[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 59 : ภาค 3 ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,314
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    24 พ.ย. 58









5

 

 

ครั้งหนึ่งนั้นผมเคยมีครอบครัว มีพ่อแม่ และน้องชาย เป็นครอบครัวยักษ์ปกติทั่วๆไป เราอาศัยอยู่กันเป็นหมู่บ้าน มีเผ่าพันธุ์เดียวกันเป็นเพื่อนมากมาย ผมอายุได้เพียงยี่สิบปีในตอนนั้น พ่อของผมถูกองเมียวจิกำจัด เพราะพวกเขาคิดว่าเราเป็นปีศาจที่ชั่วร้ายและเราฆ่ามนุษย์ มันไม่ผิดหรอก พวกเราฆ่ามนุษย์จริงๆ แต่เรากินความชั่วร้าย มนุษย์ที่เป็นอาหารของเราล้วนไม่ใช่คนที่มีจิตใจบริสุทธิ์ เรามีดวงตาที่สาม ที่มองเห็นจิตใจของพวกเขา เราไม่ได้เห็นความคิดเหมือนจิ้งจอก แต่เห็นสีของหัวใจที่อยู่ภายใน มันมักจะเป็นสีขาวหากเป็นเด็กทารก บริสุทธิ์สดใส สีส้มกับใจที่อิจฉาริษยา สีม่วงกับใจที่โศกเศร้า สีฟ้ากับใจที่เป็นสุข สีชมพูกับความอบอุ่นอ่อนโยนและความเอ็นดู สีเหลืองกับความโกรธ ความตกใจ สีเทากับใจที่คิดชั่วร้าย และสีดำกับใจที่ด้านชา ยังมีสีอีกมากมายที่ทำให้เรารู้ว่ามนุษย์ตรงหน้ากำลังมีความรู้สึกแบบไหน แต่ยักษ์สามตาอย่างเราจะกินมนุษย์ที่มีใจสีเทา คนที่คิดเรื่องชั่วร้ายไม่จบไม่สิ้น เราไม่ฆ่ามนุษย์ปกติทั่วไป นั่นทำให้ผมไม่ได้แก้แค้นให้พ่อ องเมียวจิคนนั้นเป็นผู้บริสุทธิ์เพียงแต่เข้าใจผิดว่าเราเป็นภัยต่อเขา

 

            แม่จึงได้แต่แนะนำให้เราหลบซ่อนตัวให้พ้นจากมนุษย์ ผมและน้องชายเริ่มเรียนมนตร์หลังจากนั้น เราเรียนกันได้ไม่เยอะ แม่ก็หายตัวไป

 

            “แม่ต้องโดนพวกองเมียวจิจับไปแน่ๆ ผมจะไปตามคืนมา พี่อยู่เฉยๆเถอะโคจิที่ดื้อรั้นและไม่ยอมฟังคำพูดของผมได้ออกตามหาแม่ และหายสาบสูญไป จากนั้นอีกแปดสิบกว่าปี ผมเผชิญโลกนี้เพียงลำพัง

 

            มันเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อ และเคว้งคว้าง ไม่ว่าจะไปทางไหน หากเจอมนุษย์ก็ล้วนแต่มีคนรังเกียจ หวาดกลัวและขับไล่ ผมจึงต้องหลบซ่อนตัวไปอยู่เพียงลำพังใช้เวลาที่แสนมากมายกับการสร้างบ้าน ปลูกพืชผัก เลี้ยงสัตว์ ผมแทบไม่ได้เปิดปากพูดกับใครเลยเป็นเวลาเกือบร้อยปี นั่นทำให้ผมเกือบลืมวิธีพูดไปแล้ว

 

ผมได้รับหนังสือเก่าๆจากแม่ก่อนที่เธอจะหายไปมันเป็นตำราที่ยักษ์อย่างผมควรจะรู้ ผมเรียนรู้มนตร์คาถาทุกอย่างจากหนังสือพวกนั้น เรียนรู้ปีศาจตนอื่นๆ ผมมีอายุที่ยาวนานจึงได้พบเจอปีศาจหลากหลายรูปแบบ มีหลายพวกที่มาขอความช่วยเหลือจากผม หากผมช่วยได้ ผมก็ช่วยเสมอ ในเมื่อชีวิตผมมันสุดจะเรียบง่ายและว่างเปล่า การช่วยพวกเขาทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิต ไม่ได้ยืนหยัดไปวันๆเหมือนต้นไม้ในสวน

 

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อผมออกไปหาอาหาร ผมกินมนุษย์ผู้ชั่วร้ายไม่ว่าเป็นชายหนุ่ม หรือหญิงสาว แต่ผลที่ตามมานั่นผมไม่ได้คาดคิด เมื่อหญิงสาวคนนั้นมีลูก และเด็กน้อยตัวเล็กๆได้เดินออกมาหาแม่หลังจากที่หลบอยู่ในพุ่มไม้ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากอุ้มเด็กกลับมา ผมต้องแปลงร่างเป็นมนุษย์และพาเด็กคนนั้นไปไว้ที่ศูนย์เด็กกำพร้า

 

            นั่นเป็นความรู้สึกผิดที่ก่อขึ้นในใจของผม ผมจึงได้ออกไปหางานทำอย่างมนุษย์ และเอาเงินนั้นไปบริจาคให้ศูนย์อยู่เสมอ ยังมีเด็กอีกมากมายที่ผมตามสืบหลังจากนั้น ลูกๆของพวกเขาที่โดนผมกิน ผมพาพวกเขาทั้งหมดไปไว้ที่ศูนย์ จนตอนนี้ที่ศูนย์นั้นมีแต่เด็กที่รับเคราะห์กรรมจากผม

 

เมื่อมีเงิน ผมก็ได้ซื้อหนังสือและของต่างๆอีกมากมายมาไว้ในบ้าน ผมเรียนรู้โลกมนุษย์ ทั้งประวัติศาสตร์ ความเป็นมา และวิวัฒนาการ ผมอ่านหนังสือเกือบทุกประเภทที่มีขาย ตั้งแต่เก่ามากจนมายังหนังสือปัจจุบัน น่าแปลกที่พวกเขามีหนังสือเกี่ยวกับประวัติของปีศาจอย่างเราด้วย และบางเล่มมันก็ถูกต้อง ผมมีความรู้อยู่ในหัวมากมายนับไม่ถ้วน แต่ไม่ค่อยได้ใช้ ชีวิตผมมันก็ซ้ำซากและเหมือนเดิมๆอยู่ทุกวัน ผมหายใจไปอย่างไร้จุดหมาย ไร้ความรู้สึก

 

จนวันหนึ่ง ผมได้กลิ่นปีศาจจำนวนมากอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่ คงเพราะผมเลือกอาศัยในที่ห่างไกลจากผู้คนและปีศาจ อาจจะมีปีศาจพวกใหม่ย้ายมาตั้งถิ่นฐาน ผมรีบเหาะออกไปดู ก็พบว่าเกิดการต่อสู้ขึ้นตรงนั้น ปีศาจแมวส่งเด็กทารกให้กับลูกชายของเธอ จากนั้นเธอก็สั่งให้เขาวิ่งหนีไป มีปีศาจอีกหลายตัวตามไปทำร้ายเด็กคนนั้น ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมแอบร่ายมนตร์กำจัดปีศาจพวกนั้นออกไปให้พ้นทาง เด็กน้อยกอดทารกเอาไว้สุดกำลัง เขาวิ่งหนีเท่าที่สองเท้าเล็กๆจะก้าวไหว ผมได้กลิ่นแล้ว กลิ่นของปีศาจที่รุนแรงออกมาจากทารกน้อยนั่น สมองของผมรีบหาคำตอบจากหนังสือกว่าพันเล่มที่เคยได้อ่าน

 

            ผมเข้าใจสถานการณ์ในทันที ทารกน้อยจะเป็นภัยกับปีศาจในภายภาคหน้า เพราะพลังของเขามันมากมายและเป็นพลังที่ทำร้ายปีศาจอย่างเรา พวกเขาถึงได้มารุมกันอย่างนี้ ตอนนี้เขาเป็นเพียงทารก การจะจับเขากินมันช่างง่ายดาย เหล่าปีศาจจึงออกมากำจัดเขา และอาจจะหวังกินพลังเขาเข้าไปเพื่อความยิ่งใหญ่ของตัวเอง ปีศาจบางพวกสามารถฆ่าปีศาจแล้วดึงพลังมาเป็นของตัวเองได้ พลังของทารกถูกกดลงไปบ้างแล้ว กลิ่นถึงไม่รุนแรงมากนัก ผมจึงช่วยร่ายมนตร์เพื่อเก็บพลังให้ทารกน้อยซ้ำลงไปอีกครั้ง จนแทบไม่เหลือกลิ่นอันตรายเอาไว้อีก แต่มันสายไป เพราะปีศาจที่มารุมล้อมรอบบริเวณนี้ ต่างรู้ว่าเด็กทารกคนนั้นสำคัญยังไง

 

            “อย่าเข้ามานะ ! อย่ายุ่งกับเขานะเสียงเล็กๆจากลูกแมวตัวน้อยร้องลั่น เมื่อถูกกาบินเข้าจิกทารก ผมกำลังจะเข้าไปช่วย แต่แววตาของเด็กน้อยตรงหน้าทำให้ผมชะงัก แววตาที่แม้จะหวั่นเกรงแต่เขาก็ไม่ย้อมแพ้ กางเล็บที่ยังไม่โตเต็มที่ออกฟาดฟันกับปีศาจเหล่านั้น อีกมือก็พยายามพยุงทารกไว้แม้ว่าตัวเขาจะเล็กมากจนแทบอุ้มไม่ไหว ผมจดจ้องภาพนั้นอยู่ไม่นานก่อนจะลงมือเขาช่วยเขาโดยไม่เข้าไป ให้เขาได้รู้สึกว่าเขาปกป้องเด็กทารกเอาไว้ได้ด้วยตัวเอง

 

            “ไม่เป็นไรนะ ไม่ร้องนะ ยูจะปกป้องนายเองเขากอดทารกไว้แนบอก พยายามกล่อมเด็กน้อยที่ร้องไห้เพราะความตกใจ เขาเดินไปเรื่อยๆ ในขณะที่ผมแอบกำจัดปีศาจที่ติดตามเขามาไปตลอดทาง จนร่างเล็กนั่งลงพักหลังพุ่มไม้ ผมเหาะขึ้นไปเพื่อดูรอบๆว่าจะไม่มีใครตรงเข้ามาทำร้ายพวกเขาอีก

 

            “แอ้เด็กน้อยเริ่มยิ้มและหัวเราะออกมา เมื่อลูกแมวกอดเขาแน่น

 

            “สวัสดี นี่ยูนะ ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว จากนี้ไปยูจะดูแลเราเองเขาพึมพำสีหน้าที่อ่อนโยน และรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของเขาติดตรึงในความทรงจำของผม เขายิ้มให้เด็กในอ้อมกอด แม้ว่าเลือดจากหน้าผากและตามตัวที่โดนกาจิกกัดจะไหลลงมา แต่เขาไม่สนใจ ยังคงจดจ่ออยู่กับเด็กน้อยตรงหน้า มือของเขาลูบไปบนแก้มของทารกน้อยตัวอวบอ้วน ทารกยื่นมือมาจับนิ้วของเขาไว้แน่น ดวงตากลมโตของลูกแมวเป็นประกายสดใส เริ่มแรกหัวใจของทารกน้อยและลูกแมวนั้นเป็นสีขาว แต่ตอนนี้หัวใจของเขานั้นถูกแทนที่ด้วยสีแดง..หัวใจรักที่บริสุทธิ์

 

            ผมไม่เคยเห็นใครมีหัวใจแบบนั้น มันเป็นสีแดงสดใสไร้สีอะไรมาเจือปน เขารักเด็กทารกในอ้อมกอดโดยไม่มีรู้สึกใดๆแอบแฝง ไม่เหมือนความรักของแม่ ความรักของคนรัก พี่น้อง มันไม่ใช่ความรักพวกนั้นเลย ผมได้แต่ตกตะลึงอยู่อย่างนั้น จนปีศาจแมวอีกตัวเข้ามา แล้วพาเขาหลบหนีไป ผมตามดูพวกเขาที่หลบหนีไปยังประเทศไทย พวกเขาตั้งถิ่นฐาน หาที่อยู่อาศัยและแปลงร่างเป็นมนุษย์ ผมอดไม่ได้จริงๆที่จะตามดูเด็กชายคนนั้น จนผมได้ยินที่แม่เขาเรียก .. โคอิเคะ ยู

 

            ‘ยูที่หมายถึงความอ่อนโยนงดงาม ผมเผลอยิ้มกับชื่อนั้น มันเหมาะกับเขายิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ผมเฝ้ามองดูเขาอยู่ใกล้ๆจนเริ่มเติบโต หัวใจของเขามันไม่เคยเปลี่ยนไป มันยังเป็นสีแดงน่าหลงใหล เขาเฝ้าดูแลเด็กทารกนั่นอย่างตั้งใจ และอ่อนโยนสมกับชื่อของเขา

 

จนผมถูกเรียกจากการาสุเทนกุให้ไปช่วยต่อสู้กับศัตรู ทำให้ผมต้องผละมา แล้วกลับไปยังญี่ปุ่น ผมช่วยเหลือการาสุเทนกุกับการต่อสู้ระหว่างตระกูลและองเมียวจิอยู่เป็นสิบปี จนทำให้ผมรู้จักกับปีศาจต่างๆในญี่ปุ่น อย่างเช่น เรียวเมย์และริวทาโร่ ชีวิตของผมค่อยๆเปลี่ยนไป ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีก แต่ถึงทุกอย่างจะดูเข้าที่เข้าทาง แต่ผมก็ไม่ได้คุยกับใครเป็นพิเศษ และยังคงกลับไปอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ ทันทีที่ทุกอย่างสงบ ผมคิดถึงลูกแมวน้อยนั่น แถมที่บ้านผมยังมีแมวดำบุกเข้ามาอาศัยอยู่ในเรือนกระจก ปกติผมจะไล่พวกมันออกไป เพราะพวกมันชอบทำกระถางตกแตก และฝนเล็บกับต้นอ่อนจนต้นไม้ตาย แต่เพราะเกิดภาพซ้อนทับขึ้นมา เกิดภาพของโคอิเคะ ยูขึ้นมาบนหน้าของพวกมัน และผมไม่อาจทำอะไรได้ นอกจากลูบขนพวกมันไปมาและให้อาหาร

 

            ผมย้อนกลับไปที่ไทยอีกครั้ง ออกค้นหาลูกแมวตัวน้อยที่ไม่ว่าเวลาผ่านพ้นไปเป็นสิบปีผมก็ยังคงอยากเห็นหน้า ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงได้อยากเจอเขา อยากเห็นเขาไกลๆ แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิม เขาโตขึ้น น่ารักขึ้น และหัวใจของเขามันเปลี่ยนไป  มันไม่ใช่สีแดงสดใส และมันหม่นหมองลง ใบหน้าของเขายังคงยิ้มแย้มให้กับทารกที่บัดนี้เติบโตเป็นวัยรุ่น เขายังคงรักและดูแลเด็กคนนั้นไม่เคยเปลี่ยน แต่ทำไมจิตใจของเขามันเศร้าหมองขนาดนั้น

 

            ผมได้คำตอบในเวลาต่อมา เมื่อเห็นเขาเข้าโรงแรมกับผู้ชายคนหนึ่ง ตอนนั้นลูกแมวน้อยยังเป็นเพียงเด็กมัธยม เขาเด็กมากจนผมหวั่นใจ ผมกังวลและเป็นห่วง เขารู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่? ผมเฝ้ามองเขาที่นอนกับผู้ชายมากหน้าหลายตา ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือปีศาจ เขาโซซัดโซเซเอาวิญญาณของปีศาจกลับไปให้เด็กคนนั้น ในขณะที่ตัวเองบอบช้ำและยับเยิน ผมรู้ว่าเขาไม่มีความสุข ผมเห็นว่าเขารู้สึกยังไง ผมจึงไม่เข้าใจเลยสักนิด ว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้คนพวกนั้นย่ำยีเขา ทำร้ายเขา ดูถูกและข่มเหง อาจเป็นเพราะเชื้อสายของแมวปีศาจทำให้เขานั้นมีเสน่ห์มากมายเหลือเกินจึงดึงดูดพวกเอาแต่ได้ให้เข้าหา เขาถูกพวกเด็กผู้ชายที่คึกคะนองลากเข้าไปในตรอก แต่ไม่ได้ต่อสู้และไม่ได้ขัดขืน เขาปล่อยให้คนพวกนั้นทำอะไรตามใจชอบ ราวกับเขาไม่มีหัวใจ ตอนนั้นผมไม่ได้เข้าไปช่วยเขา ผมจะช่วยเขาทำไมในเมื่อเขาไม่ได้ร้องขอ? ในใจของผมมันสับสนวุ่นวายไปหมด

 

            ผมควรจะรู้สึกยังไงเมื่อเห็นเด็กน้อยที่เคยเฝ้ามองค่อยๆเปลี่ยนไป จิตใจที่บริสุทธิ์ถูกแทนที่ด้วยความเศร้า และผมยืนมองเขาที่ถูกกระทำจากกลุ่มเด็กผู้ชายนับสิบที่มีแต่ความหื่นกระหายเข้าครอบงำ ทำไมเขาถึงไม่ขัดขืน ทำไมเขาต้องทำอย่างนั้น? ผมโยนลูกแก้วของตัวเองลงไปในตรอก ให้มันลอยอยู่เหนือเด็กๆพวกนั้น ผมใช้อาคมทำให้ลูกแก้วเป็นเหมือนกับสื่อจากกล้องวีดีโอชั้นยอด

 

            “อ่า สุดยอดเลย ช่วยทำหน้าให้มันดีๆกว่านี้หน่อยได้ไหมหนึ่งในคนพวกนั้นบีบแก้มเขาเอาไว้จนขึ้นเป็นรอยนิ้วแดงๆ

 

            “อย่าพูดมาก รีบๆทำแล้วก็ไปซะเขาหันหน้าหนี

 

            “ฮ่าๆ ไอ้เด็กนั่นจะรู้ไหม ว่านายปกป้องเขาขนาดนี้ เฮ้ย มึงเร็วๆดิ กูต่อคนที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้น สายตาของพวกเขาหยาบโลนและน่ารังเกียจ ผมขมวดคิ้วมองลูกแมวน้อยที่เม้มปากเน้น เนื้อตัวของเขาแดงช้ำจากการถูกบีบ

 

            “นายได้ฉันแล้ว ก็อย่ายุ่งกับเขา

 

            ผมเก็บลูกแก้วกลับขึ้นมาทันทีที่จบประโยคนั้น ไม่ต้องให้ใครมาอธิบายผมก็รู้ว่าเรื่องมันเป็นยังไง เจ้าเด็กพวกนี้คงขู่จะทำอะไรไม่ดีกับคนที่เขารัก แก้ปัญหาด้วยการส่งตัวเองไปแทนอย่างนั้นเหรอ ถ้าหากเป็นผมคงจะฆ่าจะพวกนี้ทันทีโดยไม่ต้องคิด แต่โลกมนุษย์นั้นซับซ้อน แมวน้อยอาจเลือกทางที่ดีที่สุดแล้วให้กับคนที่เขารัก และเขาไม่สนใจว่าตัวเองกำลังต่ำต้อยลงสักแค่ไหน

 

            “เฮ้ย สลบไปแล้วเหรอวะ ไม่อึดเลย ฮ่าๆ กูได้แค่สองรอบเองเสียงหัวเราะจากพวกเด็กนรกดังขึ้นมา ผมอยู่ด้านบนของตรอกนั้น หันมองลงไปเห็นเพียงร่างบอบบางที่โดนย่ำยีนับครั้งไม่ถ้วนจนไม่หลงเหลือสติเอาไว้อีก แต่เด็กพวกนั้นไม่ได้หยุด ยังคงใช้ร่างกายของเขาปรนเปรอให้ตัวเองต่อไป

 

            ผมทนอยู่เงียบๆต่อไปไม่ได้ จึงกระโดดลงไปในตรอก ดึงวิญญาณเด็กนับสิบชีวิตออกมาขังไว้ในลูกแก้ว ก่อนจะโยนร่างไร้วิญญาณให้ไปกองรวมกันที่ริมตรอก ผมว่าจะไม่เข้ามายุ่งแล้ว ผมจะไม่เข้ามาแตะต้องชีวิตของเขา แต่นี่มันมากเกินไป เขาไม่รักตัวเองเลย ผมก้มลงอุ้มร่างที่แสนบอบช้ำขึ้นมา ตัวเขามีแต่รอยการถูกรังแกนับไม่ถ้วนจนผมพูดไม่ออก เขายังเด็กมากแต่กลับชินชากับเรื่องพวกนี้เสียแล้ว ผมมาเจอเขาช้าเกินไปเหรอ อะไรที่ทำให้เขากลายเป็นแบบนี้ ช่องทางที่ถูกรุกล้ำฉีกขาดเต็มไปด้วยของเหลวสีขาวและเลือด เพียงแค่เห็นผมยังเจ็บปวดแทน รอยบีบตามแขน หน้าอกและสะโพกทำให้ผมต้องกอดเขาเอาไว้ ลูบไปยังแก้มที่บวมช้ำและแดงก่ำ หัวใจของผมเหมือนถูกบีบ

 

            “เด็กน้อยผมพูดไม่ออก ได้แต่พึมพำแผ่วเบา ถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมตัวเขาเอาไว้ ผมผิวปากเรียกบรรดากาดำตัวใหญ่ ลูกน้องของการาสุเทนกุที่ผมเรียกใช้เขาได้ทุกเมื่อ กานับร้อยบินวนอยู่เหนือหัวของผม

 

            “กินพวกนั้นได้เลยผมตวัดสายตาไปยังกองร่างไร้วิญญาณของพวกเด็กนรก พวกเขาสมควรได้รับสิ่งนี้แล้ว พวกเขาย่ำยีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งโดยไม่มีความรู้สึกใดนอกจากความสนุกสนาน ผมปล่อยให้พวกกาจิกทึ้งร่างกายเหล่านั้นจนยับเยิน ก่อนจะส่งวิญญาณพวกเขากลับเข้าไปในร่าง ให้ลิ้มรสนรกทั้งที่ยังหายใจ เสียงร้องโหยหวนของพวกเขาไม่ได้ทำให้ผมสะใจเลยแม้แต่น้อย มันไม่ได้สาสมกับการทำร้ายจิตใจที่บริสุทธิ์ของคนในอ้อมกอดนี้ ผมเหาะขึ้นพาร่างของเขาขึ้นมายังดาดฟ้าข้างบน ผมรักษาแผลให้เขาเท่าที่จะทำได้ เช็ดเลือดและคราบสกปรกออก ยกเสื้อผ้าตัวเองให้เขาใส่จนเรียบร้อย

 

            ผมเป็นห่วงเขาขึ้นมา อาจเป็นเพราะความผูกพันหรืออะไรบางอย่างทำให้ผมเข้ามาช่วยเขา พาเขาไปส่งที่ห้องเช่า ล้างความทรงจำที่ไม่ดีเมื่อคืนให้ ผมไม่อยากให้เขาจำได้ว่าตัวเองถูกทำอะไรลงไปบ้าง ผมเลือกที่จะดูแลเขาห่างๆนับจากนั้น เป็นห่วงเขาเมื่อเห็นเขายกร่างกายตัวเองให้คนอื่นอีกหลายต่อหลายครั้งเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อ ดึงวิญญาณออกมาจากเหล่าปีศาจที่แข็งแกร่งกว่าเขาเพื่อนำไปให้คนรัก ผมปกป้องเขาจากโจรที่จะงัดเข้าห้องไปหวังจะทำร้ายเขาหลายครั้งหลายครา ตัวเขานั้นดึงดูดผู้ชาย และห้องเช่าของเขามันไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ กลอนประตูก็ไม่แข็งแรง ผมแทบไม่ได้กลับญี่ปุ่นเลยในช่วงนั้น เฝ้าตามมองดูเขาอย่างนั้น

 

            และถึงแม้เขาจะถูกย่ำยีบ่อยครั้ง เขายังคงใช้ชีวิตอย่างเข้มแข็ง มีรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้า หลายครั้งที่เขาเดินร้องไห้คนเดียวไปตามถนนในยามค่ำคืน เขารู้สึกว่าตัวเองต้อยต่ำและไร้ค่า นั่นเป็นความคิดที่ผิดพลาด หากมีชายคนไหนเข้ามาเสนอจะนอนกับเขา เขาก็ไป มันแทบไม่มีคืนไหนเลยที่เขานอนคนเดียว และแทบไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะไม่ร้องไห้หลังจากทำเรื่องแบบนั้นลงไป

 

            ทั้งๆที่เขาก็รู้ตัวว่ามันแย่ แต่เขากลับยังคงใช้ชีวิตอย่างนั้น

 

            และผมได้รู้จักกับคนข้างห้องของยูโดยบังเอิญ เมื่อผมเข้าไปช่วยเขาและลูกสาวจากไฟไหม้ เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเป็นการตอบแทนที่ช่วยชีวิตเขา ผมจะขออะไรจากเขาได้ นอกจากเรื่องของลูกแมวน้อยนั่น

 

            “ช่วยดูแลเขาทีได้ไหม ให้เขาได้กินข้าวตรงเวลา ไปคุยเป็นเพื่อนเขาให้เขาไม่เหงา แล้วก็เอาสิ่งนี้ไปด้วย ไปวางในห้องเขานะผมส่งลูกแก้วให้ขายคนนั้นไป ผมต้องใช้มนตร์คุยกับเขา เพราะเขาพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ไปเรียนมา จนสื่อสารกับผมได้โดยไม่ต้องผ่านมนตร์ในที่สุด เขาก็คือก้อง พี่ชายข้างห้องของโคอิเคะ ยู

 

            ผมกลับไปที่ญี่ปุ่นอีกครั้งเมื่อรู้สึกว่าตามติดเขามากจนผิดปกติไปแล้ว ผมถอยออกมา แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแอบดูเขาผ่านทางลูกแก้วนั้น เขายังคงไม่เห็นคุณค่าของตัวเอง พาปีศาจมานอนด้วยที่เตียงในห้องเช่าเก่าๆนั้น บางคืนที่ไม่มีใคร เขาจะไม่ยอมนอน เขาจะขดตัวเป็นวงกลมแล้วก็กอดตัวเองเอาไว้

 

            มันแปลกนะที่ผมเห็นเขาถูกกระทำจากคนมากมาย แต่ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นคนไม่ดี หรือเป็นคนไร้ค่า เพราะผมเห็นว่าเขาเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยนแค่ไหน ผมเห็นเขาที่ทุ่มเทความรักให้กับเด็กผู้ชายคนนั้นโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ เขาคือคำนิยามของคนที่รักคนคนหนึ่งมากกว่าชีวิต เขาเข้มแข็งและยืนหยัดอยู่ได้อย่างสวยงาม

 

เมื่อโตขึ้น เขาไม่ได้ถูกรังแกมากมายอีกแล้ว แต่ทว่าเขายังคงหาคนมานอนด้วยอยู่เสมอ ผมเห็นความเหงาและความว้าเหว่ในตัวเขา แต่ผมไม่ได้คิดจะก้าวเข้าไปในชีวิตของเขาเลย จนวันที่เขามาที่นี่กับไคริ ผมรู้ว่าเขาจะย้ายมาเพื่อดูแลคนรักของเขาต่อ ผมจึงบอกกับก้องว่าไม่ต้องตามดูแลยูแล้ว เขามาที่ญี่ปุ่นเรียบร้อย และผมจะดูแลเขาเอง ก้องเสนอที่จะมาช่วยผมที่นี่ ผมเลยให้เขาช่วยดูแลสวน คอกม้า วัวและไก่

 

ผมคอยเฝ้าดูยูเหมือนอย่างเคย โดยไม่เข้าไปก้าวก่าย จนวันที่ทุกอย่างเริ่มเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต ผมได้พบว่าน้องชายของตัวเองถูกตระกูลชิมิซึจับไป ทุกอย่างในหัวของผมมันตีกันวุ่นวายไปหมด เสี้ยววินาทีหนึ่งผมเข้าใจลูกแมวน้อยขึ้นมา ผมเข้าใจว่าความโศกเศร้ามันทำร้ายเราได้มากขนาดไหน และถ้ามีคนอยู่เคียงข้างสักคนจะดีแค่ไหน ผมวนเวียนอยู่รอบตัวเขาโดยไม่จำเป็นต้องร่ายมนตร์ซ่อนตัวอีกแล้ว ทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อผม แม้ว่าจะเป็นเพียงการเรียกลอยๆ มันก็ทำให้ใจผมเต้น และทุกครั้งที่ผมเห็นเขาเจ็บปวด ผมเองก็พลันเจ็บปวดไปด้วย มันเป็นความรู้สึกที่น่าประหลาด

 

….ราวกับผมตกหลุมรักเขา แม้ว่าเราไม่เคยพูดกัน

 

ผมเผลอตัวเข้าไปช่วยเขาต่อหน้าครั้งหนึ่ง นั่นเป็นครั้งแรกที่มือเล็กๆของเขาจับมาที่มือของผม มือที่เย็นเฉียบและสั่นเทา ผมตระหนักได้ว่าเขาใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการทำให้ตัวเองเข้มแข็งมาตลอด เขาเป็นผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ต้องการความรักและความเอาใจใส่ อย่างเดียวกับที่เขามอบให้ไคริ ผมยอมอยู่กับเขาเงียบๆอย่างนั้นเป็นเวลานาน เพราะผมไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาทำให้เขารู้สึกดีขึ้น ผมอยากกอดเขา อยากให้เขาสบายใจและยิ้มออกมาอย่างที่เคย แต่ผมทำเพียงแค่ยืนมองเขาเท่านั้น ผมไม่อาจแตะต้องเขา ไม่อยากให้เขาหวาดกลัวและนึกถึงสัมผัสของคนอื่น

 

และที่ผมกอดเขาในวันนั้น แค่เพราะว่าเขาร้องไห้ ผมรับรู้ว่าการสัมผัสจะทำให้แมวรู้สึกดีขึ้น ผมกอดเขาอย่างระมัดระวัง ไม่อยากให้เขาคิดว่าผมจะเข้าไปทำอะไรเขา และมันสำเร็จ เขาหยุดร้องไห้ และกลับมาร่าเริงดังเดิม ผมเฝ้ามองเขามานับสิบปีแต่ไม่เคยเข้าใกล้มากนัก พอเขามาเกาะแกะ มากอด มาอ้อน มันทำให้ผมทำตัวไม่ถูก ผมไม่ได้อยากเย็นชาใส่เขา แต่ผมไม่รู้จะพูดหรือแสดงท่าทีออกไปยังไง ยิ่งมาถึงตอนนี้ ผมพาเขามาที่บ้าน เพราะผมไม่อยากเห็นเขาทำร้ายตัวเองด้วยการนอนกับคนโน้นคนนี้อีก ผมก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก

 

            เขาน่ารัก ผมรู้อยู่แก่ใจเสมอ เขาน่ารักตั้งแต่ยังเด็กๆ แต่ผมไม่รู้วิธีที่จะแสดงออกให้รู้ว่าผมหวังดีกับเขา ผมไม่ได้หวังอะไรจากตัวเขาเลย ยิ่งพอเขาพูดว่าจะนอนกับผม อยากให้ผมนอนกับเขา นั่นมันยิ่งแย่ ผมไม่อยากเห็นเขาใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อคลายความเหงาอีก ผมจึงทำเพียงจับมือเขาเอาไว้ตลอดคืน ให้เขาไม่ต้องเหงา และไม่ต้องเสียใจอีก

 

            ยิ่งผมอยู่ใกล้เขามากเท่าไหร่ ดูเหมือนผมยิ่งเปลี่ยนไป ผมหวงเขาไปหมด ต้องคอยใส่เสื้อผ้าดีๆให้เขาเสมอ เพราะเขาชอบแต่งตัวไม่เรียบร้อย และยิ่งผมรู้ตัวผมรักเขามากขึ้น มากขึ้นเท่าไหร่ ผมก็หึงเขาอย่างไม่มีเหตุผล หึงเขาที่ออกไปทำงานให้สาวๆพวกนั้นมาเข้าใกล้ ผมเริ่มทนไม่ได้กับความคิดที่ว่า เขาอาจจะไปนอนกับใครก็ได้อีก แต่ผมไม่อยากเห็นแก่ตัว ผมเลยเลือกที่จะไม่พูดออกไปตรงๆ เลือกที่จะไม่พยายามทำให้เขาเป็นของผม แม้ว่าเขาจะมายั่วผมมากมายสักแค่ไหน ผมไม่ได้ไร้ความรู้สึกอย่างที่เขาว่า แต่ผมพยายามที่จะไม่รู้สึก ผมอยากให้เขาเป็นอิสระ มีชีวิตอย่างที่เขาอยากเป็น ทำอย่างที่เขาอยากทำ และอยากให้เขาเจอคนที่จะดูแลเขาและรักเขาได้

 

ผมไม่อยากกอดเขาในตอนนี้ ตอนที่เขายังคงหวั่นไหว ผมจะไม่ใช้โอกาสที่เขาเศร้าเพื่อเข้าหาหรือผูกมัดเขาไว้กับผมหรอก ตอนนี้เขาแค่อยากหาใครสักคนเป็นที่พึ่งพิง ใช้ร่างกายยึดเหนี่ยวความอบอุ่นเหล่านั้นจะได้ไม่รู้สึกว่าอยู่ตัวคนเดียว ถ้าผมพูดอะไรออกไปเป็นเชิงว่าผมรักเขาล่ะก็ เขาจะลังเลใจ เขาโอนอ่อนและเข้าหาผมอย่างแน่นอน แต่นั่นเป็นเพราะความไม่มั่นใจ และความเหงา ผมจะไม่แตะต้องเขา ผมแค่จะทำทุกอย่างเท่าที่ผมจะทำได้ เพื่อให้เห็นค่าของตัวเองขึ้นมาบ้าง เพื่อให้เขารู้ว่า ผมเห็นเขามีค่า

 

 

            ผมจะทำให้เขาไม่เหงา โดยไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนั้นเลย ผมทำทั้งหมดนี่ แน่นอนเพราะว่าผมรักเขา รักตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ได้สนใจจะหาคำตอบ รู้แค่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เขายิ้ม ผมเองก็มีความสุข

 

            และผมไม่ได้คาดหวังอะไรจากสิ่งที่กำลังทำ ผมแค่อยากเป็นได้อย่างเขา ที่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อไคริ ผมจะไม่สนใจว่าเขาจะรักผมหรือไม่ ขอแค่เขาไม่ต้องร้องไห้คนเดียว ไม่ออกไปหาความอบอุ่นที่ไม่ยั่งยืนเหล่านั้นอีก ผมจะทุ่มเทให้เขา คนที่สมควรได้รับความรักเสียบ้าง หลังจากที่เอาแต่ทุ่มเทให้คนอื่นเสมอมา

 

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

มาแล้ว ความในใจพี่ยักษ์ออกมาแล้ว แรกแค่ตามดูอย่างสนใจ ไปๆมาๆพี่ยักษ์ตกหลุมแมวจังเบ้อเร้อ
พาเขามาเลี้ยงดูอย่างดี แต่ก็ไม่รู้จะทำตัวยังไง น่าเอ็นดู๊ น่าเอ็นดู ที่เห็นนิ่งๆ ในใจอาจเป็นอีกอย่างนะเอ้อ
พี่ยักษ์พยายามจะทำเหมือนน้องแมว รักโดยไม่ครอบครอง
แต่น้องแมวเสนอตัวบ่อยครั้งแบบนี้ พี่ยักษ์จะทนไหวเหรอ หลุดหึงบ่อยอีกต่างหาก หึหึ

ตอบคอมเม้นกันนิดดด

zujune2000 , mai-melody >> เดี๋ยวต้องรอชมความร้ายของนาระกันต่อไป

thifu:') >> อาจจะเกิดบราค่อนไปแล้ว เป็นปู่ได้เลยนะเนี่ย

0867513471 >> แล้วโรคจิตแบบนี้ยอมไหมคะ 5555

S e L u O n l y , ganako , so hunter >> จองน้องแมวมาตั้งแต่ยังตัวน้อยๆเลย ฮือออ

dreammono , NamKudos >> แต่พี่ยักษ์ก็ยังคงความละมุนในใจเอาไว้เช่นเดิม 

Yokai >> มาเปิดเผยทุกความคิดอันลึกล้ำของพี่แกแล้วค่า กรี๊ดดดดด

อีกาสีขาว >> พี่แกตามดูถึงเตียงเลยล่า ใกช้ชิดสุดขอบเตียง

minmin , Ms.mouw >> ความคิดพี่ยักษ์พาละมุน พาฟินทุกตอน

เป็ดตอน , Mhew_happy >> ได้รู้อะไรในกอไผ่ของพี่ยักษ์ที่ทำอาชีพสโตกเกอร์น้องแมวเป็นงานเสริมแล้วนะคะ ฮา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1734 Gslotte (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 13:39
    โทชิคุงงงงงง คุ้มค่ากับการรออ่านมาก ดีใจที่ไม่ข้ามพี่เรียวเมย์มาอ่านพี่ยักษ์ คนดีของช้านนนน
    #1,734
    0
  2. #1684 FaiiSmail (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:30
    พ่อยักษ์นี้เป็นคนดีจังนะ
    #1,684
    0
  3. #1636 chonniakant (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 18:51

    นี่แหละพระเอกของฉัน ฮืออ ดีไปแล้ว คือเหมาะกับยูสุดๆ

    #1,636
    0
  4. #1605 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 20:31
    ฮือออออ ใจดีทั้งพี่ยักษ์น้องแมวเลย ฮรึกกก พี่ยักษ์ทุ่มเทใจให้ขนาดนี้ หนูไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคะน้องแมวว แงงง
    #1,605
    0
  5. #1514 Nantashi (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:44
    ใจย้วยเป็นเต้าหู้ละค่ะ เป็นรักที่บริสุทธิ์มากจริงๆ
    #1,514
    0
  6. #1420 itzmeboombim (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 18:24
    โถ่พี่ยักษ์ พ่อคุณทูลหัวทำไมดีงามขนาดนี้
    #1,420
    0
  7. #1351 Fasha (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 12:35
    โอ้ยยยพี่ยักษ์ คนเงียบๆนี่เป็นอย่างพี่ทุกคนรึเปล่า งือออออออ ถ้าใช่นี่รักเลยนะ ดีงามมมม
    #1,351
    0
  8. #1300 unxiar (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 21:38
    ละลายไปกับตอนนี้ พี่ยักษ์ทำเอาเราไปไม่เป็น ลุ้นไปกับแมวน้อยนะเนี่ย
    #1,300
    0
  9. #1277 InLove (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 21:14
    พี่ยักษ์ งื้ออออ คนดีสุดอะ แพ้ทางง
    #1,277
    0
  10. #1190 baekbow (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 13:36
    แบบนี้นี่เอง พี่แกเห็นยูมาตั้งแต่เป็นลูกแมวตัวน้อยจนปัจจุบัน สู้ๆนะ เรารู้ว่าพี่เป็นคนอบอุ่น อนุญาตให้หื่นได้ 555
    #1,190
    0
  11. #1060 Bennie_ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 01:22
    พี่ยักษ์กับน้องแมวนิสัยคล้าย ๆ กันเลยอ่ะ หมายถึงในด้านความนึกคิดอ่ะ คิดถึงคนอื่นก่อนคิดถึงตัวเอง รักโดยไม่หวังให้เขารักตอบ แต่จะคอยดูแลอยู่ไม่ไกล รู้สึกเศร้ายังไงไม่รู้แฮะ จะลงเอยกันยังไงเนี่ย
    #1,060
    0
  12. #961 Nut'reeeee (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:48
    และแล้วควมจริงก็เปิดเผย พี่ยักษ์แอบเลี้ยงต้อยตั้งนาน55555555

    โอ้ยยย ชอบพี่ยักษ์ ในที่สุดก็มีคนรู้สึกตัวสักทีว่ามิ้นทำอะไรเพื่อไคริมากขนาดไหน

    หมั่นไส้ก็แต่เจ้าตัวที่โดนปกป้อง ไม่รู้เรื่องอะไรกับเขาเลย พอรู้ว่าเขาแปดเปื้อนก็ตั้งแง่คิดลบ แย่ แถมพอมีสามีก็ไม่สนใจคนที่เลี้ยงมาอีก
    #961
    0
  13. #603 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 08:29
    แสนดีจิงพี่ยักษ์ น่ารักที่สู๊ดดดดดดด
    #603
    0
  14. #564 Sunisa Roopprommaraj (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2558 / 11:59
    พี่ยักษ์น่ารักจังเลย > <"
    #564
    0
  15. #552 BeAvErJuNg (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 20:56
    สนุกสุดๆ ชอบคู่พี่ยักษ์มากๆเลย
    #552
    0
  16. #549 เป็ดตอน (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 04:53
    โหยย พี่ยักษ์นี่อบอุ่นมาก อิจฉาน้องแมวเลยนะเนี่ยยยย
    #549
    0
  17. #548 0867513471 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 17:50
    อบอุ่นมากเลยพี่ยักษ์
    รู้อะไรไหม่...คุณเป็นแสดงออกไม่เป็น
    #548
    0
  18. #547 。เด็กดาวอสูร (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 16:17
    พี่ยักษ์น่ารักจริงเลย ไรท์บรรยายได้แบบเพอร์เฟ็คมาก ง่อว ยูต้องไม่ปล่อยโทชิไปนะเว้ยยย
    #547
    0
  19. #546 minmin (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 13:39
    โทชิจังแมนมาก ทำให้แมวมีความสุขโดยไม่หวังอะไรเลย แต่ทำดีก้ต้องได้ดีถูกมั้ย*^▁^* รอติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
    #546
    0
  20. #544 thifu:') (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 12:42
    นั่นไงงงง บราค่อนจริงๆด้วย~ แต่ยูโคตรน่าสงสารเลย รักแบบนี้ แย่ๆ ปู่(?)ต้องสอนหลาน(?)ให้รักตัวเองนะปู่ ดูแลเขามาตั้งแต่ต้นแล้วนี่ ไฟท์ติ้งๆ //ไรท์ก็ไฟท์ติ้งด้วยนะคะ! เป็นกำลังใจให้~
    #544
    0
  21. #543 Yokai (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 10:16
    พะ พะ พะ พี่ยักษ์~~~~~ นี่มันอะไรกันนนนนน ไม่ใช่แค่แอบชอบ แต่หลงรักน้องแมวมานานแล้ววววว มาดูมุมมองของพี่ยักษ์แล้วอบอุ่น อ่อนโยนเหลือเกิน ยูจังงงงง โชคดีอะไรแบบนี้! ในที่สุดทุกอย่างที่ให้คนอื่นไป ก็ใกล้จะได้กลับมาแล้วนะ โอ๊ยยยยย ผู้ชายแบบนี้มีอีกไหมมมม // ยูจังอ่อยบ่อยๆไม่ดีนะ รู้ไหมพี่ยักษ์พยายามขนาดไหน 5555555
    #543
    0
  22. #542 S e L u O n l y (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 07:48
    ที่แท้กะมาแอบชอบเขาอยู่ฝ่ายเดียว โธ่ น่าสงสาร แต่อีกไม่นานหนอก เดี๋ยวน้องแมวก็จะมาหลงรัก อิอิ
    #542
    0
  23. #541 ganako (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 07:26
    พี่ยักษ์นี่เท่จังเนอะ หลุดมาบ่อยๆก็ได้คะน้องแมวเค้าไม่ถือหรอก อ๊ายยย เขินคะ น้องแมวเข้าใจใหม่ด้วยนะพี่ยักษ์แค่พยายามทำตัวไม่รู้สึกกับน้องแมวนะ
    #541
    0
  24. #540 Ms.mouw (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 07:18
    พี่ยักษ์นี่ เบื้องหน้าอาชีพหลักคือทำฟาร์ม อาชีพเสริมคือเด็กเสริฟ์ แต่เบื้องหลังพี่เป็นสโตรกเกอร์เต็มตัวเลยใช่ป่ะ555
    #540
    0
  25. #539 unicorn_waterhoure (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 06:59
    พี่ยักษ์หล่อมาก
    #539
    0