[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 39 : ภาค 2 ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    1 ต.ค. 58









11

 

 

 

โอย.. ผมจะบ้าตายอยู่แล้วนะ เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาเขา เอ่อ เขามีอารมณ์อย่างนั้นหน่ะ ผมจะรับรู้ไปด้วย เพราะอะไรหน่ะเหรอ กลิ่นไง กลิ่นของความกระหายอยากที่นานๆทีเขาจะมี และมันหอมหวนชวนขย้ำเสียเหลือเกิน แถมลูกไก่น้อยยังอยู่ใกล้ ใกล้มากๆ เพราะเขาเล่นไปอยู่ที่บ้านตัวเอง ไม่ใช่ที่บ้านของฮิโรโตะ ผมจะอดใจไหวเหรอ ? ในเมื่อเขายั่วจนผมมีอารมณ์ตามไปด้วยตั้งแต่แรกแล้ว ผมกุมหัวตัวเอง ขาก็ก้าวเดินออกมาจากศาล มุดตัวเข้าไปในบ้านเขา ผมหยุดยืนอยู่หน้าห้องน้ำ รับรู้ว่าเขาอยู่ข้างใน กำลังหายใจหอบและครางชื่อผม ! ฆ่าผมเลยดีกว่าแบบนี้  ผมยืนกัดฟัน กลิ่นของเขายิ่งรุนแรงมากขึ้น มันเชื้อเชิญให้ผมพังประตูเข้าไปแล้วอุ้มเขาออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด แต่ผมต้องอดทน ไม่ทำให้เขาตกใจ ผมสูดหายใจเข้าลึก เคาะประตูเบาๆ

 

            “นาโอะจัง.. พี่รู้ว่าพี่ไม่ควรเข้ามา แต่ให้พี่ช่วยเถอะนะ

 

            “อ๊ะ !!ผมได้ยินเสียงตึงตังอะไรข้างใน จึงถือวิสาสะ พังประตูเข้าไปเลย ดูเหมือนลูกไก่น้อยจะตกใจที่ได้ยินเสียงผม เขาเลยลื่น นั่งอยู่บนพื้นห้องน้ำ สภาพเปลือยเปล่าและเต็มไปด้วยน้ำที่ออกมาจากฝักบัว

 

            “เป็นอะไรไหมผมเข้าไปสำรวจเขาทันทีโดยไม่ทันได้คิด เขาไม่มีบาดแผลอะไรที่น่าเป็นห่วง เขาเอามือปิดตรงกลางของตัวเองอย่างรวดเร็ว

 

            “มะ ไม่ ออกไปเถอะเขาขยับตัวหนีผม ดูเขินจนไม่มีแรงจะด่าที่ผมโผล่พรวดพราดเข้ามา ตัวเขาแดงไปหมด ผมยาวที่ระอยู่ตามใบหน้าและแผ่นหลังบาง มันทำให้เขาเซ็กซี่มากจนผมไม่อยากออกไปไหน ผิวเขาล่อตาล่อใจผมอะไรขนาดนี้ ร่องรอยที่ผมทำไว้เมื่อคืนก่อนยังกระจายอยู่ตามตัว

 

            “ให้พี่ช่วย.. นะครับ สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเกินไปกว่าช่วยเราแน่ๆผมกลั้นใจพูด แม้ว่าอยากจะจับเขากินซ้ำแล้วซ้ำอีก โอย ขนาดเพิ่งจัดหนักไปไม่นาน แต่ผมก็อยากกินเขาอีกแล้ว แก้มแดงๆ ของเขามันน่ารักมาก ผมอดใจไม่แตะต้องเขาไม่ไหวหรอก แค่ได้สัมผัสก็ยังดี

 

            “ก็ได้เขาพูดเสียงเบาหวิว

 

            แต่ผมถือว่าเป็นการตอบรับ ผมพุ่งออกไปเอาประตูมาปิดที่เดิม ร่ายมนตร์ให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครโผล่พรวดเข้ามาขัดจังหวะ ก่อนจะยกตัวเขาขึ้นแล้วพาลงไปในอ่างที่อยู่ริมห้อง น้ำถูกเปิดจนเต็มอ่างพอดี ผมจูบหน้าผากเขา หอมลงมายังแก้ม อืม มันเขี้ยวจริงๆเลย ตัวเขานุ่มนิ่มไปหมด ไม่ว่าจะลูบตรงไหนผมก็ชอบ ผมให้เขานั่งตักหันหน้าเข้าหา อย่ามองผมเสียยั่วยวนกันขนาดนั้นสิ ความอดทนผมยิ่งต่ำๆอยู่ด้วย พนันได้เลยว่าเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังมองผมด้วยสีหน้าที่ต้องการขนาดไหน ผมซุกหน้าลงกับไหล่บาง ไม่เข้าใจว่าทำไมกลิ่นกายของเขาถึงได้หอมขนาดนี้ มันไม่ได้หอมเหมือนน้ำหอมหรือกลิ่นของหญิงสาว แต่เป็นกลิ่นที่กระตุ้นผม เป็นกลิ่นที่ฝังอยู่ในสมองผมมาตลอด ราวกับเป็นกลิ่นที่สูดดมแล้วทำให้มัวเมา ลุ่มหลง

 

            “เรียวเมย์

 

            “อย่าครางอย่างนั้นสิผมกัดฟันพูด ยิ่งเขาครางชื่อผมอย่างนี้ เสียงกระเส่าขนาดนี้ ทนได้ก็ตายด้านแล้ว ผมเห็นเขายิ้มด้วย ยิ้มทำไม เดี๋ยวพ่อปล้ำซะหรอก ผมเริ่มเร่งมือเมื่อรู้ว่าขีดจำกัดของตัวเองกำลังจะพังลงง่ายๆ

 

            “อ๊าเสียงครางชัดเต็มสองหู เขาไม่แม้แต่จะเก็บเสียงไว้ด้วยซ้ำ

 

            “เฮ้อ อาบน้ำเลยครับ เดี๋ยวพี่ออกไปรอผมรีบผละออกห่างจากตัวอุ่นๆ นุ่มนิ่มโดยทันที ก่อนที่เรียวเมย์น้อยจะแผลงฤทธิ์อีกรอบ

 

            ผมรอจนเขาอาบน้ำเสร็จ กลิ่นสบู่กับผมหมาดๆก็ทำร้ายผมเข้าอย่างจังอีกรอบ ใครสอนให้ใส่ยูกาตะหลวมๆมายืนตรงหน้าจิ้งจอกที่หื่นง่ายอย่างผมเนี่ย แล้วมันหลวมไปไหน เห็นอกหมดแล้ว ฮึ่ย อยากฝังเขี้ยว ผมดึงเสื้อเขาขึ้นมาใส่ให้เรียบร้อย พยายามไม่สูดกลิ่นหอมๆเข้าไป และดูเหมือนลูกไก่น้อยจะอัพเลเวลแล้ว เขามองหน้าผมไม่นานก่อนจะยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน เขาไม่ได้ใสซื่อและไม่รู้เรื่องอะไรอีก กลับกันเขากำลังยิ้มเพราะรู้ว่าผมคิดทะลึ่งกับเขาไม่หยุดหย่อน

 

            “กลับไปทำความสะอาดศาลเจ้าได้แล้วครับ เดี๋ยวไม่เสร็จนะเขาเอียงคอ มาทำน่ารักเพื่ออะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อแกล้งผมหน่ะ

 

            “ครับๆผมก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตา ว่าที่เมียในอนาคตสั่ง จะให้ทำยังไงล่ะ เดี๋ยวงอน มาสวดไล่วิญญาณผมอีก ผมได้ตายกันพอดี และเหนือสิ่งอีกใด ผมกลัวจะไม่ได้กินเขาอีกรอบด้วย หึหึ แต่พอผมหมุนตัวจะเดินกลับ มือเขาก็มาดึงเสื้อผมไว้ โอย อะไรอีกละจ๊ะที่รัก จะใช้อะไรอีก ผมกลั้นใจหันกลับ เขายิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผม หน้าตาแบบนี้ต้องคิดแผนอะไรได้อีกแน่ๆ ถึงแม้ว่าเขาจะอัพเลเวลแล้ว แต่หน้าตาก็ยังคงอ่านง่ายเหมือนเดิม บางครั้งเวลาเขาแกล้งทำหน้านิ่ง ผมก็รู้นะ ก็ตาเขาแทบจะหลุดขำออกมาอยู่แล้ว แต่เพราะช่วงนี้ผมอ่านใจเขาไม่ได้ ผมเลยระมัดระวังเป็นพิเศษ ผมไม่แน่ใจว่าเมื่อไหร่เขาโกรธจริง และแกล้งโกรธผม

 

            “เปลี่ยนใจแล้ว เช็ดผมให้หน่อยสิเขากระพริบตาปริบๆ โอเค ทำหน้าแบบนี้มันน่ารักมาก และต่อให้เขาไม่ทำหน้าน่ารัก เขาสั่งอะไรผมก็ทำอยู่ดี แต่มาทำแบบนี้ใส่ ใจสั่นเลยนะเนี่ย แค่กลัวอย่างอื่นมันจะสั่นด้วยหน่ะ

 

            “ครับ ได้ครับผมตอบรับ

 

            “งั้นมาทางนี้เขาเดินนำผมไปที่ .. ห้องนอน ? เอามีดมาจ้วงท้องพี่อีกครั้งเลยดีกว่าครับ แกล้งกันขนาดนี้ เขานั่งลงบนฟูก แล้วก็ส่งผ้าขนหนูให้ผม

 

            ผมไม่พูดไม่จา ค่อยๆ เช็ดผมยาวๆนั่นให้เขาอย่างเบามือ แม้ว่ากลิ่นของเขามันจะรบกวนจิตใจผมมากแค่ไหน แต่การเช็ดผมให้เขา ก็ทำให้ผมสงบจิตใจลงได้เช่นกัน ผมเขานิ่มและสวยมาก ผมชอบมากเลยนะ สวยกว่าของผู้หญิงหลายๆคนอีก พอเริ่มแห้งและหวีดีๆ มันก็จะเงางาม ผมดีใจที่ตอนเขาโกรธ เขาไม่ตัดผมของตัวเองทิ้ง ไม่อย่างนั้นผมคงจะช็อคมาก ผมรู้ว่าเขาไว้ผมยาวด้วยเหตุผลเดียว เพราะผมบอกว่า ชอบ’  ผมเช็ดจนเกือบแห้ง จากนั้นก็หวีผมให้เขา มันนุ่มลื่นจริงๆ หอมด้วย ผมจดจ้องอยู่กับผมของเขา เลยไม่ได้รู้ตัวว่าเขาเองก็มองผมไม่วางตา พอผมรู้ตัวก็เลยยิ้มหวานไปให้เขา

 

            “พี่ชอบผมของเรา ท่าทางจะดูแลดีมากเลยนะ

 

            “อืม ผมยาวยุ่งยากจะตายเขาพึมพำ นั่นยิ่งทำให้หัวใจผมพองโตขึ้นมากกว่าเดิมอีก เขาเอื้อมมือไปหยิบอะไรสักอย่าง ท่าทางจะเป็นครีมบำรุงผม เขาทามันอย่างเบามือ ในห้องเขาไม่มีเครื่องประทินผิวอะไรหรอก นอกจากของที่เกี่ยวกับผม โฟมล้างหน้าเขายังไม่ใช้เลย ผมสังเกตเอาจากของในห้องเขาที่ศาลเจ้าหน่ะ ผมล่ะดีใจที่เขาดูแลผมตัวเองเป็นอย่างดี มันทำให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองมากๆ ว่าเขาอยากให้ผมชม อยากให้ผมรักเขามากขึ้น  โอ๊ย อยากกอด

 

            “งั้นพี่ไปทำความสะอาดล่ะผมลุกพรวด ก่อนที่จะหื่นแตกอีกครั้ง เดี๋ยวเขาจะกลัวผมเสียเปล่าๆ

 

            ผมเดินลัลล้ามาจนถึงศาลเจ้า ไอเหมือนจะรู้หน้าที่ผมแล้ว เขาเตรียมไม้กวาด และไม้ถูพื้น กับน้ำยามาให้พร้อม แต่ผมยังสยองไม่หาย น้ำยาบ้าอะไร กัดซะผมคันไปหมด ดีที่ให้ไอไปเอายามาทา ผิวหนังผมเลยฟื้นตัวเรียบร้อย

 

            “สู้ๆนะครับไอยิ้มให้ผม แล้วส่งไม้กวาดให้ หึ ดีใจล่ะสิที่ไม่ต้องทำงานบ้านหน่ะ เจ้าตัวเล็กกระโดดอย่างร่าเริงจากไป ทิ้งผมไว้กับไม้กวาด

 

            โอเค กวาดพื้นคงไม่ยาก ผมปัดๆมันไปทั่ว ปัดไปเรื่อยๆแบบไม่คิดอะไร ตลอดมาผมก็แค่ทำท่าทำทางให้นาโอยูกิดู ไอและลูกน้องมาทำความสะอาดต่อทีหลัง หรือบางครั้งลูกไก่ของผมก็กวาดและถูไว้อย่างสะอาดเรียบร้อยแล้ว ผมเลยไม่ต้องทำอะไรอีก มาลงมือเองแล้วมันกว้างเป็นบ้า กวาดอยู่ดีๆลมพัด ไอ้ที่กวาดอยู่ปลิวกระเด็นกระจายเต็มพื้นเหมือนเดิม ผมหยุดนิ่ง มองฝุ่นและใบไม้ที่กระจายตัวเพราะลมอย่างหงุดหงิด    

 

            “อ๊ะ อย่าใช้มนตร์สิครับเสียงนิ่มๆดังขึ้น เมื่อผมใช้มนตร์จัดการกับพวกฝุ่นน่ารำคาญ นาโอยูกิแต่งตัวและมัดผมเรียบร้อยแล้ว เขากอดอกมองมาจากระเบียงด้านนอกของศาลเจ้า ลูกไก่น้อยอยู่ในชุดนักพรตสีแดงขาวที่ผมไม่ได้เห็นมานาน ผมชอบเวลาเขาใส่เสื้อผ้าคล้ายๆผม เขาดูดีมาก ผมไม่ยักกะสะกิดใจ ว่าผมหลงใหลเขามานานแล้ว เพราะผมชอบเคลิ้มเวลาเห็นเขาในชุดนี้ทุกที

 

            “ไม่เห็นเป็นอะไรเลยผมบ่น

 

            “เป็นสิ ใช้มนตร์โดยไม่จำเป็นคุณก็จะเหนื่อย แล้วผมก็จะไม่ให้คุณกินอีกแล้วด้วย เพราะฉะนั้น งดๆการใช้มนตร์ซะนะครับ ถ้าผมรู้ว่าคุณแอบใช้ล่ะก็ ต่อให้เดินไม่ไหวผมก็จะไม่ช่วยแล้วด้วยเขายื่นคำขาด

 

            “ครับ ไม่ใช้ครับผมรีบพยักหน้ารับ อย่าให้ถึงคราวผมนะ มาห้ามกันอย่างนี้พ่อจะงับปากให้สั่งไม่ออกเลย ผมได้แต่หมายมั่นเอาไว้ในใจ ตอนนี้ไม่กล้าทำอะไรมาก ความผิดติดตัวครับ ผมก้มหน้าก้มตากวาดพื้นอย่างเรียบร้อย หวังว่าเขาจะพอใจ ให้ผมได้นัวเนียบ้างเป็นบางครั้ง หรือขอแค่เขาใจอ่อนลงบ้างก็พอ

 

            “ก็ทำได้นี่เขายกยิ้ม ไม่ใช่ยิ้มน่ารัก แต่เป็นยิ้มเจ้าเล่ห์เสียมากกว่า เพราะกว่าผมจะกวาดจนสะอาด เหงื่อก็ชุ่มโชกไปทั้งหลัง

 

            “แล้ว เอ่อ น้ำยาถูพื้น..ผมมองไปที่ไม้ถูพื้น นาโอยูกิยิ้มขำออกมาแล้วรีบบอกผมว่าควรจะจัดการอย่างไร เอาจริงพอผมเริ่มถู ผมก็ลืมแล้วล่ะว่าต้องใส่อัตราส่วนเท่าไหร่ แต่ไม่เป็นไร ครั้งหน้าค่อยลอง รู้แต่ว่าวันนี้ถูได้แล้วก็คงรอดไปได้วันหนึ่ง ลูกไก่น้อยยืนกอดอกมองผมที่ทำความสะอาดห้องโถง แล้วเขาก็เดินหายไปไหนไม่รู้ ส่วนผมต้องทำต่อที่เหลือซึ่งใหญ่โต จนผมนึกเกลียดขึ้นมาวันนี้แหละ ผมรีบๆทำให้มันเสร็จๆ แต่กว่าจะทำจนเรียบร้อยทั้งหมด ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงจนผมหิวไส้แทบขาด ไอมารับเอาไม้ถูพื้นไป แล้วก็บอกว่านาโอยูกิรออยูที่ห้องครัว

 

            “มานี่ ผมจะสอนอะไรง่ายๆก่อน ข้าวปั้น กับน้ำซุปแล้วกันเขากวักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ ผมเลยแอบกระแซะอยู่แถวหลังต้นคอเขา ต้นคอขาวๆ น่ากัดจัง ผมแอบเอาจมูกไปดมๆอยู่ตรงต้นคอเขา

 

            “เรียวเมย์ .. ใกล้ไปครับเขาดุผมโดยไม่ต้องหันมามองเลย ผมเลยได้แต่กระดิกหางประจบเขา เดี๋ยวนี้ไม่มีคำว่าอาจารย์ออกจากปากเขาแล้ว ชื่อมาห้วนๆเลย เรียกผมได้ห่างเหินชวนปวดใจ ผมก็ทำเป็นตั้งอกตั้งใจดูที่เขาสอนล่ะ ผมไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก แค่จำว่าหุงข้าวยังไง ใส่น้ำเท่าไหร่ ผมก็เริ่มงงๆแล้ว ต้องขอบคุณที่ผมเป็นคนหัวไว และลอบสังเกตสิ่งที่เขาทำ ผมก็เลยพยายามทำตาม และรอดเรื่องปั้นข้าวมาได้ เขาก็ตั้งใจสอน ส่วนผมก็ตั้งใจดมเขาไป เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองโรคจิต มาทำจมูกฟุดฟิดอยู่ใกล้ๆนาโอยูกิไม่เลิกเนี่ย แต่มันอดใจยากจริงๆนะ โชคดีที่เขาดุผมแค่ครั้งเดียว แล้วดูเหมือนจะไม่ได้สนใจผมที่แอบดม แอบเอาจมูกไปใกล้ๆเกินจำเป็น จนได้หอมแก้มไปครั้งนึงแน๊ะ

 

            “ทำเป็นทุกอย่างเลยเหรอ นาโอะจังของพี่ทำอาหารเก่งนี่นาผมชมเขาอย่างจริงจังเลยนะ เพราะว่าผมไม่เคยคิดมาก่อน ว่าทำอาหารมันจะยุ่งยากปานนี้

 

            “ผมไม่ใช่ของคุณ แล้วก็ครับ ผมอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ หลังจากที่แม่เสียก็ค่อนข้างลำบาก ผมเลยต้องทำอาหาร มันไม่ยากขนาดนั้นหรอก ผมเห็นคุณออกจะเก่งไปเสียทุกอย่างนาโอยูกิยังแอบแขวะผมอีก แหม ผมก็เก่งแต่เรื่องคาถากับความเจ้าเล่ห์เพทุบายเท่านั้นแหละ

 

            “เรื่องนี้พี่ยอมแพ้ให้เราเลยผมหยอด แต่ดูท่าทางจะยากแล้ว ลูกไก่น้อยผมนอกจากจะอัพเลเวลยังมีภูมิต้านทานต่อคำหวานของผมมากขึ้น แถมเวลาเขายิ้มหวานกลับมาก็น่ารักเสียจนผมรู้สึกเสียเปรียบเสียเอง

 

            “ว่าแต่ มีเรื่องอะไรที่จะสอนผมอีกรึเปล่าครับเขาถามขึ้นเมื่อเราเริ่มลงมือกินข้าวกลางวัน

ที่เลยมาเป็นมื้อบ่ายแล้ว

 

            “อืม พี่ไม่เคยเจอองเมียวจิแบบเรามาก่อนเลย ปกติ เคยเจอแต่แบบไคริ ที่เป็นปีศาจ แล้วก็คนที่มีมนตร์เล็กน้อยจากการเล่าเรียน แต่พลังของเราไม่เบาเลย มันแรงมาก แรงพอๆกับคนที่เป็นปีศาจแล้วใช้วิชาขององเมียวผมขมวดคิ้ว เพิ่งนึกขึ้นมาได้เหมือนกันว่าพลังที่เขามีมันค่อนข้างประหลาด และผมก็ไม่เคยเจอใครที่ท่องบทสวดส่งวิญญาณแล้วเกิดบรรยากาศที่เย็น .. เย็นแบบเย็นสบาย แถมเสียงยังใส กังวานชวนเคลิ้มเอามากๆ ราวกับเทวดาลงมารับวิญญาณไปเอง นั่นแปลกมากจริงๆ แต่เวลาเขาจะพาไปลงนรก ก็ทรมานอย่างสุดแสนเช่นกัน เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เพราะความโกรธของเขาที่มีต่อผม ทำให้พลังของเขามันรุนแรงมากขึ้น หมายความว่าเขาเก่งขึ้นได้ จากความรู้สึกที่ท่วมท้นงั้นเหรอ ที่เขาไม่เคยร่ายมนตร์อะไรได้ผลมาก่อน เพราะเขาอ่อนโยนมากจนไม่กล้าทำหรือเปล่า อะไรบางอย่างกดพลังของเขาเอาไว้ แต่ตอนนี้มันกำลังค่อยๆปล่อยออกมา เหมือนผมเคยอ่านเจอในตำราเมื่อห้าสิบกว่าปีก่อน เหมือนเคยมีกรณีนี้มาแล้ว

 

            “งั้น.. จะเป็นไปได้ไหม ว่าผมเองก็เป็นปีศาจเหมือนไคริ กว่าไคริจะกลายร่างก็เมื่อไม่นานมานี้เอง”  นาโอยูกิเริ่มขมวดคิ้วอย่างกังวล

 

            “ไม่ ไม่ใช่แน่นอน ปีศาจของตระกูลชิมิซึต้องกินปีศาจ และที่เขาไม่แสดงตัวเป็นเพราะเจ้าแมวดำค่อยแอบให้อาหาร เราอยู่กับพี่มาหลายปี ไม่เคยกินปีศาจ มันเป็นไปไม่ได้ที่เราจะเป็นแบบเดียวกับไคริผมกลืนน้ำลาย มองคนตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ อะไรบางอย่างบ่งบอกว่าเขาแตกต่างจากพวกผม แตกต่างราวฟ้ากับเหว และนาโอะจังที่สุดแสนธรรมดา อาจไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เคยเป็น

 

            “งั้นผมเป็นอะไรกันล่ะเขาเริ่มกังวล

 

            “กินข้าวเถอะ เรื่องนั้นพี่ขอเวลาสักหน่อย พี่จะช่วยหาคำตอบมาให้เองผมไม่อยากให้เขาคิดอะไรตอนนี้ และไม่อยากหลุดพูดอะไรที่อาจจะไม่จริงออกไป ผมยังไม่แน่ใจ และต้องตรวจดูให้แน่ใจเสียก่อน

 

            “ขอบคุณนะครับเขายิ้มมาให้ คราวนี้แบบจริงใจจริงๆ

 

            “เพื่อคนที่พี่รัก แค่นี้สบายมากผมยังแอบหยอดไปอีกดอก แต่คราวนี้เขาเขินแหะ คงเพราะผมทำหน้าจริงจังไปด้วยตอนพูด

 

            ตกเย็นนาโอยูกิขอตัวออกไปทำงานของเขา ผมเองก็เลยต้องทำงานของผม วันนี้ผมบอกลูกน้องไม่ให้ต้อนรับแขกที่ไหน เพราะผมจะกลับไปยังภูเขาด้านบนอีกครั้ง ไปคุยกับผู้เฒ่า ผู้ซึ่งอยู่มานานกว่าผมเกือบห้าร้อยปี เขาต้องรู้แน่ๆว่าในกรณีของนาโอยูกินั้น มันหมายความว่าอะไร

 

            ผมเดินทางขึ้นไปถึง ฟ้าก็มืดลงอีกครั้ง เด็กๆเริ่มเข้านอน แต่ท่านผู้เฒ่าออกมาต้อนรับผมเช่นเคย เขาเป็นจิ้งจอกที่อยู่นานที่สุดในตระกูลของผม ถือว่าเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ซึ่งเป็นที่พึ่งพิงของทุกคน

 

            “ผมจะมาถาม เรื่องของ..เขาผมโค้งให้เขาอย่างสุภาพก่อนจะเริ่มเข้าเรื่อง ทุกคนหายไปหมดแล้ว เราเลยคุยกันได้อย่างเป็นส่วนตัว

 

            “พ่อหนุ่มน้อยนั่นเหรอ ว่าแล้วเชียวว่าต้องมาอีกรอบ

 

            “ท่านผู้เฒ่ารู้อะไรเหรอครับ ถึงคิดว่าผมจะกลับมาถามผมรีบพูด หวังว่าคงจะไม่มีเรื่องไม่ดีอะไร คราวไครินั่นกว่าจะควบคุมตัวเองได้ก็เล่นเอาเสียเลือดเสียเนื้อไปหลายตน ผมไม่อย่างเห็นลูกไก่น้อยในสภาพนั้นหรอก

 

            “กลิ่นหน่ะ เรียวเมย์.. นายรู้ใช่ไหมว่ากลิ่นของเขามันต่างจากคนอื่น ปีศาจตนอื่นไม่รู้เรื่องนี้หรอก แต่ปีศาจที่จมูกไวสุดแสนอย่างเรา ย่อมไม่ใช่เรื่องยาก

 

            “ครับ ผมรู้มานานแล้ว แต่ถึงเขาจะมีกลิ่นที่แปลกๆ แต่ผมก็ไม่เคยเอะใจอะไรเลย ผมนึกว่านั่นเป็นเพราะผมชอบเขา กลิ่นของเขาถึงได้เตะจมูกผมมากนักผมขมวดคิ้ว ตกลงว่าผมเข้าใจผิดหรือเปล่า ในเมื่อท่านผู้เฒ่าเองก็ได้กลิ่น

 

            “อืม นายไขว้เขวเพราะนายชอบเจ้าหนูนั่นจริงๆนั่นแหละ ฉันไม่ได้ดมแล้วคิดว่ามันหอมเชิญชวนอะไรหรอกนะ แต่มันเป็นกลิ่นหอมเย็น กลิ่นที่ไม่ใช่ของปีศาจและมนุษย์ แต่น้อยนักที่จะมีใครรู้ ฉันเองก็เคยได้กลิ่นแบบนี้นานแสนนานมาแล้ว นี่ไม่ใช่ลักษณะที่พบเห็นได้ทั่วไป เขาเป็นหนึ่งในล้าน ไม่สิ อาจจะหนึ่งในหลายล้าน คนล่าสุดที่มีกลิ่นอย่างนี้ มันก็เกือบสองร้อยปีมาแล้ว

 

            “มันแย่ไหมครับ ท่านผู้เฒ่า เราต้องระวังอะไรไหม แล้วเขาเป็นอะไรกันแน่ผมเริ่มกังวล อะไรก็ตามที่หาได้ยาก มักมีปัญหามากมายตามมาไม่จบสิ้น

 

            “ไม่รู้สิ อาจจะแย่ หรือไม่แย่ก็ได้  นี่เป็นเพียงความเชื่อที่ยังไม่เคยได้รับการพิสูจน์ เราเป็นปีศาจ เรารู้แน่ชัดอยู่แล้วว่าปีศาจมีอยู่จริง เรากินมนุษย์และนั่นทำให้เราดูชั่วร้ายและเป็นเสี้ยนหนามที่ต้องโดนกำจัด กลับกันเขาเป็นสิ่งที่มนุษย์รัก เลื่อมใสและเคารพ นายพอจะเดาออกใช่ไหมท่านผู้เฒ่ายิ้มบาง

 

            ผมขนลุกไปทั้งตัว อะไรหน่ะ จะบอกว่าอะไร เขาเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับปีศาจ ? ……..เทพเจ้า? บ้าบออะไรกัน เทพเจ้ามีจริงที่ไหน

 

            “ไม่เชิงเทพเจ้า เขาเป็นคนที่ได้รับพลังพิเศษจากสวรรค์ ฟังดูงมงายใช่ไหม แต่ลักษณะพวกนี้จะเกิดกับคนที่จิตใจบริสุทธิ์ หมั่นภาวนาและสวดมนตร์ อยู่ในศีลธรรมอันดี ซื่อสัตย์ มีจิตใจใสสะอาดราวกับเด็กเล็กๆอยู่เสมอ ภายนอกเขาก็มีโกรธเกลียดเหมือนคนทั่วๆไป มีความอยาก มีโลภ  โกรธและหลง แต่ลึกลงไปในจิตของเขา มันสะอาดมากทีเดียว เขาคิดอะไรก็จะแสดงออกอย่างนั้น ตรงไปตรงมาและหาได้ยากยิ่งในมนุษย์ เขาเป็นอย่างที่ว่ามาหรือเปล่า

 

            ผมพยักหน้า ไม่ต้องคิดเลย ผมนึกแปลกใจที่เขาแสนจะอ่อนโยนเสียด้วยซ้ำ แม้ว่าตอนนี้ผมจะทำเขาพังไปบางส่วน แต่เขาก็ดูจะกลับมาเป็นคนเดิมได้อย่างง่ายดาย แม้ว่าเขาจะไม่เชื่อใจผมเท่าเดิม แต่ความบริสุทธิ์ของเขายังอยู่ที่เดิม ไม่ใช่ทางกายที่ผมช่วงชิงมา แต่เป็นทางใจ จิตใจของเขาที่ผมไม่เคยเข้าถึง

 

            “เขามีพลังอะไร

 

            “เขาส่งวิญญาณไปทั้งสวรรค์และนรกได้ผมตอบเสียงแผ่ว

 

            “นายคิดว่านั่นปกติเหรอเรียวเมย์ องเมียวจิทำได้แค่สลายวิญญาณ ทำลายวิญญาณให้ดับสูญไป หรือกักขังเอาไว้เท่านั้น พวกเขาทำไม่ได้ พวกเขาทำถึงขนาดนั้นไม่ได้ท่านผู้เฒ่าทำให้ผมเริ่มคิดตาม ทำไมผมไม่เอะใจเลยนะว่าความ

สามารถของเขามันเกินมนุษย์ มันเกินไปมากโขเลยด้วย

 

            “แล้ว.. ผมควรจะทำยังไง พลังเขาจะแรงขึ้นไหมผมเริ่มนั่งไม่ติดที่ มันฟังดูไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่ กับการมีพลังของเทพเจ้าอยู่ในตัว

 

            “นั่นอยู่ที่ความรู้สึกของเขา ส่งวิญญาณงั้นเหรอ พลังของเทพอิซานามิ เทพเจ้าแห่งการสร้างและความตาย เธอคร่าชีวิตมนุษย์เพราะความโศกเศร้าต่อความรัก นั่นหมายความว่าพลังของเด็กหนุ่มนั้นจะรุนแรงขึ้นตามความรู้สึก และบางทีรุนแรงขึ้นเพราะความรัก แต่เขาไม่ใช่เทพเจ้า มันทำร้ายเขา เขาอยู่ได้ไม่นานนักหรอกถ้าใช้มันบ่อยๆ การคร่าชีวิตคนอื่น ตามหลักของเทพเจ้าไม่ใช่เรื่องที่สมควรนัก เขาจะเจ็บปวดเพราะพลังของตัวเอง นั่นเป็นข่าวร้ายเรียวเมย์ นายทำอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้หรอก มันเป็นโชคชะตา

 

            “ผมไม่เข้าใจ มันไม่มีเหตุผลเลย แล้วมันเป็นเพราะผมรึเปล่า ที่ทำให้เขาปล่อยพลังออกมา เพราะผมทำให้เขาเสียใจ เพราะผมหลอกเขาผมรัวออกไปแบบไม่ยั้งคิด ความหวาดกลัวเริ่มเข้าครอบงำ

 

            “โลกของเรามันไม่มีอะไรที่เป็นเหตุเป็นผลหรอกเรียวเมย์ เราเป็นปีศาจ เราอยู่เหนือธรรมชาติ มันมีอะไรที่มีเหตุผลงั้นเหรอ

 

            “แต่ว่า ถ้าเขามีพลังของเทพเจ้า ทำไมเขาไม่อายุยืนล่ะ เขาจะต้องแข็งแกร่ง แล้วก็อยู่ได้เป็นพันๆปีสิ ทำไมกัน !! ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้ผมกำมือแน่น หนาวไปถึงไขสันหลังเมื่อเริ่มคิดว่าพลังของเขามันร้ายแรงสักแค่ไหน และมันกำลังนับถอยหลังเวลาที่เหลืออยู่ของเขารึเปล่า

 

            “ใจเย็นๆ มันไม่เลวร้ายขนาดนั้นหรอก นั่นเป็นเรื่องเล่า มันเป็นตำนาน ฉันไม่เคยคลุกคลีกับคนที่มีพลังจริงๆ มันอาจไม่แย่นัก หรือเขาอาจอยู่ได้เป็นพันปีอย่างที่นายว่า ฉันแค่พูดตามสิ่งที่เคยเห็น แต่อะไรที่เราไม่เคยเห็น ไม่เคยรู้ว่ามันมีอยู่ ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีจริงๆ ใช่ไหมเรียวเมย์? นายค่อยๆคิดเถอะ ถ้าเขาไม่เจ็บปวดอะไร บางทีพลังอาจไม่ได้ทำร้ายเขาเลยก็ได้ท่านผู้เฒ่าพูดอย่างอบอุ่น แล้วกอดผมที่ตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุมเอาไว้

 

            ผมสูดหายใจเข้าลึก ใช่ เขาจะต้องไม่เป็นอะไร เขามีพลังที่สุดแสนจะเหลือเชื่อนั่น เขาจะต้องอยู่ไปอีกเป็นพันๆปีเลยล่ะ

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

เรียวเมย์เริ่มตื่นตระหนกแล้ว  ถ้าใครยังไม่รู้จักเทพที่พูดถึง เรามีมาให้อ่านค่ะ



เกร็ดความรู้ ฉบับรู้ไม่รู้ก็ได้


 

            อิซานางิ  เทพกำเนิด เจ้าแห่งท้องฟ้า,แสงสว่าง และสรวงสรรค์ มีง้าวเป็นอาวุธ มีภรรยาและน้องสาวคือ อิซานามิ ปฐมเทพี เจ้าแห่งโลก,ผืนแผ่นดิน และความมืด มีกระจกทองแดงห้อยคอเป็นของวิเศษประจำตัว ซึ่งส่องแสงระยิบระยับทำให้โลกอันมืดมิดสว่างขึ้น แสงสว่างจากกระจกทองแดง ได้สะท้อนกับละอองน้ำในอากาศท่ามกลางหมู่เมฆที่รวมตัวกัน ก่อกำเนิดสะพานสายรุ้ง อามา โน อูกิฮาชิ ซึ่งลอยไปถึงสรวงสรรค์

 

เมื่ออิซานามิได้เห็นสะพานสายรุ้ง ก็ได้กล่าวขึ้นว่า "อา ช่างเป็นสายรุ้งที่สวยงามอะไรเช่นนี้ เราลองปีนขึ้นไปบนสายรุ้งกันเถิด" แล้วทั้งสองก็ปีนขึ้นไปบนสะพานสายรุ้ง และมองลงไปที่พื้นดิน

 

อิซานามิ ก็กล่าวขึ้นว่า "พื้นดินเป็นทะเลโคลนเช่นนี้ คงไม่มีสิ่งมีชีวิตใดสามารถอยู่ได้ และเราก็ไม่สามารถสร้างวังของเราขึ้นที่นี่ได้" ว่าแล้วอิซานางิก็เอาง้าวของเขาจุ่มลงในทะเลโคลนแล้วกวนให้น้ำแยกออกจากดิน ไปวนอยู่รอบๆบริเวณ และดินโคลนทั้งหลายก็รวมตัวอยู่ตรงกลาง เมื่อดึงง้าวขึ้นมา โคลนที่ติดอยู่กับง้าวก็หยดลงมากลายเป็นเกาะโอโนโกโร เป็นเกาะแรกของหมู่เกาะญี่ปุ่น ที่ซึ่งเทพเจ้าและมนุษย์ได้อาศัยกำเนิดขึ้นมา

 

ทั้งคู่ได้สร้างเกาะญี่ปุ่น 40 เกาะและให้กำเนิดเทพ 36 องค์ องค์สุดท้ายคือ คากูทซึชิ เทพแห่งไฟ ที่เมื่อคลอดออกมาก็เผาผลาญ อิซานามิจนตาย ไปอยู่นรก และกลายเป็นเทพีผู้ปกครองนรกบาดาล

 

หลังจาก อิซานามิตาย อิซานางิ ก็เอาแต่โศกเศร้า และเฝ้าคิดถึงภรรยา จึงลงไปหาภรรยาในนรก เมื่อได้พบ อิซานางิ ก็ตกใจกับรูปลักษณ์ของภรรยา ที่เน่าเปื่อย กลายเป็นผีที่น่าเกลียด และแสดงอาการรังเกียจออกมา แต่ก็ได้ร้องขอให้เธอกลับไปครองรักกันเหมือนเดิม แต่ อิซานามิ เห็นอาการของสามีที่รังเกียจตน จึงปฏิเสธไม่ยอมกลับไปด้วย ทั้งสองจึงแยกจากกันชั่วนิรันดร์

 

หลังจาก อิซานางิ กลับมาจากนรก อิซานางิ รังเกียจภรรยาที่กลายเป็นผี จึงปิดผนึกปากถ้ำที่เป็นทางลงไปสู่นรก แต่อิซานามิ ได้หลบหนีออกมาจนได้ ด้วยความโกรธ ที่สามีของตนรังเกียจตน จึงอธิษฐานให้มนุษย์ ตายวันละ 1,000 คน แต่อิซานางิ ก็อธิษฐานให้ มนุษย์เกิดขึ้นมาวันละ 1,500 คน

 

นับเป็นที่มาของเทพอิซานามิ เทพแห่งการสร้างและความตายที่กล่าวถึงด้านบนจ๊ะ

 

credit : ข้อมูลจากวิกิพีเดีย

 


 

และ และ และ เรามีอีกเรื่องที่เพิ่งเปิดใหม่ ใสๆวัยทำงาน
เรื่อง แผนกวุ่นชวน
คุณมารักกัน  แวะไปส่องได้เด้อ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1585 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 00:33
    ฮือออ น้องต้องไม่เป็นอะไร น้องต้องอายุยืนเท่านังจิ้งจอกนะ แงงงงงง
    #1,585
    0
  2. #1494 Nantashi (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:44
    งั้นเราก็มีหวังให้นาโอะจังครองรักกับเรียวเมย์นานๆ น่ะสิ
    #1,494
    0
  3. #1399 itzmeboombim (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 21:58
    พลังเทพกับปีศาจ หวังว่าจะอยู่ด้วยกันได้นะ
    #1,399
    0
  4. #1257 InLove (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 14:03
    หวังว่านาโอะจะอยู่ได้นานๆ ไม่งั้นเรียวเมย์ได้เ-่ยวตายพอดี
    #1,257
    0
  5. #1170 baekbow (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 17:24
    ไม่นะ ไม่เอาแบบนี้ดิ นาโอะจังจะตายง่ายๆไม่ได้นะ
    #1,170
    0
  6. #1038 Bennie_ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 16:48
    ตัวละครหลักของเรื่องนี้ไม่มีมนุษย์ธรรมดาเลยใช่มั้ย นาโอะก็มีพลังเทพเจ้า พลังนั้นจะส่งผลดีหรือผลเสียกับนาโอะกันแน่นะ สงสัยแรง
    #1,038
    0
  7. #895 fe&font (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:15
    มาม่าจะเข้มข้นขนาดไหนกันนน
    #895
    0
  8. #626 zozine (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 20:19
    หืมมมมม ไม่ดราม่าใช่ไหมหนอออ
    #626
    0
  9. #293 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 19:27
    ว่าแล้วมันต้องมีอุปสรรคก่อนจะรักกันจริงๆสิหน่าา ตั้งแต่นี้ไปม่าของจริงแล้วใช่ไหม?
    #293
    0
  10. #209 Yokai (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 12:07
    นาโอะจังไม่ธรรมดาจริงๆด้วยยยย แล้วก็ดูเหมือนจะไม่ง่ายเหมือนไคริจังสินะ ต้องเตรียมเครื่องปรุ่งรอมาม่าเร็วๆนี้รึเปล่า ฮือออ // ที่แท้เรียวเมย์กลัวเรื่องนี้นี่เอง อายุขัยของนาโอจังกับตัวเองสินะ



    นาโอะจังก็ยังเลเวลอัพทุกๆตอนเลย 555555 เรียวเมย์นี่ก็หื่นได้ตลอดจริงๆ
    #209
    0
  11. #208 อีกาสีขาว (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 10:30
    จากจิ้งจอกเก้าหสงกลายเป็นคนใช้-.,- นาโอะจัง ก็ไม่ธรรมดา
    #208
    0
  12. #207 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 07:33
    รอลุ้นอยู่นะไร ^()^
    #207
    0
  13. #206 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 07:18
    นาโอะเก่งเทพ แล้วจะโดนปีศาจตามล่าแบบไคริไหมอ่ะ ยิ่งหายากๆอยู่
    #206
    0
  14. #205 Tanee Lov (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 06:39
    ไม่ธรรมดา หุหุ
    #205
    0
  15. #204 lock_kim (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 04:36
    นาโอะจังไม่ธรรมดาอีกต่อไปแล้วสินะ ./////.
    #204
    0