[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 45 : ภาค 2 ตอนที่ 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    13 ต.ค. 58







17

 

 

 

 

ผมเผลอใจให้เขาอีกครั้ง เพียงเพราะเขาใจดีกับผม คอยช่วยผมทุกอย่าง ผมเชื่อว่าเขารักผม และจะไม่หลอกผมอีก แต่มาวันนี้ความเชื่อของผมมันทำร้ายผมอีกครั้ง เมื่อเขาหายไประหว่างที่ผมอาบน้ำ ผมเดินตามหาเขา เพราะสังเกตได้ว่าเขาค่อนข้างจะไม่ค่อยสบายในช่วงนี้ ผมกลัวว่าเขาจะเป็นลมหรือเป็นอันตรายอะไรหรือเปล่า ผมตามหาเขาอยู่สักพัก จนได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ จนผมไปเห็นเขาคร่อมทับอยู่บนตัวหญิงสาวที่เกือบๆจะเปลือยเปล่า และพวกเขาจูบกัน

 

            .. ร่างกายของผมมีปฏิกิริยาก่อนความคิดเสียอีก ข้างในมันร้อนจนไม่รู้ว่าระหว่างร่างกายกับจิตใจอันไหนมันเจ็บกว่ากัน ที่เขาบอกว่าจะหาอะไรกิน มันหมายความว่าอย่างนี้เหรอ ?

 

            ผมสติแตก และเกือบทำให้พวกกัปปะได้รับบาดเจ็บ ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากพุ่งตัวลงไปในน้ำ ให้ห่างจากทุกคน แม้ว่าผมจะเริ่มจนปวดจนลุกไม่ขึ้น เหมือนอะไรข้างในบีบตัวอย่างรุนแรง ผมร้องไห้และไม่รู้ว่าเพราะว่าเจ็บตัวหรือเจ็บใจกันแน่ ผมควรจะเข้าใจและจำใส่ใจได้แล้วว่าเขาเป็นแบบนี้ มันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอย่างที่ผมคาดหวัง มันจะมีประโยชน์อะไรที่จะดันทุรังต่อไปอีก ผมจึงหนีออกมา ออกมาให้ห่างจากเขา ผมสับสนจนหัวสมองมันว่างเปล่า ผมคิดอะไรไม่ออก ไม่เข้าใจว่าตัวผมเองจากที่เจ็บปวดกลับหายเป็นปลิดทิ้งได้อย่างไร พอผมไร้ความรู้สึก เหมือนร่างกายผมมันก็รักษาตัวเอง

 

            ผมบินอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืนเป็นเวลานาน จนผมเริ่มล้าจึงลงมาพัก ผมเจอศาลเจ้าในหุบเขา ไม่รู้ว่ามีศาลเจ้าอยู่ตรงนี้ด้วย ผมจดจ้องมองป้ายแล้วรู้ได้ทันทีว่านี่เป็นศาลเจ้าของชิมิซึ ตระกูลของผมเอง

             

            ชิมิซึ นาโอยูกิเสียงของหญิงสาวดังมาจากด้านหลังของผม ผมหมุนตัวกลับไปแล้วแทบกลั้นหายใจ ถึงผมจะเห็นเธอแค่แวปเดียว แต่ผมก็จำได้ ผู้หญิงที่เรียวเมย์เกือบจะมีอะไรด้วย สมองที่ว่างเปล่าของผมกลับไม่ว่างเปล่าอีกต่อไป เมื่อความรู้สึกหลายๆอย่างตีรวนขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าเธอ เธอเป็นสาวสวย ผิวพรรณดี และรูปร่างดีมาก เธอก้าวเข้าหาผม มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

            องเมียวที่ไม่ได้รับการต้อนรับจากตระกูลใหญ่ กลับกลายมาเป็นแบบนี้หน่ะเหรอ ปีศาจที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ น่าขยะแขยงเธอมองผมอย่างเหยียดๆ

 

            พูดอย่างกับตัวเองไม่ใช่ปีศาจผมหรี่ตามองเธอ มองกันอย่างนี้ น้ำเสียงแบบนี้ ฟังดูก็รู้ว่าไม่เป็นมิตรแน่นอน และถ้าเธอเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลใหญ่ เธอก็ต้องเป็นเหมือนไคริ ไม่ต่างอะไรจากผมนัก แต่กลับพูดจาเหมือนเธอประเสริฐเลิศเลอนักหนา เธอก้าวเข้ามาใกล้ผม

 

            อย่างน้อยฉันก็ควบคุมตัวเองได้เธอเหยียดยิ้มน่าสยองอีกครั้ง แล้วก็แปลงร่างอยู่ในรูปร่างที่ไม่ต่างจากไคริเมื่อก่อนเท่าไหร่ เพียงแต่ไฟของเธอเป็นสีเหลือง แน่นอนมันร้อนกว่าของผม และเธอควบคุมมันได้ดีกว่าด้วย

 

            เหอะ อีกอย่างนายมันน่ารังเกียจ อยากเก่งจนต้องเข้าไปหาเรียวเมย์ แลกร่างกายนายกับการที่ให้เขาสอนล่ะสิ เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง เหอะ

 

            ทั้งพี่ทั้งน้อง? ไม่รู้อะไรแล้วอย่าพูดมั่วซั่วหน่อยเลยผมโมโห พูดถึงผมนั่นไม่เท่าไหร่ แต่ผมรู้ดีว่าน้องผมไม่ใช่คนแบบนั้น และเขาก็ดูจะรักกับเจ้ากามาก่อนที่ผมจะพาไปหาเรียวเมย์ ไฟเริ่มลุกติดเขาผมอีกครั้ง และผมเริ่มรู้สึกบีบที่หัวใจเหมือนใครเอามือมากำแน่นๆ ผมสำลักอากาศ หายใจลำบาก แต่ยังคงมีสติ ผมกำมือตัวเองแน่น พยายามไม่หัวปั่นไปกับสิ่งที่เธอพยายามยั่วยุ

 

            หรือจะปฏิเสธ นายเองก็มีอะไรกับเขาแล้วใช่ไหมล่ะ

 

            ผมชะงัก ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าผมเคยมีอะไรกับเขาแล้ว สายตาที่เธอมองมาทิ่มแทงเข้ามาในความรู้สึก มันเหมือนผมไม่ได้ต่างอะไรจากพวกเธอ เป็นเพียงอาหารของเรียวเมย์ เพราะผมไม่เคยแน่ใจได้เลยว่าสิ่งเขาพูดและทำกับผม เขาเคยทำกับคนอื่นมาก่อนหรือไม่ เขาเคยอ้อนและทำใจดีกับทุกคนที่เขานอนด้วยหรือเปล่า ผมอาจจะเป็นเพียงคนที่เขาติดใจ คนที่เขาอยากกินซ้ำอีก ก็เท่านั้น

 

            ฉันพูดถูกสินะ น้องชายนายก็ไม่ได้ต่างจากนาย เจ้านั่นก็อยู่กับเรียวเมย์เหมือนกันตอนที่ฉันเจอ อะไรกัน ติดใจเขาอย่างนั้นสิ มันก็ช่วยไม่ได้ เรียวเมย์ทั้งหล่อทั้งร้อนแรงออกปานนั้น แต่เสียใจด้วยนะ พวกนายมันแค่ของชั่วคราว นายก็เห็นว่าเขายังแอบออกมาหาฉันเธอกอดอกแล้วยิ้มยียวนมาให้ ผมเกือบจะเชื่อที่เธอพูด ถ้าเธอไม่พูดถึงไคริแบบนั้น

 

            น้องชายฉันไม่ใช่คนแบบนั้นผมเริ่มจะโมโหหน่อยๆ

 

            หึ ก็แล้วแต่นายจะคิด นายไม่รู้หรอกว่าฉันเห็นอะไรบ้างเธอยื่นหน้าเข้ามาหาผม จู่ๆผมก็เจ็บหัวใจจนทรุดลง รู้สึกแน่นหน้าอก ทรมานจนอยากเรียกใครสักคนมาช่วย แต่ยิ่งผมตกใจและกลัวมากเท่าไหร่ หัวใจผมยิ่งบีบแน่นขึ้นไปอีก

 

            เหอะ สมน้ำหน้าผมได้ยินเสียงเธอแว่วๆ ก่อนจะที่จะเริ่มหายใจไม่ออก

 

            เหมือนผมถูกอะไรช็อต แล้วก็ถูกตบที่หน้าจนชา จากนั้นผมจึงฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พบตัวเองนอนอยู่บนกองฟาง ใกล้ๆกับคอกม้า ทั้งตัวผมถูกพันด้วยสายประคำ ผมพยายามจะแกะมันออก แต่แล้วก็ได้ยินเสียงขู่ในลำคอของสัตว์ ผมชะงักแล้วมองตามเสียง เห็นสุนัขตัวใหญ่จ้องตรงมา นัยน์ตาของมันแดงก่ำ แยกเขี้ยวสีขาววาบวับ เหมือนมันพร้อมจะพุ่งตรงเข้ามางาบผม ผมจ้องมันนิ่ง ไม่แน่ใจผมควรจะทำยังไงในสถานการณ์นี้ ผมเห็นสัญลักษณ์บางอย่างที่หน้าผากของมัน อินุงามิ ? ตัวเป็นๆเลยเหรอ ผมค่อนข้างตกใจที่พบอินุงามิ มันเป็นสัตว์เทพที่ค่อนข้างจะถูกต่อต้านในเรื่องของการสร้าง เพราะเราต้องฆ่าสุนัขที่รักเรามากๆเท่านั้นจึงจะได้ผล ผมไม่คิดว่ายังมีคนใช้อินุงามิอยู่อีก

 

            ผมแกะมันไม่ได้เหรอผมลองถามเบาๆ ไม่แน่ใจว่าเขาเข้าใจที่ผมพูดไหม แต่ดวงตาคู่นั้นดูสงบลง อินุงามิส่งเสียงในลำคอเหมือนจะตอบผม

 

            แต่ผมไม่ได้คุยกับเขานานนัก ก็มีคนเปิดประตูเข้ามา ผู้หญิงคนเดิมนั่นแหละ เจ้าอินุงามิก้มหัวให้เธอแล้วถอยออกไป เธอตรงเข้ามาจับคางผม แล้วหมุนไปมา ก่อนจะเริ่มร่ายมนตร์แล้วจับเข้าที่หน้าอกผม

 

            ตายยากชะมัด เมื่อกี้หัวใจเกือบหยุดเต้นแล้วแท้ๆเธอพึมพำ

 

            เธอต้องการอะไร จับผมมาทำไมกันผมถามอย่างไม่เข้าใจ

 

            ต้องการอะไรเหรอ ? น้องชายนายทำแสบไว้มากนะ เล่นถล่มชิมิซึตระกูลใหญ่ซะแทบไม่เหลือ คิดว่าคนอื่นเขาจะยอมปล่อยพวกนายลอยนวลหรือไง ต่อให้นายไม่เกี่ยวข้องกับการทำลายล้างของเขาวันนั้น แต่พลังของนายก็อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้มีชีวิต อีกอย่างฉันหมั่นไส้นายที่มายุ่งกับเรียวเมย์ของฉันเธอยักไหล่ แล้วดันหน้าผมออกอย่างแรง

 

            พอแล้วซากุระ ฉันเองอีกเสียงหนึ่งดังตามหลังมา ชายหนุ่มอีกหลายคนกรูมาทางผม พวกเขาจับหน้าผมแล้วก็จ้องมอง บางคนจับที่ตัวผม ร่ายมนตร์อะไรเข้าใส่ พวกเขาทั้งหมดอยู่ในชุดขององเมียวจิ สีดำ มันเหมือนกับตอนที่ไคริไปอาละวาด พวกเขายังไม่หมดไปสินะ ชิมิซึที่ผมเฝ้าฝันมาตลอด ชิมิซึที่ผมเชื่อมั่นว่าเป็นองเมียวจิที่น่าเลื่อมใสและคอยปกป้องผู้คนจากปีศาจร้าย ตอนนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากปีศาจเหล่านั้นเลย ไม่รู้ว่าผมจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ทุกอย่างที่ผมเชื่อมาตลอดชีวิตล้วนไม่จริง ผมสับสนจนเริ่มเหนื่อย สับสนจนไม่อยากรับรู้อะไรให้เหนื่อยหัวใจ ไม่อยากคาดหวังกับใครอีกต่อไปแล้ว

 

            อันตรายจริงๆ เขารักษาตัวเองได้เสียงพวกเขาซุบซิบกัน

 

            เอาไงดี กำจัดเขาทิ้งเลยไหมอีกคนหนึ่งพูดขึ้น

 

            เขาอาจจะยังมีประโยชน์ พลังระดับนี้จะทิ้งไปก็เสียดายแย่

 

            ผมกลอกตาไปมา แปลกมากที่ความรู้สึกหวาดกลัวมันหายไป ผมหันไปมองอินุงามิ สุนัขตัวใหญ่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยอักขระสีแดงๆ ฉับพลันผมสงสัย ว่าเขามีความรู้สึกไหม หรือกลายเป็นปีศาจอย่างที่ใครๆก็กล่าวขาน

 

            เปลี่ยนเขาเสียสิ เราจะได้ใช้เขาได้ง่ายขึ้นมีอีกเสียงหนึ่งพึมพำขึ้น พวกเขาหันมามองหน้าผม ผมก็มองตอบ จะทำอะไรอีกล่ะ เอาเลย อยากทำก็ทำเลย ผมไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตต่อไปเหมือนกัน ผมทิ้งตัวลงบนกองฟาง ไม่พยายามเอาตัวเองออกจากสายประคำงี่เง่าที่พันตัวผมแน่น ผมยังคงสบตากับสุนัขตัวโต สายตาของเขาเหมือนสื่อถึงอะไรบางอย่าง มันสื่อว่าเขามีความรู้สึก และไม่ได้ดุร้ายอย่างที่ผมเคยได้ยินมา สายตาที่มองผมนั่น ดูเหมือนว่าเขาไม่อยากให้เรื่องร้ายๆเกิดขึ้นกับผม หรือผมแค่คิดไปเอง ? เขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรเลยก็ได้

 

            แต่เพราะเขาเป็นสุนัข และรูปร่างใกล้เคียงกับจิ้งจอกมาก พลันผมคิดถึงเรียวเมย์ ในใจลึกๆผมยังคงรู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำ เขาไม่ได้เสแสร้ง และเขาทำตัวน่ารักกับผมมากขึ้นทุกวัน สัมผัสที่เขามีให้ผมมันช่างอ่อนโยน อ่อนโยนจนผมไม่อยากเชื่อว่ามันเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง หัวใจที่เต้นหนักๆอยู่ในอกยังคงพร่ำบอกว่าผมยังรักเขา รักเขาทั้งๆที่ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาเลย

 

            เฮ้ จะทำอะไรหน่ะแล้วก็พวกเขาก็เริ่มล้อมวงผม แล้วก็สวดอะไรบางอย่าง บทสวดที่ผมไม่เคยเรียน มนตร์ต้องห้าม ?

 

            อ๊าผมปวดหัวจี๊ดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ภาพตั้งแต่ปัจจุบันเริ่มย้อนกลับและฉายในหัวของผม ผมเจ็บปวดมากจนทนไม่ไหว มือผมกำสายประคำแน่น ไฟลุกท่วมตัว และเผาสายประคำที่รัดตัวผมอยู่ออก ได้ยินเสียงแตกตื่นของพวกเขา แต่ก็ยังได้ยินเสียงสวดแบบติดๆขัดๆ พวกเขาทำอะไรกับสมองของผม ? ผมเจ็บจนน้ำตาไหล เจ็บทั้งหัวและตัวเมื่อไฟเริ่มลุกไหม้ ผมตวัดสายตาไปมองพวกเขา สาดไฟออกไปใส่อย่างช่วยไม่ได้ พวกเขาทำร้ายผม ผมก็คงต้องสู้ เพราะความทรมานแสนสาหัสที่เกิดขึ้นในสมอง ทำให้ผมไม่รับรู้ผิดชอบชั่วดี ใครจะอยู่หรือจะตายผมไม่สนใจทั้งนั้น รู้แต่ว่าผมต้องหยุดอาการปวดหัวจวนจะขาดใจนี่ให้ได้

 

            อินุงามิ หยุดมัน !!!เสียงหญิงสาวคนนั้นแว่วมาในหัว ผมสาดไฟใส่เธอ แต่เธอพุ่งเข้ามาหาผม และสาดไฟสีเหลืองๆที่ร้อนกว่าผมเท่านึงกลับมา

 

            กรรร..เสียงขู่ดังใกล้หู และไม่นานเลย คมเขี้ยวแทรกเข้ามาในเนื้อ

 

            ออกไป !!ผมตวาด แล้วเผามันด้วยพลังทั้งหมด เสียงร้องโหยหวนทรมานของสุนัข และน้ำตาที่ไหลออกมาของเขา ทำให้ผมสับสนและเสียจังหวะ มีชายคนหนึ่งเข้าประชิดตัวผม และแทงดาบลงมา..

 

            นายจะฆ่าเขาหรือไง ไหนว่าจะเก็บเขาไว้เสียงคนอื่นร้องเมื่อดาบนั่นแทงทะลุท้องของผม มันเจ็บจนชา เจ็บจนไม่รู้สึก เมื่อเลือดขุ่นข้นทะลักออกมาจากท้องเหมือนน้ำตก ผมทรุดตัวลงนั่งที่พื้น ชายคนนั้นกดดาบลงมาจนสุด อะไรบางอย่างในร่างกายของผมไหลย้อนขึ้นมาทางปาก กลิ่นเลือดคละคลุ้งในจมูก ผมจ้องเขา ท่องบทสวดที่ผมไม่ควรใช้อีกเป็นครั้งที่สอง ผมโกรธมาก จนข้างในกำลังทำร้ายตัวเอง ผมรู้สึกได้เลย ผมดึงวิญญาณของเขาไปนรกด้วยความโกรธและเจ็บปวด ทั้งๆที่เรียวเมย์เคยย้ำกับผมว่าห้ามใช้บทสวดนี้พร้อมกับความรู้สึกในด้านลบ แต่ยิ่งผมคิดถึงเขา ความรู้สึกแย่ๆยิ่งถาโถม ทุกอย่างในร่างกายของผมบิดรวนจนผมท่องบทสวดไม่จบ เลือดไหลออกมาจากตาของผม มันน่าหวาดหวั่นจนผมเริ่มคุมตัวเองไม่ได้อีกครั้ง ไฟของผมลุกโหมกระจายออกไปเหมือนระเบิด เสียงดังอึกทึกแล้วเงียบสนิท ชั่ววินาทีนั้น ผมไม่ได้ยิน และมองไม่เห็นอะไรเลย

.

ถ้าพี่ทำร้ายนายอีก นายก็แค่ฆ่าพี่ซะ ง่ายเหมือนบี้มดเลยใช่ไหม

.

พี่สาบานเลย พี่ไม่ได้ทำอะไรกับเธอ และไม่คิดอยากจะทำ

.

 ‘ถ้าอย่างนั้น ให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ แก้ตัวได้ไหม

.

พี่รักนาย นาโอยูกิ พี่รักนาย

 

ผมก็รักคุณ .. ถ้าผมเชื่อใจคุณอีกครั้ง ..คุณจะไม่หลอกผมอีกใช่ไหม

 

………………………………………………….

 

( :: เรียวเมย์ :: )

 

            ผมสำลักน้ำ และลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เห็นมิซากิและเจ้าแมวอยู่ใกล้ๆ พวกเขามีสีหน้ากังวล ผมต้องรวบรวมสติอยู่พักใหญ่ กว่าจะรับรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ผมไม่มีแรงจะลุก ไม่ใช่ว่าร่างกายอ่อนแอ แต่เพราะผมไม่อยากลุกไปไหน

 

            เรียวเมย์ เข้มแข็งหน่อย เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกนาย แต่เล่นทิ้งตัวเองลงในน้ำไหลเชี่ยวอย่างนั้น ใจหายแทบแย่

 

            ช่างเถอะ ในเมื่อคนที่อยากให้ห่วง เขาไม่ห่วงอีกต่อไปแล้ว

 

            เฮ้ๆ พูดเหมือนคนอกหัก มิซากิ เรียกพวกตัวใหญ่ๆมาช่วยกันหิ้วหมาหงอยนี่ไปพักข้างในทีมิ้นบอกกัปปะน้อย ผมนอนเหม่ออยู่สักพัก ก็มีคนมาช่วยกันหิ้วผมไปนอนในบ้านพัก ทั้งมิซากิและมิ้นช่วยกันเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกซ่กของผม แล้วก็หายามาให้ผมกินถึงที่ แต่ผมผลักมือเจ้าแมวออก

 

            ไม่อยากกิน

 

            นายอยากตายมากเลยหรือไง อ้าปากแล้วกินๆเข้าไปซะ อย่าเรื่องมากได้ไหมเจ้าแมวโวยวายแล้วยัดยากลมๆมาในปากผม อุดจมูกผม บังคับให้กลืนลงไป

 

            นายเป็นห่วงฉันเหรอ ติดใจฉันหรือไงผมปากร้ายใส่เขา เขาจะได้โกรธแล้วไปให้พ้นๆเสียที ผมไม่ต้องการใครเลยตอนนี้ ผมอยากนอนนิ่งๆอยู่คนเดียว นอนไปตลอดกาลเลยก็ได้ ผมเบื่อการใช้ชีวิตที่ไม่มีจุดหมายเต็มทนแล้ว ผมหันหลังหนีพวกเขา จึงไม่รู้ว่าเจ้าแมวมีสีหน้ายังไง แต่เขาไม่ได้ด่าผมกลับมาเหมือนทุกครั้ง ได้ยินเสียงปิดเปิดประตู ผมจึงนึกว่าเขาไปแล้ว ผมนอนนิ่งอยู่นาน จนกระทั่งมือเขายื่นมาแตะบ่าผม ผมหันกลับไป เจ้าแมวดำยังนั่งอยู่ตรงนั้น

 

            ฉันให้นายอีกครั้ง ครั้งเดียวนะ ฉันไม่อยากทำอย่างนี้หรอกเพราะนาโอะจังคงจะเสียใจ แต่เขาต้องเสียใจกว่าแน่ถ้านายตายเขาพูดด้วยแววตาที่มองไม่ออก ค่อยๆถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก ผมอ่อนแรงเกินกว่าจะลุกขึ้นห้าม

 

            ไม่ ฉันไม่ต้องการ

 

            นายต้องการเรียวเมย์ ! หุบปากแล้วกินซะ นายจะตายไม่ได้นะ

 

            ทำไมจะไม่ได้ผมพูดอย่างไม่ใส่ใจ ดันตัวเจ้าแมวที่จะเข้ามาหาผมออกไป ผมไม่ได้กลิ่นความอยากจากเขาเลย เขาแค่อยากจะช่วยผมเท่านั้นจริงๆ เจ้าแมวดันตัวผมนอนหงายแล้วกระโดดมาคร่อม

 

            โคอิเคะ ถ้าเขารู้ เขาจะเกลียดฉัน และนายด้วย

 

            ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้ต้องการให้เขามาชอบพอฉันอยู่แล้วเจ้าแมวไม่สนใจ ถอดเสื้อผ้าตัวเองจนหมด แล้วเริ่มเตรียมช่องทางให้ตัวเอง แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้นเลย เขาเริ่มถอดกางเกงผมออก ปากอุ่นร้อนครอบลงมาร่างกายผมมีปฏิกิริยาเองอย่างห้ามไม่ได้ ผมผลักหัวเล็กๆนั่นออก ผมเหนื่อยมากในตอนนี้ เหนื่อยไปหมดทั้งกายและใจ

 

            นายไม่จำเป็นต้องทำเพื่อคนอื่นขนาดนี้หรอก

 

            ทั้งชีวิตฉันรู้จักแต่การทำเพื่อคนอื่นเรียวเมย์ ฉันไม่มีครอบครัว ไม่มีพี่น้อง ไม่มีคนรัก ฉันทุ่มทั้งชีวิตเพื่อปกป้องไคริ และตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นแล้ว ฉันแค่อยากทำอะไรสักอย่างกับคนที่ฉันรู้จัก คนที่ฉันเห็นว่าพวกเขาเป็นคนดี ฉันแค่ไม่อยากเห็นนายตายเพราะเรื่องแค่นี้ มันไม่ใช่เรื่องนักหนาอะไร คิดซะว่าฉันติดใจนาย ฉันมายั่วนาย นายไม่ได้ทำอะไรฉันทั้งนั้น โอเคไหมเขาเงยหน้าขึ้นมาบอกด้วยหน้านิ่งๆ ผมใช้เวลาไม่นานเลยในการฮึดสู้ ดันเจ้าแมวออกไปห่างจากตัว เขาไถลออกไปเกือบชนประตู ผมไม่ได้รังเกียจเขา แต่มันไม่ถูก ไม่ถูกทั้งต่อตัวผมเอง ต่อนาโอยูกิ และต่อโคอิเคะ ผมไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ผมไม่อยากเอาเปรียบเจ้าแมวนี่ เจ้าแมวตัวเล็กๆที่หัวใจไม่ได้เล็กตามร่างกายไปด้วย ทั้งๆที่เขาไม่อยากทำ แต่กำลังฝืนเพียงเพื่อผมและนาโอยูกิ และเหนืออื่นใดเพื่อไคริ

 

            นายพยายามมามากพอแล้วโคอิเคะ ไคริไม่ดีใจหรอกถ้านายช่วยฉันแบบนี้ นายพยายามเพื่อคนอื่นมากเกินไปแล้ว นายต้องรักตัวเองบ้างผมพูดอย่างเสียไม่ได้ ผมกลัวว่าถ้าหากเขาต้องไปเจอคนอื่นที่ไม่ใช่ผม ถ้าเพื่อช่วยไคริ เขาคงจะยอมทุกอย่าง แม้กระทั่งดูถูกตัวเองแบบนี้

 

            นายพูดกับตัวนายเองเถอะ นายก็รักนาโอะจังมาก มากจนเพียงแค่เขาหนีไป นายก็คิดจะจมน้ำตายดื้อๆอย่างนั้นเลยเหรอ นายไม่รักตัวเองเลยสักนิด

 

            ผมสะอึก แล้วจู่ๆก็เข้าใจทุกการกระทำของเจ้าแมว เขาไม่ต่างจากผม ทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก ทำทุกทางที่คิดว่าจะทำให้เขาพอใจ ผมไม่คิดถึงชีวิตตัวเองเลย เพราะมันคงไม่มีค่าอะไรถ้าผมต้องอยู่ต่อโดยไม่มีเขา เจ้าแมวดำคงคิดแบบเดียวกัน แต่เขาเข้มแข็งกว่ามาก เขายังคงยืนหยัดอยู่ข้างไคริ เขารักตัวเอง และไม่คิดจะยอมแพ้โดยการปล่อยให้ตัวเองตายไปง่ายๆ ผมคาดเดาเกี่ยวกับเขาผิดไปมากเลย

 

            ที่สำคัญ ถ้านายรักนาโอะจัง การที่นายตายเพราะเขา มันคงทำให้เขาเสียใจมาก นายอยากให้เขาเสียใจเหรอ?”  

 

            ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจหมดแล้วผมยกมือให้เขาหยุดพูด เขาเองที่ยังคงเข้มแข็งเพราะรักไคริมากจนรู้ว่าควรจะมีชีวิตอยู่ต่ออย่างร่าเริง เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย ผมอ่อนแอเอง จิ้งจอกเก้าหางที่ดูเหมือนยิ่งใหญ่ มีชีวิตมานานเป็นร้อยปี กลับต้องยอมแพ้ให้หัวใจของแมวดำตัวเล็กๆตรงหน้าที่อายุไม่เท่าไหร่

 

            เข้าใจแล้วก็กินฉันซะ

 

            ไม่ๆ ฉันไม่ตายเพราะไม่ได้กินหรอกน่าผมส่ายหัวปฏิเสธ ผมเหนื่อยเพราะใช้พลังมากไป ถ้าได้พักสักหน่อยก็อาจจะดีขึ้น

 

            แน่ใจนะเจ้าแมวขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ยอมใส่เสื้อผ้า

 

            ขอบใจมากโคอิเคะ ขอบใจสำหรับทุกอย่างผมขอบคุณเขาด้วยใจจริง แล้วสั่งให้เขาแต่งตัวให้เรียบร้อย เจ้าแมวไม่ค่อยมั่นใจแต่ก็ยอมทำตาม เขาออกไปเอาอาหารมาให้ผมกิน แล้วก็ปล่อยให้ผมได้พักผ่อน

 

            ผมหลับไปได้ไม่นานก็สะดุ้งตื่น รู้สึกใจสั่นแปลกๆ สัมผัสได้ถึงอันตราย ไม่ใช่แถวนี้ ความรู้สึกนี้มันอะไรกัน ? ผมลุกพรวดขึ้นจากที่นอน แปลงกายร่างเต็มแล้วรีบเดินทางกลับไปที่ศาลเจ้า ผมฝืนร่างกายอย่างถึงที่สุดกว่าจะไปถึง ผมล้มลงที่หน้าบันไดขึ้นศาล และไอโผล่มารับผมเอาไว้ เขาตกใจกับสภาพของผมที่เหนื่อยล้าเหลือเกิน แต่ผมไม่สนใจหรอก ความรู้สึกในอกนี่มันอะไร

 

            ไอ พาไปที่ห้องโถงกลางทีผมพูดเสียงแหบแห้ง

 

            ครับๆไอคงเห็นหน้าจริงจังของผม จึงเรียกคนอื่นมาช่วยกันพยุงเพราะตัวเล็กกว่าผมมาก ผมรีบเดินเข้าไปยังชิคิงามิที่เก็บเอาไว้ เรียกเด็กๆออกมา ผมชักจะตาพร่าแล้ว มองอะไรไม่ค่อยชัดเลย

 

ออกไปตามหานาโอยูกิทีผมพูดสั้นๆเพียงเท่านั้น จิ้งจอกที่ผมเรียกออกมาจำนวนห้าตัวก็ทะยานออกไปจากศาลเจ้า

 

นายท่าน ไหวไหมครับไอขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล

 

ไหวอยู่แล้ว หึหึ เห้อ ไปเรียกคัตสึโทชิมาที่ ด่วนๆเลยนะผมบอกไอ แล้วตัวผมเองก็นอนพักในห้อง แม้ว่าเริ่มจะเหนื่อยล้าจนไม่อยากลืมตา แต่เจ้ายักษ์หน้าตายก็เดินทางมาถึงจนได้ เข้าเขามาจับๆและตรวจดูโดยที่ผมไม่ต้องพูดอะไร ที่ผมเรียกเขามา เพราะยักษ์ก็มีมนตร์ประหลาดที่ผมเข้าไม่ถึงอยู่เยอะ แถมยังเป็นเผ่าพันธุ์ที่ชอบเก็บตัว ทำให้ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่ายักษ์อย่างเขาทำอะไรได้อีกบ้างนอกจากดมกลิ่นคนชั่วแล้วไปกินเขาซะ คราวก่อนที่ผมล้ม ก็ได้คัตสึโทชินี่แหละมาถ่ายพลัง ผมก็ไม่เข้าใจนักหรอกว่าถ่ายพลังมันทำอะไรยังไง แต่เขาทำให้ผมสดชื่นและมีกำลังกลับมาจริงๆ ถึงจะชั่วครั้งชั่วคราวก็ยังดี

 

นายใช้พลังเยอะเกินไปจริงๆ แถมไม่กินอะไรที่เหมาะสมอีก คราวนี้ถ้าฉันช่วยก็ได้ไม่เกินอาทิตย์นึงนะเรียวเมย์ อย่าพยายามฝืนใช้พลังด้วย จนกว่าจะได้อาหารเขาพึมพำแว่วๆ ผมก็พยักหน้ารับไปอย่างนั้น คัตสึโทชิใช้เวลาไม่นานในการเอาอะไรยัดปากผม และเริ่มส่งผ่านพลังประหลาดจากมือเขามาที่ตัวผม

 

“.. มันได้ผล ขอบใจนายมาก ถึงจะไม่มีอะไรตอบแทนก็เถอะผมลุกขึ้นนั่งได้ และรู้สึกสดชื่นดังเดิมอีกครั้ง             

 

ก็ไม่เคยอยากได้อะไรอยู่แล้วเขายักษ์ไหล่

 

จริงเหรอ นายไม่คิดจะอยากได้อะไรเลยเหรอ ฉันมีมนตร์ที่นายใช้ไม่ได้เยอะเหมือนกันนะผมถามอย่างแปลกใจ เพราะพวกผมไม่ค่อยช่วยเหลือใครฟรีๆ จะต้องมีข้อแลกเปลี่ยนเสมอ ดังนั้นพอมีใครช่วยผม ผมก็เลยอยากจะให้อะไรคืนไปบ้าง อ้อ ผมยังไม่เคยให้อะไรตอบแทนเจ้าแมวเหมือนกันนี่นา

 

ไม่ ที่มีอยู่ก็ดีอยู่แล้ว ฉันไปล่ะ อย่าทำอะไรฝืนกำลังอีกนะเขาปิดตาที่สามตรงหน้าผากลง มีสีหน้าเหนื่อยๆเล็กน้อยจากการถ่ายพลังให้ผม แล้วเขาก็ลุกเดินออกไป ผมเลิกสนใจเขาแล้วออกมาทำพิธีเรียกเด็กๆกลับมาดูความคืบหน้า โอเค มันค่อนข้างฝืนร่างกายอยู่ไม่น้อย และผมรู้ตัวว่าผมกำลังดื้อเพ่ง แต่จะให้ทำยังไง ผมไม่รู้ว่านาโอยูกิปลอดภัยดีหรือเปล่า ไม่รู้ว่าเขาจะเสียใจแล้วส่งผลต่อร่างกายตัวเองอีกเมื่อไหร่ แต่เด็กๆของผมหาเขาไม่เจอ ผมจึงต้องหยุดมนตร์ลง ผมไปพักผ่อนโดยหวังว่าเช้าวันรุ่งจะได้ข่าวคราวอะไรบ้าง แต่ข่าวที่ได้รับทันทีเมื่อลืมตาไม่ใช่ข่าวดีเลยแม้แต่นิดเดียว

 

เรียวเมย์ ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นไคริพุ่งพรวดมาในห้องนอนผมเลย

 

อะไร เจอนาโอะจังแล้วเหรอผมตื่นเต็มตาทันที

 

จะมีสักกี่เรื่องกันที่ไคริจะโผล่มากระชากเสื้อผมอย่างหุนหันแบบนี้

 

นี่ !ไคริเอากระดาษใบหนึ่งยัดใส่หน้าผม ผมดึงมันออกแล้วรีบอ่าน

 

            ชิมิซึ ไคริ  สุขสบายดีใช่ไหมหลังจากที่ทำลายตระกูลของตัวเองไป นายต้องชดใช้ในสิ่งที่นายก่อ เริ่มจากอะไรก่อนดี ..ชิมิซี นาโอยูกิดีไหม พี่ชายตัวน้อยของนายที่กำลังทุกข์ทรมานจากอวัยวะที่หยุดทำงาน และต่อให้นายมาบุกทำลายเรา นายก็ไม่มีวันได้เขาคืนไปหรอก มันสายไปแล้ว เขากำลังจะตาย และนายจะได้รับรู้ว่าการฆ่าคนสำคัญของคนอื่นมันไม่ใช่เรื่องตลก ปล. หรือนายจะมาเอาศพเขาคืนก็ได้นะ

 

เรียวเมย์ !เสียงไคริร้องตามไล่หลังมา เมื่อผมพุ่งตัวออกจากศาลทันทีที่อ่านจบ ผมเรียกลูกน้องทุกคนออกมา แล้วให้ตามหาศาลเจ้าทั้งหมดที่ยังเหลืออยู่ของชิมิซึ แล้วตัวผมเองก็ออกตามหาโดยลืมไปสนิทใจว่าร่างกายของผมไม่พร้อมกับการปะทะหรือต่อสู้ใดๆทั้งนั้น

 

ผมจะพาเขากลับมา กลับมาพร้อมลมหายใจ เขาจะโกรธผมแค่ไหน จะไม่อยากเห็นหน้าผมหรืออะไรช่าง ขอแค่เขายังมีชีวิต จะแลกด้วยอะไรก็ยอมทั้งนั้น !

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

ชะเอิ้ว อย่างนี้ต้องบู๊ไหม แต่พ่อจิ้งจอกของเราจะไปทำอะไรได้ เรี่ยวแรงก็จะไม่มีอยู่แล้ว
ส่วนอินุงามิจะได้ออกมามีบทบาทอีกครั้ง และบทบาทที่ใหญ่ขึ้นในตอนหน้าด้วยนะ
!

ตอนที่แล้วความเห็นดุเดือดเลือดสาดมาก โกรธนาโอะจังกันใหญ่เลย ฮา
พลิกจากการโกรธเรียวเมย์ตอนต้นภาค มาโกรธนาโอะจังแทน 
เป็นธรรมดาของความรัก เมื่อเราเอาตัวเองเข้าไป การตัดสินใจอะไรหลายๆอย่างก็จะแย่ลง
ความรู้สึกมาก่อนเหตุผล ทำให้เกิดความขัดแย้ง และจุดแตกหัก แต่เพราะว่ามีอีกหลายๆคนคอยช่วยและเตือนสติ
ทั้งสองคนก็อาจจะทบทวนตัวเองได้อีกครั้งนะคะ

ปล.ตอนนี้พี่ยักษ์น้องแมวออกมาแบบพระเอกสุดอะไรสุด ฮา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1591 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 18:47
    โอ้ย-จิ้งจอก ฝืนตัวเองมาก แต่ทำให้ได้นะ จะได้ไม่เสียใจทีหลัง อินุงามิ ช่วยพี่เค้าด้วยนะลูกกก
    #1,591
    0
  2. #1500 Nantashi (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:15
    อินุงามินี่ต้องมีซัมติงจริงๆ นะ
    #1,500
    0
  3. #1406 itzmeboombim (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 22:00
    นางเอกตัวจริงเลยมิ้น
    #1,406
    0
  4. #1263 InLove (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 15:25
    อย่ามีใครเป็นอะไรร้ายแรงเลยนะ เรียวเมย์ก็อย่สฝืนตัวเองงง
    #1,263
    0
  5. #1176 baekbow (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:09
    อินุงามิถึงจะเป็นสัตว์ชั่วร้ายแต่เจอจิตใจที่บริสุทธิ์ของนาโอะไป อาจจะมาจงรักภักดีกับนาโอะแทนก็ได้...มั้ง
    #1,176
    0
  6. #1046 Bennie_ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 08:20
    นับถือความเข้มแข็งของโคอิเคะเลย ยอมทำทุกอย่างแม้จะต้องฝืนใจตัวเอง เพื่อให้ทุกคนมีความสุข จนดูเหมือนคนโง่ ขอให้น้องแมวมีความสุขจริง ๆ สักทีนะ นาโอะจังอย่าตายนะ ตระกูลชิมิซึโหดเ-้ยมมากอ่ะ ฆ่าได้แม้กระทั่งคนในตระกูลตัวเอง เรียวเมย์ไปช่วยนาโอะจังในสภาพที่อ่อนแออยู่แบบนั้นจะสู้ไหวเหรอ น่าเป็นห่วง
    #1,046
    0
  7. #633 zozine (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 21:48
    ชอบพี่ยักษ์อ่าาาาา
    #633
    0
  8. #334 Yokai (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 17:55
    น้องแมวแมนเกินไปแล้วววว ฮืออออ ดีนะที่คราวนี้ไม่เป็นไร เรียวเมย์จะไปทันไหมเนี่ย นาโอะจังเผามันเลย! // ถ้าไปไม่ทันเจ้าหมาจะพอช่วยได้ไหม ฮืออออ สงสารนาโอะจัง อย่าไปเชื่อยัยนั่นน้าาาาาา
    #334
    0
  9. #333 thifu:') (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 17:23
    ทำไมรู้สึกสงสารแมวน้อย //รู้สึกเจ็บไปพร้อมๆกัน ;-; ฮืออออ
    #333
    0
  10. #330 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 14:15
    รออยู่น๊าาาา. อยากอ่านตอนต่อไปแล้ววอ่า
    #330
    0
  11. #328 เป็ดตอน (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 10:40
    สงสารจิ้งจอกกก
    #328
    0
  12. #327 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 08:48
    สรุปพี่ยักษ์น้องแมวมาบท เธอผู้มีแต่ให้เหรอคะ
    #327
    0
  13. #326 อีกาสีขาว (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 07:02
    โถ่พ่อจิ้งจอกผู้แสนดี!!!!
    #326
    0
  14. #325 Kauwyeah (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 06:54
    สงสารทั้งนาโอะจังทั้งเรียวเมย์ เจ้าแมวเกิดช้ากว่าเรียวเมย์แต่เจ้าแมวความคิดเป็นผู้ใหญ่เข้าใจโลกกว่าเรียวเมย์อีก นับถือ55555555
    #325
    0
  15. #324 Yong Hong (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 06:43
    อย่าตายน่ะนาโอะจัง แล้วเรียวเมย์จะตายไหม หิหิหิจะไหมไหว้อยู่แล้ว
    #324
    0
  16. #323 NamKudos (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 05:53
    ไม่เคยอยากได้อะไรอยู่แล้ว เท่ตลอดอะพี่ยักษ์
    #323
    0
  17. #322 so hunter (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 04:02
    มาม่ามาเป็นลังTTOTT
    ทำงี้ได้งายยยยย
    เค้าร้องไห้น้ำตาไหลพราก
    สงสารเรียวเมย์กับนาโอะจังมาก
    ขอให้รอดปลอดภัยทั้งคู่
    #322
    0
  18. #321 rock visual (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 01:40
    มันสั้นไปอ่ะ
    #321
    0