[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 37 : ภาค 2 ตอนที่ 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,310
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    26 ก.ย. 58





 

9

 

 

ใจผมเต้นแรง.. ทั้งตื่นเต้นและกังวล ไม่แน่ใจว่าเขากำลังเล่นอะไรอยู่ ผมไม่เข้าใจเขา และไม่อาจจะเชื่อคำพูดของเขาได้อย่างสนิทใจอีกแล้ว เหมือนมันครึ่งๆกลางๆ ระหว่างความดีใจและความเจ็บปวด แต่ผมไม่ได้ร้องไห้อีก

 

ผมโซซัดโซเซกลับมาที่บ้านของฮิโรโตะ ใจผมยังเต้นแรงไม่หาย ผมจึงไปนั่งพักที่ต้นไม้กลางบ้าน ผมนั่งพักลงได้ไม่นาน ก็มีคนเดินมา ผมหันไปมองตามเสียงแล้วก็สะดุ้งเล็กน้อย ..ผมเคยเจอเขาแล้ว คุณพ่อของฮิโรโตะ เจ้าของบ้านที่อนุญาตให้ผมอาศัยอยู่ที่นี่อีกคน แต่เจอทีไรก็ไม่เคยชินกับรูปร่างเขาเลย เหมือนนกตัวใหญ่ๆ แบบใหญ่มากๆ นั่นทำให้ผมรู้สึกหวั่นเกรงเขาอยู่ไม่น้อย

 

เป็นอะไรล่ะหืม สีหน้าไม่ดีเลยเขานั่งลงข้างผมอย่างสบายๆ เพราะน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยอย่างผู้ใหญ่นั้น ทำให้ผมกลัวเขาน้อยลง

 

ผม..ผมกำลังจะบอกเขาว่าไม่เป็นอะไร แต่แล้วผมก็เกิดเปลี่ยนใจ

 

คุณพ่อครับ ถ้าหากว่าคุณพ่อรักคนคนหนึ่งมาก รักเขามานาน จนวันหนึ่งก็พบว่าเขาใจตรงกับเรา แต่ก็พบว่าเขาหลอกเรามาตลอดด้วย คุณพ่อจะทำยังไงหรือครับผมหันหน้าเข้าหาเขา มองดวงตาโตดำขลับที่เหมือนของฮิโรโตะ

เป๊ะๆ แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเป็นกา และดูความรู้สึกยาก แต่แววตาที่เขามองผมนั้น ดูใจดีมากจนสัมผัสได้เลยทีเดียว

 

แล้วที่เขาหลอกมันร้ายแรงขนาดไหนกันล่ะ

 

ก็.. ก็หลอกว่าเขาเป็นคนธรรมดา แต่เขาเป็นปีศาจ แล้วก็ชอบแอบทำอะไรไม่ดีกับผม ตอนที่ผมไม่รู้สึกตัวด้วยผมพูดอ้อมแอ้ม มันเขินนิดๆที่เป็นผู้ชายแต่ต้องมาเล่าว่าโดนลวนลาม

 

เรียวเมย์สินะ ?” เขาพูดออกมาทันทีเมื่อผมเล่า

 

มีคนเล่าให้คุณพ่อฟังแล้วเหรอครับผมสะดุ้งเมื่อได้ยินชื่อเขา

 

เปล่าเดาเอา ถูกด้วยเหรอ หึหึ แล้วหนูว่ายังไงล่ะ โกรธเขา อยากต่อยเขาให้หมดหล่อ? แต่ถึงยังไงก็ยังรักเขาใช่ไหมเขาเอียงคอมองผม ผมพูดอะไรออกไปไม่ได้นอกจากพยักหน้า เขายื่นมือมาขยี้หัวผมเบาๆ ทั้งๆที่เขาไม่ได้มีหน้าตาเหมือนมนุษย์ และเราเคยคุยกันจริงๆแค่ครั้งนี้ครั้งแรก แต่ผมรู้สึกสบายใจที่จะบอกความรู้สึกในใจกับเขา และผมไม่รู้หรอกว่าทำไม

 

ถ้ารักเขา ก็ให้โอกาสตัวเองสิ เปิดโอกาสให้เขาใหม่ คอยดูว่าเขาจะไม่ทำอะไรให้เสียใจอีก ถ้าไว้ใจเขาได้เมื่อไหร่ ก็แฮปปี้กันทั้งสองฝ่าย เจ้านั่นก็รักเธอไม่ใช่เหรอเขาเหมือนจะยิ้ม ผมไม่แน่ใจว่าเขายิ้มอยู่รึเปล่า

 

ผมยังไม่ได้บอกคุณพ่อเรื่องนั้นสักหน่อย

 

ก็แค่กะไว้อยู่แล้ว ว่าสักวันหนึ่งเจ้าจิ้งจอกนั่นจะตกหลุมรักนายเข้าจังๆ ฉันเห็นนายไปมาหาสู่กับเขาตั้งนานแล้ว ถ้าเขาไม่รักนาย นายคงถูกเฉดหัวออกมาจากศาลนั้นตั้งแต่คืนแรกที่เขาได้นายแล้ว หึหึ แต่เพราะนายเป็นเด็กน่ารัก ฉันเห็นนายตั้งอกตั้งใจกวาดลานวัด ทำโน่นทำนี่ในวัดอยู่เป็นประจำเลย นายเป็นองเมียวจิที่ดีนะไอ้หนูเขาตบบ่าผม ชมด้วยใจจริงที่ทำเอาผมแอบละอายเล็กน้อย

 

ไม่หรอกครับ ผมไม่บริสุทธิ์ ผมไม่อาจเป็นองเมียวจิได้อีกแล้วผมพูดเสียงเศร้า มันพังไปหมดแล้ว ความฝันที่จะเป็นองเมียวจิที่ดีของผม

 

นายใช้อะไรวัดล่ะ ว่าเหมาะไม่เหมาะควรไม่ควร

 

ผม.. ก็ตามคำสอนในหนังสือผมพึมพำ เขาว่าองเมียวจิควรประพฤติ ปฏิบัติตนอยู่ในความบริสุทธิ์ สะอาด มีสติ ผมแทบไม่มีอะไรที่ว่ามาเลยในตอนนี้

 

ดูที่ใจก็พอแล้ว ฉันรู้ว่านายทำได้ และคู่ควรกับคำว่าองเมียวจิ

             

ขอบคุณครับผมพูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ออก ได้แต่ผงกหัวขอบคุณเขาไป เราทั้งคู่มองออกไปทางอื่น ไม่ได้พูดอะไรกัน ผมจมอยู่กับโลกส่วนตัว  เปิดโอกาสให้ตัวผมเองงั้นเหรอ ผมบีบมือตัวเองไปมา คิดหนัก  ผมกลัวที่จะถูกหลอกอีกครั้ง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าผมยังคงอยากอยู่ใกล้ๆเขา อยากได้ช่วงเวลาเดิมๆกลับคืนมา ผมนั่งอยู่ๆข้างพ่อของฮิโรโตะนานมาก และเขาก็ไม่ยอมลุกไปไหนด้วย จนกระทั่งมิ้นมาเรียกไปกินข้าว เราถึงยอมลุกกัน

 

ว่าไง ตัดสินใจได้ยังคุณพ่อแอบกระซิบกับผมระหว่างเดิน

 

อ่า ยังไม่แน่ใจเลยครับผมตอบไปตามตรง แม้ว่าจะคิดหนักแค่ไหน ผมเองก็ไม่รู้จะทำอะไรต่อไปแล้ว

 

ไม่ต้องคิดอะไรให้มากหรอกนะ บางครั้งสิ่งที่เราต้องทำ ก็แค่ฟังเสียงหัวใจตัวเอง หลังจากนั้นจะดีหรือจะร้ายก็ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นความทรงจำ มัวแต่คิดแล้วมันจะไปมีอะไรดีๆเกิดขึ้นได้ยังไง จริงไหมเขาพูดโดยไม่ได้หันมามองหน้าผม แล้วก็ไปหาภรรยาตัวเอง

 

ผมไม่ได้ไปให้คำตอบกับเรียวเมย์ ผมอยู่แต่ที่บ้านของฮิโรโตะ แล้วก็ไม่ได้ย่างกรายไปที่ศาลเจ้าอีกเลย เรียวเมย์เองก็ไม่ได้มาหาผม ผมไม่แน่ใจว่าเขารออยู่รึเปล่า ก็ผมคิดหนักนี่นา กว่าจะนึกขึ้นได้ก็ผ่านไปเกือบเดือนแล้ว ผมจึงตัดสินใจย่องไปดูที่ศาลเจ้าอีกครั้ง จิ้งจอกน้อยรีบมาพาผมเข้าไปหาเรียวเมย์ ผมที่ยังคิดไม่ตก กลับต้องโยนความคิดทั้งหมดทิ้งไป เพราะเรียวเมย์ซูบผอมลงกว่าเดิมอีก

 

หายไปตั้งนานเขายังคงยิ้มให้ผมเหมือนเดิม แม้ว่าจะดูอิดโรยจนผมใจหาย ผมขยับตัวเข้าไปหาเขาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนฟูก

 

ไหนว่าไม่เป็นไรไง ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้ !

 

พี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่

 

เรียวเมย์ผมกดเสียงต่ำ อดดุเขาออกไปไม่ได้

เจ้าจิ้งจอกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม ทำจมูดฟุดฟิดเหมือนดมผมที่เข้าไปใกล้

 

เป็นห่วงเหรอ ดีใจจัง

 

จะไม่ห่วงได้ยังไงเล่า! ผมได้แต่เถียงอยู่ในใจ ยื่นมือไปจับแก้มเขาเอง แก้มตอบลงไปเยอะเลย ไม่เห็นเหมือนก่อนหน้านี้เลยสักนิด เพราะว่าเขาไม่ยอมมีอะไรกับคนอื่นจริงๆหน่ะเหรอ เขาจะยอมเป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆเหรอ

 

มาที่นี่ ได้คำตอบแล้วเหรอเขาถามขึ้นจนได้

 

ผมเม้มปาก แต่พอมองตาเขาที่จ้องตรงมา แววตาที่มีความหวาดกลัวแฝงอยู่ เขาก็กลัวเป็นเหมือนกันเหรอ กลัวว่าผมจะไม่ให้โอกาสเขาอีกใช่ไหม และถึงแม้ผมแทบไม่เหลือความเชื่อใจอะไรเลย แต่ลึกๆในหัวใจผมบอก ให้ลองดูอีกสักครั้ง มันไม่ใช่การให้โอกาสเขาแก้ตัว แต่เป็นให้โอกาสผม เชื่อใจเขาใหม่ต่างหาก ผมหลับตาลง ฟังเสียงหัวใจตัวเองเหมือนอย่างที่พ่อของฮิโรโตะบอก หัวใจที่เต้นแรงเพราะเขาเสมอ และตอนนี้มันก็ยังคงเต้นดังอยู่

 

ก็ได้ ผมจะให้โอกาสคุณ

 

ห๊ะ ? เอ๊ะ นาโอยูกิเขาทำตาโตแล้วก็คว้ามือผมไปกุมอย่างดีใจทันที

 

จีบผมผมพูดต่อ รู้สึกเขินๆขึ้นมาเหมือนกันที่ต้องมาพูดต่อหน้าเขาแบบนี้ เรียวเมย์กระพริบตาปริบๆ เหมือนสมองกำลังประมวลผล

 

ให้โอกาสพี่จีบเรา?” เขาทวน

 

ใช่ ติดไม่ติดก็ไม่รู้ด้วยหรอก พยายามเอาเองแล้วกันผมพูดเสียงเบา ค่อยๆเอามือออกจากการเกาะกุมของเขา แต่เรียวเมย์ยิ้มกว้างจนตาปิด แล้วคว้าตัวผมไปกอด กอดเสียแน่นจนร้อน แก้มเขาแนบอยู่กับแก้มผม ผมคิดไว้ในใจแล้วล่ะ ว่าต่อให้ผมยอมใจอ่อนให้เขาจริงๆแล้ว ผมก็จะไม่บอกเขาหรอก ให้จีบจนเฉาไปเลย หึหึ แต่จู่ๆเขาก็ผละออก แล้วทำหน้าสงสัยใคร่รู้ เขามองผมแล้วก็เริ่มพึมพำสิ่งที่ผมไม่อยากจะเชื่อ

 

แล้วปกติ เขาจีบกันยังไงเหรอ

 

ไม่รู้ คิดเองสิ !ผมโวยวายแล้วลุกพรวดขึ้น เดินหนีออกมาจากจิ้งจอกที่ทำหน้าเหมือนหมางง ให้ตาย เขาไม่เคยจีบใครหรือยังไง ผมเดินหนีออกมาจากศาลเจ้า ยังคงรู้สึกอุ่นๆจากการสวมกอด ผมเดินทางกลับบ้านอีกครั้งด้วยรอยยิ้มน้อยๆบนริมฝีปาก ทำไมถึงได้โล่งใจขนาดนี้ก็ไม่รู้ คงเพราะผมพยายามโยนความคิดหนักอึ้งทั้งหลายทิ้งไป  ก็คงต้องลองกันดูสักตั้ง

 

เช้าวันต่อมา เรียวเมย์ก็โผล่มารอผมที่หน้าบ้านของฮิโรโตะ ชุดนักบวชเต็มยศ ชุดเดิมที่เขามักใส่เป็นประจำ ถึงหน้าจะซีดเซียวแต่ก็มีรอยยิ้ม

 

มาทำอะไรผมถามเขาไปงงๆ

 

ใจร้าย ก็มาจีบไงครับ นี่เขาหยิบเอาดอกไม้ที่ซ่อนไว้ข้างหลังมาให้ผม ช่อดอกไม้ช่อโตท่าทางราคาแพง ผมรับมามองๆ ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อยที่จะดีใจกับดอกไม้ แต่เห็นท่าทางที่เขามองผมอย่างลุ้นเสียเหลือเกิน ก็ทำให้ผมอดยิ้มออกมาไม่ได้  จากอาจารย์เรียวเมย์ที่เงียบขรึม อ่อนโยนและดูเป็นผู้ใหญ่ กลับด้านเหมือนหนังคนละม้วนเลยแฮะ ตอนนี้เขาเหมือนเด็กๆที่ลุ้นว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันได้ผลหรือไม่  สีหน้าของเขามันบริสุทธิ์มากจนผมไม่คิดว่าเขาทำสีหน้าแบบนี้ได้ด้วย จะว่ายังไงดี ..ก็น่ารักหน่ะครับ เหมือนลูกหมาเลย

 

แล้วก็นี่เขายื่นถุงอะไรมาให้ผมอีกอย่างผมก็รับไว้

 

ขอบคุณผมยังไม่ทันได้แกะดูเขาก็คว้าแขนข้างหนึ่งผมไว้ แล้วลากผมไปที่รถ ขับรถไปส่งผมที่โรงเรียนทั้งๆที่มันก็ไม่ได้ไกลเลย

 

ตั้งใจทำงานนะครับ เดี๋ยวตอนเย็นพี่มารับเขายิ้มแฉ่ง ผมมึนๆงงๆ แล้วก็ลงจากรถ เขารอจนผมเดินเข้าไปในโรงเรียนถึงจะยอมขับรถออกไป ผมเอาฐานช่อดอกไม้ทิ้งไปแล้วเอาดอกไม้ปักลงในแจกันห้องพักครู

 

ข้าวเหรอ?” ผมนั่งแงะดูถุงที่เขาให้มา มันเป็นกล่องข้าวสามชั้นขนาดใหญ่ ด้านในเป็นอาหารอย่างดี ชั้นบนเป็นข้าว ชั้นกลางเป็นผลไม้ และชั้นล่างเป็นขนมหวาน จะทำมาครบพร้อมอะไรอย่างนี้  ผมปิดกล่องข้าวลง แล้วอารมณ์ดีไปตลอดทั้งวัน แต่พอผมทำงานจนเสร็จก็เจอเขารออยู่ที่หน้าโรงเรียนอย่างที่บอกเอาไว้ ผมทำหน้านิ่งๆ ไม่แสดงออกว่าดีใจอะไรที่เจอเขา  แม้ท่าทางการเดินของเขาทำให้ผมเป็นห่วง เพราะเขาเดินเหมือนคนไม่มีแรง แต่ก็พยายามปกปิดไม่ให้ผมสังเกตเห็น  ผมเงียบแล้วเดินตามเขาไปที่รถ เรียวเมย์ขับช้าๆไปส่งผมที่บ้านของฮิโรโตะ พอเห็นเขาไม่เรียกร้องอะไรอย่างนี้ ผมก็เกิดใจดีขึ้นมา

 

            “ไปที่บ้านนายสิผมพูด ไม่ยอมลงจากรถ

 

            “เอ๊ะ?” เขาหันควับมามองผม ทำตาโตอีกล่ะ

 

            “ถ้าไม่อยากให้ไป ไม่ไปก็ได้นะผมยักไหล่ ตอนนี้ผมเป็นต่อแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องง้อผม แล้วก็จริงดังคาด เมื่อผมกำลังจะลงจากรถแต่เรียวเมย์รีบยื่นมือมาจับไหล่ผมเอาไว้เบาๆเสียก่อน ผมแอบยิ้มคนเดียว ก่อนจะปั้นหน้าตายหันไปทางเขา เลิกคิ้วมองประมาณว่าจะเอายังไง

 

            “ครับๆ แต่ไกลหน่อยนะเขารีบออกรถ

 

            ผมไม่เคยไปบ้านเขามาก่อน ผมเคยคิดด้วยซ้ำว่าเขาเกิดและเติบโตที่ศาลเจ้าอินาริ แต่ดูท่าทางจะไม่ใช่เมื่อเขาขับรถพาขึ้นเขามาไกลพอสมควร ก่อนจะจอดลงเมื่อรถไม่สามารถไปได้ไกลกว่านี้ เขาลงจากรถ ผมก็ลงยืนตาม ลมเย็นสบายพัดผ่าน กลิ่นอายธรรมชาติทำให้ผมผ่อนคลายแม้ว่าฟ้าจะเริ่มมืดลงเรื่อยๆ เขาเดินนำผมขึ้นเขาไปอีก ผมหน่ะเหนื่อยเล็กน้อย แต่เรียวเมย์ที่ไม่ค่อยแข็งแรงดูจะลำบาก ผมได้ยินเสียงเขาหอบหายใจ และเขาพยายามจุดไฟให้แสงสว่างด้วยพลังของตัวเอง เราเดินกันอยู่สักพักจนถึงหมู่บ้านไม่เล็กไม่ใหญ่ มีบ้านหลายหลังเรียงรายกันอยู่ในธรรมชาติอย่างลงตัว ผมเห็นจิ้งจอกน้อยใหญ่ ทั้งสีส้ม สีดำ และสีเงิน วิ่งเล่นกันไปมา พวกเขาน่ารักมากจนผมอดไม่ได้ที่จะนั่งลงแล้วลูบหัวจิ้งจอกตัวน้อยๆที่เข้ามาดมกลิ่นผม

 

            “ไม่เกลียดจิ้งจอกแล้วเหรอเขาถามเสียงเหนื่อยๆ

 

            “ยกให้นายเป็นกรณีพิเศษผมอมยิ้ม เมื่อเขาทำหน้าเหวอ

 

            “หมายถึงเกลียดเป็นพิเศษใช่ไหมเขาพูดเสียงอ่อย

 

            “รู้ก็ดี ไหนล่ะบ้านนายผมยืดตัวขึ้น จิ้งจอกน้อยเหล่านั้นเกาะแกะกันอยู่แถวขาผม พวกเขาแปลงร่างเป็นเด็กผู้ชายบ้าง เด็กผู้หญิงบ้าง น่ารักน่าชังเหมือนจิ้งจอกน้อยที่ศาลเจ้าไม่มีผิด ยังไม่ทันที่เรียวเมย์จะพาผมไปไหน ก็มีครึ่งคนครึ่งจิ้งจอกท่าทางชรามากแล้วออกมาต้อนรับ เขายิ้มให้เรียวเมย์

 

            “นายไม่ได้กลับมาที่นี่นานแค่ไหนกันนะ ลมอะไรหอบมาล่ะ พ่อหนุ่มน้อยนี่เหรอผู้เฒ่าจิ้งจอกหันมายิ้มให้ผมบ้าง

 

            “อ่า ก็ประมาณนั้นครับ เรามาเหนื่อยๆ ขอตัวพาเขาไปพักก่อนแล้วกันครับ เดี๋ยวจะพาออกมาให้รู้จักใหม่เรียวเมย์ขอเลี่ยงออกมาอย่างสุภาพ แล้วค่อยๆจับจูงผมเดินผ่านฝูงจิ้งจอกที่มองมาอย่างอยากรู้อยากเห็น ผมเดินตัวลีบไปตามทาง จนพบกับบ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่ เรียวเมย์ยืนจ้องบ้านหลังนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเปิดประตูแล้วเชิญผมเข้าไป

 

            “นี่คือบ้านที่นายโตมาเหรอผมถามพลางสำรวจไปเรื่อย มันแตกต่างจากศาลเจ้าค่อนข้างมาก ที่ศาลเจ้าสะอาดและโอ่โถง มันเข้ากับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างเขา มากกว่าบ้านแบบนี้  เรียวเมย์ปัดฝุ่นพวกนั้นออก แล้วจัดแจงหาที่นั่งให้ผม เขาไม่ได้กลับมาที่นี่นานจริงๆ ทุกอย่างฝุ่นขึ้นไปหมดแล้ว

 

            “ครับ พี่โตมาที่นี่

 

            “คนเดียว? ผมถามเรื่องนี้ได้ไหมเนี่ยผมพึมพำ ไม่แน่ใจว่าควรขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวเขารึเปล่า แต่ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยจริงๆ

 

            “ได้สิ ถามได้ทุกอย่าง อยากรู้อะไรก็ถามมาเลย ส่วนเรื่องที่นี่ พี่โตมากับพี่ชาย ลืมตาเกิดมาก็เห็นแค่พี่ชาย ไม่เคยเห็นหรือได้ยินเรื่องของพ่อกับแม่ และพี่ก็ไม่ได้สนใจอยากจะรู้ด้วยเขาดูเหม่อๆเมื่อพูดถึงครอบครัว ผมรู้สึกราวกับ ได้เข้าใกล้ตัวตนของเขาทีละนิด

 

            “เขายังอยู่ไหมผมถามออกไป ค่อนข้างไม่แน่ใจเพราะน้ำเสียงที่เขาใช้พูดถึงพี่ชายนั้นแสนเศร้า เรียวเมย์ยิ้มบางแล้วส่ายหน้า

 

            “เขาไปแล้วล่ะ เขาตรอมใจตาย และพยายามฆ่าตัวตายเพราะสูญเสียภรรยาจากการคลอดไอ เด็กที่อยู่ที่ศาลเจ้าไงครับเรียวเมย์พูดเสียงเบาราวกับกระซิบ เหมือนคนหมดแรง ผมไม่รู้หรอกว่าเขารู้สึกยังไง แต่การสูญเสียคนที่รักย่อมไม่เป็นผลดีอยู่แล้ว ผมจึงตัดสินใจที่จะเลิกถาม แล้วเบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่นแทน

 

            “งั้นคุณก็เลี้ยงไอเหมือนลูกเลยสิ

 

            “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ พี่เลี้ยงเขาเองตั้งแต่เขาคลอดออกมา พี่ชายของพี่ไม่แตะต้องเขาเลย เพราะคิดว่าเขาเป็นสาเหตุของการตาย แต่เรื่องนี้พี่ไม่ได้เล่าให้ฟังหรอก พี่บอกแค่ว่าพ่อกับแม่เขาจากไปตั้งแต่เขาเกิด พี่ไม่อยากให้เขาเสียใจ อืม พี่ดีใจจัง นาโอะจังสนใจเรื่องของพี่ขนาดนี้เชียวแล้วเขาก็กลับมายิ้มกะล่อนได้อีกครั้ง ผมไม่ตอบโต้อะไรกลับไป แค่สำรวจบ้านไปเรื่อยๆ

 

            “ออกไปกันเถอะ เดี๋ยวจะค่ำมืดไปกว่านี้ จะกลับลำบากเขาลุกขึ้น เปิดประตูนำผมออกไปด้านนอก ผมเสียเวลาคิดแค่นิดเดียวเท่านั้น

 

            “คืนนี้.. นอนที่นี่ได้ไหม

 

            “นาโอยูกิ ? รู้ไหมว่าพูดอะไรออกมาเขาหันควับมาหา ขมวดคิ้วใส่ผมด้วย อะไรกัน ไม่ดีใจหรือไง ผมทำหน้าตายใส่เขา แล้วเดินดุ่มๆไปหาผู้เฒ่าจิ้งจอกที่กวักมือเรียกผม เขาเชื้อเชิญให้ผมร่วมทานอาหารกับฝูงปีศาจจิ้งจอก

 

            ผมร่วมรับประทานอาหารกับพวกเขาที่เป็นกันเอง และมีเด็กๆมาไต่ มานั่งตักผมอยู่บ้าง แต่เพราะว่าสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กๆนั้นน่ารักเสียจนผมเพลินกับการเล่นกับพวกเขา จึงปล่อยเรียวเมย์นั่งจ้องหน้าผมอยู่นานสองนาน จนกระทั่งเด็กๆถูกแม่เรียกไปนอน ผมถึงได้หันมาเจอเรียวเมย์ที่จ้องผมอยู่ และน่าจะจ้องมานานมากแล้ว

 

            “มองอะไรผมเหวี่ยงเขาไป แล้วหันหน้าหนี

 

            “มองคนน่ารัก จะนอนได้รึยังครับเขายิ้มใสซื่อมาให้ แล้วก็ลุกพรวดก่อนที่ผมจะกระโจนเข้าไปข่วนหน้าเขาที่พูดออกมากลางวง ทุกคนเลยมองหน้าผมแบบล้อเลียนกันยกใหญ่ เรียวเมย์เดินหนีเข้าบ้านไปแล้ว ผมที่เหลือตัวคนเดียวก็เลยต้องรีบวิ่งตามเขาไปด้วย ได้ยินเสียงผิวปากตามมาอีกต่างหาก ผมปิดประตูบ้านเขาเสียงดัง แล้วเผชิญหน้ากับเรียวเมย์ที่จัดการเรื่องฝุ่นอยู่ เขาไม่มีทีท่าจะมาหื่นใส่ผมเหมือนที่คิดเอาไว้เลย ผมนึกว่าเขาจะพุ่งมาหา จับกดผมลงกับฟูก หรือพยายามจะทำอะไรสักอย่างกับผม เหมือนอย่างที่เขาเคยทำ

 

            “ที่นี่อาบน้ำรวม เดี๋ยวจะพาไปหลังทุกคนเข้านอนแล้วล่ะกันนะ อาจจะเย็นหน่อย แต่เดี๋ยวพี่ใช้มนตร์ช่วยเขาหันมาหลังจากปูที่นอนเสร็จ เขาปูฟูกสองอัน แถมห่างกันคนละมุมห้อง ผมพยักหน้ารับคำเขา

 

            ไม่นานเลย เขาก็พาผมออกมาข้างนอก มีห้องน้ำใหญ่ถูกสร้างไว้ ไม่มีคนอยู่แล้ว ผมจึงสามารถอาบน้ำได้อย่างสบายใจ ในขณะที่เรียวเมย์ออกไปด้านนอกทันทีที่ผมถอดเสื้อ ผมพอจะรู้แหละว่าเขาคิดยังไง  เขาคงไม่อยากทำอะไรผม ในเวลาที่ผมยังไม่ตกลงกับเขาเต็มร้อย โดนซัดไปทีเขากลายเป็นคนดีขนาดนี้เลยเหรอ ผมอาบน้ำไม่นานก็ออกมา เรียวเมย์เองก็ให้ผมไปนอนก่อนเลย ส่วนเขาเข้าไปจัดการธุระในห้องน้ำต่อ ผมไม่ดื้อหรอกครับ ก็เดินเข้าไปนอนในบ้านอย่างว่าง่าย แต่ผมลากฟูกของเขามาข้างๆผม ผมนอนรอไม่นาน พอเขากลับมาเห็นฟูกก็ทำหน้ายุ่งยากใจ เดินค่อยๆมาดึงฟูกตัวเองออกห่างจากผม

 

            “ทำไมล่ะ นอนลงสิ ผมไม่กลัวคุณหรอก ไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อยผมพูดออกไปตามที่คิด ผมกับเขาเคยมีอะไรกันไปแล้ว มันไม่ใช่เรื่องที่ผมจะกลัวอีก

 

            “เฮ้อ นาโอยูกิ พี่ทนไม่ไหวหรอก ไม่รู้หรือไงว่าพี่ไม่ได้ระบายมานานหลายเดือนแล้ว พี่จับเราปล้ำแน่เขาถอนหายใจหลายรอบ มองผมดุๆ เดี๋ยวนี้เขาไม่อยู่ในร่างมนุษย์เท่าไหร่แล้ว หูและหางของเขาอยู่ด้วยตลอดเวลา และนั่นทำให้เขาดูดีกว่าตอนเป็นมนุษย์ปกติเสียอีก ผมลอบมองเขาที่นอนหันหลังให้ ไฟถูกปิดจนมืดสนิทแล้ว ผมขยับตัวเล็กน้อย ค่อยๆออกจากที่นอนตัวเอง ขยับลงไปนอนบนฟูกของเขา เรียวเมย์สะดุ้งโหยงแล้วหันมาหาผม

 

            “ทำอะไรเสียงเครียดมาเลย

 

            “ครั้งนี้ครั้งเดียวนะผมพึมพำ ขยับหน้าไปหาเขา กดจูบเบาๆบนริมฝีปากซีดตรงหน้า ไม่ต้องรอนานเลย เขาส่งเสียงในลำคอก่อนจะรัดตัวผมเข้าไปจนแนบชิด จูบลงมาเอง ผมไม่ต่อต้าน แหงล่ะ ผมเริ่มเองนี่

 

            ผมแค่อยากให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมทนดูเขาในสภาพอ่อนแอขนาดนี้ไม่ไหว ถ้าเขาต้องกินอาหาร ผมก็จะให้เขากิน ผมคิดแค่นั้นเอง

 

            “นาโอยูกิเขาพึมพำ ฝังหน้าลงกับซอกคอผม หายใจแรง มือเกาะเกี่ยวอยู่ที่เอวและหลังของผมแน่น เขากำลังพยายามหักห้ามใจอยู่ แม้จะจูบจนผมเจ็บปากไปหมดเมื่อสักครู่ แต่สติเขายังครบถ้วนจนน่าแปลกใจ

 

            “ไม่เป็นไร นายจะได้หายผมพูดเบาๆ

 

            “แน่ใจนะเขาขยับมาจ้องตาผม แม้จะมืด แต่ผมก็เห็นได้ว่าเขาขมวดคิ้วแน่น มือไม้เริ่มลูบอยู่ตรงสะโพกผมหน่อยๆ ผมพยักหน้า

 

            จากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีกเลยนอกจากพึมพำชื่อผมซ้ำไปซ้ำมาอยู่ข้างหู เล่นเอาผมเขินอยู่ไม่น้อย เมื่อเขาไม่ได้รีบร้อนอย่างที่คิดเอาไว้ แต่ค่อยเป็นค่อยไป จะว่าไปเมื่อนึกย้อนไปก่อนหน้านี้ เขาก็ค่อยๆสัมผัสผมเช่นเดียวกัน แต่ตอนนั้นผมเสียใจจนไม่ได้สังเกตหรือรับรู้ถึงสัมผัสของเขามากนัก ตอนนี้ผมเลยสะท้านไปทั้งตัวเมื่อเขาค่อยๆสัมผัสทุกส่วนบนร่างกายของผม

 

            “อื้อผมร้องออกไปเล็กน้อย เมื่อรู้สึกดีกว่าที่คาดเอาไว้ เขาก็ยิ้มหวานมาให้ บ้าจริง มืดขนาดนี้ผมดันมองเห็นชัดขึ้นมาอีก

 

            “นาโอยูกิ ลูกไก่น้อยของพี่เขาพึมพำอะไรไม่รู้อยู่ประมาณนี้ และถึงผมจะได้ยินไม่ชัด ก็ดันใจเต้นแรงจนเหนื่อย จากที่เขาดูไร้เรี่ยวแรง ก็มีกำลังขึ้นมาซะเฉยๆ ผมลืมไปเลยว่าเมื่อเรียวเมย์ได้เริ่มแล้วจะหยุดยาก .. เมื่อเขาได้เติมพลังเพียงรอบเดียว ก็ไม่มีการรีรออะไรอีกต่อไป เมื่อเขาจับผมกินต่อเนื่องไม่หยุด ผมจะค้านแต่แค่อ้าปาก เสียงครางก็หลุดออกมาเสียแล้ว ผมเลยได้แต่คว้าหมอนมากัดไว้ ไม่ยอมส่งเสียงอะไรออกไปอีก ปล่อยให้เขาจัดการผมเสียเต็มที่

 

            เต็มที่ไปเลยจริงๆ กว่าจะยอมถอนตัวออก หน้าเขาก็ใสปิ๊ง ดูมีเรี่ยวแรงอย่างมาก เขากอดผม หอมไปตามแก้ม คอ และไหล่ผมไม่หยุด

 

            “ขอบคุณครับ

 

            “โอเคแล้วสิผมพูดเสียงแหบแห้ง ทั้งๆที่ไม่ได้ครางมาก แต่แทบไม่มีเสียงเหลือเลย ผมเห็นการเปลี่ยนแปลงบนหน้าเขาชัดเจนมาก ไหนจะดวงตาที่เป็นประกายวิ๊งๆใส่ผมนี่อีก เขายิ้มกว้าง พยักหน้าหงึกหงักให้ผม ไม่วายลากผมไปกอด ผมเพลียเกินกว่าจะพูดอะไรต่อ จึงได้แต่หลับไปในอ้อมกอดเขา

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

หวายๆๆๆ นาโอะจังยอมให้เขากินด้วย เริ่มใจอ่อนกันแล้ว
หวานๆกันไปก่อนอีกสักสองสามตอน แล้วกลับสู่โลกปีศาจกันอีกครั้ง หึหึหึ

พูดคุยตอบความเห็นกันสักนิดด
=_=!!!KwAnZ@  >>  มาแล้ววว เย้ 
Tanee Lov >>  ความน่าสงสารของเรียวเมย์พุ่งปรี๊ดๆ แล้วมาน่าหมันไส้ตอนท้าย 55
พี่ยักษ์ชอบแย่งซีน เก็บนางไว้หลังสุดค่ะ ฮา

NamKudos >> น้องไอจะมาเรื่อยๆภาคนี้จิ้งจอกน้อยเด่นอยู่น้า > <
Luna-themoon >> ดูท่านาโอะจังใจอ่อนยวบเป็นเยลลี่ไปแล้วค่ะ เพราะไปเห็นสภาพจิ้งจอกตากแห้งเข้า
อีกาสีขาว >> ท้ายตอนได้ฟื้นคืนสภาพแล้ว เราก็จะหมันไส้ความระรื่นของนางกันแทน
Ma-A-Queen >> รักไคริ หลงไคริเยอะๆนะคะ ไคริจังมีแต่ความคิดแปลกๆในหัว 555
Yokai >> เอาพี่ยักษ์กับน้องแมวไปเก็บก่อนชั่วคราว 555 ข้อหาเด่นไป แถมยังมีน้องไอมาแย่งซีนได้อีก
เรียวเมย์นี่จิ้งจอกหัวเน่าเลยนะเนี่ย ปลอบใจนางไปหน่อย ให้อิ่มอร่อยกับนาโอะจังสักมื้อ
โหล่วโล้  >> นาโอะจังทำซึน แต่ยอมจุ๊บก่อนด้วยล่ะ แอร๊ยย -////-
 
CiNdErElLa&Me >> จิ้งจอกกลับมามีฤทธิ์แล้ว!! อย่างว่าล่ะได้ยาดี หึหึหึ
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1583 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 23:58
    แหมมมม เค้าให้ทีนึงก็ไม่หยุดเลยนะยะ
    #1,583
    0
  2. #1492 Nantashi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:22
    กี่ยกคะคุณ หน้าใสปิ๊งขนาดนี้
    #1,492
    0
  3. #1397 itzmeboombim (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:48
    จีบกันวันแรกก็ใจอ่อนให้พี่เค้าเติมพลังซะแล้ว ใจบางๆ
    #1,397
    0
  4. #1255 InLove (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 02:51
    เรียวเมย์ดูแลน้องดีๆด้วย อย่ารังแกน้องนะ
    #1,255
    0
  5. #1168 baekbow (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 15:45
    ง่อววว หลังจากนี้จะหวานกันหรือยังอ่ะ เราอยากเห็นเขามีความสุขกันแล้วนะ
    #1,168
    0
  6. #1036 Bennie_ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 13:10
    เรียวเมย์เวอร์ชั่นอ่อนแอดูเป็นคนดี๊คนดี พอกินอิ่มแข็งแรงแล้วจะกลับมาเจ้เล่ห์เหมือนเดิมมั้ย
    #1,036
    0
  7. #894 fe&font (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:47
    พอจิ้งจอกอิ่ม เราก็จะได้หมั่นไส้นางใหม่ =^=
    #894
    0
  8. #748 Namthip Samankai (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 09:39
    กริ๊สสสสสสส >\\\\<
    #748
    0
  9. #623 zozine (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 18:31
    อึ้ยยยยย> < นาโอะน่ารักกก
    #623
    0
  10. #550 Sunisa Roopprommaraj (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 10:27
    จิ้งจอกตัวแสบ
    #550
    0
  11. #291 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 15:18
    หวานได้ใจอีก ยอมรับใจตัวเองได้สักที รู้สึกเหมือนคลื่นลมสงบก่อนพายุมาก็ไม่รู้แหะ 555
    #291
    0
  12. #184 Luna-themoon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 17:37
    กอบโกยความฟิน ก่อนจะต้องต้มมาม่า แต่ที่สงสัยยิ่งกว่า คือมาม่าที่ไรเตอร์จะให้เตรียมอะ รสอะไร
    เป็นรสนาโอะจัง หรือเรียวเมซัง
    #184
    0
  13. #183 Luna-themoon (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 17:29
    เอิ่ม...ก็บอกอย่าพึ่งใจอ่อนไง แต่ช่างเถอะขอแค่ฟินก็พอ ฮู้~ So happy^0^
    #183
    0
  14. #182 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 10:42
    รอไรมาต่อไวๆๆน๊าาาา
    #182
    0
  15. #181 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 10:41
    ><" รออยู่น่ะ^^
    #181
    0
  16. #180 Yokai (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 10:13
    ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางกลายเป็นลูกหมาหงอยไปเลย แบบนี้ก็สะใจไปอีกแบบ 555555555 แต่ดูเหมือนว่านาโอะจังจะเลเวลอัพขึ้นรึเปล่าเนี่ย เกือบจะเหมือนไคริแล้วนะ 555 อีกหน่อยระวังเรียวเมย์ทนไม่ไหวเอานะ 555555 // จิ้งจอกน้อยๆน่ารักกกกกก ไอจังก็น่ารักกกกกกกก



    ปล. ดูเหมือนว่าพี่ยักษ์กับน้องแมวนี่จะแย่งซีนทุกคู่เลย 55555
    #180
    0
  17. #179 wipcream (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 09:57
    น่าร้ากมากเขิลแทจนาโอะจังเลย555 ลูกไก่น้อยของพี่ โอ้ยไม่ไหวแล้วน่ารักมาก
    #179
    0
  18. #178 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 09:44
    เรียวเมย์เรียกพลังเต็มที่ไปเลยสิเนี่ย
    #178
    0
  19. #177 CiNdErElLa&Me (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 08:30
    โถๆ นาโอยูกิจังคนดีของน้อง
    โดนเลย
    เห่อมแพ้ใจสินะ
    #177
    0
  20. #176 NamKudos (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 08:13
    น่ารัก ลูกไก่น้อย อรั๊ย เขิน
    #176
    0
  21. #175 Tanee Lov (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 07:31
    สมใจเรียวเมย์ 5555555 น่ารักจังง
    #175
    0
  22. #174 อีกาสีขาว (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 07:05
    มาต่อเร็วน่ะค่ะไรต อยากเห็นนาโอะโดนกดอีกจัง//โดนถีบ
    #174
    0
  23. #173 zaha (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 07:04
    อ่าาาาาาาา....น่ารัก
    ต่อเร็วๆนะคะไรต์
    #173
    0
  24. #172 zujune2000 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 04:35
    น่ารักมากเลยค่ะมาต่อเร็วๆนะคะรอค่าาาา// เรียวเมย์น่าร้ากกกก//
    #172
    0