[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 52 : ภาค 2 ตอนที่ 24 [จบภาค]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    4 พ.ย. 58




                                                                                          
              B E R L I N ❀
 




24

 

 

 

 

 

หลังจากนั้นลูกไก่น้อยของผมก็ไม่ได้ย่างก้าวออกจากศาลอีกเลย .. อ๊ะ ไม่ใช่เพราะว่าผมกักขังหน่วงเหนี่ยวอะไรเขาหรอก แต่มันไม่ปลอดภัยที่เขาจะออกไปคนเดียว กลิ่นของเขาสร้อยผมมันเอาไม่อยู่ เพราะผมดันหักห้ามใจไม่ไหว กดเขาไปสองสามวันติดกันที่ออนเซ็นนั่น พอนาโอยูกิรู้ว่าผมทำให้เขามีกลิ่นเรียกผู้ชายคนอื่น เขาก็งอนผมยกใหญ่ ยื่นคำขาดว่าผมจับเขากินได้แค่วันเว้นวันเท่านั้น แต่ก็นั่นแหละ ผมเคยห้ามตัวเองได้ที่ไหน ตอนนี้เขาเลยติดแหง่กอยู่ที่ศาลเจ้า คอยสอนหนังสือให้ไอและคุโร่แทน เป็นแม่บ้านแม่เรือนของแท้เลย

 

 

 

            มีข่าวดีอยู่เรื่องหนึ่งก็คือ นาโอะจังใช้มนตร์คืนสภาพ ทำให้เจ้าหมาโง่กลับร่างเป็นเด็กเจ็ดขวบอย่างที่เขาควรจะเป็นได้แล้ว เขาก็เหมือนเด็กเล็กทั่วๆไป ผมเลยไม่ต้องมาทนทุเรศลูกตาด้วยการเห็นหน้าตัวเองในร่างเขา และนั่นทำให้ผมหายหึงเวลาคุโร่เที่ยวเลียหน้า หรือปากของนาโอะกับไอ เราห้ามเขาไม่ไหวจริงๆ ในเมื่อพื้นฐานเขาเป็นสุนัข เลยติดเลียแล้วก็ดมๆไปทั่ว อันที่จริงเรื่องดมกับเลียผมก็เป็นบ้าง แต่ผมทำกับนาโอะจังคนเดียวครับ หึหึ

 

 

 

            “เรียวเมย์ วันนี้แยกห้องนะนาโอะจังพูดขึ้นเมื่อกินข้าวเย็นเสร็จ เดี๋ยวนี้เราจัดเวรผลัดกันล้าง สลับกันสี่คน ช่างเหมือนครอบครัวสุขสันต์อะไรเช่นนี้

 

 

 

            “คุโร่ดูสิ แม่ใจร้ายเนอะ ชอบแยกห้องกับพ่อเรื่อยเลย มีชู้รึเปล่าก็ไม่รู้ผมหันไปพูดกับเจ้าหมาโง่ที่เลียจานข้าวอยู่อย่างเอ๋อๆ

 

 

 

            “มีชู้? มีชู้คืออะไรคุโร่หันไปหาลูกไก่น้อยอย่างขอคำตอบ

 

 

 

            “เอาเถอะ ไม่เล่นกับแกก็ได้ นาโอะจังมีชู้เหรอ นอนกับพี่เถอะ พี่สัญญาแค่นอนกอดอย่างเดียว จูบนิดหน่อย ไซร้อีกนิด ไม่ทำอะไรไปมากกว่านั้นแน่ผมปวดกบาลกับความโง่ของคุโร่ เลยหันไปอ้อนเมียที่ทำตาดุๆใส่ผมอยู่ ผมรู้จุดอ่อนของนาโอะจังแล้ว ถ้าผมอยู่ในร่างลูกครึ่งสุนัขจิ้งจอก เขาจะใจอ่อนเป็นพิเศษ เพราะเขาแพ้หูลู่ๆเหมือนหมาหงอย กับหางฟูๆของผม ผมรู้มาจากคุโร่ เวลาคุโร่ทำหน้าหงอยทีไรเขาใจอ่อนตลอด ผมก็เลยเลียนแบบซะเลย

 

 

 

            “มากไป นอนเฉยๆ ไม่มีกอด โอเคไหมเขาหันมาทำหน้าตาจริงจัง

 

 

 

            “ไม่ให้กอดเมีย พี่จะไปกอดใครล่ะครับผมอ้อน นาโอะจังเขินทุกครั้งที่ผมเรียกเขาแบบนี้ หรือเวลาเรียกว่าแม่ เขาจะหน้าแดงแล้วถลึงตาใส่ผมแก้เขิน เดี๋ยวนี้ดุนะ สมกับที่มีลูกสอง ผมแอบยิ้มคนเดียวเมื่อคิดอย่างนั้น

 

 

 

            “กอดไอไง เขาจะได้ไม่เหงา เนอะไอ กอดคุโร่ด้วยก็ได้ จะได้อุ่นๆ

 

 

 

            “คุโร่ชอบกอด !เจ้าหมาเอ๋อแทรกขึ้นมาทันที ยิ้มเบิกบานอย่างไม่รู้เรื่องราว ว่าผมกำลังหงุดหงิด ไอเหลือบตามองผมแล้วรีบปรามคุโร่

 

 

 

            “อย่าไปกวนเขาดีกว่า พ่อกับแม่อยากนอนด้วยกันไอรีบพูด

 

 

 

            “ดีมากผมขยับไปจุ๊บเหม่งหลานรัก ที่เลื่อนมาเป็นลูกอย่างสมบูรณ์ ผมเล่นไปเล่นมาก็ติดใจ เลยสั่งห้ามไอเรียกผมว่านายท่านอีก ถ้าเขาหลุดพูดจะให้คุโร่เลียปากซะให้เข็ด ไอเลยเรียกผมว่าพ่อ และเรียกนาโอะจังว่าแม่มาตลอด ติดอยู่ที่คุโร่ไม่ยอมเรียก จะมีแค่นานๆครั้งที่เขายอมเล่นตามมุก โดยทั่วไปเขาเรียกชื่อผมกับนาโอะจังตรงๆเลย ผมมองไอที่นิ่งงันแล้วก็เงยหน้ามายิ้มให้ผม ผมรู้ว่าเวลาผมหรือนาโอะจังกอดเขา เขาจะชะงัก แต่ลึกๆแล้วเขาดีใจที่พวกผมทำอย่างนั้น คงเพราะผมไม่ได้ทำตัวใกล้ชิดกับเขาตอนเด็กกว่านี้ รออีกสักพักเขาก็คงจะชินไปเอง

 

 

 

            “งั้นไปอาบน้ำกันนะที่รักผมเข้าไปช้อนตัวลูกไก่น้อย แล้วลากเขาเข้าห้องน้ำ ผมชอบเวลาตัวขาวๆของเขาเปียกไปหมด มันน่าขบเคี้ยว น่าขยำขยี้ ยิ่งผมยาวๆที่เปียกน้ำหมาดๆ เซ็กซี่สุดกู่ มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อเลย

 

 

 

            “เพลาๆหน่อยเรียวเมย์ ผมยังอยากออกไปทำงานข้างนอกนะเขาบ่นเมื่อผมเริ่มไซร้คอหอมๆของเขา แต่ถึงจะบ่นยังไง เขาก็เอียงคอให้ผมโดยไม่ได้ตั้งใจ        

 

 

 

ทำไมล่ะ สอนเด็กๆที่นี่ไม่ดีตรงไหน ก็ไม่เห็นจะต่างจากตอนเป็นครูเลย ก็สอนเด็กเหมือนกันผมบ่น จริงๆนึกหวงขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขาสอนโรงเรียนชายล้วนนะ ผมไม่เคยนึกถึงมาก่อน พอนึกได้ก็ไม่อยากให้เข้าไปในดงเด็กผู้ชาย นาโอะจังน่ารักขึ้นกว่าแต่ก่อนชนิดผิดหูผิดตา ผิวพรรณเขาเนียนใสสุดๆ ขนาดเมื่อก่อนผมหลงเขามากแล้ว ตอนนี้เรียกว่าคลั่งเขาได้เลย

 

 

 

            “เรายังต้องกินต้องใช้นะเรียวเมย์ ไม่อยากให้พวกเขาไปโรงเรียนเหรอ

 

 

 

            “ห่วงลูกนี่เอง น่ารักจังผมยิ้ม ส่วนนาโอะจังเขินแล้วเบี่ยงหนี หนีอย่างนี้ก็เข้าทางผมสิ มาหันหลังล่อหลอกให้ผมจับกดชัดๆ อันที่จริงผมหื่นเองแหละ ผมยอมรับก็ได้ ผมขบแถวๆไหล่เขา แล้วห้ามใจตัวเองไว้ ผมรู้น่าว่าควรจะหยุดพักบ้าง เดี๋ยวนาโอยูกิจะเป็นอันตรายเปล่าๆ

 

 

 

            “งั้นเดี๋ยวพี่ออกไปทำงานข้างนอกเอง

 

 

 

            “ไม่เอา ! คุณทำงานที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว ผมชอบเวลาที่คุณเป็นองเมียวจิเขารีบหันหน้ามาห้ามผม ผมรู้น่า ผมเห็นเขาชอบแอบมองเวลาผมทำงาน

 

 

 

            “เงินบริจาคตั้งเยอะแยะ ใช้ไม่หมดหรอก อีกอย่างพี่ใช้เงินปลอมได้ผมยักไหล่ ปกติผมไม่ค่อยได้ใช้เงิน เพราะอยู่แต่ที่ศาล กกหญิง แล้วก็ทำงานเป็นองเมียวไปวันๆ แล้วผมก็มีมนตร์แปลงร่างแปลงสิ่งของ เอาใบไม้มาทำเงินยังได้ แล้วจะลำบากออกไปทำงานทำไมกัน สมบัติมากมายตั้งแต่บรรพบุรุษอีก พวกผมอายุยืนขนาดนี้ เงินที่เก็บมาทั้งชีวิตถูกส่งต่อให้ลูกให้หลาน ตอนนี้มากมายจนนับไม่ถูก       

 

 

 

เรียวเมย์ คุณนี่ !นาโอะจังฟาดไหล่ผม ให้อารมณ์เหมือนภรรยาเวลาดุสามีที่ไม่ได้ความ ผมชอบใจจนหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางของเขามันน่ารักหน่ะ        

 

 

 

อะไรกัน สมบัติพี่ก็เยอะด้วย ถ้าเด็กๆอยากได้พี่จะแบ่งให้พวกเขา คุโร่ด้วย พี่ไม่ใจร้ายหรอก ถึงเขาจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเราจริงๆ แต่เขาก็เป็นเด็กน่ารัก และเขารักนายมากผมรวบตัวลูกไก่มากอด ถูสบู่ไปทั่วตัวนุ่มๆของเขา

 

 

 

            “คุโร่รักคุณด้วย ผมไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้รักพวกเขาขนาดนั้น ผมแค่ช่วยเขาจากกิ๊กเก่าคุณแค่นั้นเอง

 

 

 

            “ก็เพราะเขามีจิตใจบริสุทธิ์ เขาคิดจะรักใครเขาก็รัก ไม่เห็นต้องคิดมากเหมือนคนแถวนี้เลยผมได้ทีแกล้งแหย่เขาเล่น แต่ดูนาโอะจังจะกำลังเคลิ้มๆกับมือผมที่ลูบไปมาบนตัวเขาอยู่ เลยไม่ได้ด่าอะไรตอบกลับมา

 

 

 

            “ยังไงก็เถอะ ผมจะออกไปทำงาน ผมจะใช้เงินของตัวเอง ไม่ใช้เงินของคุณหรอก แล้วเงินบริจาคคุณก็แบ่งให้ลูกน้องของคุณให้หมดเลยนะ ผมรู้หรอกว่าพวกเขาออกไปปราบปีศาจ คุณไม่ค่อยออกไปเองนาโอะจังยังไม่วายห่วงคนอื่น ผมยิ้มแล้วจับเขามาจูบเสียเลย ผมไม่เคยเอาเงินบริจาคมาใช้ส่วนตัวอยู่แล้ว ผมใช้เป็นเงินซื้อกับข้าวให้พวกจิ้งจอกในศาล ให้พวกเขาอยู่ดีกินดี แล้วก็แบ่งส่วนให้ทุกคนอย่างเท่าเทียม รวมถึงไอด้วย

 

 

 

            “อื้อ เรียวเมย์ ตัวเปื่อยหมดแล้วเขารีบท้วงเมื่อรู้ตัวว่ากำลังโอนอ่อนไปตามจูบของผม เขาไม่เคยต่อต้านผมสำเร็จเสียที ผมรู้ว่าลึกๆแล้วเขาก็ชอบ แต่ถ้าพูดออกมาเขาก็จะงอนผมอีก ผมเลยเลือกจะเก็บไว้คนเดียวดีกว่า

 

 

 

            “ครับๆ ไปนอนกันผมรีบล้างตัวให้เขา และล้างตัวเองด้วย

 

 

 

            ผมต้องอดทนไม่จับเขากินทุกวัน คือผมไม่ได้หิว ลำพังผมกินหนักๆอาทิตย์หนึ่งรอบเดียวก็พอ แต่เพราะผมชอบที่จะกอดเขา ชอบฟังเสียงหัวใจของเขาเวลาที่ตื่นเต้นมากๆ ชอบดมกลิ่นหอมที่ออกมาเฉพาะเวลาผมกินเขา ผมเลยอดใจไม่ไหว นาโอะจังก็ใจดีมากแล้วที่ยอมให้ผมวันเว้นวัน ผมเลยทำตามที่เขาขอ กลิ่นฟีโรโมนของเขาจึงทุเลา เหลือเพียงกลิ่นหอมตามธรรมชาติ เขาก็ออกไปสมัครงานได้ คราวนี้ผมเน้นย้ำให้เขาไปสมัครที่โรงเรียนหญิงล้วน โชคดีที่พวกเขารับ ผมจึงไม่ค่อยกังวลว่านาโอะจังจะถูกจีบอีก

 

 

 

            ทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เป็นชีวิตที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ผมเพิ่งรู้สึกว่าการมีครอบครัวดีๆ มีผลต่อจิตใจขนาดไหนก็คราวนี้ ต้องขอบคุณลูกไก่น้อยที่เข้ามาเติมเต็ม เข้ามาเป็นครอบครัวกับผม

 

 

 

            เมื่อเวลาผ่านพ้นไปสามปีไอและคุโร่มีความรู้และความสามารถมากพอที่จะเข้าไปเรียนโรงเรียนทั่วไปในชั้นม.1 ผมก็ส่งพวกเขาไป คุโร่ที่เคยตัวเล็กๆเป็นเด็กน้อยก็โตไวเหลือเกินเมื่อได้ออกสู่โลกภายนอก เขาเรียนชั้นเดียวกันกับไอแม้ว่าจะอายุน้อยกว่า เพราะนาโอะจังสอนพื้นฐานให้พวกเขาไปพร้อมๆกัน เมื่อสอบเข้าได้เรื่องอายุก็ไม่ใช่ปัญหา พวกเขาเลยคอยช่วยเหลือกันเรื่องเรียนและเรื่องอื่นๆได้เป็นอย่างดี กังวลอย่างเดียวคือคุโร่ค่อนข้างซื่อเรื่องโลกภายนอก ไอจึงมีเรื่องปวดหัวกลับมาปรึกษาผมเป็นประจำ จนผมต้องขู่ว่าห้ามคุยกับเพื่อนต่างเพศจนกว่าจะจบม.6 เลยทีเดียว ยังดีที่คุโร่เชื่อฟัง ไอบอกว่าเขาไม่คุยกับสาวๆเลยสักคน

 

 

 

            เมื่อทุกอย่างราบรื่น ผมจึงคิดว่าอยากพานาโอะจังไปเดทสักครั้ง ผมยังไม่เคยพาเขาไปเที่ยวไหน ตอนนี้เด็กๆก็รับผิดชอบตัวเองได้ ผมเลยสามารถพาเขาไปเที่ยวกันสองคน แล้วทิ้งศาลไว้ให้ไอดูแล

 

 

 

            “นาโอะจัง .. ไปเดทกับพี่ไหมผมชวนเขาก่อนนอนคืนหนึ่ง

 

 

 

            “เดท?” เขาตกใจหันควับมาจ้องผมตาโต ผมยิ้มหวานคืนไปให้ รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ปล่อยให้เขาเอาแต่ทำงานงกๆ ไม่มีเวลาให้การพักผ่อนเลย

 

 

 

            “ครับ เดทกับพี่ แค่สองคน”                                                      

 

 

 

            “ไปที่ไหนเหรอครับนาโอะจังแย้มยิ้มออกมาในที่สุด ผมได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัวอย่างตื่นเต้น ผมเองก็ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเหมือนกัน ผมไม่ได้คิดไว้เลยว่าจะพาไปไหน ผมแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ

 

 

 

            “ไว้ถึงวันจริงก็รู้เอง ตกลงไหมครับผมจุ๊บหน้าผากเขาอย่างเอ็นดู

 

 

 

            “ตกลงครับ

 

 

 

            ผมยิ้มรับรอยยิ้มดีใจของลูกไก่น้อย ในหัวเรื่องคิดหาที่เที่ยวต่างๆที่จะเหมาะกับเขาและผม ต้องไม่ใช่ที่ฉูดฉาดตื่นเต้นอะไร ผมอยากให้เขาได้เป็นตัวของตัวเองมากที่สุด และเป็นส่วนตัว .. ผมนอนคิดโน่นนี่กว่าจะหลับได้ก็เกือบเช้า และสัมผัสได้เช่นกันว่าคนในอ้อมกอดตื่นเต้นไม่แพ้ผม

 

 

 

………………………………………………….

 

 

 

( :: นาโอยูกิ :: )

 

 

 

            จนถึงปิดเทอมที่ผมไม่ต้องไปทำงาน เรียวเมย์ปลุกผมแต่เช้า แล้วพาผมนั่งรถออกมา ผมนั่งรถนานจนหลับ ผมไม่เคยออกมาเที่ยวกับเขา ทำให้ผมตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ มาหลับเอาในรถเนี่ยแหละ รู้สึกตัวก็ตอนที่เรียวเมย์สะกิดปลุกผม สะกิดด้วยอะไรรู้ไหม ? ปากเขาไง

 

 

 

            “อือ ปลุกดีๆไม่เป็นหรือไงเล่าผมโวยวายไปแก้เขิน เป็นใครจะไม่เขิน ลืมตามาเห็นเขาอยู่ซะชิด แถมกำลังงับปากผมไปมา

 

 

 

            “เราอยู่ที่ไหนเนี่ยผมมองไปรอบๆก็เห็นแค่ทุ่งหญ้าโล่งกว้าง

 

 

 

            “พักทานข้าวกลางวันก่อน พี่กลัวเราปวดท้อง กว่าจะถึงคงเย็นๆ พี่ไม่อยากขับเร็วด้วยเขาส่งปิ่นโตมาให้ผม ผมเปิดมันออก ข้างในเป็นซูชิแล้วก็ข้าวห่อสาหร่ายธรรมดา ไม่ได้อลังการเหมือนที่เขาเคยให้ผม

 

 

 

            “ใครทำเนี่ยผมพึมพำแล้วหยิบมากิน รสชาติใช้ได้เลยครับ

 

 

 

            “พี่เองเขายิ้มร่าอย่างดีใจเมื่อเห็นผมกินแล้วไม่คายทิ้ง ผมหันไปจ้องตาเขาตาโต นี่เขาแอบซุ่มฝึกทำอาหารตอนไหน ตอนผมทำงานเหรอ? เพราะตั้งแต่เราดีกัน ผมก็ไม่ได้บังคับให้เขาทำอะไรอีก ตอนเช้ากับตอนเย็นผมและไอจะช่วยกันทำกับข้าว ทำความสะอาดเป็นเรื่องของคุโร่และเรียวเมย์ ผมเลยไม่คิดว่าเขาจะเข้าไปแตะต้องอะไรในห้องครัวอีก

 

 

 

            “กินได้ไหม ? พี่อยากทำอาหารให้เราทานบ้าง เมื่อก่อนที่โกหกเราตลอดว่าทำอาหารเช้าดีๆให้ พี่รู้ว่าเราชื่นชมพี่ที่ทำอาหารเก่งในตอนนั้น แต่มันเป็นฝีมือของไอกับลูกน้อง พี่ไม่ได้เก่งไปซะทุกเรื่อง แต่เรื่องที่พี่อยากทำ พี่จะพยายามทำให้นะ ตอนนี้พี่ทำได้หลายอย่างแล้วล่ะ แค่ได้เห็นเรายิ้มตอนกินอาหารของพี่ พี่ว่าคุ้มเขาพูดเสียงเบา หน้าแดงน้อยๆ เขาเขินผมด้วย

 

 

 

            เขาน่ารักมาก น่ารักจนผมอดไม่ได้ที่จะให้รางวัลเขา ผมวางปิ่นโตที่หน้ารถ เช็ดปากตัวเองเรียบร้อย ก็โน้มหน้าเข้าไปหาเขา จูบแผ่วเบาที่แก้มสองข้างและปาก ก่อนจะผละออกมายิ้มให้เขากว้างๆ

 

 

 

            “ผมรักคุณ รักคุณมากขึ้นทุกวันเลย

 

 

 

            “ฮึ่ย เราทำให้พี่อยากเลี้ยวรถเข้าที่พักสักที่แล้วจับกินซะเดี๋ยวนี้เลยเขาพึมพำแล้ว หันไปกินข้าวในปิ่นโตของตัวเองอย่างรุนแรง ดูท่าทางกำลังข่มใจอย่างสุดความสามารถ บอกตรงๆ ถ้าตอนนี้เขาทำอะไรกับผม ผมก็โกรธไม่ลงหรอก

 

 

 

            “ทำไมเราต้องไปไกลขนาดนี้กันเหรอผมพูดเมื่อเราออกเดินทางต่อ

 

 

 

            “มีของดีๆจะให้ดู พี่ไม่อยากพาเราไปที่เที่ยวทั่วๆไปที่คนอื่นก็ไปได้ อยากให้ครั้งแรกของเรา เป็นที่พิเศษ เป็นที่ของเราเขายิ้มอ่อนโยน

 

 

 

            ผมยิ้มตอบ ในใจพลันอบอุ่นขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเขากำลังทำทุกอย่างให้เป็นเรื่องพิเศษ ผมอยากบอกเขาจังเลย ว่าต่อให้เขาพาผมไปที่ไหน ผมก็ว่ามันพิเศษทั้งนั้น ในเมื่อสถานที่ก็เป็นเพียงสถานที่ แต่คนที่ไปด้วยกันต่างหากที่ทำให้มันพิเศษ ผมนั่งอารมณ์ดีไปตลอดทาง จนเย็นๆ เราเข้าเขตภูเขา เรียวเมย์จอดรถแล้วแปลงร่างตามสบาย หางของเขาทั้งเก้างอกออกมา พร้อมหูสีเงินบนหัว ปกติเขาปล่อยออกมาแค่หางเดียว แต่คราวนี้มาครบ มันทำให้เขาดูมีพลังยังไงชอบกล เขายื่นมือมาหาผม ผมเลยส่งมือให้เขาจับ

 

 

 

            “ที่นี่เป็นถิ่นของเรา แปลงร่างได้ตามสบายเลย

 

 

 

            พอได้ยินอย่างนั้น ผมก็ปล่อยปีกและเขาออกมา อยู่ในรูปร่างที่สบายตัวที่สุด เรียวเมย์ดึงเสื้อผมออกไปเก็บในรถ เพราะปีกดันเสื้ออยู่ ตอนนี้ผมเลยเปลือยท่อนบน พอเห็นผมเขิน เรียวเมย์ก็ถอดด้วย แต่พอเขาถอดเสื้อออกเหลือแค่กางเกงสีดำกับหางทั้งเก้านั่น มันดูดีจนเลือดลมผมสูบฉีดดีเกินไป จนเลือดไหลออกจมูก

 

 

 

            “ฮ่าๆ นาโอะจัง หื่นเหรอครับเขาล้อ แต่ยื่นมือมาเช็ดเลือดให้เบาๆ

 

 

 

            “ก็คุณหุ่นดีนี่ผมบ่นอุบอิบ เรียวเมย์เช็ดเลือดให้ผมค่อยๆจนมันหยุดไปเอง แล้วเขาก็มาฟัดแก้มผมแรงๆ

 

 

 

            “นายก็เหมือนกัน มาเถอะมืดแล้วเขาจูงมือผมลัดเลาะมาตามเขา ฟ้ามืดลงตอนไหนผมก็ไม่รู้ตัว ด้านข้างมีทะเลสาป ทั้งๆที่มืดสนิทแต่น้ำกลับมีประกายส่องแสงสีฟ้าใส ผมมั่นใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ

 

 

 

            “เราผ่านมิติมา มันใช้เวลานานอยู่เหมือนกัน แต่พี่ก็พาเราข้ามมาได้ ที่นี่มีแต่ปีศาจพันธุ์แท้ที่สื่อสารกับมนุษย์ไม่ได้ พวกเขาซ่อนตัวกันอยู่ที่นี่เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกทำร้าย และคนที่ไม่ใช่ปีศาจเข้ามาไม่ได้ พี่ต้องขับรถวนจนเราหลับ แล้วแอบเจรจากับคนเฝ้าประตูตั้งนานเพราะเรามีเชื้อเทพ หึหึ แต่สุดท้ายเขาก็ให้เข้ามา ลงไปดูไหมเรียวเมย์ประคองผมลงมาที่โขดหิน มีปีศาจมากหน้าหลายตา ดำผุดดำว่ายในน้ำ มีทั้งนกสีสวยแปลกประหลาด ผีเสื้อที่มีลูกตาขยับไปมา บรรดาสัตว์น้อยใหญ่ที่ผมเคยคิดว่ามีเพียงในตำนาน

 

 

 

            “สุดยอดไปเลยผมพึมพำ ทุกคนล้วนเป็นมิตร แม้ว่าไม่มีแสงอาทิตย์ แต่แสงนวลจากดวงจันทร์และลมพัดเย็นๆ ก็ทำให้ทุกอย่างสมบูรณ์

 

 

 

            “พี่เคยหนีมาที่นี่ช่วงหนึ่ง หลังจากพี่ชายพี่เสียไป ทุกอย่างสงบ และไม่มีสิ่งรบกวน ไม่มีการต่อสู้ มันสวยงามก็จริง แต่พออยู่คนเดียวความสวยงามพวกนั้นไม่ได้มีค่าอะไรเลย มันว่างเปล่าและเงียบเหงา พี่ทนอยู่เงียบๆที่นี่ไม่ได้ พี่กลับออกไป แล้วไปดูแลไอ ไปเจอเรา พี่คิดว่าอยากกลับมาที่นี่อีกครั้งกับคนที่พี่รัก จะได้มองภาพพวกนี้ชัดๆเต็มๆตาว่ามันจะดูดีขึ้นแค่ไหนถ้าพี่ไม่ได้มองมันคนเดียวเรียวเมย์โอบรอบเอวผมจากด้านหลัง อ้อมกอดอุ่นๆที่ทำให้ทุกอย่างที่นี่ดูดียิ่งกว่าเดิม ผมเข้าใจชัดเจนว่าเขารู้สึกยังไงในตอนนี้

 

 

 

            หัวใจผมไม่ได้เต้นรัวแรง ไม่ได้ตื่นเต้นอีกต่อไป มันสงบ และมีความสุข

 

 

 

            และแล้วพวกปลาและนกก็พากันร้องเพลงขึ้นมา ผมตกใจและถอยหนี แต่เรียวเมย์กอดผมไว้แน่น เขาวางคางไว้บนไหล่ผม กระชับอ้อมกอดให้ผมรู้สึกปลอดภัย ท่วงทำนองเสียงร้องของสัตว์ทั้งหลายไพเราะกว่าที่ผมเคยคาดคิด ผมยอมหยุดนิ่งแล้วฟังเพลงของพวกเขาในอ้อมกอดของเรียวเมย์

 

 

 

            “เหนื่อยไหม ที่นี่มีของกินอร่อยๆด้วยเมื่อเพลงจบ เรียวเมย์ก็พาผมเดินไปอีกทาง มีต้นไม้และพืชผลมากมาย ผมรับผลไม้ประหลาดมาไว้ในมือ มันเป็นสีแดงอ่อนๆ แถมยังเป็นรูปหัวใจด้วย ผมอมยิ้มนิดหน่อยที่เรียวเมย์เลือกลูกนี้มาให้

 

 

 

            “ถ้าเด็กๆมาที่นี่ด้วยก็ดีเนอะผมพึมพำ

 

 

 

            “คราวหน้า เราพาพวกเขามาด้วยแล้วกันเรียวเมย์ยิ้มรับ ราวกับเราได้เริ่มต้นครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมแล้ว แม้ว่าเราไม่มีอะไรเลยที่เหมือนคนทั่วๆไป บางวันผม เรียวเมย์ และไคริ ยังคงต้องออกไปปราบปีศาจ และหาอาหารให้ไคริ เราอาจยังต้องต่อสู้กับคนที่อยากกำจัดไคริที่เป็นปีศาจพันธุ์แท้ อาจยังต้องต่อสู้กับคนที่เกลียดลูกครึ่งเทพและปีศาจอย่างผม แต่ไม่มีอะไรร้ายแรงมากนัก เมื่อพวกเราอยู่รวมกัน ช่วยเหลือกันและกัน

 

 

 

            ผมอยู่ที่นี่หนึ่งคืน และกลับไปที่ศาลเจ้าในวันรุ่งขึ้น

 

 

 

            “พี่ขอโทษนะ ถ้าไม่ได้พาไปที่ไหนสนุกๆเรียวเมย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

 

 

 

            “แค่มันเป็นที่ที่คุณอยากไปกับผม ผมก็มีความสุขแล้วล่ะผมหันไปยิ้มตอบ กุมมือเขาที่ว่างจากการขับรถเอาไว้เล็กน้อยก่อนจะปล่อยออก

 

 

 

            “ปากหวาน งั้นไปอีกที่ก่อนกลับนะครับ

 

 

 

            ผมพยักหน้าตกลง จะให้ไปที่ไหนผมก็โอเคทั้งนั้น คราวนี้เรียวเมย์ไม่ได้ขับอ้อมไปมา เลยเข้าใกล้บริเวณศาลเจ้าเร็วกว่าขาไป เขาขับเลยไปที่สุสานกว้างใหญ่ จอดรถซื้อดอกไม้ ผมเองก็เลยซื้อด้วย ผมถูกเรียวเมย์จูงผ่านแท่นหินมากมาย จนมาหยุดยืนที่แท่นหินขนาดใหญ่โอ่อ่า แต่ชื่อที่สลักไว้เป็นชื่อของผู้หญิง

 

 

 

            “นี่คือแม่ของไอ เธอเป็นลูกสาวของผู้สูงศักดิ์ เมื่อจากไปได้ถูกฝังอย่างมีเกียรติ กลับกันกับพี่ชายของพี่ เขาฆ่าตัวตาย ยังไงรู้ไหม? เขาให้องเมียวจิมาเจอเขา เขาถูกทำให้กลายเป็นผุยผง เราแข็งแรงมากเลยไม่อาจตายได้ง่ายๆ ถึงอย่างนั้นพี่ก็ไปช้าเกินไป พี่ช่วยเขาไว้ไม่ทัน ได้เพียงกอบโกยเอาเถ้าธุลีที่ปลิวไปกับลมนั่นมาเพียงน้อยนิด เอาเขามาไว้ที่นี่ ให้เขาได้อยู่กับผู้หญิงที่เขารักตลอดไปเรียวเมย์เหม่อมองไปในอากาศ ถึงแม้ว่าผมจะไม่รู้จักพี่ชายของเรียวเมย์เลย ผมก็รู้สึกหน่วงในใจ เมื่อเห็นสีหน้าของเรียวเมย์

 

 

 

            “พี่ครับ นี่นาโอยูกิ เขาเป็นคนสำคัญของผม ผมรักเขาและจะอยู่กับเขาไปจนวันตายเหมือนที่พี่อยู่กับเธอ อวยพรให้เราด้วยนะครับ .. ผมรักพี่นะเรียวเมย์วางช่อดอกไม้ลงไปด้านข้างของหลุมศพ ผมเองก็วางตามช้าๆ

 

 

 

            ผมร้องไห้ออกมาเพราะเห็นเรียวเมย์ร้องไห้ แม้ว่าน้ำตาของเขาจะหยดลงอย่างเงียบเชียบ ผมก็อดไม่ได้ที่จะสะอื้นออกมา เขาดึงผมไปกอด เรากอดกันอยู่นานจนฟ้าเริ่มมืด เรียวเมย์จึงผละออกจูบหน้าผากผม และหันไปบอกลาพี่ชายอีกครั้ง ผมไม่เคยเห็นเรียวเมย์อ่อนแอ แต่คงเป็นเพราะนี่เป็นคนสำคัญคนเดียวในชีวิตของเขา ผมปลอบอะไรไม่ได้ นอกจากสัญญาในใจหน้าหลุมศพของเธอว่า

 

 

 

            ผมจะรักและดูแลทั้งเรียวเมย์และลูกชายของพวกเขาเอง

 

 

 

            เรากลับมาถึงศาลอย่างเงียบๆ เรียวเมย์ยิ้มบางให้ผมตลอด และปลอบจนผมหยุดร้องไห้ คุโร่และไอวิ่งออกมารับเรา ทั้งผมและเรียวเมย์รวบตัวพวกเขามากอดทันที เสียงหัวเราะของเด็กๆทำให้พวกเขากลับเข้าสู่บรรยากาศอบอุ่น และความเป็นจริงตรงหน้า ก้าวผ่านเรื่องทุกข์เศร้า และเก็บมันเอาไว้ในใจ

 

 

 

            “วันนี้คุโร่ไม่เลียไอ แต่คุโร่จุ๊บๆด้วยล่ะ

 

 

 

            “ห๊าทั้งผมและเรียวเมย์ทำตาโตพร้อมกัน ส่วนไอหน้าแดงแจ๋ แล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในครัว คุโร่เองก็หัวเราะร่าแล้ววิ่งตามไปหน้าตาเฉย

 

 

 

            “ลูกเรา กินกันเองแล้วไหมล่ะเรียวเมย์คว้าผมไปกอด แล้วพึมพำอย่างไม่จริงจังนัก เพราะเขาแอบอมยิ้ม ผมเองก็ยิ้มกว้างเหมือนกัน

 

 

 

            “งั้นเราจะกินกันเองบ้างไหมคืนนี้ผมกระซิบที่ข้างหูเขา

 

 

 

            “หึหึ จะกินให้หมดแรงเลย

 

 

 

เรียวเมย์เองก็ตอบกลับมา แล้วอุ้มผมเข้าไปห้องนอน กินผมด้วยความอ่อนโยนดังเช่นทุกที

 

 

 

 

 

---------------------------------------------  THE END  ---------------------------------------------



จบแล้วกับภาคสอง ตอนต่อไปจะเป็นตอนพิเศษของน้องไอและคุโร่นะคะ เย้ !!!
และต่อมาติดๆกับพี่ยักษ์ที่หลายๆคนรอคอย เรื่องนี้ยาวมากมีสามภาค เบื่อกันรึยังงง
ไม่ได้ตอบคอมเม้นมาหลายตอน มาตอบสักหน่อย

NamKudos  >> เรียวเมย์ก็จะยังคงสอนคุโร่ปั๊มน้องต่อไปนะคะ 555 

=_=!!!KwAnZ@ >> ตอนจบแล้วว ! ฮืออ ขอบคุณที่ยังตามมาจนถึงจบภาคสองนะคะ

Yokai  >> เรียวเมย์ไม่เคยสนสถานที่เลยค่ะ กะจะจับกินอย่างเดียว หึหึ ส่วนคู่เด็กๆ ตอนหน้าได้รู้กันน

zaha >> เห็นคุโร่แบ๊วๆอย่างนี้ตอนหน้าอาจเปลี่ยนไปนะคะ = .. =

thifu:') >> จบแบบอุ่นๆกันไปกับครอบครัวหมาน้อย จิ้งจอกและอินุงามิ เย้

 mai-melody >> อยากให้คุโร่เคะหรือเมะล่ะคะ หืมม

เป็ดตอน  >> ขอบคุณค่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1708 เป็ดตอน (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 19:24
    5555 ได้กลับมาอ่านเรื่องนี้อีกเรื่อง ยังชอบทุกครั้งที่ได้อ่านเลย
    #1,708
    0
  2. #1651 yellowxxpeach (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 00:35
    น่ารักจังเลยยยย
    #1,651
    0
  3. #1598 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:50
    ครอบครัวแสนสุขกันเสียทีนะ งือออออ
    #1,598
    0
  4. #1507 Nantashi (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:32
    ฮ่า จบลงด้วยบรรยากาศอุ่นๆ ดีจัง
    #1,507
    0
  5. #1413 itzmeboombim (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 19:05
    เคยคิดเล่นๆว่าไหนๆพาคุโร่เข้าบ้าน จับคู่กับไอดีมั้ยจะได้ไม่เหงา แล้วก็เหมือนว่าจะจริง!!! ครอบครัวสุขสันต์ค่ะ^^
    #1,413
    0
  6. #1270 InLove (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 17:32
    คู่นี้น่ารักอ่าาาาา
    #1,270
    0
  7. #1216 จี้จอย คนนี่แหละ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2559 / 20:36
    เขินมากกกกกกกกก ถึงจะมีม่ามาด้วย แต่ก้อหวานมาก หวานกว่าคู่แรกอีกนะเนี่ย
    #1,216
    0
  8. #1183 baekbow (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 22:42
    กรี๊ดดดดดด ลูกเขาจะกินกันเองจริงๆหรอ น่ารักมากเลยอ่ะ สนุกทุกคู่เลย ไปอ่านคู่ยักษ์ต่อ
    #1,183
    0
  9. #1053 Bennie_ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 12:38
    ภาคนี้มีสองคู่ เรียวเมย์xนาโอยูกิ คุโร่xไอจัง แต่คู่หลังยังไม่แน่ชัดว่าใครเมะใครเคะ ฮาาาา น่ารักมากเลยค่ะ สนุกกกก
    #1,053
    0
  10. #920 fe&font (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:19
    คุโร่เค----//โดนถีบ
    #920
    0
  11. #641 rude9irl (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 21:28
    ชอบบบบ<3
    #641
    0
  12. #440 NamKudos (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 20:15
    จบแล้ว เรียวเมย์คนหลงเมีย
    #440
    0
  13. #439 oraiza (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 19:09
    รอภาค3// ปูเสื่อ
    #439
    0
  14. #438 Akatsuna no SasoriTV (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 18:57
    อยากคุโร่เคะอะ
    #438
    0
  15. #437 Yokai (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 18:11
    โอยยยยย หวานมดกัดดดด เรียวเมย์นี่หื่นได้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ ส่วนนาโอะจังก็เลเวลอัพขึ้นเรื่อยๆๆๆ 5555 เป็นครอบครัวที่อบอุ่นน่ารักมากมายยย ส่วนลูกๆนี่ก็... 5555 // ดูท่าว่าเจ้าหมาน้อยชักจะเริ่มไม่แบ๊วล่ะนะ ได้พ่อมันมาเยอะใช่ไหมเนี่ย 55555



    ปล. รอพี่ยักษ์น้องแมวววววว ><
    #437
    0
  16. #436 เป็ดตอน (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 15:27
    รอตอนคุโร่กะไอ 555 ชอบคู่นี้ พี่ยักษ์ด้วย
    #436
    0
  17. #435 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 13:50
    เขารอตอนพิเศษ กับ ภาค 3 อยู่น๊า
    #435
    0
  18. #434 Kauwyeah (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 13:40
    อ่านละอินตามเลย ครอบครัวสุขสันต์><
    #434
    0
  19. #433 Geeline (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 12:59
    ติดตามมาตั้งแต่เว็บไทยบอย จนถึงตอนนี้ก็ยังอ่านซ้ำ อ่านไม่เบื่อเลย ชอบมากภาษาก็ดี โม้เม้นนี้ใช่เลย
    #433
    0