[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 4 : ภาค 1 ตอนที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 310 ครั้ง
    8 ส.ค. 58







3

 

 

 

หาเรื่องชัดๆ เกิดมาไม่เคยเจอใครไม่กลัวตายเท่าเขามาก่อน จะใครซะอีกล่ะครับ ไคริจังยังไงล่ะ ครั้งแรกที่ไปช่วยเขานั้น  ผมคิดว่าเขาเป็นคนธรรมดา ก็ร่ายมนตร์ให้เขาหลับและลบความทรงจำในส่วนของผมและเพื่อนออก ผมทำอย่างนี่จนเคยชิน และไม่ได้คิดว่าจะมีใครไม่เป็นไปตามมนตร์ของผม ตอนแรกผมก็ร่ายมนตร์ไปเบาๆนั่นแหละ เพราะเขาตัวผอมบางอย่างกับลมพัดทีเดียวจะปลิว แถมยังขาวซีดซะอย่างกับกระดาษ เหมือนคนไม่เคยเจอแสงอาทิตย์งั้นแหละ แต่พอเจอกันครั้งต่อมาและรู้ว่าเขายังจำผมได้ ผมก็ใส่มนตร์ชนิดแรงสุดใส่เข้าหน้าผากเขาเลย แต่เขาไม่สะทกสะท้าน ยังทำหน้าอยากรู้อยากเห็นใส่ผมได้อีก

 

            ผมโทริโกะ ฮิโรโตะเป็นลูกครึ่งการาสุเทนกุและมนุษย์ มีปะปนอยู่ทั่วไปในสังคม พวกเรามีอายุขัยใกล้เคียงกับมนุษย์เพียงแต่จะแข็งแรงกว่า แก่ช้า และมีพลังเหนือพวกเขา อายุเฉลี่ยของพวกเราคือ 200 ปี  ผมเรียกลม พายุและฝนได้ นอกเหนือไปจากนั้น ผมยังมีอาคมที่เรียนรู้มาจากพ่อ ทำให้ผมค่อนข้างเหนือกว่าปีศาจทั่วๆไปในละแวกนี้  และตระกูลของพ่อเป็นหัวหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในเขตนี้ เมื่อพบปีศาจตัวใดก็ตามที่ทำเกินกว่าเหตุ ผมจึงมีสิทธิ์จัดการกับพวกมันทั้งหมดแทนพ่อ โดยมีเพื่อนผมอีกคนที่ไคริเจอเขากินแมงมุมหน่ะเขาคือ ..คัตสึโทชิ ยักษ์สามตา ผู้กินดวงวิญญาณ เขากินได้ทั้งมนุษย์และพวกเดียวกัน แต่เป็นยักษ์แท้ๆเลยล่ะ ไม่ใช่ลูกครึ่งอย่างผม

 

            ทั้งๆที่พวกผมมีอำนาจ แต่ทำไมกลับไม่ฆ่ามนุษย์ ?

 

            อาจเป็นเพราะพ่อของผมตกหลุมรักกับสาวที่นี่ และเผ่าของเราไม่กินคนพร่ำเพรื่อ ที่สำคัญผมและพ่อเกลียดการรังแกคนที่อ่อนแอกว่า เราจึงอยู่ตามปกติ อยู่ร่วมกับมนุษย์โดยไม่มีใครสังเกต หรือถ้าใครจับได้ ผมก็ล้างความทรงจำส่วน

ของผมทิ้ง ง่ายเหมือนดีดนิ้ว

 

            กลับมาเข้าเรื่องดีกว่าครับ อย่างที่พวกคุณเดากัน ไคริไม่ใช่คนธรรมดา มนตร์ทั้งของผมและริวทาโร่ใช้ไม่ได้ผลกับเขา ทีแรกเราคิดว่าเป็นเพราะสร้อยเส้นนั้น แต่พอสร้อยแตกและพังไป พลังบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวเขา พลังรุนแรงขององเมียวจิ นักพรตผู้ปราบปีศาจอย่างพวกผมนั่นแหละ !

 

แต่ดูท่าเขาจะไม่รู้ตัวเลย คงเพราะสร้อยเส้นนั้นไม่ได้มีไว้ป้องกันอันตรายจากเหล่าปีศาจ แต่มีไว้เก็บพลังของเขาไม่ให้เราสัมผัสได้ต่างหาก  ผมรีบพาเขากลับที่พัก ก่อนที่ริวทาโร่จะคิดอะไรแผลงๆอย่างเช่นการฆ่า หรือกินเขา แน่นอนพลังที่มหาศาลมีทั้งประโยชน์และโทษ  ถ้าเขาใช้มันเป็นการฆ่าผมและเพื่อนง่ายเสียยิ่งกว่าบี้มดตัวกระจิ๊ด  แต่พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งอย่างนั้น ช่างดึงดูดตามปกติแล้วองเมียวจิต้องผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้หลายอย่าง และไม่มีใครที่มีพลังมากจนรั่วไหลออกมาให้ปีศาจได้รู้สึก เพราะพวกเขายังเป็นมนุษย์ แต่ไคริจังกลิ่นอายรุนแรงและชัดเจนมาก ผมจึงไม่อาจคาดเดาว่าเขามีอะไรอยู่ในตัว

 

คิดว่าเขาจะรอดเหรอ ไอปีศาจพรึ่บเลยล่ะริวทาโร่โผล่มายืนข้างๆผม ผมยังยืนอยู่หน้าที่พักของครู  รู้สึกได้ถึงไอปีศาจมีมากกว่าปกติ  อืม เจ้านี่หน่ะมังกรแท้ๆเลยครับ อยู่มากี่ร้อยปีแล้วก็ไม่รู้  ครอบครัวของผมรับใช้พ่อของเขาอีกที พอริวทาโร่เกิดนึกเบื่อวังมังกรของเขา ก็ลงมาเล่นที่นี่แทน ทำให้ผมเจอกับเขา

 

ไม่ไปช่วยเขา ? ที่รักของนายนี่เขาเอียงคอ ชอบทำแอ๊บแบ๊วใส่ชาวบ้านอยู่เรื่อย ทั้งๆที่นิสัยห่างกับหน้าตามาก เขาอายุมาก แต่อายุสมองนี่ไม่ได้พัฒนาเลย

 

พูดอะไร ที่รักใครผมขมวดคิ้วใส่มัน

 

ก็เห็นเข้าไปยุ่ง ไปคอยช่วย นึกว่าชอบซะอีก ทำไมอ่ะ ก็น่ารักดี ตัวเล็กไปหน่อย โดนนายซัดทีเดียวปลิวแน่ริวทาโร่ยังพูดมากอยู่ข้างหู ในขณะที่ผมเริ่มกังวลกับเงาดำที่พาดผ่านท้องฟ้า สัมผัสได้ถึงคลื่นวิญญาณชั้นต่ำเป็นสิบๆ พูดไม่ดูตัวเองเลย ร่างมนุษย์ตัวกระจิ๊ด แต่อย่าให้มันแปลงร่างกลับละกัน

 

นึกว่านายเกลียดเขา จะฆ่าเขาแล้วนี่ถ้าไม่เข้าไปห้าม

 

อะไร ? แกล้งเล่นเฉยๆ ยังไม่แปลงร่างเต็มด้วยซ้ำ ไอ้ที่พูดๆไปก็ตอแหลไปงั้น ถึงเขาจะเก่งมาจากไหน ดูจากสภาพแล้วไม่น่าฆ่าใครลงนะ ยกเว้นเขาจะคุมพลังตัวเองไม่อยู่  อืม จริงๆฉันก็แกล้งนายด้วย คิดว่าเดี๋ยวต้องวิ่งแจ้นมาช่วยสุดที่รัก และนายก็มา มาเร็วอีกต่างหากริวทาโร่ยักไหล่ เอนหลังพิงกำแพงหอพักอย่างสบายอารมณ์ สุดที่รักบ้าบออะไรของมัน  ผมไม่ได้คิดอะไรเลย อยากช่วยก็ช่วยมันก็เท่านั้น ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดให้ซับซ้อน

 

เปรี้ยง !!เสียงระเบิดดังกึกก้อง ผมและริวทาโร่รีบพุ่งตัวออกห่างจากตึก ควันและเศษหินพวยพุ่งออกมา ที่มาของระเบิดมาจากห้องของไคริ ผมกางปีกและบินขึ้นไปดูโดยทันที ไม่คิดสนใจว่าจะมีใครเห็นรึเปล่า

 

ไคริ !!ผมส่งเสียงเรียก เมื่อควันยังฟุ้งจนมองแทบไม่เห็นอะไร ผมลงยืนและเพ่งตามอง ไม่นานนักภาพทุกอย่างก็ชัดเจน ร่างผอมบางซุกตัวชิดกับมุมห้องด้านหนึ่ง หน้าที่ปกติขาวซีดกลับซีดยิ่งกว่าเดิม ผมรีบพุ่งตรงไปหาเขา แต่กลับมีอะไรบางอย่างวิ่งมาขวางหน้าผม  เขี้ยวยาวใหญ่มันวาว เสียงคู่คำรามในลำคอ ตาแหลมคมจดจ้องผมอย่างพร้อมจะขย้ำทุกเมื่อ เสือโคร่งตัวมหึมายืนจ้องหน้าผมอยู่เนี่ย!เขาเรียกมันออกมา ? บนหัวและตาของมันมีอักขระที่เป็นคาถาแสดงอยู่

 

ฮิโรโตะ!เขาเห็นผมแล้ว และค่อยๆลุกขึ้นยืน ตัวเขาสั่นจนผมรู้สึกได้ จะกลัวอะไรหน่ะ สัตว์ของตัวเองแท้ๆเลย มันกำลังจะเขมือบผมแล้วด้วย

 

เอามันกลับไปที บอกมันว่าฉันไม่ทำอะไรผมรีบบอก ถึงจะมีอาคมติดตัว แต่ผมยังไม่อยากผลีผลามทำอะไรนัก ผมเห็นวิญญาณเร่รอนแตกกระเจิงไปอย่างหวาดกลัว เสือตัวนี้เป็นสัตว์เทพที่ถูกเรียกโดยองเมียวจิเท่านั้น และถ้าโดนมันกินเข้าไปละก็ ไปผุดไปเกิดกันเลยล่ะ

 

เขาไม่ได้เรียก มันออกมาเอง ไม่มีองเมียวจิคนไหนเรียกสัตว์เทพออกมาได้ ถ้าไม่มีชิคิงามิเสียงริวทาโร่โผล่มาข้างหู ผมผงะแล้วหันไปมอง มันยืนทำหน้าแบ๊วอยู่หลังผม มาตอนไหนก็ไม่รู้ ชิคิงามิแปลง่ายๆก็เหมือนยันต์นั่นแหละครับ        

บ้าแล้วผมพึมพำ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย ผมไม่เคยรู้มาก่อน ว่ามีคนที่ทำให้สัตว์เทพออกมาคุ้มครองตัวเองแบบไม่ต้องเรียกได้

 

ไคริจัง ตั้งสตินะ ใจเย็นๆ ไม่มีใครทำอะไรไคริจังได้แล้ว ผมมาแล้วนี่ไง อยากมาดูปีกใกล้ๆไหม เอาเจ้านี่ออกไป แล้วมาดูสิผมค่อยๆหันไปหลอกล่อเจ้านายไอ้เสือโคร่งน้ำลายไหลยืดนี่ก่อน มันคงออกมาเพราะอารมณ์หวาดกลัวของเขา ถ้าจะให้เดา คงมีปีศาจหรือไม่ก็ภูตผีโผล่มาโจมตีจนเขาตกใจกลัวนั่นแหละ ผมยังจำได้ว่าเขาอยากรู้เรื่องของผมมาก จะยอมให้สักครั้งก็ได้ ขืนปล่อยเขาไว้ตอนนี้ เรื่องยุ่งไปกันใหญ่แน่ เขาควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ เหมือนที่ริวทาโร่พูดเลย

 

ฉันจะเอามันออกไปได้ไง ?” เขาพูดเสียงแผ่ว มองเสือโคร่งที่ยังคงคำรามใส่ผมอย่างหวาดๆปนฉงนสงสัย เวลาแบบนี้ยังมาสงสัยอะไรอีก ผมล่ะนับถือเขาจริงๆเลย จะกลัวก็กลัวไม่สุดนะครับ

 

ลองจับมันดูสิ นายไม่อยากรู้เหรอว่าเสือโคร่งตัวเท่าบ้านมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ไง นายไม่คิดว่ามันแปลกเหรอริวทาโร่พูดออกมาเอง ดูเหมือนเขาจะจับทางถูกแล้ว ไคริจังหน่ะดูไม่ยากเลย เขาอยากรู้ไปซะทุกเรื่องแหละ ร่างบางเริ่มคล้อยตามและค่อยๆขยับเข้าไปใกล้เจ้าเสือตัวใหญ่ ผมยืนมองอย่างลุ้นๆ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าสัตว์เทพไม่มีทางทำร้ายเจ้านายได้ และก็จริงดังคาด มันหยุดขู่และนั่งลงเมื่อเขาเข้าไปใกล้ พอยื่นมือไปสัมผัสมันก็ไถหัวไปมากับมือเขาเบาๆ ทำเป็นแอ๊บแบ๊วน่ารัก

 

เฮ้ ฉันจับมันได้ด้วยเขาร้องอย่างตื่นเต้น ริมฝีปากสีซีดนั่นแย้มยิ้มเหมือนเด็กเจอของเล่นใหม่ ผมยิ้มตามอย่างไม่มีเหตุผล

 

อ๊ะ หายไปแล้วเขาอุทานเมื่อจู่ๆก็เกิดควันรอบตัวเสือโคร่งและมันก็หายไป เพราะอารมณ์ของเขาสงบลงมากพอ และไอปีศาจจำนวนมากที่อยู่รายล้อมก็จางหายไปด้วย ผมรีบเข้าไปหาเขาใกล้ๆ เขาไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน

 

มานี่เลย อยู่นิ่งๆด้วยผมจับเขาเข้าหาตัว แล้วกางปีก บินขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยไม่สนใจจะบอกเขาก่อน เราอยู่ตรงนั้นนานๆไม่ดีแน่ ไม่รู้พวกปีศาจจะย้อนกลับมาอีกเมื่อไหร่ ไคริกอดผมเอาไว้แน่น หลับตาปี๋พอเริ่มชินก็เบิกตาโต มองลงไปด้านล่างอย่างตื่นตะลึง  ผมกลับรู้สึกว่าเขาน่ารักขึ้นมาหน่อยๆ ทำสีหน้าเป็นเด็กๆเลย ไม่เหมือนเวลายืนอยู่หน้าห้องเรียนสักนิด

 

สุดยอด นี่มันสุดยอดมาก ไม่อยากจะเชื่อ นายมีร่างเป็นคน แต่นายมีปีก ทั้งๆที่ไม่น่าจะบินได้เพราะน้ำหนักตัว แต่นายก็ทำได้ ฉันอยากจะผ่าตัวนายออกมาดูจริงๆเขาพึมพำยาวเหยียด แต่ช่วยเอาไอ้ประโยคหลังออกไปเถอะ

 

เหอะ ที่บ้านมีอะไรที่นายยังไม่รู้อีกเยอะ อย่าหัวใจวายตายไปซะก่อนนะไคริจังผมส่งเสียงในลำคอ พยายามร่ายมนตร์ล้อมรอบตัวเขา ไม่ให้ไอวิญญาณแพร่กระจายออกไปอีก โชคดีที่ผมทำสำเร็จ โดยที่เจ้าตัวยังพึมพำอะไรในลำคอ และมองโน่นมองนี่ไม่หยุด ไม่ได้กลัวอะไรเลยจริงๆ

 

ผมร่ายมนตร์อีกรอบครอบทั้งตัวผมและเขา พรางตาไม่ให้ใครเห็นพวกเราที่บินอยู่เหนือตึก ผมบินเอื่อยๆเพราะกลัวคนที่กำลังตื่นเต้นกับสิ่งแปลกใหม่นี้จะมัวแต่มองจนร่วงลงไปซะก่อน มือไม้นี่แค่เกาะๆผมไว้เท่านั้น กลับกัน ผมต้องกอดเขาไว้แน่นๆจะได้ไม่ปลิวไปกับลมที่ปะทะเข้ามา

 

ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นที่ห้องเมื่อกี้

 

หือ ก็ พอกลับเข้าไปในห้อง รู้สึกได้ว่ามีคนอยู่ข้างใน ตอนแรกตกใจมากนึกว่าโจร จะหยิบเอาร่มไปฟาด แต่ แต่ว่าเธอเป็นผู้หญิง สวยด้วย พอผมกำลังจะเข้าไปพูดกับเธอ เธอก็พุ่งเข้ามาหาผม คอเธอยืดยาว หัวพุ่งตรงมาหาผมเลย แล้วเจ้าเสือโคร่งนั้นมาจากไหนก็ไม่รู้อ่ะ กระโดดมางาบเธอ แต่เธอหนีทันนะเขาเล่าเป็นฉากๆ  มือก็มาลูบๆที่ปีกผม มือนิ่มๆทำเอาผมรู้สึกเหมือนโดนไฟช็อต สะดุ้งหน่อยๆตอนเขาลูบมันไปมา เล่นเอาเกือบร่วงมันรู้สึกแปลกๆหน่ะครับ

 

อยู่เฉยๆสิ ซนจริงผมดุ เขายิ้มเผล่ใส่ผม นัยน์ตาเป็นประกาย

 

……………………………………………

 

( :: ไคริ :: )

 

            ขนเขาสวยมาก นุ่มนิ่มกว่าที่ผมคิด ปกติแล้วขนนกจะไม่ค่อยนุ่มมือ แต่นี่จับแล้วเพลินมากครับ ขนสีดำขลับสะท้อนแสงไฟ ผมชอบมากเลย

 

            หลายคนคงแปลกใจที่ผมเลิกกลัวสาวคอยาวที่โผล่มาแล้ว ผมกลัวแค่ไม่กี่นาทีแรกเท่านั้นแหละ จากนั้นผมก็สงสัยว่าอะไรทำให้เธอคอยืดออกมาได้ และอะไรทำให้มีเสือโคร่งตัวใหญ่ยักษ์โผล่มาที่กลางห้อง ทุกอย่างน่าสงสัยไปหมด ไหนจะเจ้ากาบิ๊กอายที่บินมาด้วยปีกมหึมา เขาเท่มากจนผมลืมกลัวเลย ทั้งผม ปีก และตาของเขา ดูเข้ากับแสงจันทร์ไปเสียหมด รูปร่างที่สูงใหญ่ รับกับปีกทำให้เขายิ่งดูมีพลัง ผมจ้องตากับเขา แต่เขากลับเสียจังหวะ เราวูบลงด้านล่าง ก่อนที่เขาจะตั้งสติแล้วบินกลับขึ้นมาในจังหวะที่พอเหมาะ ผมจ้องไปทั้งตัวของเขา เอามือจับตรงด้านหลังที่ปีกงอกทะลุเนื้อผ้าออกมา มันออกมาจากหลังเขาจริงๆเลย !

 

            เขาดุผมตลอดทางว่าอย่าจับๆ แต่ผมไม่ได้สนใจมากนัก นึกอยากดึงขนเอาไปตรวจที่ห้องแล็ป ผมมองเพลินจนเขาบินลงมายืนที่พื้น ผมมองไปรอบๆเห็นบ้านทรงญี่ปุ่นขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า สัมผัสได้ถึงไอสีดำๆแผ่ออกมา อีกแล้ว ?

 

            “เอาล่ะ ตั้งสตินะ อยากรู้เรื่องมากนัก จะให้เจอจังๆเลยเขาเอามือจับข้างขมับผมแล้วนวดๆ ก่อนจะจับผมลากเข้าไปในบ้าน

 

            “ฮิโรโตะ!!!! แกเอาใครมาบ้านห๊า!เสียงดังลั่นแผดขึ้นทันที ผมหลับตาลงอัตโนมัติอย่างตกใจ ลมกรรโชกแรงถาโถมใส่ตัวผมทั้งๆที่อยู่ในบ้าน โชคดีที่คนข้างตัวจับผมเอาไว้แน่น ผมเลยไม่ปลิวออกไป

 

            “เงียบน่า โวยวายอะไรนักหนาเขาพูดเสียงกวนๆ

 

            ผมค่อยๆหรี่ตาขึ้นมอง หัวใจผมเต้นรัวในอก เมื่อเห็นกรงเล็บของนกขนาดใหญ่ที่พื้นเป็นอย่างแรก ค่อยๆมองไล่ขึ้นไปด้วยใจระทึก ขนดกดำปกคลุมทั้งตัว เขาเป็นนกเลย หน้าเป็นนกเลยล่ะครับ แต่ยืนสองขา และมีแขนเหมือนมนุษย์ แต่ปกคลุมด้วยขนสีดำทั้งตัวและปีกขนาดใหญ่ ผมขยับตัวเข้าชิดฮิโรโตะ ยังไม่แน่ใจว่าควรจะทำอะไรหรือพูดอะไร ตากลมใหญ่ของเจ้านกใหญ่นั่นมองผม

 

            “พาองเมียวจิมาที่บ้าน จะให้มาสวดส่งวิญญาณพวกเราหรือไงห๊ะเขาโวยวาย เสียงดังจนผมขยับเข้าชิดตัวฮิโรโตะมากกว่าเดิม ท่าทางโมโหและดุดัน ลมที่พัดแรงนั้นออกมาจากตัวเขา

 

            “เขาไม่ทำอะไรหรอก ช่วยหาของที่เก็บพลังเขาเข้าไปหน่อยพ่อ เร็วๆด้วยเขาเอื้อมมือมาโอบผมไว้ ตบเบาๆที่หลังเหมือนจะปลอบใจที่ทำให้ผมตกใจ

 

            เดี๋ยว .. พ่อเหรอ ? ไอ้ตัวแบบนี้มีลูกได้ด้วยเหรอ !?

 

            “พ่อใจเย็นๆสิ เขาตกใจหมดแล้วเสียงนุ่มนวลดังลอดมาจากด้านหลัง หญิงสาวผมดำเงาดูอ่อนโยนเดินออกมา เธอยิ้มน้อยๆให้ผม ทำให้ผมผ่อนคลายมากขึ้น เธอดูมีอายุแต่สวยมาก ผิวพรรณดี ตัวเล็กๆน่ารัก อย่าบอกนะว่านี่แม่เขา ผมหันไปมองคนข้างตัวสลับกับแม่ สงสัยจะไม่ได้แม่มาเลยสักนิด ไม่มีความน่ารักเลย ว่าแต่ นี่มันคือการผสมข้ามสายพันธ์ระหว่างมนุษย์กับเอ่อ .. มนุษย์นก ? งั้นรุ่นแรกคือมนุษย์ผสมพันธุ์กับนกเรอะ ? เป็นไปได้หรือไงเนี่ย ?

 

            “คิดอะไรแผลงๆอยู่หรือไงเจ้ากาตาโตเอานิ้วจิ้มหน้าผากผม

 

            “สวัสดีจ๊ะหนู….”

 

            “ชิมิซึ ไคริครับผมรีบตอบเธอ พ่อของฮิโรโตะยังคงจ้องมองผมด้วยสายตาของอีกาที่แสนจะน่ากลัว พ่อได้ยินชื่อผม ดูเหมือนจะน่ากลัวขึ้นอีก

 

            “ชิมิซึ ? นี่แกไปเอาใครมารู้ตัวบ้างไหมหา จะหาเมียทั้งทีทำไมไม่ดูให้ดีๆ

 

            “เฮ้ยผมอุทานกับคำพูดของเขา ฮิโรโตะเหล่มองผมแล้วแสยะยิ้ม ท่าทางเจ้าเล่ห์เหลือเกิน เขาหันไปมองหน้าพ่อแล้วยักคิ้ว กวนประสาทดีจริงๆ พ่อเขาโกรธจนแทบจะเข้ามาจิกผมแล้วมั้งนั่น

 

            “พ่อ พูดดีๆหน่อย ให้เกียรติแฟนลูกด้วย ไคริจังมานี่สิจ๊ะ เดี๋ยวแม่พาไปนั่งนะ อย่าสนใจตาแก่อารมณ์ร้อนเลยเธอเดินมาจับมือผม มือนุ่มนิ่มและคำพูดอ่อนหวานทำให้ผมไม่กล้าปฎิเสธ เธอจูงผมไปนั่งที่เบาะสไตล์ญี่ปุ่น ทุกอย่างในบ้านดูโบราณมาก ผมจดจ้องไปที่อีกาสองตัวที่ยืนคุยกันเบาๆ แต่ตาจ้องมาที่ผม โดนบิ๊กอายสองคู่มองแล้วรู้สึกพิกลแหะ

 

            “นี่คุณเป็นคนธรรมดาเหรอผมหันไปพูดกับหญิงสาวตรงหน้า

 

            “จ๊ะ

           

คุณเจอเขาได้ยังไง ไม่ตกใจเหรอผมรัวคำถามต่อ ตั้งแต่เจอสาวคอยาวที่ห้อง ใจผมยังเต้นแรงไม่ยอมหยุด ตื่นเต้น ตื่นเต้นสุดๆเลย กลัวหน่ะก็กลัวหรอก แต่เทียบไม่ได้กับสมองของผมที่กำลังโลดแล่นหาคำตอบให้กับทุกอย่าง ทั้งชีววิทยา กายภาพมนุษย์และสัตว์โผล่มาในหัวผม แต่ไม่มีอะไรที่ดูเป็นเหตุเป็นผลเลย

           

ก็..นะ ตกใจสิ เห็นอย่างนั้น แต่เขาใจดีนะ ฮิโรโตะคุงเองก็ด้วย

 

            “เฮ้ย!!ผมร้องอีกรอบ เมื่อสังเกตเห็นอะไรที่มุมห้อง ร่มหน่ะครับ ร่มมันมีลูกตาใหญ่ๆโผล่มาตรงกลาง และกำลังจ้องผมอยู่ด้วย

 

            “อ้อ คาระคาซะ(ผีร่ม) ออกมานี่สิจ๊ะ อย่าทำให้แขกของเราตกใจเธอกวักมือเรียก แล้วมันก็ลุกขึ้นด้ามจับของร่มเป็นเสมือนขา มันกระโดดเข้ามา ผมผงะแล้วหันไปมองฮิโรโตะ เขาทำหน้าเหมือนขำผม

 

            บอกตรงๆ ผมเป็นคนไม่กลัวผี ไม่เคยกลัวและไม่เคยคิดจะดูหนังหรือฟังเรื่องเล่าเกี่ยวกับผี มาเจอจังๆแบบนี้ ผมอธิบายความรู้สึกไม่ถูก เป็นสัตว์หรือคนยังไม่เท่าไหร่ แต่นี่ร่ม !ร่มอ่ะ!

 

            “ว้าย ตายแล้ว

 

            นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยิน ผมเผลอวูบไปในทันทีเมื่อร่มนั้นเข้ามาใกล้ รู้สึกได้ถึงมืออุ่นๆที่เข้ามารับ พร้อมเสียงพึมพำคล้ายต่อว่าผม

 

            “เจอผีคอยาวไม่ตกใจ แค่ร่มถึงกับเป็นลมเนี่ยนะ

            .

            .

            .

            “ไคริจาง..เสียงกวนๆแทรกโสตประสาทเข้ามา ผมกระพริบตาปริบๆ ลืมตาก็เห็นตาใสแจ๋วมองผมอยู่ ผมสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ พบว่าตัวเองอยู่บนฟูกแล้ว บนหัวมีผ้าเย็นๆโปะอยู่ พอผมนั่งมันก็หล่นลงมาบนตัก

 

            “ปวดหัวไหม ? จะเป็นลมอีกรึเปล่า จริงๆมีอีกเพียบเลยนะไม่ใช่แค่ร่มอย่างเดียวเขายิ้ม ทำท่าเหมือนอยากจะหัวเราะผม ตอนนี้เขาหดปีกไปแล้ว อยู่ในสภาพมนุษย์ธรรมดา นั่งทำหน้าทะเล้นใส่ผม ผมเงียบ มองไปมองมาในห้อง รู้สึกเหมือนมีคนหลายคนจ้องมองอยู่ หรือว่าไม่ใช่คน ? ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสติให้มั่น คราวนี้จะไม่เป็นลมแล้ว จะลองจับให้ได้เลย

 

            “พร้อมแล้ว ออกมาเลย !ผมพูดอย่างจริงจัง แล้วจ้องตากับดวงตาดำขลับของเขา เขาทำหน้าประหลาดแล้วยิ้มออกมา

 

            “หึหึ ตลกจังเอ้าพร้อมก็พร้อมเขายิ้มจนตาโตๆหรี่ลง อืม เวลาเขายิ้มก็ดูเด็กๆสมวัย น่ารักกว่าทำตาโตน่ากลัวอีก เขาหันไปมองด้านหลังผมแล้วพยักหน้า ผมหันไปมองประตูบานเลื่อนแบบโบราณค่อยๆเปิดออก ร่มน้อยกระโดดออกมา ผมไม่ตกใจแล้ว แต่จ้องอย่างตั้งอกตั้งใจ จดจำรายละเอียดทุกอย่างไว้ในใจ จะกลับไปจดบันทึกอย่างละเอียดเลย แล้วก็มีข้าวของเครื่องใช้ กาต้มน้ำ จาน โคมไฟ เดินออกมาให้ว่อน ผมยื่นมือไปจับแขนฮิโรโตะเองโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาหัวเราะในลำคอ เออ เยาะเย้ยผมอ่ะดิ

 

            “อ๊ะ นั่นเด็กนี่ผมยิ้มเมื่อเจอเด็กสาวตัวเล็กๆเอียงหน้ามามองผมแล้วหลบเข้าไปหลังบานประตู

 

            “ฮิโระจัง เขาจะฆ่าหนูไหมเสียงเล็กๆดังแผ่ว มองผมอย่างหวาดกลัว

 

            “ทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้น พี่ไม่ฆ่าใครหรอกผมพูดอย่างงุนงง คราวริวทาโร่ก็ครั้งหนึ่งแล้วฮิโรโตะมองหน้าผม แล้วจู่ๆก็ยื่นมือมาตบหัวดังป้าบ ผมตาโต นี่เล่นหัวเลยเรอะ ไอ้เด็กปีนเกลียว !

 

            “ไม่ได้รู้ตัวเลย นายเป็นองเมียวจิ เป็นโดยกำเนิดเลย องเมียวจิคนอื่นคงอิจฉานาย เขาฝึกกันแทบตาย นายเกิดมาก็มีพลังเลย

 

            “เดี๋ยวๆ องเมียวอะไร ?” ผมขัดเขา งงหนักขึ้น

 

            “องเมียวจิ ก็นักพรตที่มีวิชาอาคม และก็ขับไล่ปีศาจได้ไง เสือโคร่งเมื่อวานนั้นคือผู้พิทักษ์ของนาย เดาว่าแม่นายคงสะกดเอาไว้ในตัว เมื่อมีอันตราย มันถึงได้ออกมาเองโดยที่นายไม่ได้ตั้งใจเรียกออกมาเขาพูด เด็กน้อยที่หลบหลังบานประตูยังคงจ้องมองผมไม่วางตา ส่วนผมมึนหัวเหมือนโดนหมัดน็อค ความรู้ใหม่ที่ไม่เคยได้ยินประเดประดังเข้ามา จะบ้าหรือไง ผมเรียกเสือโคร่งเนี่ยนะ ผมขมวดคิ้ว จนเด็กน้อยค่อยๆเดินมาหาผม เธอน่ารักมากเลย ผมดำยาว แก้มป่อง ตากลมใส อยู่ในชุดกิโมโนสีแดงลวดลายสวยงามละเอียดลออ

 

            “เธอเป็น ?” ผมหันไปถามฮิโรโตะ จากคำพูดแล้ว คงไม่ใช่เด็กธรรมดา

 

            “ซาชิกิ วาราชิ ผี

 

            “ห๊ะผมตกใจกับการอธิบายห้วนสั้นของเจ้าตาโต เขายักไหล่ แล้วเด็กน้อยก็วิ่งไปกอดเขา เอียงหน้าแอบมองผม ผีอะไรน่ารักขนาดนี้

 

            “เธอทำให้คนร่ำรวย มีอำนาจ ชื่อเสียง เงินทอง แค่ไปอยู่ที่บ้าน เจ้าของบ้านจะได้ทุกอย่าง แต่ถ้าเธอไป ทุกอย่างที่ได้ก็จะหายไปเหมือนกัน แต่ที่นี่เป็นข้อยกเว้น พวกเราต่างก็เป็นภูติพราย ฤทธิ์ของเธอไม่มีผล และคงไม่มีผลกับไคริจังด้วยเขาลูบแก้มเด็กน้อย ผมนึกเอ็นดูเลยยิ้มให้ ถึงแม้ในใจจะคิดว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย และเธอก็ยิ้มตอบผมมา

 

            “หนูชอบเขา

 

            “เอาล่ะๆ ทักทายกันพอแล้ว ไคริจังไปอาบน้ำ เดี๋ยวต้องไปโรงเรียนฮิโรโตะโบกมือไล่พวกเขา ได้ยินเสียงพึมพำและซุบซิบนินทาผม ก่อนที่พวกเขาจะทยอยกันออกไป คนข้างตัวหยิบผ้ามาซับแก้มให้ผมอีกครั้งอย่างเบามือ รู้สึกแปลกนิดหน่อยที่ให้เด็กนักเรียนมาช่วยดูแล

 

            แต่ผมพูดอะไรไม่ออก ปล่อยให้เขาลากไปที่ห้องน้ำ ผมอาบน้ำไปก็คิดทบทวนทุกอย่างไป ถึงไม่อยากจะเชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ผมก็ต้องเชื่อ ! ได้ทั้งเห็นและสัมผัสมากับตัวแล้วนี่ ! ทำเอาสมองผมรวนไปเลย อะไรที่เคยรู้กลับไม่ถูกต้องเสียหมด ผมได้แต่ถอนหายใจ คิดจนปวดหัว

 

            แม่ก็ไม่อยู่แล้ว ถามหาความจริงจากใครไม่ได้เลย

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく


ไคริจังกับอดีตดำมืด !! ฮิโรโตะคุงรู้ แต่ก็ไม่ยอมบอกด้วยนะ จับตีเสียเลยดีไหม

ศะนะคะ (@sa-naca)  << ตามมาเจอกันทุกตอนเลย ฮืออ ขอบคุณค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 310 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1723 Hannywol (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 12:06
    เอ็นดูไคริอ่ะ เลือดนักวิทยาศาสตร์มันแรงกว่าเลือดองเมียวจิมาก 55555555555
    #1,723
    0
  2. #1672 sarai12345 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 16:17
    เหมือนนูระหลานจอมภูติเลย //สนุกมากค่ะ
    #1,672
    0
  3. #1662 skylarsakao (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 19:01
    ชอบเสือโคร่งงงงงงงงง
    #1,662
    0
  4. #1643 yellowxxpeach (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 15:35
    ไคริจังงงงงว
    #1,643
    0
  5. #1630 Natsume (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 20:30

    สุุดยอดดดดดด สนุกค่ะชอบแนวนี้มากๆ ตลกไคริที่แม้จะอยู่ในสถานการคับขันแค่ไหน ก็ยังสงสัยได้ทุกเรื่อง สมกับเป็นนักวิทยาศาสตร์จริงๆ

    #1,630
    0
  6. #1550 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 00:09
    น้องๆในบ้านน่าร้ากกกก
    #1,550
    0
  7. #1459 Nantashi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:58
    อห ต้องสนุกมากแน่ๆ ท่าทางผีจะเอ็นดูด้วย
    #1,459
    0
  8. #1357 itzmeboombim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 22:20
    อยู่ในดงผีซะขนาดนี้ ชีวิตไม่ธรรมดาอีกต่อไปแล้วล่ะ
    #1,357
    0
  9. #1304 f_onp97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 22:11
    ทีนี้เลิกสงสัยเรื่องคนอื่นแล้วมาสงสัยเรื่องตัวเองเถอะไคริจัง55555555 ว่าแต่ครอบฮิโรโตะนี่ล็อกเป้าว่าไคริต้องเป็นลูกสะใภ้เลยเรอะ ทั้งพ่อทั้งแม่ ปล.คุณแม่น่ารักมากๆใจดีสุดๆ ><
    #1,304
    0
  10. #1222 InLove (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 15:41
    จริงๆมันควรกลัวจนเลิกสงสัยไม่ใช่เหรอ ทำไมมันกลับกันละไคริจังง
    #1,222
    0
  11. #1136 baekbow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 13:45
    อ่านแล้วตื่นเต้นอ่ะ เหมือนได้รู้ตำนานเรื่องเล่าของญี่ปุ่นเลย
    #1,136
    0
  12. #1102 janychill (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 16:25
    ชอบไคริจังต้องที่ขี้สงสัยเนี้ยเเหละ น่ารัก
    #1,102
    0
  13. #1100 yuyyeah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 23:50
    พาสะใภ้มาหาครอบครัว 55555
    #1,100
    0
  14. #1005 Bennie_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 04:08
    ไคริจังขี้สงสัยไปซะทุกอย่างเลย จิตวิญญานนักวิทยาศาสตร์มาเต็ม มีการบอกอยากผ่าร่างฮิโระดูด้วย ใจร้ายยย ว่าแต่ที่บ้านฮิโระดีจัง รับได้ที่แฟนลูกเป็นผู้ชาย ถึงจะเข้าใจผิดก็เถอะ แต่ต่อไปคงได้เป็นแฟนกันจริง ๆ เนอะ แอร๊ยย
    #1,005
    0
  15. #756 fe&font (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 07:07
    ไคริเด็กน้อยมาก55
    หลงชอบแล้วอ่ะดิ =.,=
    #756
    0
  16. #684 อายะตัน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2558 / 23:35
    อ่านไปเห็นภาพเลย นึกว่าดู การ์ณตูนอยู่ ช๊อบบบบ 
    #684
    0
  17. #646 PuiPuip (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 07:48
    เรื่องแปลกดีค่ะอารมณ์เหมือนมังงะ สนุกน่าติดตาม นานหลายปีแล้วที่เจ้ไม่ได้อ่านมังงะเหมือนย้อนวัยให้คิดถึงความหลัง 55555 แต่ฮิโระคุงนี่เนียนๆพาเมียเข้าบ้านใช่มั้ยคะ
    #646
    0
  18. #572 zozine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 21:41
    ไคริน่ารักกก
    #572
    0
  19. #398 MejicWay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 19:56
    พี่ไรท์จ๋าชื่อ"ศะ"หยอ?? ชื่อน่ารักจัง> #398
    1
    • #398-1 ฮันนี่~(จากตอนที่ 4)
      20 ตุลาคม 2558 / 20:01
      ไม่ใช่ค่า พี่ชื่อฮันนี่น้า อันนั้นพี่ตอบเม้นน
      #398-1
  20. #339 Alleytama (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 19:02
    ถึงขั้นเป็นลม 55555 สงสัยจะตกใจจริงๆ เด็กน้อยน่ารัก ซาชิกิวาราชิ ชอบผีตัวนี้นะ น่ารักกกกกก
    #339
    0
  21. #332 Dairy-nana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 15:17
    เจอผี(?)ผู้หญิงไม่กลัวแต่เจอร่มแล้วเป็นลม โอโห สุดยอดค่ะ555555
    #332
    0
  22. #240 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 16:14
    ไคริน่ารักอีกแล้ว กลัว ผีร่ม?เป็นลมไปเลย 555 ฮิโรโตะ ก็เท่สุดๆ แอบชอบเค้าแล้วละซิ
    #240
    0
  23. #202 KamMuPing (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 16:21
    หน้าติดตามมากค่าาาา
    #202
    0
  24. #65 A.Iliad (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 05:50
    เลือดนักวิทยาศาสตร์ในตัวไคริจังคงจะแรงจริงกลัวก็กลัวแต่อยากจะหาคำตอบให้ได้

    ไคริจังเจอผีคอยาวกับเสือโคร่งเข้าไปยังไม่เห็นจะกลัวเท่าไรแล้วกับร่มหนูเป็นทำไมลูก  ฮิโรโตะพ่อแม่เหมือนจะไฟเขียวนะจีบเลยมั้ย
    #65
    0
  25. #22 Eve Maneewan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 14:55
    เอ่อออ นู๋ไคริ เจอที้งผี,ปีศาจมากมายแต่ไม่กลัวมากลัวเอาตอนร่มมีขานะหรอ ลูกกก-_-||
    #22
    0
  26. #19 ศะนะคะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 00:18
    ผีเติมไปหมดเลย คงมีแม่คนเดียวสินะที่เป็นคน
    #19
    1
    • #19-1 MejicWay(จากตอนที่ 4)
      20 ตุลาคม 2558 / 19:58
      พี่คือพี่ไรท์จ๋ารึป่าว....- -....> #19-1