[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 42 : ภาค 2 ตอนที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    8 ต.ค. 58








14

 

 

ผมฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พบเจ้าแมวดำที่นั่งอยู่ตรงหน้า ผมรีบลุกพรวดขึ้นมา แม้ว่าจะวิงเวียนศีรษะหนักกว่าเดิม เขาต้องมาช่วยผมนั่งดีๆ

 

            “นาโอยูกิล่ะผมรีบถามอย่างร้อนรน

 

            “…ยังไม่ฟื้น ทุกคนช่วยกันรักษาอยู่ นายสลบไปสองสามชั่วโมง แต่ว่าคัตสึโทชิมาช่วยถ่ายพลังให้นายแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับเขา ทำไมเขาอยู่ในสภาพนั้น เพราะนายสลบไป จึงไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเป็นอย่างนั้นเพราะอะไรเจ้าแมวขมวดคิ้ว หน้าตาจริงจัง ผมเลยต้องบอกเขาไปว่าผมพาเขาไปทำพิธีเพื่อดึงร่างจริงออกมาแล้ว ผมพูดจบไม่นานก็ได้ยินเสียงคนวิ่งมาที่ห้อง แล้วเปิดประตูออก ไคริยืนหน้าตาตื่นอยู่ตรงนั้น พุ่งเข้ามาหาผม

 

            “เขาจะกลายเป็นอะไร ! นายทำอะไร !เขากระชากเสื้อผม เห็นตัวนิดเดียวแต่เรี่ยวแรงเยอะจนผมตกใจ 

 

            “เขาเป็นลูกครึ่งมนุษย์กับเทพ เหมือนอย่างที่เราเคยคุยกับริวทาโร่

 

            “ตอนนี้ขาเขามันเปลี่ยนไปแล้ว มันเป็นขาของแพะ !! ทั้งสองข้างเลย หางเขาก็โผล่ออกมาด้วย หางเขาอ่ะ ! ตอนนี้เขาเป็นอะไรก็ไม่รู้แล้ว ถ้าเขาฟื้นมาคงจะตกใจมาก นายทำอะไรผิดพลาดรึเปล่า เขาไม่น่าจะเป็นอย่างนี้ไคริโวยวาย

 

            “ใจเย็นก่อน ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ฉันไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน มันเป็นไปได้ยากที่คนคนหนึ่งจะเป็นได้ทั้งเชื้อของเทพและปีศาจ แต่เบื้องต้นเขายังเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง แค่นั้นก็แปลกพอแล้ว ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมร่างจริงของเขามันเป็นอย่างนั้น ฉันเองก็กังวลและเป็นห่วงเขาไม่แพ้นายหรอกไคริ !ผมพูดออกไปอย่างหงุดหงิด พวกเราพากันเงียบไปครู่ใหญ่

 

            “มิ้นเคยได้ยิน..เรื่องนี้”                                   

 

            “อะไรนะ!ทั้งผมและไคริหันไปมองเจ้าแมวดำ ที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าเขาจะรู้เรื่องพวกนี้ นั่นทำให้ผมไม่เคยเข้ามาบอกเรื่องของนาโอยูกิกับเขา

 

            “แม่ของมิ้นเป็นโคอิเคะพันธุ์แท้ เราดำรงชีวิตด้วยอายุขัยของมนุษย์ที่กินเข้าไป แม่อยู่มานานมากแล้ว และถ้าแม่ไม่เลิกกินมนุษย์ทุกวันนี้แม่คงไม่ตาย .. แม่เล่าโน่นเล่านี่ให้มิ้นฟังตั้งแต่เล็กจนโต รวมทั้งเรื่องลูกครึ่งมนุษย์กับปีศาจนี่ด้วย ไม่ใช่ว่ามันไม่เคยมีมาก่อน แต่พวกเขาไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้ต่างหากมิ้นจ้องตากับผม ใจผมแทบหยุดเต้น ไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้?

 

            “หมายความว่าเขาจะตายงั้นเหรอ?” ไคริพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นๆ

 

            “ไม่ มิ้นไม่รู้ ที่แม่เล่ามันค่อนข้างจะแตกต่างจากนาโอะจัง คนนั้นไม่ได้มีพลังรุนแรงเหมือนที่นาโอะจังมี เขาอ่อนแอและเสียชีวิตตั้งแต่แรกเกิด เพราะพลังสองขั้วตีกันมั่ว และทำลายร่างทารกทั้งที่เขาเริ่มหายใจด้วยตัวเอง คนที่อยู่รอดนั้นมีพลังด้านปีศาจที่มากกว่า มีจิตใจชั่วช้า และลบล้างเอาพลังเทพจนหายไปหมด นาโอะจังไม่ใช่คนแบบนั้น และที่เขาเติบโตมาได้โดยไม่มีพลังอะไรเล็ดรอดออกมา มันต้องมีเหตุผล แต่แม่ไม่อยู่ให้ถามแล้ว มิ้นเองก็ไม่รู้มากไปกว่านี้หรอกเขาพูดเสียงแผ่ว ไคริเองก็เข้าไปกอดมิ้น เขาถูกเลี้ยงมาด้วยแม่คนเดียวกันนี่นะ

 

            “เขายังมีโอกาสรอด ถ้าเขาใช้พลังของตัวเองเป็น เหมือนอย่างที่ไคริเคยผ่านมา แต่มันอาจจะหนักและอันตรายกว่ามาก เพราะพลังของเขาขึ้นอยู่กับความรู้สึก เมื่อไหร่เขาที่หวาดกลัวหรือตกใจ พลังทั้งสองด้านจะออกมาโดยไม่รู้ตัวเสียงอีกเสียงหนึ่งดังแทรก พ่อของฮิโรโตะโผล่เข้ามา ท่าทางเหนื่อยๆ

 

            “นาโอยูกิเป็นยังไงบ้างครับผมรีบถามออกไป เขาออกมาจากห้องนั่นได้ แสดงว่ามีหวัง ลูกไก่น้อยของผมคงจะปลอดภัยแล้ว

 

            “แปลก เขาไม่เหมือนไคริ แทนที่พอกลับร่างเต็มอวัยวะภายในจะแข็งแกร่งตามแบบของปีศาจ ด้านในของเขาเหมือนมนุษย์ นั่นทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส เราได้แต่พยุงอาการของเขา รักษาอวัยวะสำคัญๆได้แล้ว เหลืออีกหลายส่วนที่ยังต้องรักษา แต่ตอนนี้ฉันล้าเต็มที นายไหวไหม กลับเข้าไปช่วยเขาซะสิ เรื่องอื่นไว้ค่อยคิด ตอนนี้ต้องให้เขาหายดี หรือว่าดีกว่านี้ก่อน เราวางใจกับอะไรไม่ได้เลย

 

            สิ้นคำพูดของเขา ผมพุ่งตัวออกไป เจ้าแมวดำรีบนำทางผมไปที่ห้องที่พวกเขากำลังรักษา ในห้องเต็มไปด้วยกัปปะ เทนกุ และคัตสึโทชิ ผมเข้าไปใกล้ร่างบางที่นอนอยู่บนฟูก ไม่มีเลือดไหลออกมา ผมจึงค่อยโล่งใจ แต่การหายใจของเขาติดขัดและแผ่วเบาเหมือนเดิม มันเหมือนเขาพร้อมจะหยุดหายใจได้ในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ผมร่ายมนตร์และตรวจดูอวัยวะของเขา ผมไม่ได้เห็นภาพอะไรหรอกนะ แต่จะรู้สึกได้ว่ามันทำงานปกติ หรือว่าบอบช้ำแค่ไหน เขาดีขึ้นกว่าตอนที่ผมพามา แต่ก็ยังไม่ดีเท่าที่ควร ทั้งๆที่ผมหลับไปตั้งสองสามชั่วโมงเนี่ยนะ ผมสูดหายใจเขา ในหัวนึกถึงมนตร์ทุกบทที่เรียนและรู้มา อะไรก็ตามที่สามารถช่วยเขาได้ ผมใช้ทั้งหมด ผมไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ จนผมเริ่มจะเหนื่อยล้า

 

            “เรียวเมย์ พักกินข้าวก่อน อาการทรงตัวแล้ว เดี๋ยวให้เด็กๆดูต่อ เดี๋ยวนายจะแย่ไปอีกคนคัตสึโทชิเข้ามาสะกิดผม ผมเองก็ต้องยอมแพ้ แล้วถอยออกมา ให้คนอื่นเข้าไปดูแลเขาต่อ

 

            ผมตกใจที่พอออกมาจากห้องพบว่าฟ้ามืดแล้ว และมันก็ดึกมาก ผมใช้เวลาเกือบทั้งวันเพื่อพยุงอาการของเขา และลืมกินข้าวอีกตามเคย ถ้าลูกไก่ของผมรู้เข้า เขาต้องบ่นผมอีกแน่ๆ คิดแล้วก็ยิ้มกับตัวเองคนเดียว อยากให้เขาลุกขึ้นมาบ่นผมตอนนี้เลย จะบ่นเท่าไหร่ก็ได้ผมอยากฟัง

 

            “นายจริงจังมากเลยนะ ..กับนาโอยูกิ

 

            “อืม ฉันรักเขา ไม่รู้เพราะอะไร แต่ว่าฉันรักเขาเข้าให้แล้ว และเราก็ยังไม่ทันได้มีเวลาดีๆต่อกันเลย ฉันไม่อยากให้เขาจากไปทั้งๆอย่างนี้ผมตอบออกไปตามตรง ไม่ใช่ทุกครั้งที่ผมจะพูดในสิ่งที่คิด แต่ตอนนี้ผมอยากบอกทุกคน อยากให้

โลกรู้ว่าคนอย่างผมก็รักใครเป็น และผมรักนาโอยูกิ  

 

            “หึหึ ความรักทำให้คนเปลี่ยนไปได้สินะ นายไม่เคยแยแสกับอะไรหรือใครอยู่แล้ว แต่นี่นายทุ่มเทจนลืมคิดถึงตัวเองเสียด้วยซ้ำ

 

            “นั่นสินะผมพูดได้เพียงเท่านี้ เพราะผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าอะไรทำให้ผมกลัวการสูญเสียเขามากเหลือเกิน ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมกะจะแค่หลอกเขา เห็นเขาเป็นเหยื่อคนหนึ่งเท่านั้น อาจเป็นเพราะความผูกพันที่แปลกประหลาด อาจเป็นเพราะเขาไม่เหมือนกับใครที่ผมเคยเห็น อาจเพราะรอยยิ้มของเขางดงามมากกว่าใครๆที่ผมเคยเห็นมาตลอดร้อยกว่าปี รอยยิ้มแสนธรรมชาติที่สั่นคลอนผม และอาจเป็นเพราะผมได้ยินความในใจของเขามาตลอดสองสามปีที่ผ่านมา ในใจดวงน้อยที่มีเพียงแค่ผมคนเดียวในนั้น

 

            ทุกคนยังคงให้ความช่วยเหลือนาโอยูกิเป็นอย่างดี จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ร่างกายเขาจึงทำงานได้สมบูรณ์ เหลือเพียงรอให้เขาฟื้น

 

            “เข้าไปแจ้งข่าวที่โรงเรียนให้แล้วว่าพี่ป่วยหนัก ต้องรักษาตัวสักเดือนสองเดือน ให้เวลาเผื่อๆไว้หน่ะ คิดว่าพี่ยังต้องควบคุมพลังอีกนานเลยไคริเข้ามาพูดกับผมที่เช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขาอยู่ นาโอยูกินอนนิ่งๆอย่างนี้ พาลเอาผมใจหาย เขา ปีก หาง และขาของเขายังอยู่ในร่างของปีศาจกึ่งเทพ แต่มันไม่ได้ทำให้เขาดูน่ากลัว นาโอะจังก็ยังคงเป็นนาโอะจัง

 

            “อืมผมตอบรับไคริแค่นั้น เขาก้มลงมาหอมแก้มพี่ชาย ก่อนจะออกไป

 

            ไคริค่อนข้างเปิดใจให้ผมได้ดูแลพี่เขาแล้ว ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้แทบจะฆ่าผมได้เลย เพราะผมไปทำพี่เขาเสียใจ มันก็สมควรอยู่หรอก แต่คงเห็นผมเครียดหนักจริงๆ เลยยอมให้ผมเป็นคนเดียวที่ดูแลเขาที่นี่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ผมใช้พลังไปหนักมาก และถูกสั่งห้ามไม่ให้ใช้พลังอะไรอีกแล้ว ร่างกายผมก็ไม่อาจรับไหว เพราะผมไม่ได้กินอาหารที่สมควรเลย ผมเลยต้องดูแลเขาเพียงแค่นี้

 

            “นาโอะจัง ตื่นเถอะคนดี พี่รออยู่นะ คราวนี้จะใช้พี่ทำอะไรก็ได้ พี่ยอมหมดเลยผมกระซิบ หอมแก้มใสเบาๆ

 

            “ไม่ตื่น พี่จูบนะผมเย้าแหย่ ถึงแม้ในใจจะเศร้าที่เห็นเขานิ่งสนิท มีเพียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ให้ความหวังเล็กน้อยกับผม ผมค่อยๆประทับริมฝีปากลงไป ปากเขาเย็นเชียบแต่ยังคงนุ่มนิ่ม ผมจูบเขาอย่างอ่อนโยน

 

            “อือเขาส่งเสียงเล็กน้อยเมื่อผมจูบไม่เลิก ผมรีบผละออกมา เห็นเขาเริ่มกระพริบตา ผมทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นิ่งค้างแล้วมองเขาด้วยใจระส่ำ

 

            “แค่กเขาไอเล็กน้อย แล้วมองหน้าผม ตาสีส้มเหมือนปีศาจที่ข้างหนึ่ง และตาสีน้ำตาลปกติอีกข้างหนึ่งจดจ้องมาที่ผม ทั้งๆที่ความประหลาดนี่อยู่บนหน้าเขา แต่ผมกลับเห็นว่ามันมีเสน่ห์แปลกประหลาด มีอะไรที่ดึงดูดมากกว่าเดิมเสียอีก นาโอยูกิขมวดคิ้วแล้วเริ่มขยับตัว เขาพึมพำอะไรเบาๆ ผมก็รีบออกไปด้านนอก ร้องให้ใครสักคนเอาน้ำมาให้เขา ส่วนตัวผมรีบเข้ามากอดเขา ดีใจเหลือเกินที่เห็นเขาฟื้นขึ้นมาในที่สุด แต่แล้วผมก็รู้สึกได้ว่าเขาตัวสั่น

 

            “ขาผม..นาโอยูกิจ้องไปที่ขาตัวเอง ไม่นะ เขากำลังตกใจใช่ไหม

 

            “หืม ร่างเต็มไงนาโอะจัง เท่ไปเลยนะ ไม่ชอบเหรอผมต้องรีบพูดด้วยน้ำเสียงสงบ แม้ในใจจะกลัวเขาระเบิดพลังอะไรออกมาอีก ผมรีบจับแก้มเขาไว้ ลูบไปมาอย่างอ่อนโยน และมันได้ผล เขาสงบลง

 

            “ผมอยากเห็นตัวเองชัดๆ

 

            “ได้สิ เดี๋ยวพี่พาไปเข้าห้องน้ำ แต่ว่ากินอะไรก่อนนะ เรานอนไปนานมากเลย พี่เป็นห่วงแทบแย่รู้ไหมผมรีบดึงความสนใจ ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกยังไงกับการเห็นร่างตัวเองในตอนนี้ ยังดีที่หน้าของเขาเป็นมนุษย์ปกติ และยังน่ารักดังเดิม แต่เอ่อ ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่า สรีระของเขาไม่ว่าจะเป็นอกและเอวดูจะยั่วยวนกว่าเดิม ไหนจะตาสีส้มๆนั่นที่เหมือนจะล่อลวงผมเข้าไปทำมิดีมิร้ายกับเขา คงเป็นเพราะฤทธิ์ของร่างฝั่งปีศาจ มันต้องยั่วยวนเป็นปกติ  แต่ผมหน่ะไม่ได้อดทนได้เป็นปกติหรอกนะ และผมก็หิวมากๆด้วย

 

            รอไม่นานทั้งไคริ ฮิโรโตะ เจ้าแมว พ่อของฮิโรโตะ ทุกคนที่ช่วยกันรักษาแห่กันเข้ามา แล้วก็ยิ้มอย่างโล่งใจ ทุกคนพานาโอยูกิไปกินข้าว และเล่าว่าการรักษาเขามันหนักหนาเอาการ

 

            “ขอบคุณที่ช่วยผมนะครับเขาก็โค้งขอบคุณทุกคนแบบสุดตัว

 

            “ยังไงเราก็ต้องใจเย็น พลังมันจะรั่วไหลถ้าเราตกใจ หรือว่าจิตใจไม่สงบ แล้วเราจะเจ็บตัวอีก ค่อยเป็นค่อยไปนะพ่อของฮิโรโตะพูดกับลูกไก่ของผมอย่างใจดี ผมเพิ่งเคยเห็นว่าเขาใจดีก็ตอนนี้แหละ

 

            “ผมไปห้องน้ำตอนนี้เลยได้ไหมเขาหันมาหาผม เสียงเหมือนจะอ้อน

 

            ถึงผมจะกังวล แต่ก็ต้องพาเขาไปห้องน้ำ ดูเขายังไม่ค่อยถนัดกับเท้าที่เปลี่ยนไป ผมเลยต้องพยุงเขา ทุกคนคอยดูกันอยู่ห่างๆ เขาเข้าไปในห้องน้ำ ผมไม่ยอมให้เขาเข้าไปคนเดียว แต่แทรกตัวเข้าไปด้วย เขาจ้องตรงไปในกระจก สีหน้าเรียบสนิท และถึงแม้ผมจะอ่านใจเขาอยู่ ก็ไม่ได้ยินอะไรเลย ดูเหมือนเขาช็อคจนหัวสมองว่างเปล่าไปแล้ว เขายกมือขึ้นจับที่ตาของตัวเอง แล้วก็เขา จากนั้นเริ่มสำรวจปีกและขา มือเขาสั่นน้อยๆ ผมเริ่มได้ยินความคิดของเขาแล้ว

 

            ‘เหมือนตัวประหลาด.. ทำยังไงดี ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้นะ

 

            “อย่าคิดอย่างนั้น ไม่เห็นจะดูแย่ตรงไหนเลยนาโอะจังผมรีบพูด เมื่อเห็นประกายไฟแวบๆจากเขาและมือของเขา เขากำลังหวั่นไหวและหวาดกลัว ผมรีบเอาตัวเขามากอด ดึงเขาออกห่างจากกระจก

 

            “โกหก ผมมีขาเป็นแพะไปแล้ว! ผมจะทำยังไง ผมออกไปไหนไม่ได้แล้ว ผมกลายเป็นสัตว์ประหลาดเขาตัวสั่น เหมือนเริ่มจะมีกระแสไฟสีขาวๆแล่นเปรี๊ยะมาโดนตัวผมด้วย ผมลูบหัวเขา พยายามอ่อนโยนให้ได้มากที่สุด เขาสงบลงเล็ก

น้อย แต่ความกังวลในหัวของเขามันยังแล่นไปมาไม่หยุด

 

            “เดี๋ยวก็แปลงร่างกลับเป็นปกติได้ เหมือนไคริไง

 

            “จริงเหรอเขาพูดเสียงเบา หน้าตาเหมือนเด็กน้อยกำลังหลงทาง เขาถึงขนาดกอดผมไว้โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ เขาต้องการที่พึ่ง และนี่เป็นโอกาสของผม ที่จะทำให้เขาเปิดใจให้กับผมอีกครั้ง

 

            “จริงสิ พี่อยู่นี่ไม่ต้องกลัว พี่จะช่วยเราเอง

 

            “ผมไม่น่ากลัวเหรอเขาพูด ท่าทางไม่มั่นใจในตัวเอง แหม จะเอาอะไรมาน่ากลัว ถึงรูปลักษณ์เขาจะเปลี่ยนไป แต่ขนาดตัวเขาไม่ได้เปลี่ยนตาม ตัวเล็กแค่นี้ ผมว่ามันดูเป็นอย่างอื่นมากกว่าน่ากลัว .. อืม ดูเซ็กซี่หน่ะ เหมือนปีศาจน้อยที่มายั่วยวนผม หรือผมหื่นไปเองก็เลยเห็นว่าเขายั่วผมตลอดเวลา อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ทำอะไร นอกจากเกาะอยู่ตรงอกผม แล้วทำหน้าตากังวลที่ดูน่ารักมากผิดปกติ พอหางเขากระดิกไปมาด้านหลัง มันทำให้ผมอยากอุ้มเขาขึ้น แล้วพาไปกินเสีย

 

            “จะเป็นอะไรก็น่ารักทั้งนั้นแหละผมตอบแล้วแอบหอมแก้มเขา เป็นข้อดีเมื่อเขากำลังเอ๋อๆเลยไม่ได้โวยวายผมที่ลวนลามแก้มนิ่มๆนั่น

 

            “เรียวเมย์ ! นานเกินไปแล้วเสียงทุบประตูดังขึ้น เสียงของไคริผู้หวงพี่ชายนั่นแหละ ผมเลยต้องพานาโอยูกิออกไปด้านนอกอย่างช่วยไม่ได้

 

            “พี่โอเคใช่ไหมไคริมองพี่ชายอย่างเป็นห่วง

 

            “ก็ .. โอเคมั้ง ไม่รู้สิ

 

            “เดี๋ยวจะพาเขาไปฝึกควบคุมพลังที่มีก่อน แต่คงต้องออกห่างจากตัวเมือง เพราะมันค่อนข้างอันตราย และฉันไม่รู้ว่าพลังเขามันไปได้ไกลแค่ไหน แต่ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลเขาเป็นอย่างดีผมจับไหล่ของนาโอยูกิไว้ แล้วหันไปพูดกับไคริ เจ้านั่นจ้องหน้าผมไม่นานแล้วก็ถอนหายใจ

 

            “ผมคงตามไปดูพี่ไม่ได้นะ ติดงาน

 

            “ไม่เป็นไร เดี๋ยวมิ้นตามไปดูให้เองเจ้าแมวดำอาสาขึ้นมาทันที ผมว่ามันก็ดีที่มีคนมาด้วย ผมไม่แน่ใจว่าคนเดียวจะไหว แต่เจ้าแมวเปี๊ยกนี่ผมก็ไม่แน่ใจว่าไหวเหมือนกัน ตัวกระจิ๊ด เล็กกว่าลูกไก่น้อยของผมอีก

 

            “ผมจะตามไปด้วยเสียงเล็กๆดังขึ้น ผมมองไปตามเสียง เจอกัปปะตัวน้อย มองหน้าพวกเราอยู่

 

            “มิซากิ?” เจ้ากาทำหน้างงๆ เมื่อพบว่ากัปปะน้อยจะตามผมไป

 

            “ตอนรักษา พลังเขารั่วไหลออกมาบ้าง เขาใช้ไฟใช่ไหมล่ะครับ ผมเป็นน้ำ ผมไปกับเขาหน่ะถูกแล้วเขาพยักหน้าอย่างจริงจัง

 

            เมื่อตกลงกันได้ ผมจึงพาพวกเขาขึ้นรถแล้วขับออกสู่ต่างจังหวัด มิซากิเสนอให้เราไปที่บึงกัปปะเหมือนอย่างที่ไคริเคยไปหลังจากอาละวาด ผมก็เห็นด้วย ที่บึงทุกคนนิสัยดีและให้การต้อนรับนาโอยูกิที่เกาะติดผมหนึบ เขากังวลมากว่าจะโดนรังเกียจหรือถูกมองแปลกๆรึเปล่า แต่ทุกคนเป็นมิตรดี แม้ว่านาโอยูกิจะแปลกกว่าคนอื่นก็ตาม เมื่อได้พักผ่อนเต็มๆอีกหนึ่งวัน เช้าวันต่อมา ผม ลูกไก่น้อย เจ้าแมว และมิซากิ ก็ได้เดินทางออกห่างมาจากที่พักพอประมาณ เราอยู่ติดริมบึง

 

            “เอาล่ะ นาโอะจัง ลองเรียกไฟออกมาดูไหมผมเริ่มให้เขาใช้พลังด้านปีศาจก่อนเพราะผมถนัดมากกว่า ด้านเทพนั่นผมไม่รู้จริงๆว่าทำอะไรได้บ้าง

 

            “แล้ว .. เรียกยังไงอ่ะเขาทำหน้ามึนๆใส่ผม ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เวลา แต่ผมอยากกัดแก้มเขาจริงๆเลย ตอนนี้ผมเริ่มชินกับรูปร่างนี้ของเขาแล้ว และดูท่าว่าขาแบบนี้จะวิ่งได้เร็วกว่าปกติเสียด้วย ปีกน้อยๆของเขาขยับไปมา ถึงภาพลักษณ์จะเหมือนปีศาจ แต่ปีกนั่นทำให้เขาดูเหมือนเทวดาผู้น่ารักอยู่ดี

 

            “อืม.. เอางี้ สมมติว่าเราเห็นพี่อยู่กับผู้หญิง กำลังนัวเนียกันอยู่ผมเริ่มบิ๊วอารมณ์เขา ยังไม่ทันพูดไปมากกว่านี้ ไฟลุดพรึ่บขึ้นทั้งสองมือ รวมทั้งเขาของเขาเลยแหะ เขาดูตกใจเหมือนกัน นั่นแน่ หึงล่ะสิ ขนาดแค่พูดเฉยๆเอง

 

            “โหวมิ้นส่งเสียงอึ้งๆมา เมื่อไฟนั่นยังไม่ยอมดับ

 

            “ผมดับมันไม่เป็นเขาร้องอย่างกระวนกระวาย ไฟยิ่งลุกโหมและเริ่มกระเด็นออกมาจากมือเขา พุ่งเข้าหาตัวผม และไปโดนต้นไม้ข้างๆ

 

            “มิซากิ !ผมร้องเรียกกัปปะน้อย เพราะโดนไฟเข้าให้ที่แขน ร้อนสุดๆ

 

            “ครับๆกัปปะน้อยขานรับ แล้วรีบเรียกน้ำจากแม่น้ำมาดับไฟนั่นลงไป ใช้เวลาสักพักจึงจะยอมดับ เห็นไฟสีขาวแวปออกมาจกตัวเขาอีก อันนี้แหละที่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร พวกเราจดจ้องไปที่ไฟสีขาวจากตัวเขา มันดูเรืองๆ เหมือนเขามีออร่าเลย นั่นช่วยให้เขาดูดีกว่าเดิม หรือเป็นเพราะอิทธิพลจากแสง ? แสงนั้นออกจากตัวเขาไปโดนต้นไม้ที่ถูกเผานั้น และเปลือกต้นไม้ที่กลายเป็นสีดำ ก็กลับสภาพดังเดิม นาโอยูกิไม่ได้เห็นว่าเขาทำอะไร แต่ผม เจ้าแมว และมิซากิอึ้งค้าง

 

            “เมื่อกี้เห็นไหมผมกระซิบกับเจ้าแมว

 

            “เต็มสองตาเลย”                                                  

 

            “เรียวเมย์ !เสียงใสๆดังขึ้นขัดผมกับเจ้าแมว ผมหันกลับไป ดูเหมือนเขาไม่พอใจอะไรบางอย่าง แต่สายตาแบบนั้นผมไม่อยากเดาเลยว่า เขากำลังหึงผมกับเจ้าแมวนี่ .. อืม ก็นะ เขาเคยเห็นผมระหว่างเวลากิจกรรมเลยนี่หว่า เหมือนเจ้าแมวเองก็จะรู้ เลยถอยห่างไปยืนไกลๆจากผมแทน

 

            “หึหึ อะไรครับ ไม่พอใจอะไรพี่ หึงเหรอผมได้ทีแหย่เขา อยากทำหน้าบูดได้น่ารักน่าแกล้งทำไมกันเล่า

 

            “เปล่าสักหน่อยถึงเขาจะปฏิเสธทันควัน แต่ไฟสีส้มลุกติดเขาสองข้างแล้วนั่น ขืนผมทำให้เขาหึงจริงจัง ผมโดนเผาไม่ก็ส่งไปนรกแหง ว่าที่เมียผมนี่น่ากลัวจริงๆ ผมค่อยๆก้าวเข้าหาเขาที่ยังทำหน้าบูดๆ ผมไปเพ่งมองต้นไม้นั่น

 

            “เทพแห่งการสร้างและความตายสินะผมพึมพำ

 

            “ทำไมเหรอนาโอยูกิเริ่มสงบลง เขามองตามมือผมที่ลูบต้นไม้อยู่      

 

            “เริ่มจับจุดได้รึยังว่าจุดไฟยังไง หรือว่าแค่โกรธหรือไม่พอใจมันก็ขึ้นมาเองผมถามเขา เริ่มมองหาดอกไม้เล็กๆที่ขึ้นตามกอหญ้า

 

            “มันมาเอง.. แสงขาวๆก็ด้วย

 

            “งั้นมาลองนี่ เผาดอกไม้นี่ซะ เอามือเรามา ตั้งสมาธิไปที่มือนะครับ ให้รู้สึกว่ามันร้อนที่ฝ่ามือ ร้อนขึ้นๆจนเผาดอกไม้นี่ผมคว้ามือเขาไปแตะที่ดอกไม้ นาโอยูกิเป็นคนหัวอ่อนและเป็นคนจริงจัง พอผมสั่งอะไรเขาก็ทำ นาโอะคนเก่ากลับมาหาผมแล้ว ลูกศิษย์ที่แสนเชื่อฟัง ผมเริ่มใจชื้น ผมชอบเวลาเขายอมให้ผม แต่อันที่จริงเวลาเขาหึงผมก็ชอบนะ มันทำให้รู้ว่าเขายังรู้สึกอะไรๆกับผม

 

            “อ๊ะ ไฟติดแล้วเขาอุทานเมื่อดอกไม้นั่นติดไฟ มันเผาไหม้แปปเดียวก็กลายเป็นเถ้าธุลี ไหม้ไปทั้งกอหญ้านั่นเลย ไฟของเขาเป็นสีส้ม จะมีความร้อนน้อยกว่าสีฟ้าของไคริ นั่นนับว่าดีเพราะผมยังพอควบคุมและช่วยเหลือได้

 

            “ทีนี้ใจเย็นๆนะ นาโอะจังอยากให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไหม

 

            “อยากสิ มันเละหมดแล้วเขาขมวดคิ้ว หน้ามุ่ย

 

            “งั้นจับมันเบาๆนะ จับมันด้วยความรู้สึกว่าอยากให้เป็นเหมือนเดิม ให้รู้สึกเย็นจัดที่ฝ่ามือ ตั้งสมาธินะผมลูบหัวเขา ค่อยๆพูดให้เขาคล้อยตาม มือน้อยๆเอื้อมไปแตะเศษซากดอกไม้นั่น ผมแทบกลั้นหายใจเมื่อเห็นแสงเรืองๆสีขาวจากมือของเขา และไอเย็น กลิ่นของเขามันเปลี่ยนไปเมื่อเขาใช้พลังนี้ กลิ่นหอมเย็นที่พาลเอารู้สึกสบาย เศษซากนั่นค่อยๆฟื้นตัวกลับขึ้นมาเป็นดอกไม้และใบไม้ดังเดิม นาโอยูกิตกใจจนอ้าปากค้าง ผมเองก็ตกใจเหมือนกันเมื่อสิ่งที่คิดไว้เป็นจริง

 

            เขาทำมันพัง และทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ด้วย

 

            “ผม..เขาพูดได้เพียงเท่านั้น

 

            “นี่ไม่ธรรมดาเลย นาโอะจัง โอ้เจ้าแมวเองก็ร้องออกมาอย่างอดไม่ไหว พลังระดับนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลย แต่จู่ๆเขาก็ทรุดลงนั่งที่พื้น

 

            “เฮ้ เป็นอะไร นาโอะจัง เป็นอะไรไหมผมประคองเขาอย่างกังวล

 

            “หายใจ ไม่ค่อยออกเขาพูดเสียงเบา

 

            “ใจเย็นๆครับ เพราะคุณดึงพลังออกมาใช้ และตื่นเต้นสับสนมาก พลังมันตีกันใหญ่แล้วกัปปะน้อยที่ตรงเข้ามาจับชีพจรพูดขึ้นอย่างเป็นห่วง

 

            “นาโอยูกิ เราต้องทำใจให้สงบ อย่ากลัว ไม่มีอะไรต้องกลัว มองพี่ผมจับแก้มเขาให้มองมาที่หน้าผม ในขณะที่กัปปะน้อยพยายามช่วยให้เขากลับมาหายใจเป็นปกติ พลังของเขาแรงมาก เพราะมันเกิดตามความรู้สึกของเขา มันเป็นเรื่องที่ควบคุมอยากและจะบานปลายหากเขากลัว ผมรู้ว่าความกลัวมันแพร่กระจายได้ไวและอันตรายแค่ไหน ผมได้กลิ่นความกลัวของเขา  และโชคดีเหลือเกินที่เขาไว้ใจผม พอผมกอดเขา ปลอบเขา เขาก็กลับมาเป็นปกติ

 

            งานหนักอย่างที่ชูจิว่าจริงๆ เขาเหนือกว่าคำว่าธรรมดาไปมากโขเลย

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく


เท่สุดอะไรสุดเลย เทพแห่งการสร้างและความตายนะคะ หึหึหึ
เรียวเมย์ซ่าไม่ออกแน่ๆ เจ้าเล่ห์อย่างนี้ ก็ต้องเจอของดีแหละค่ะ
เอ้า บ่นคิดถึงพี่ยักษ์ โผล่มาแวบนึงนะเอออ


อีกาสีขาว , zaha ,    >> ฟื้นแล้ว ฟื้นมาพร้อมพลังที่คุณจะต้องอึ้ง.. 5555
Tudy >> มีแค่สามคู่น้าเรื่องนี้ แต่ของน้องไออาจมีแถมเบาๆ แต่เป็นกับใครก็ไม่รู้สินะ...
lock_kim >> คุณยักษ์มาแล้วน้า ได้พูดตั้งนิดนึงแน๊ะ > < ฮา
=_=!!!KwAnZ@ >> เป็นคนที่ดูเหมือนธรรมดา แต่เต็มไปด้วยความไม่ธรรมดา ลูกไก่เทวดา 5555
โหล่วโล้  >> ขำพี่น้องนักวางเพลิง อย่างกับหนังฆาตกรรม  >[]<
so hunter >> ภาคสาม.. น้องเมวจะย่างไหวเหรอ หรือจะเป็นแมวย่าง เอ๊ะ ?
 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1588 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 16:59
    หู่ววว อลังการมากๆ แต่หนูต้องระวังๆนะคับ เดี๋ยวร่างกายจะแย่เอานะ
    #1,588
    0
  2. #1497 Nantashi (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 05:32
    ว้าว พลังไม่ธรรมดาจริงด้วยอะ สุดยอดมาก
    #1,497
    0
  3. #1402 itzmeboombim (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2560 / 13:25
    อย่าทำให้หึง ไม่งั้นเจอเผา สภาพเดียวกับฮิโระ
    #1,402
    0
  4. #1260 InLove (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 14:37
    พลังอย่างเท่อะ สุดยอดด
    #1,260
    0
  5. #1173 baekbow (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 18:19
    หูยยย เท่มากอ่ะ ทำลายได้และสร้างกลับมาได้ด้วย 
    #1,173
    0
  6. #1041 Bennie_ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 12:45
    เรียวเมย์สอนให้นาโอะจังจับจุดพลังได้แล้ว เจ๋งมากอ่ะ พลังทำลายและรักษา นาโอะจังไม่ธรรมดาอีกต่อไปป ขอให้ควบคุมพลังได้เร็วๆ นะ
    #1,041
    0
  7. #915 fe&font (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:09
    ตามหลักต้องเป็นยักษ์ย่างค่ะ5555
    นาโอะโหดมาก ดูแลยากอีกต่างหาก
    #915
    0
  8. #629 zozine (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 21:15
    พลังนาโอะสุดยอดเลยยย
    #629
    0
  9. #358 Alleytama (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 21:03
    สรุปเรื่องนี้นาโอะจังวินสุด ฮ่าๆๆๆๆ รอดูต่อไปครัช
    #358
    0
  10. #296 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 21:01
    พลังที่มีทั้งคุณและโทษสินะ สู้ๆนะเรียวเมย์ และมิโอะจัง ต้องผ่านมันไปให้ได้นะ
    #296
    0
  11. #268 oraiza (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 18:38
    สนุกมากเลยติดตามๆ
    #268
    0
  12. #246 Tanee Lov (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 21:22
    สุดยอดดด เจ๋งสุดอะ
    #246
    0
  13. #236 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 14:06
    รออยู่น๊ากำลังนุกเลย
    #236
    0
  14. #235 Tudy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 13:39
    เป็นคนที่หึงแรกนะนาโอะจัง ไม่ทันได้พูดไปเท่าไหร่ไฟติดเร็วมั๊ก
    #235
    0
  15. #234 Yokai (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 10:50
    นี่มันสุดยอดเลยนะ พลังแบบนี้อ่ะ! แต่ดูท่าจะสูบพลังคนใช้ไปเยอะเหมือนกันนะ นาโอะจังจะเป็นอะไรไหมเนี่ย พลังสองด้านจะตีกันไหม ฮือออออ // เรียวเมย์นี่หื่นได้ตลอดเวลาจริงๆ อีกคนนึงหื่น อีกคนนึงหึง เข้ากันดี 55555



    ปล. พี่ยักษ์กับน้องแมวโผล่มา(หน่อยนึง)แล้ววววว 5555
    #234
    0
  16. #231 อีกาสีขาว (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 09:08
    หึงแรงนะนาโอะ เรียวเมย์ได้แว่วกลัวเมียชัว!!!
    #231
    0
  17. #230 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 07:10
    นาโอะเจ๋งสุดๆไปเลย
    #230
    0
  18. #229 NamKudos (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 06:11
    สนุก แต่อย่าให้หึงนะจ้ะ
    #229
    0
  19. #228 lock_kim (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 02:23
    อึ้ง... นาโอยูกิผู้แสนธรรมดาได้หายไปแล้วจริงๆ แต่ปล่อยเรื่องเรียวเมย์กับนาโอะจังไว้ก่อน ตอนนี้เรามาสกรีมคุณยักษ์ล้วนๆ ถถถถถ -//////- ขอบคุณไรท์เตอร์ที่ให้คัตสึโทชิโผล่มาค่ะ ออกมาทีแย่งซีนตัวเอกมาก ฮ่าๆ
    #228
    0