า

 

            “เป็นอะไรอีก พี่ทำอะไรไม่ดีเหรอ

 

            “เพราะนายไม่ทำอะไรเลยต่างหากล่ะ! ไอ้บ้า ไอ้ยักษ์บื้อ งื้ออผมโวยวายแล้วดิ้นเบาๆเมื่อเขาอุ้มผมลงมานั่งที่โต๊ะกินข้าว เขามองหน้าผมแบบนิ่งๆนิดหน่อยก่อนจะมีสีหน้าที่ผ่อนคลายมากขึ้น แล้วเข้ามาดีดหน้าผากผมเบาๆ

 

            “ยังไม่ใช่ตอนนี้ยู นั่งรอดีๆล่ะ เดี๋ยวไปทำข้าวมาให้

 

            ยังไม่ใช่ตอนนี้ หึ ผมขมุบขมิบปากใส่เขาไล่หลัง รู้สึกเวียนหัวหน่อยๆขึ้นมาอีก มองไปข้างนอกยังเห็นคนห้าคนนิ่งอยู่ในท่าเดิมตั้งแต่เมื่อคืน ที่ด้านนอกห่างจากบ้านไม่มากนัก ผมตกใจหน่อยๆเมื่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกเขาถูกมนตร์ของคัตสึโทชิทำให้เป็นอย่างนั้น เรื่องของพวกเขาทำให้ผมเลิกงอนเจ้ายักษ์บื้อไปก่อนชั่วคราว แล้วหันมากังวลว่าคัตสึโทชิจะจัดการยังไงต่อ

 

            เขาให้ผมกินข้าวแล้วก็กินยา ก่อนจะพาไปนอน แต่ผมดื้อไม่ยอมไป บอกว่าให้เขาออกไปเคลียร์กับคนพวกนั้นตอนที่ผมอยู่ด้วยก่อน ผมค่อนข้างดีขึ้นเมื่อกินยา แม้จะง่วงๆก็ยังเดินตามคัตสึโทชิออกมาข้างนอก เขาประคองผมไว้ข้างตัวก่อนจะคลายมนตร์ สายประคำพวกนั้นวิ่งกลับเข้ามาที่มือเขา

 

            “นาระ!ทั้งพ่อและแม่ของนาระร้องขึ้นพร้อมกัน เมื่อนาระล้มพับและหมดสติไปในทันที พวกเขาตรงเข้าไปกอดลูกแล้วพยายามรักษายกใหญ่

 

            “นายทำอะไรกับลูกฉัน!พ่อของนาระตรงเข้ามาหาคัตสึโทชิอย่างโมโห ในขณะที่เกรซทรุดลงนั่งกับพื้น เลือดตามหน้าและแขนไหลเป็นทาง พี่ก้องพยายามอุ้มลูกตัวเองขึ้นเพื่อจะพาไปในบ้าน บรรยากาศรอบตัวของคัตสึโทชิดูแตกต่างจากก่อนหน้านี้มาก หน้าของเขานิ่งและตาของเขาเย็นชา

 

            “แล้วลูกของคุณทำอะไรกับคนของผม การที่เขาผลักยูลงหลุมไปอาจจะไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก แต่การคิดร้ายกับคนอื่นก็ไม่สมควรเขาพูดเรียบๆ

 

            “ช่วยนาระด้วยเถอะค่ะ แกไม่ไหวแล้ว อย่าปล่อยให้แกตายเลยนะคะแม่ของนาระเงยหน้าขึ้นมาหาคัตสึโทชิด้วยน้ำตาที่พรั่งพรูลงมา นาระนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของแม่ เขาไม่ขยับตัวเลยแม้แต่น้อย ผมสะกิดคัตสึโทชิ วิงวอนเขาด้วยสายตา เรื่องที่นาระเกลียดผม ทำร้ายผมมันไม่สำคัญ ผมไม่อยากให้พ่อแม่ของพวกเขาต้องเสียใจจากสิ่งที่พวกเขาไม่ได้ก่อ ความเจ็บปวดเมื่อวานน่าจะสั่งสอนนาระได้ดีพอควรแล้ว คัตสึโทชิถอนหายใจแล้วพึมพำอะไรบางอย่าง นาระตัวกระตุกสองสามครั้งก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา ใบหน้าของเขายังซีดเซียวอยู่

 

            “เมื่อไหร่ก็ตามที่นายเกิดความอิจฉา นายจะเจ็บปวดแสนสาหัสนาระ นั่นเป็นสิ่งที่ฉันจะไม่แก้ให้ และเขาจะไม่ตาย นอกเสียจากว่าความอิจฉาริษยาจะฆ่าเขาเอง พาเขาไปจากที่นี่ แล้วอย่าก้าวเข้ามาใกล้บริเวณนี้อีก ไม่อย่างนั้น เขาจะไม่โดนแค่นี้แน่คัตสึโทชิพูดเสียงเย็น พ่อแม่ของนาระหน้าซีดแล้วรีบพาลูกของตัวเองออกไปจากสวนของคัตสึโทชิ เจ้ายักษ์กอดเอวผมแล้วเดินเข้าไปที่บ้านของพี่ก้อง

 

            “พี่ก้องผมพูดขึ้นมาเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ก้อง เขาทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

            “พี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนะยู พี่ไม่รู้ว่าเกรซทำอะไร พี่ไม่อยากเชื่อว่าเกรซจะทำร้ายยู คัตสึโทชิซังอภัยให้เกรซด้วยเถอะนะ ลูกผมยังเด็กมาก ให้โอกาสแกได้เติบโตและไตร่ตรองเรื่องที่ทำผิดด้วยเถอะพี่ก้องร้องไห้ออกมาในที่สุดเมื่อคัตสึโทชิตวัดสายตาไปมองเกรซที่มีแผลทั่วตัว เขาเข้ามาใกล้คัตสึโทชิอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

            “ถ้าจะลงโทษ ผมขอรับผิดแทน ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เกรซทำ ถือซะว่าผมสอนเกรซมาไม่ดี ยู ตีพี่ได้เลย ต่อยพี่ได้เลย พี่ขอโทษถ้ามีเรื่องราวอะไรที่ทำให้เราต้องเจ็บพี่ก้องมองผมด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

 

            “พ่อคะ เกรซไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น พ่อไม่ต้องรับผิดด้วย คัตสึโทชิซังใจร้ายเกรซเดินมากอดพ่อของตัวเองเอาไว้ แล้วเหลือบมองผมหน่อยนึง

 

            ผมชักจะโมโหแล้วนะ

 

            “ก้อง ปล่อยเธอซะคัตสึโทชิพูดเสียงดุดัน พี่ก้องตกใจส่ายหน้ารัวแล้วโอบลูกไว้พลางถอยไปจนชิดมุมห้อง เกรซทำหน้าตาหวาดกลัวได้สมจริงมาก ผมไม่รู้ว่ากลัวจริงหรือเปล่า แต่ตอนนี้เธอทำอะไรก็ดูปลอมไปหมดแล้วในสายตาผม

 

            “เกรซจะอยากทำร้ายพี่ยูไปทำไมละคะ พี่ยูต้องเชื่อเกรซนะเธอหันมาทางผม เอางี้เลยเหรอ? ไม่รู้หรือไงว่าตอนที่เธอพูดกับพวกผู้ชายนั่นที่ด้านบนของหลุม ผมได้ยิน! ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้ผมหูดีขนาดนี้ และผมก็รู้ว่าเป็นเสียงเธอ แถวนี้มีผู้หญิงอยู่คนเดียว

 

            “ก้องฉันเห็นว่ามนุษย์รู้สึกยังไง และตอนนี้เธอมีเพียงความรู้สึกอิจฉา อยากเอาชนะ แล้วก็ไม่ได้หวาดกลัว ขอความเห็นใจอย่างที่ปากพูดเลย เธอกำลังโกหกคัตสึโทชิไม่ได้หันไปมองเกรซแม้แต่นิดเดียว แต่หันไปพูดกับพี่ก้อง พี่ก้องนิ่งไปไม่นาน แล้วก็หันไปมองหน้าเกรซ

 

            “เกรซ ทำไมหนูเป็นคนอย่างนี้ หนูทำอะไรลงไป!

 

            ผมเบือนหน้าหนี ไม่อาจทนดูพี่ก้องที่กำลังตีเกรซ ทั้งๆที่ตัวเองก็ร้องไห้อยู่ คัตสึโทชิลูบหัวผมแล้วก็จ้องนิ่งๆไปยังภาพตรงหน้า ก่อนจะเริ่มพึมพำเพื่อร่ายมนตร์อีกครั้ง ผมรีบหันไปก็เห็นไอสีเทาวนเวียนรอบตัวเกรซและพุ่งเข้าไปในตัว พี่ก้องเบิกตาโตอย่างตกใจ แล้วหันมาทางคัตสึโทชิอย่างวิงวอน ผมสงสารพี่ก้องจับใจ มันไม่ใช่ความผิดของพี่ก้องที่เธอเป็นแบบนี้ ผมรู้ว่าพี่ก้องใจดีแค่ไหนตั้งแต่เมื่อก่อน พี่ก้องเป็นคนดีแค่ไหนที่ไม่เคยทำอะไรกับผม ทั้งๆที่ตอนนั้นผมเหลวไหล เขาก็รู้ว่าผมพาผู้ชายเข้าห้อง แต่พี่ก้องไม่เคยพูด ไม่เคยถาม และไม่เคยดูถูกผมเลย

 

            เกิดรอยตัวอักษรคล้ายยันต์ขึ้นที่ข้อมือของเธอสีแดงเหมือนเลือด คำว่า โกหกอย่างนั้นเหรอ แล้วทุกอย่างก็สงบ เธอสลบไปแล้วพี่ก้องก็เข้าไปรับเธอ

 

            “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้ฆ่าเธอ นั่นเป็นคำสาปของยักษ์ เมื่อเธอโกหก ตัวอักษรนั้นจะเด่นชัดขึ้นมา และเมื่อใจเธอเริ่มเป็นสีเทา ทุกอย่างในร่างกายของเธอจะค่อยๆหยุดทำงาน เธอจะตายหรืออยู่ ขึ้นอยู่กับตัวเธอเอง ก้อง ฉันขอโทษถ้าหากนี่ทำให้นายเกลียดฉันคัตสึโทชิมองตรงไปที่พี่ก้อง พูดอย่างจริงจัง

 

            “ไม่ ไม่ ผมจะเกลียดคุณได้ยังไงกัน ผมขอโทษที่ทำให้คุณวุ่นวาย ผมจะไปจากที่นี่ จะพาเกรซกลับไปด้วย ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะครับพี่ก้องเช็ดน้ำตาแล้วค่อยๆอุ้มลูกตัวเองเข้าไปในห้องข้างใน

 

            ผมรู้สึกแย่ไม่น้อยกับสถานการณ์นี้ ผมไม่รู้ว่าคัตสึโทชิรู้สึกยังไงหลังจากที่ได้คุยได้สนิทสนมกับพี่ก้องเป็นเวลานาน แล้วจู่ๆเรื่องพวกนี้ก็ทำให้เขาต้องหนีไป ผมรู้ว่าพี่ก้องไม่กล้าสู้หน้าพวกเราแล้ว คัตสึโทชิพยุงผมออกมาเพื่อพากลับเข้าไปในบ้าน ความปวดหัวและง่วงนอนอย่างรุนแรงเริ่มโจมตีผมอีกครั้ง

 

            “นายสาปคนอื่นได้ด้วยเหรอผมพึมพำเมื่อถูกอุ้มมาวางบนเตียง

 

            “มนตร์ของยักษ์มีผลต่อจิตใจ จะสาปได้ก็ต่อเมื่อพวกเขามีความรู้สึกด้านลบเท่านั้น เราเที่ยวสาปไปทั่วไม่ได้หรอก ไม่เหมือนกับจิ้งจอกหรือมังกรเขาลูบหัวผมไปมา จนผมเริ่มเคลิ้ม

 

            “อย่าไปไหนนะ อยู่กับยูผมพูดออกไปเสียงแผ่ว กลัวว่าตื่นมาแล้วจะไม่เห็นเขา กลัวเขาออกไปไหนระหว่างที่ผมหลับ ตาของผมปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน แม้ว่าจะมีความกังวลมากมาย แต่ก็สู้ฤทธิ์ยาไม่ได้ ผมพยายามจับส่วนใดก็ได้ของเขามากอดไว้ รู้สึกว่าถูกยกขึ้นนิดหน่อย แล้วอ้อมกอดอุ่นๆก็เข้ามาโอบล้อมตัวผม

 

            “จะอยู่ข้างๆอย่างนี้แหละเขากระซิบตอบ

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

หวานน เด็กทะลึ่งของเรา ได้รับความเอ็นดูอย่างท่วมท้น
แต่พี่ยักษ์ยังคงเป็นพี่ยักษ์อ่อนโยนเหลือเกิน ไม่ยอมทำอะไรเลย 5555 น้องแมวหงุดหงิดจะแย่แล้ว
อีกไม่นานหรอกค่ะ อ้อนขนาดนี้จะไปไหนรอด ใจก็ตรงกันแล้วด้วย

มาหวานๆ กับวันคริสต์มาสพอดีเลย เย้ > <

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1674 May_conan (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 10:37
    นังเกรซซซซ
    #1,674
    0
  2. #1612 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 23:05
    สงสารพ่อแม่นาระกับพี่ก้องมาก อุตส่าห์มีสัมพันธไมตรีที่ดีกับพี่ยักษ์ แต่ลูกไปทำให้เข้าหน้าๆม่ติดขนาดนี้ น้องแมวก็หายไวๆนะคะลูก พี่ยักษ์ดูแลอย่างดีเลย
    #1,612
    0
  3. #1521 Nantashi (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:54
    ถือว่ายังดีที่ไม่มีใครตายนะ ใครทำอะไรก็รับผลกันไป
    #1,521
    0
  4. #1429 itzmeboombim (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 12:54
    ใครทำอะไรก็ต้องรับผลกันไป นาระไม่ใช่เด็กร้ายลูกขนาดนั้น คงปรับปรุงตัวได้ แต่สงสารพี่ก้อง

    ส่วนโทชินั้นก็ยังเป็นโทชิ
    #1,429
    0
  5. #1428 itzmeboombim (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 10:29
    ใครทำอะไรก็ต้องรับผลกันไป นาระไม่ใช่เด็กร้ายลูกขนาดนั้น คงปรับปรุงตัวได้ แต่สงสารพี่ก้อง
    ส่วนโทชินั้นก็ยังเป็นโทชิ
    #1,428
    0
  6. #1427 itzmeboombim (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 10:23
    โทชินี่ก็โทชิจริงๆ อดและทนสุดๆ

    จนแล้วจนรอดเกรซก็ยังไม่สำนึกผิด สงสารพี่ก้อง ต้องเป็นคนออกจากบ้านมา 

    ส่วนนาระ ก็ไม่ได้เด็กเลวร้ายขนาดนั้น คงได้บทเรียน
    #1,427
    0
  7. #1284 InLove (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 22:44
    เป็นบทลงโทษที่ดีนะ ทำดีแล้วพี่ยักษ์
    #1,284
    0
  8. #1197 baekbow (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 16:47
    สมควรแล้วแหละ เป็นการลงโทษที่เหมาะสมที่สุดแล้ว
    #1,197
    0
  9. #1067 Bennie_ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 03:06
    เอฟซีพี่ยักษ์ #ชูป้ายไฟ เด็ดขาดมากอ่ะ เท่มาก
    #1,067
    0
  10. #943 fe&font (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:13
    น่ารักกก
    #943
    0
  11. #758 Yokai (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 11:52
    แอร๊ยยยยยย เขาหวานกันจนแซงน้ำตาลไปแล้วววววว โอยยยยย ยูจังนี่ก็ทะลึ่งไปเปลี่ยนเลยนะ ลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญไปรึเปล่า 55555 // พี่ยักษ์ก็ทำให้ใจหายใจคว่ำได้ตลอด ไม่ใช่แค่น้องแมวคนเดียวหรอกนะที่ลุ้น(?)อ่ะ! จะทนไปถึงไหนกัรเนี่ยยยย เดี๋ยวน้องแมวจะไม่ทนก่อนหรอก 555



    ปล. คู่นี้รู้สึกว่าจะหวิดเยอะสุดแล้วนะ 5555555
    #758
    0
  12. #754 Namthip Samankai (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 05:13
    จะอยู่ข้างๆอย่างนี้แหละ โอ๊ยยยยยย ใจละลายยย ????
    #754
    0
  13. #747 anima-tong (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 18:15
    รีดจะอยู่ตรงนี้อยู่ข้างๆคอยเฝ้ามองพี่ยักษ์และน้องแมวไม่ห่างไปไหน >\\\\<
    #747
    0
  14. #746 Dark normol (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 12:13
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกก รอตอนต่ออยู่ค่ะ รีดเดอร์คนนี้ไปไหนไม่รอดแล้วอร๊าย
    #746
    0
  15. #745 0867513471 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 11:15
    :) ่:) :)
    #745
    0
  16. #744 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 08:51
    น่ารักๆๆ เขารออยู่น๊าาาา
    #744
    0
  17. #743 S e L u O n l y (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 08:46
    เห้ยย แกพี่ยักษ์นี่คนจริงว่ะ อบอุ่นมาก รอพี่เขาใจอ่อนยอมทำกับยูสักที
    #743
    0
  18. #742 NamKudos (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 07:31
    หงุดหงิดเกรช  คนอะไรไม่สำนึก

    เด็กทะลึ่ง หนูต้องเตรียมพร้อมนะ พี่เค้าขนาดไม่ธรรมดา หุหุ
    #742
    0
  19. #741 Mhew_happy (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 07:29
    เยี่ยมค่ะพี่ยักษ์ โคตรเท่ห์อ่ะ
    #741
    0
  20. #740 CiNdErElLa&Me (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 06:53
    โอ้ยยยพี่ยักษ์โคตรเท่อ่ะ มีมนต์ด้วยสาปอีกก พวหนี้ต้องโดนหนักๆ
    แล้วเมื่อไหร่จะยอมจัดฟนักน้องแมวสักที ยูก็อ่อยจนเมื่อยแล้วนะ555555 แมวลามกกก
    #740
    0
  21. #739 zujune2000 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 06:37
    งืออ พี่ยักน่ารัก
    #739
    0
  22. #738 เป็ดตอน (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 04:37
    พี่ยักษ์ค่อยเอาจริงใช่ป่ะ ตอนนี่รอก่อน 55555. น้องแมวหงุดหงิดแล้วนะ
    #738
    0
  23. #737 minmin (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 23:15
    อยากบอกฌทชิว่าอยากได้แบบจัดเต็มให้ได้ปะ แต่ถ้ามันยังไม่ถึงเวลาก็รอได้แต่อย่านานนัก

    รู้สึกสะใจเล็กๆแล้วก็สงสารพี่ก้องด้วย แมวป่วยต้องฉีดยาเท่านั้นนะโทชิดูแลลูกรักของแม่ให้ดีล่ะ



    รักพี่ฮันนี่ม้ากกกกมากไม่ไปไหนหรอกรออยู่ทุกวันเป็นกำลังใจให้อยู่นะ
    #737
    0
  24. #736 กรรวี โฮมคำจันทร์ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 22:01
    ตอนนี้ฟินมากกกกกกกก ก ร้อนตัว ทั้งฟินทั้งเขินอ่านไปยิ้มไป
    #736
    0
  25. #735 Kauwyeah (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 20:18
    พี่ยักษ์จะตบะแตกมั้ยย น้องยูขี้อ่อย555555
    #735
    0