[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 43 : ภาค 2 ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    9 ต.ค. 58







15

 

 

 

ผมมึนงงไปหมด ทุกอย่างกลับตาลปัตร ผมเคยพยายามมากแค่ไหนก็ไม่เก่ง ทำอะไรที่องเมียวจิควรจะทำได้ไม่ได้สักอย่าง ทั้งๆที่ผมฝึกหนักตั้งแต่เด็ก แต่มาตอนนี้ แค่เพียงผมจับมันก็มอดไหม้ แค่เพียงผมสัมผัสมันก็ฟื้นคืน แถมภายในร่างกายของผมยังเย็นและร้อนจัดสลับไปมาเหมือนคนเป็นไข้ ถึงเรียวเมย์จะบอกให้ผมใจเย็นๆ แต่มันก็ทำได้ยาก ในเมื่อผมกังวลมากเหลือเกิน เขาต้องปลอบผมอยู่สักพักผมจึงรู้สึกดีขึ้น และผมต้องนั่งพักเพื่อให้มิซากิรักษา ส่วนมิ้นกับเรียวเมย์คุยอะไรกันก็ไม่รู้อยู่ห่างออกไปหน่อย .. โอเค ผมไม่ค่อยชอบใจนักเวลาเห็นสองคนนั่นอยู่ด้วยกัน พวกคุณก็รู้นี่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และพอพวกเขาซุบซิบกันหน้าใกล้ขนาดนั้น ผมจะไม่คิดอะไรได้ยังไง ก็พวกเขาเคยสนิทแนบแน่นกันมาก่อนนี่ กี่ครั้งแล้วก็ไม่รู้ด้วย ผมจ้องพวกเขาเขม็ง แล้วก็เริ่มรู้สึกร้อนๆอีก

 

            อ่า ใจเย็นๆสิครับ ข้างในมันเริ่มแย่แล้วนะ เรียวเมย์ซัง ห่างๆหน่อยครับ

กลายเป็นมิซากิที่ตะโกนบอกสองคนนั่น

 

            โทษที .. นาโอะจัง แค่คุยเฉยๆเอง อย่าคิดมากสิเรียวเมย์เดินมาหาผม ส่วนมิ้นยิ้มแหยๆมาให้  ผมไม่ตอบอะไรเขา แต่เริ่มรู้สึกเจ็บๆข้างใน เหมือนมีอะไรในร่างกายที่ทำงานไม่ปกติ ผมกลับมาหายใจลำบากอีกครั้ง

 

            เฮ้ๆ หายใจเข้าลึกๆ พี่กับเจ้าแมวนั่นไม่มีอะไรต่อกันแล้ว จริงๆก็ไม่เคยมีตั้งแต่แรกแล้วนะ หึงเหรอครับ ตอนนี้พี่มีเราคนเดียว อย่ากังวลไปเลยเขากระซิบแล้วเข้ามาโอบผมจากด้านหลัง รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างผ่านมือเขาที่แทรกเข้ามาในตัว เขาคงช่วยรักษาผมอีกแรง เหอะ หึง? ทำไมผมจะต้องหึงด้วย

 

            จะเป็นไปได้ไหม ว่าก่อนหน้านี้พลังทั้งสองด้านมันหักลบกันอยู่ เลยไม่แสดงออกมา นาโอะจังก่อนหน้านี้ได้เคยโกรธใครจริงจัง หรือเศร้า หรืออกหักอะไรอย่างนั้นไหมมิ้นขยับมาใกล้ผม แน่นอนเขาพยายามยืนห่างๆจากเรียวเมย์ให้มากที่สุด ถ้าพวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้กันผมก็ไม่รู้สึกอะไรนะ

 

            ไม่ .. ไม่นะผมนึกย้อน ผมค่อนข้างจะเก็บตัวจึงไม่ค่อยมีเพื่อน และตอนที่แม่ของผมจากไป ผมก็ไม่ได้เสียใจเท่าที่ควร เมื่อไม่ว่าเธอจะอยู่หรือจากไปก็ไม่มีอะไรแตกต่าง ผมค่อนข้างจะมีอารมณ์ที่สงบนิ่งจนโต ตอนที่ผมกลัวเรียวเมย์ที่ย่องเข้าหาผมครั้งแรกตอนเด็กๆ ผมล้มป่วย แต่ไม่ได้มีพลังอะไรออกมา หรือว่าที่ล้มป่วยนั่นเป็นเพราะพลังมันจะออกมา แต่ไม่ออกกันแน่ แต่หลังจากนั้นตลอดมาผมค่อนข้างจะสงบ จะมีอารมณ์ท้อแท้บ้าง แต่เรื่องโกรธนี่ไม่มีเลย ครั้งแรกที่ผมใช้พลังได้เพราะว่าตกใจและทำอะไรไม่ถูก เหนือไปกว่านั้นคือผมกลัวน้องผมจะเป็นอันตราย  นั่นทำให้ผมเผลอตัวทำอะไรที่ไม่คิดว่าจะทำได้

 

            แต่ตอนนี้ถูกดึงออกมาหมดแล้ว มันเลยค่อนข้างจะตีกันมั่วมิ้นทำท่าครุ่นคิด ผมเองก็รู้สึกได้ว่าตั้งแต่หลังจากเข้าพิธีนั่น ตัวผมมันก็วูบวาบแปลกๆ

 

            ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าช่วงนี้เราต้องใจเย็นๆ พี่ชอบให้เราหึงนะ แต่เอาไว้ก่อน หึงมากเดี๋ยวพลังตีกันมั่วแล้วจะป่วยเอา รู้ไหมเขาก้มลงมาหาผม เอาหน้ามาใกล้ๆ ทำหน้าตากรุ้มกริ่มใส่ผมเหมือนแค่อยากจะหยอกเล่นมากกว่า ผมผลักหน้าเขาออกไปไกลๆแล้วย่นจมูกใส่

 

            พูดเองเออเองผมพึมพำ แต่หูอย่างเขาต้องได้ยินอยู่แล้ว

 

            ว่าแต่ ถ้าเป็นบาดแผลที่คนอื่นทำล่ะ เขาจะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมแมวมิ้นส่งเสียงขึ้นมา แล้วจู่ๆเขาก็เอาเล็บยาวๆ ข่วนเข้าที่ท้องแขนของตัวเองจนได้เลือด เห็นเขาทำหน้าเบ้อย่างเจ็บปวด ก่อนจะเดินมาหาผม

 

            นั่นสิ นาโอะจัง ไหนลองดูเรียวเมย์เข้ามาประกบผมจากอีกด้านหนึ่ง

 

            ตอนนี้ร่างกายผมโอเคแล้ว ต้องยอมรับว่ามิซากิรักษาเก่งจริงๆ จากที่เมื่อกี้ผมเจ็บปวดก็หายเป็นปลิดทิ้ง ผมค่อยๆยื่นมือไปหาบาดแผลนั้น เลือดแดงๆหยดลงมาจากแขน เขากรีดตัวเองค่อนข้างลึก ผมไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมเขาถึงมาช่วยผม ตั้งแต่คราวก่อน จนถึงตอนนี้ เขาเลือกที่จะเจ็บตัวเพื่อดูว่าผมทำอะไรได้บ้าง โดยที่เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ผมเงยขึ้นไปมองหน้าแมวดำตัวน้อยที่จ้องหน้าผมอยู่เช่นกัน เขาทำหน้างงๆเมื่อผมเอาแต่จ้องหน้าเขา แต่เลือดที่เริ่มหยดลงบนพื้นทำให้ผมเลิกคิดฟุ้งซ่าน แล้วรวบรวมสมาธิอีกครั้ง ผมแตะเบาๆที่แผลเขา ผมไม่ได้นึกอะไรเลยนอกจากทำให้เขาหาย ความเย็นค่อยๆพุ่งจากตัวผม ผมเพ่งไปที่มือ แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมาตรงนั้น และแผลเขาค่อยๆสมานตัว จนกระทั่งหายดี

 

            โอ้ แม้กระทั่งความเจ็บก็ค่อยๆหายด้วยมิ้นอุทาน ยกแขนตัวเองขึ้นพลิกไปมา ไม่มีรอยแผลอะไรเลยบนนั้น เหมือนเขาไม่เคยข่วนแขนตัวเองมาก่อน

 

            เจ็บตรงไหนไหมเรียวเมย์ขยับเข้ามาใกล้ๆ เขาขมวดคิ้ว ผมคิดไปเองได้ไหมว่าเขากำลังห่วงผมมาก ในเมื่อเขาไม่สนใจมิ้นที่กำลังพูด เอาแต่สำรวจรอบๆตัวผม แล้วก็มาจับๆที่แก้มและหน้าผาก

 

            อืม แปลกจัง ไม่รู้สึกเจ็บตรงไหนเลยผมตอบไปตามตรง

 

            หรือว่าถ้าไม่โกรธจะไม่มีผลอะไรกับร่างกาย ?” เรียวเมย์คาดเดา ผมเองก็คิดว่าอาจจะเป็นอย่างนั้น เวลาที่ผมไม่พอใจ ร่างกายของผมมันร้อน ร้อนจนผิดปกติ แล้วไฟมันก็พุ่งออกมาเอง งั้นถ้าผมไม่โกรธ ผมก็จะปลอดภัยสินะ ?

 

            งั้น.. ลองกับสิ่งมีชีวิต

 

            อะไรนะผมรีบคว้าแขนเรียวเมย์เอาไว้ เมื่อเห็นเขามองไปรอบๆ

 

            มิ้น.. ไปจับปลามาหน่อยเขามองลงไปในลำธาร เห็นปลาตัวอวบอ้วนหลายตัวว่ายอยู่ในน้ำใสๆ มิ้นหันมาทำตาโตใส่เรียวเมย์

 

            ให้มิซากิลงไปจับสิ เขาเป็นกัปปะ ชำนาญกว่าอยู่แล้ว

 

            เขายังต้องอยู่ช่วยเผื่อนาโอะจังเป็นอะไรขึ้นมาอีก นายเป็นแมว กะอีแค่จับปลาจะทำไม่ได้เชียวเหรอ ลงไปเลย ให้ไวๆด้วยเขาเลิกคิ้วใส่เจ้าแมวอย่างกวนๆ มิ้นถอนหายใจเฮือกแล้วถอดเสื้อของตัวเองออก วางไว้ตรงโขดหิน ก่อนจะค่อยๆลงไปในน้ำ ผมมองตามสายตาของเรียวเมย์ที่จ้องตรงไปยังแมวเหมียว ไม่รู้ว่ารอเขาจับปลาหรือว่ามองตัวขาวๆกันแน่ บทสนทนาที่ค่อนข้างสนิทสนมของพวกเขา ทำให้ผมรู้สึกคันๆในใจ แล้วก็เกิดร้อนขึ้นมาอีกแล้ว ไม่นะ ! ผมเริ่มแตกตื่น เดี๋ยวเขาก็หาว่าผมหึงอีกอ่ะ

 

            คุยกันเฉยๆก็ไม่ได้เหรอ หืม พี่ก็อยู่ข้างๆแล้วนี่ไง ไม่มีอะไรสักหน่อย

 

            ผมลืมไปว่ายังไม่ได้สร้อยนั่นคืนมาจากเรียวเมย์ ทำให้เขาอ่านความคิดของผมได้เหมือนเมื่อก่อน เขาหันมายิ้มล้อเลียนผม ผมเลยยิ่งหงุดหงิด ไฟลุกแปลบปลาบบนหัวผมแล้วเนี่ย ผมรู้สึกได้ถึงความร้อนของมันเลย

 

            โถ่ ที่รัก ทำไมขี้หึงจังหื้อเขากอดผมไว้ทั้งตัวเลยคราวนี้ แถมยังกดจมูกลงมาบนแก้มผมแบบเน้นๆ ได้ยินเสียงดังฟอด ผมสะดุ้ง ความร้อนที่หัวพลันหายไป แต่มาเห่ออยู่บนแก้มแทน ยังดีที่มิ้นลงไปดำผุดดำว่ายแล้ว และมิซากิก็ไปยืนให้กำลังใจ เลยไม่มีใครสนใจเราสองคน มาที่รงที่รักอะไรกัน ผมยังไม่ได้ตกลงจะเป็นที่รักเขาของสักหน่อย ผมขยับตัวจะออกจากอ้อมกอดของเขา แต่มันเหนียวหนึบ จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ! ทำเป็นอมยิ้มแล้วมองไปทางอื่น แต่มือนี่กอดผมไว้แน่นเชียว เขาขี้โกงอ่ะ เขาอ่านใจผมได้ ไม่ว่าผมจะพยายามทำเป็นหน้านิ่งยังไง มันก็ไม่ได้ผลแล้วสิ

 

            แก้มแดงน่ารักขนาดนี้ จะให้พี่ไปมองใครได้อีกครับเขากระซิบ อย่ามาทำเสียงอ่อนเสียงหวานแบบนั้นหน่า ก็แค่ทำปากหวานเรี่ยราด หึ

 

            อ่ะ ได้ล่ะมิ้นส่งเสียงมาอย่างดีใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นมาจากน้ำ เนื้อตัวเปียกปอนดูเซ็กซี่แปลกตาไปอีกแบบ ผมรีบเหลือบมองปฏิกิริยาของเรียวเมย์ ดูเขาจะมองๆอยู่เหมือนกัน แต่พอรู้ว่าผมคิดอะไร เขาก็คว้าปลาที่ยังดิ้นนั่นมาจากมือมิ้น แล้วหันมาทางผม ไว้ใจได้ไหมเนี่ย เห็นขาวๆหน่อยไม่ได้เลย

 

            เขาขาวก็จริง แต่พี่ไม่ได้คิดอกุศลอะไรสักหน่อย ก็แค่มองเอง มันห้ามไม่ได้นี่นาเรียวเมย์แก้ตัว ทำตาละห้อยใส่ผม ผมล่ะหมั่นไส้

 

            จะให้ทำอะไรล่ะผมไม่สนใจคำแก้ตัวนั่น แล้วมองปลาในมือเขา

 

            สวดส่งวิญญาณ แบบที่เคยทำกับพี่สิ

 

            แต่..ผมจดจ้องลูกตาดำๆกลมๆของมัน ถึงผมจะเคยส่งวิญญาณปีศาจก็เถอะ แต่ส่วนใหญ่ผมส่งไปที่ดีๆ สวดในบทสวดที่จะให้พวกเขาจากไปอย่างสบาย แต่นี่ถ้าผมสวดบทเดียวกับที่สวดใส่เรียวเมย์ มันจะทำให้เจ้าปลานี่ทรมาน และเจ้าปลาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา ผมไม่ควรจะทำอย่างนั้น

 

            มันก็เหมือนเอาปลามาทำอาหารนาโอะจัง อย่าคิดมากสิ

 

            มันไม่เหมือนกันสักหน่อยผมเถียงทันควัน เจ้าปลาพวกนั้นผมได้มาตอนมันตายแล้ว ไม่ได้ดิ้นๆอยู่อ่ะ ผมกลืนน้ำลาย

 

            พอตายแล้ว ค่อยพาเขากลับมา เขาไม่ตายหรอก กับดอกไม้ยังทำให้มันกลับมาได้เลยเรียวเมย์พูดเสียงค่อย พยายามปลอบโยนผม ผมสูดลมหายใจเข้าลึก จะลองดูก็ได้ ผมจ้องไปที่ปลาตัวน้อยที่เริ่มหมดแรง ผมท่องบทสวดแผ่วเบา เจ้าปลาค่อยๆดิ้นอีกครั้ง มันดิ้นรุนแรงจนตกลงมาที่พื้น เหมือนตามันแทบถลนออกมา ผมหลับตาแล้วสวดให้จบเร็วๆ จนกระทั่งรู้สึกได้ว่าทุกอย่างเงียบสงบ เจ้าปลาจากไปแล้ว ผมยืนนิ่ง มองลงไปยังซากของปลาน้อยที่ไม่หายใจ

 

            ลงไปจับเขา ค่อยๆทำให้เขาฟื้นสิเรียวเมย์พูด ผมพยักหน้า

 

            ผมก้มลงไปจับปลาน้อยขึ้นมาไว้ในมือ ใจผมสั่นไปหมด ผมพยายามทำให้มันฟื้น ความเย็นทั้งหมดมารวมที่มือผม แสงขาวเริ่มไปเกาะบนตัวปลา ผมเริ่มใจชื้น แต่เวลาผ่านไปนาทีกว่าๆ ก็ไม่มีการขยับใดๆทั้งนั้น

 

            เรียวเมย์!!ผมร้องอย่างตื่นตระหนก

 

            ไม่ได้เหรอเขาเข้ามาดูปลาในมือผม ผมไม่สนใจ พยายามอย่างสุดความสามารถ จนมือผมเย็นเชียบ ผมทำไม่ได้ ? แต่ผมฆ่ามัน ? ผมฆ่ามันไปแล้ว

 

            ชู่ ใจเย็นๆเด็กดี ไม่มีอะไร เดี๋ยวเราเอามันมาทำอาหารเย็นนะ ก็เหมือนเราจับปลามาทำอาหารไง ไม่ต้องตกใจ ไม่มีอะไรร้ายแรงนะครับเขาหยิบปลาจากมือผม ส่งต่อให้มิซากิ แล้วเข้ามาลูบหัว ลูบหลังผม ยอมรับว่าเสียงและท่าทางอ่อนโยนของเขาทำให้ผมสงบลง นั่นสิ ก็เหมือนผมจับปลามาทำอาหาร ผมไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย ผมปลอบตัวเองตามอย่างที่เขาพูด

 

            แสดงว่าคืนชีพไม่ได้ ไม่สิ ทำกับสิ่งมีชีวิตไม่ได้ แต่รักษาได้มิ้นพึมพำ

 

            แล้วพลังฝั่งเทพก็ไม่ทำให้เกิดอันตรายด้วย มีวิธีที่จะเอาพลังฝั่งปีศาจออกไปได้ไหมเนี่ยเรียวเมย์จ้องหน้าผม เหมือนเขาพยายามจะหาทางช่วยผมอย่างเต็มที่ ผมลองพยายามดึงความร้อนในตัวออกมา รวมมันไว้ที่มือ แล้วส่งไฟออกไป ไฟสีส้มกระเด็นออกจากมือของผม ไถลออกไปบนพื้นดินแล้วมอดดับลง ผมรู้สึกอึดอัดในท้องเมื่อใช้พลังนี่ ถ้างั้นผมไม่ควรจะใช้มัน ?

 

            ใช่ อย่าพยายามใช้มัน เอาเป็นว่าเราพอจะรู้แล้วว่าอะไรที่เป็นอันตราย พรุ่งนี้ค่อยฝึกกันต่อ ว่าพลังฝั่งเทพของเรามันทำอะไรได้บ้าง วันนี้นาโอะจังอยากลองบินดูไหมเรียวเมย์ยิ้มให้ผม แล้วเอื้อมมือมาจับปีกเบาๆ

 

            อยากสิผมยิ้มออก นี่เป็นอย่างเดียวที่ผมชอบหลังกลายร่าง

 

            ผมขยับปีกตัวเองไปมา มันค่อนข้างรู้สึกประหลาดที่มีอะไรบางอย่างขยับไปมาบนหลัง ปีกของผมไม่ใหญ่เท่าฮิโรโตะ ผมจึงไม่แน่ใจว่าจะบินขึ้น

 

            พี่บินไม่ได้ เพราะงั้นอาจจะฝึกได้ยาก เราขึ้นไปบนน้ำตกกับมิ้นนะ พี่จะรอรับอยู่ด้านล่าง โดดลงมาจากบนนั้นเขาหันตัวผมให้มองน้ำตกสูงชัน เขาชี้ขึ้นไปด้านบน ผมกระพริบตาปริบๆ .. คือ มันค่อนข้างจะสูง

 

            ตกลงมาไม่เจ็บหรอก ด้านล่างเป็นน้ำ แล้วพี่ก็จะคอยระวังอยู่ด้านล่างนี้ด้วย เชื่อใจพี่นะ พี่ไม่ปล่อยให้เราตกลงมาเจ็บหรอกเขาลูบหน้าผากผม ผมเองปฏิเสธไม่ได้ว่าการสัมผัสของเขามันทำให้ผมรู้สึกดีและสงบ สัมผัสของเขามันอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยน อันที่จริงแล้วผมเชื่อใจเขาเสมอ ยกเว้นอยู่เรื่องเดียวนั่นแหละ เรียวเมย์ยิ้มแหย คงเพราะรู้ว่าผมกำลังคิดถึงเรื่องเก่าๆ การที่เขามีหูกับหางแบบนี้ มันถือเป็นอาวุธร้ายแรงกว่าแต่ก่อนมาก มันทำให้เขาดูน่ารักน่าเอ็นดู แถมยังดูเจ้าเล่ห์ไปในเวลาเดียวกัน นั่นทำให้ผม.. ออกจะหลงเขานิดๆ นิดเดียวนะ !

 

            ไปกันเถอะมิ้นยื่นมือมาจับมือผม ผมพยักหน้า จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเลียบลำธารไปที่น้ำตก มิ้นครุ่นคิดอยู่สักพักเพราะมันค่อนข้างชัน

 

            เราขึ้นไปทางนี้จะง่ายกว่ามิ้นชี้ไปที่เขาข้างๆ มันสามารถปีนขึ้นไปได้ง่ายกว่าจริงๆ ผมลองปีนดูและพบว่ามันง่ายกว่าที่คิด เมื่อขาใหม่ของผมมันแข็งแรงอย่างไม่น่าเชื่อ มิ้นยิ้มอย่างโล่งใจที่ผมปีนเขาได้สบายๆไม่มีปัญหา เขาจึงแปลงร่างเป็นแมว แล้วปีนตามขึ้นมา เขานำผมขึ้นไปก่อนเล็กน้อย แต่คอยมองลงมาตลอด จนเราขึ้นไปได้ความสูงระดับหนึ่ง เขากระโดดไปที่น้ำตก กลายร่างเป็นครึ่งคนครึ่งแมวอย่างปกติ แล้วยื่นมือมาจับมือผมเพื่อดึงขึ้นไปยืนด้วยกัน ผมมองลงไปเห็นเรียวเมย์ในร่างจิ้งจอกตัวใหญ่เบิ้มรออยู่ในน้ำด้านล่าง และมิซากิที่นั่งมองอยู่ตรงโขดหินไม่ไกล ผมลอบมองหน้ามิ้น เขามีใบหน้าที่เหมือนกับเด็กๆจริงๆ นั่นคงเป็นเหตุผลที่ถึงแม้ผมจะแอบหึงเขากับเรียวเมย์ แต่ผมก็เกลียดเขาไม่ลง

 

            มิ้น ทำไมถึงช่วยผมขนาดนี้เหรอ เราไม่ได้รู้จักกันมาก่อนนี่ผมถามขึ้นอย่างข้องใจ เขาอมยิ้ม ไม่ได้หันมามองหน้าผม

 

            เพราะนาโอะจังเป็นคนที่ไคริรักและอยากปกป้อง มิ้นเองก็อยากช่วยปกป้องสิ่งที่เขารัก เหนือไปกว่านั้น นาโอะจังเป็นคนน่ารัก ขอโทษนะถ้าทำให้รู้สึกไม่ดีเกี่ยวกับผมและเรียวเมย์ แต่อดีตมันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ มิ้นเองก็ไม่รู้จะทำยังไงให้นาโอะจังสบายใจ ระหว่างผมและเรียวเมย์ไม่เคยมีคำว่ารัก และจะไม่มีวันมี นาโอะจังก็รู้ ผมรักไคริ และเรียวเมย์รักคุณเขาพูดพึมพำ แม้เสียงน้ำตกจะดังจนเกือบกลบเสียงเขา แต่น่าแปลกที่ผมเข้าใจสิ่งที่เขาพูดทั้งหมด

 

            ไม่หรอก ผมเข้าใจ เพียงแต่บางครั้งมันก็อดไม่ได้จริงๆที่จะรู้สึกไม่พอใจ

 

            เพราะนาโอะจังเองก็กลัวที่จะสูญเสียเขา รู้ตัวไหม ทุกครั้งที่นาโอะจังหวั่นไหว มีต้นเหตุมาจากความรู้สึกที่มีต่อเขา ถ้านาโอะจังไม่ได้เจอเขา พลังทั้งสองด้านนี่ อาจไม่โผล่ออกมาเลยก็ได้มิ้นหันมาจ้องตาผม และผมสำนึกได้ว่าสิ่งที่เขาพูดมันจริงทั้งหมด พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับเรียวเมย์ ผมหวั่นไหวง่ายเหลือเกิน

 

            โดดลงไปเถอะ เขารอรับอยู่มิ้นจับไหล่ผมบีบเบาๆ เมื่อเรียวเมย์เริ่มอยู่ไม่สุขที่เห็นผมยืนอยู่กับที่นานๆ ผมพยักหน้ารับ รู้สึกเข้าใจเขามากขึ้น

 

            ผมก้าวออกไปจนหมิ่นเหม่ที่ขอบน้ำตก เรียวเมย์อยู่ตรงนั้น และน่าแปลกที่ผมไม่เคยบินมาก่อน ไม่เคยแม้แต่จะกระโดดลงจากที่สูงขนาดนี้ แต่ผมกลับไม่มีความกลัวอยู่เลย ผมรู้ว่าเขาอยู่ตรงนั้น จะรับผมเข้าสู่อ้อมกอดที่ปลอดภัย ผมไม่ได้หลับตา แต่จ้องตรงไปที่เขา ทิ้งตัวดิ่งลงไปในอากาศ ปีกบนหลังผมขยับไปมา และเริ่มสยายออกอัตโนมัติและขยับขึ้นลง ผมเกือบลงไปถึงตัวจิ้งจอกสีเงินนั่น แต่ผมลอยอยู่กลางอากาศเสียก่อน ผมเบิกตาโต ก่อนจะหัวเราะออกมา

 

            .. นี่คือความรู้สึกของการบินงั้นเหรอ มันทำให้ผมปลอดโปร่งอย่างไม่เคยนึกคิด ผมบินขึ้นไปในอากาศ มองเห็นป่าและต้นไม้เป็นแนวยาวออกไป ผมบินอยู่ไม่นานนัก ก็หาทางบินลงไปหาเรียวเมย์ที่รออยู่ได้ เขาแปลงร่างเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งจิ้งจอก ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าเอวผมไป

 

            เหมือนเทวดาจริงๆเขาพึมพำ จดจ้องผมไม่วางตา นั่นทำให้ผมเขินมาก

 

            เทวดาที่ไหนมีขาเป็นแพะด้วยผมพูดติดตลก เรียวเมย์ยิ้มบาง รอยยิ้มที่ผมไม่เคยเห็น ไม่ใช่ยิ้มหวานอย่างประจบ ไม่ใช่ยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่ผมไม่เข้าใจว่ามันหมายถึงอะไร แต่เพียงแค่เห็นใจก็สั่นไหว ผมหยุดนิ่ง มือจับอยู่ตรงบ่าเขา ครึ่งตัวที่เหลือของเราจุ่มลงในน้ำ หน้าเราเลื่อนเข้าใกล้กัน

 

            เทวดาของพี่ไงเขากระซิบ ก่อนจะทันรู้ตัว ริมฝีปากที่พูดคำนั้นก็เข้าครอบครองริมฝีปากของผม ผมเผลอจูบตอบไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเมื่อลิ้นอุ่นแทรกเข้ามาหยอกล้อและชักนำ ผมดันเคลิ้มตามไปกับเขา จนกระทั่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่กันสองคน ผมดิ้นจนเขายอมผละออก ผมหันควับไป มิซากิก็หันหน้าหนี แก้มแดงแจ๋อย่างเห็นได้ชัด ส่วนมิ้นทำไม่รู้ไม่ชี้ทั้งๆที่หน้าแดงหูแดงเหมือนกัน

 

            ใครอนุญาตให้จูบเนี่ยผมโวยวาย แต่เสียงแผ่วเบาเหลือเกิน

 

            ก็ไม่ได้ขัดขืนนี่ครับ โอ้ย ขอโทษ ก็เราน่าจูบเองนี่นาเขาร้องเมื่อผมหยิกไหล่เขาเต็มแรง บรรยากาศเหมือนคู่รักข้าวใหม่ปลามันจนผมทำตัวไม่ถูก

 

            อยากจูบเองแล้วมาโทษคนอื่นผมเถียงกลับ แล้วก็แทบกัดลิ้นตาย เมื่อหันมาเจอสายตาเขา สายตาที่เหมือนจะยอมรับคำพูดของผมโดยไม่คิดจะโต้แย้งใดๆ สายตาที่ทำเอาผมแพ้ราบคาบ

 

            พี่อยากจูบเราตลอดเวลานั่นแหละ ถ้าเราจะอนุญาต พี่จะไม่ปล่อยให้ได้หายใจเลยเขาพูดน้ำเสียงจริงจัง ไม่ใช่เชิงหยอกล้ออย่างเคย แต่นั่นทำให้ผมเขินแทบบ้า หนักกว่าตอนที่เขาทำท่าทางทีเล่นทีจริงเสียอีก ผมแก้มร้อนจนต้อง ผลักเขาออกแล้วจุ่มตัวเองลงในน้ำ โผล่ออกมาแต่ตา เรียวเมย์ยังคงยิ้มไม่เลิก ยิ้มน้อยๆกับแววตาอ่อนโยนที่มีผลต่อหัวใจที่เต้นแรงของผม

 

            บ้าจริง ผมจะแพ้ทางเขาเกินไปแล้วนะ ผมจะชนะเขาได้ยังไงเนี่ย

 

            มา ไปกินข้าวกลางวันกันเถอะ แช่น้ำมากเดี๋ยวป่วยนะครับเขาเอื้อมมือมาอุ้มผมขึ้นจากน้ำ ท่าอุ้มเจ้าหญิงที่ทำเอาผมดิ้นยกใหญ่

 

            เดินเองได้น่า !

 

            แต่พี่อยากอุ้มนี่นา เทวดาน้อยของพี่เขาพูดหน้าตายแล้วก็ยิ้มหวาน

 

            อย่าเรียกอย่างนั้นนะ !ผมแหว จะทำให้ผมเขินไปถึงไหน เขารู้ตลอดนั่นแหละว่าอะไรที่ทำให้ผมเขินเขาจนทำอะไรไม่ถูก เขารู้ไปหมด ผมล่ะเกลียดจริงๆ

 

            ผมถูกอุ้มไปจนถึงที่พัก บรรดากัปปะน้อยใหญ่ต่างมองผมกับเรียวเมย์แล้วหัวเราะคิกคัก ผมเลยผลักเขาไปไกลๆ แล้วนั่งกินข้าวกับมิ้นแทน แต่ดูเหมือนมิ้นเองก็จะแอบล้อผมทางสายตาเหมือนกัน เรียวเมย์ไม่ได้เข้ามาเกาะแกะ แต่ยอมกินข้าวอยู่ห่างๆ แม้ว่าตาคู่นั้นจะจดจ้องผมอยู่ตลอดก็ตาม

 

            มิ้นผมเรียกเจ้าแมวเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้

 

            อะไรเหรอเขายิ้มอย่างอารมณ์ดี

 

            ยังรักไคริอยู่เหรอผมพูดเสียงเบา รอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าเหมียวหายไปในฉับพลัน เขาทำสีหน้าประหลาด แต่แล้วก็ยิ้มออกมาใหม่

 

            แน่นอนสิ แต่ว่าไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่เป็นอะไรจริงๆ มิ้นเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไร มันยังเจ็บอยู่บ้างเวลาอยู่กับพวกเขา เวลาเห็นไคริมีคนที่คอยดูแลแทนมิ้น แต่ว่าก็เริ่มจะชินแล้ว คิดว่าชินแล้วหน่ะ ความรักของคนเรามันไม่ได้เปลี่ยนได้ง่ายๆนี่มิ้นจ้องตาผม และผมรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้ฝืนอะไร แต่เลือกที่ยอมรับความจริงอย่างเข้มแข็ง ผมอยากเป็นได้อย่างเขาจัง กลับกันเลย ผมหวาดกลัวที่จะเชื่อใจเรียวเมย์อีกครั้ง ในเรื่องของความรักหน่ะ .. ผมกลัวว่าเขาจะหลอกผมอีกครั้ง ผมเองก็อยากจะเป็นได้อย่างมิ้น รักเขาอย่างเต็มหัวใจ แม้ว่ามันจะเจ็บ

 

            ดีจังนะผมพูดไปตามที่คิด

 

            หึหึ นาโอะจังยังดีเสียกว่า ใจตรงกันทั้งคู่ ยังไงก็ค่อยๆคิดแล้วกัน เรื่องแบบนี้ไม่ต้องรีบ ปล่อยให้เจ้าจิ้งจอกอกแตกตายเพราะนาโอะจังไม่ยอมบอกรักสักทีก็ดีนะมิ้นขยับตัวมากระซิบใส่หูผม ผมเลยหลุดหัวเราะออกมาได้

 

            คุยอะไรกันหือเรียวเมย์โผล่พรวดเข้ามาเหมือนรู้ว่ากำลังโดนนินทา

 

            ยุ่งอะไรด้วย ไม่ใช่เรื่องของนายมิ้นตอกกลับ เรียวเมย์ยักไหล่ไม่สนใจ ก่อนจะมานัวเนียกับผม พอเห็นผมใจอ่อนหน่อยก็มาคลอเคลียแบบเนียนๆเลย มือเขาลูบๆอยู่ระหว่างเอวกับสะโพกผม ส่วนจมูกทำเสียงฟุดฟิดอยู่แถวๆหู ผมรู้นะว่าเขาชอบดมกลิ่นของผมเอามากๆ ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าหอมตรงไหน

 

            ใครให้แตะ เอามือออกเลยผมส่งเสียงขู่

 

            พี่อยากกอดนี่นา ที่รัก อย่าทำตาดุสิ มันน่ารักหน่ะรู้ไหมเขาทำหูลู่ แต่ปากยังไม่วายหยอดผม ไม่อยากยอมรับเลยว่าเขินหน่อยๆ แต่ผมก็ยังพยายามปั้นหน้าดุต่อไป ถึงมันจะไม่มีประโยชน์เพราะเขายิ้มเผล่หลังจากอ่านความคิดผม

 

            นาโอะจังก็น่ารักไปหมดทุกอย่างนั่นแหละมิ้นพึมพำ

 

            แหงล่ะสิ ขอกำลังใจหน่อย เดี๋ยวพี่ไปล้างจานเขายืดอกรับ แล้วชะโงกหน้ามาหอมแก้มผม กดจมูกและปากลงมาจนตัวผมเซไปอีกทาง ก่อนจะหัวเราะหึๆอย่างเบิกบานใจ แล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

 

            เดี๋ยวเถอะ ! ชักจะได้ใจใหญ่แล้วนะ ถึงผมจะคิดอย่างนั้น แต่มุมปากทั้งสองข้างก็ดันยกขึ้นมาเองโดยไม่อาจควบคุม ไอ้จิ้งจอกบ้า ทำผมรวนหมดแล้ว

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく


แน๊ะ ... เขินก็บอกเขิน เรียวเมย์จะกล้าเป็นคุณพ่อบ้านกลัวเมียแล้ว 5555


lock_kim >> เอาคุณยักษ์ไปเก็บ 5555 โผล่มาแต่น้องแมวเต็มๆนะบทนี้
NamKudos , อีกาสีขาว Tudy >> นาโอะจังยังลืมภาพน้องแมวกับตาจิ้งจอกหื่นไม่ได้เนี่ยสิ แต่ด้วยความทุ่มเทของน้องแมว นาโอะจังอาจจะเลิกหึงได้ในเร็ววัน

โหล่วโล้ , Tanee Lov >> แถมยังบินได้ด้วย มาทีหลังเท่กว่าค่ะ 555

Yokai >> ไม่มีคนมากระตุุ้นให้หึงก็ไม่เป็นอะไรนะคะ ฮา
=_=!!!KwAnZ@ >> มาเรื่อยๆเลยย > < ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1649 yellowxxpeach (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 10:55
    น่าร้ากกกก
    #1,649
    0
  2. #1589 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 17:20
    แย่แล้ว น้องเขินจนบิดหมดแล้ว 555555
    #1,589
    0
  3. #1498 Nantashi (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:46
    ข้าวใหม่ปลามันจริงๆ อีกอย่าง... มิซากิยังเด็กอยู่นะะ
    #1,498
    0
  4. #1404 itzmeboombim (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 21:22
    มีความหยอด มีความเนียน จะให้เขินตายงี้
    #1,404
    0
  5. #1261 InLove (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 14:49
    โอ๊ยยยหวานไปอี้กก หวานกันแบบนี้ไปเรื่อยๆนะ อย่ามีมาม่าเลย
    #1,261
    0
  6. #1174 baekbow (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 18:34
    น่ารักจริงๆเลย ว่าแต่พลังปีศาจนั่น ถ้าไม่มีอะไรมาทำให้โกรธก็คงไม่ได้ใช้หรอก 
    #1,174
    0
  7. #1042 Bennie_ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 13:04
    ความมุ้งมิ้งนี้ สงสารกัปปะน้อยอ่ะ ต้องหันหน้าหนีฉากสวีตแบบนี้ตั้งแต่ภาคแรกละ เดี๋ยวเด็กก็ใจแตกหรอก 5555
    #1,042
    0
  8. #916 fe&font (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:21
    พออยู่ท่ามกลางคนมีคู่ มันเจ็บบ
    #916
    0
  9. #631 zozine (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 21:28
    มุ้งมิ้งน่ารักจริงๆ สงสารเจ้าแมวจริงๆต้องมาเห็นคนอื่นหวานให้ดู
    #631
    0
  10. #359 Alleytama (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 21:26
    สงสารแมวน้อยยย ฮือ ให้คู่กับคุณยักษ์เร็วๆนะ คุณยักษ์ต้องรักน้องมากๆด้วย ส่วนอิตาเรียวเมก็ขยันหยอดจังค่ะ ทำคะแนนน่าดู ฮ่าๆๆ
    #359
    0
  11. #297 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 21:24
    โอ้ยย. ขนอ่อยมาทั้งไรค่ะ พลังนาโอะจังก็แอบเท่เบาๆ
    #297
    0
  12. #288 Tudy (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 13:26
    โหยยย เทวดาน้อยของพี่เรียวเมย์ -///- เขินแรงมาก
    #288
    0
  13. #276 lock_kim (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 00:58
    เมื่อไหร่นาโอะจังจะเลิกกลัวโดนหลอกซักทีน้า มาขนาดนี้แล้ว -3- /น้องแมวเปิดอกพูดเรื่องไคริจังทีไร น้ำตาพาลจะไหลทุกที มันตรงกับเรามาก T T
    #276
    0
  14. #266 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 16:35
    ดูมุ้งมิ้งงะ น่ารักๆๆๆๆ. รออยู่น๊าาา
    #266
    0
  15. #255 Yokai (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 07:41
    โอยยยยย ตอนนี้หวานน้ำตาลหยด มดกัดหมดเลยยยย 555 555 นาโอะจังตอนขี้หึงน่ารักกกก แต่อย่าหึงมากสิ ไม่มีอะไรสักหน่อย น้องแมวอ่ะของพี่ยักษ์เค้า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะนาโอะจัง // เรียวเมย์เตรียมไปเข้าสมาคมกลัวเมียกับสมาคมพ่อบ้านใจกล้าได้แล้วนะ 555555555
    #255
    0
  16. #254 อีกาสีขาว (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 07:23
    สวีทกันไม่เกรง คนอ่านเลย รู้ไหมจิกหมอนจนเกือบขาดแล้วจ้า-///-
    #254
    0
  17. #253 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 07:11
    นาโอะเพิ่มพลังให้เรียวเมย์หน่อยเร็ว หมดพลังรักษาหนูไปเนอะแล้ว
    #253
    0
  18. #252 zaha (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 06:05
    รักกัน รักกัน
    #252
    0
  19. #251 Tanee Lov (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 05:36
    เขินแง่ะ หวานกันซะเกรงใจกันบ้างง สงสารเหมียวว พี่ยักษ์อยู่ไหนนนน
    #251
    0
  20. #250 so hunter (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 02:29
    โอ๊ยยยยยย เขินนะเฮ้ย!
    บทจะหวานก็หวานซะ
    พี่ยักเรายังไม่ออกโรงนะค่ะ
    เกรงใจน้องแมวผู้ไร้คู่บ้าง
    #250
    0