[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 35 : ภาค 2 ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    23 ก.ย. 58







7

 

ผมสลบไป พอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นแมวดำนั่งอยู่ข้างๆผม พอเขาเห็นผมขยับตัวก็รีบเดินเข้ามา จับหน้าผากและเนื้อตัว ผมรู้สึกมึนๆงงๆ

 

            นาโอะจังใช้พลังมากไปหน่ะ ร่างกายภายในรับไม่ไหวเลยสลบ แต่พวกเราให้ยาแล้ว นายสลบไปตั้งสามวัน ไคริเป็นห่วงมากเลยนะเขาขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวล ส่วนผมเบี่ยงหน้าไปทางอื่น ภาพเลือดที่ทะลักออกมาจากท้องของเรียวเมย์ยังติดตรึงอยู่ในใจผม ท่าทางแสนทรมานหลังจากที่ผมร่ายมนตร์ใส่เขา ผมยังไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะทำได้ มือผมสั่นไปหมดในตอนนั้น  ผมไม่แน่ใจว่าหากเขาตายไปต่อหน้าจริงๆ ผมจะดีใจไหม

 

            เรียวเมย์..ผมพูดชื่อเขาขึ้นมา แล้วก็หยุดอยู่แค่นั้น

 

            เขายังไม่ตาย อืม ว่ายังไงดี ก็บาดเจ็บสาหัสอยู่ ไม่เห็นเขาออกมาจากศาลเจ้าเลยแมวดำตอบคำถามของผมแทน เขาขยับตัวมาใกล้ เอาอะไรสักอย่างให้ผมสูดลม กลิ่นของมันค่อนข้างสดชื่น ทำให้ผมสมองโล่ง

 

            เอ่อ เดี๋ยวไปหาอะไรมาให้กินนะเขาทำตัวไม่ถูก คงเพราะผมว่าเขาไปเยอะ พออยู่ด้วยกันสองคน ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยกล้าพูดอะไรมากนัก แมวน้อยค่อยๆเดินออกไปจากห้อง ส่วนผมลุกขึ้นนั่ง รู้สึกเคว้งเคว้างว่างเปล่า

 

            ปกติผมต้องไปที่ศาลเจ้านั้นทุกวัน ไปกินข้าวเย็นกับเขา ไปฝึกทำชิคิงามิ และฝึกวิชาต่างๆนานา ตั้งแต่เล็กจนโต เป้าหมายของผมคือการกำจัดจิ้งจอกเงินนั่นให้สิ้นไป ผมเกือบจะทำสำเร็จ แต่ไม่เกิดความยินดีอะไรเลย ผมเสแสร้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าเขาได้สำเร็จ แต่ในใจของผมกลับตรงกันข้าม ผมไม่ได้เจ็บใจอะไรแล้ว ไม่ได้เสียใจ แต่กลับรู้สึกว่างเปล่า

 

ผมไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรต่อไป ผมไม่รู้สึกอะไรเลยสักนิด จากที่เคยโกรธและรังเกียจเจ้าแมว มันก็เหลือเพียงความเฉยชา จากที่เคยน้อยใจน้องชายที่ไม่บอกความจริงกับผม ก็ไม่มีความรู้สึกใดๆอีก ผมลุกขึ้นยืน มองไปรอบห้อง ไม่มีชิคิงามิแล้ว ผมจึงค่อยๆเดินออกมาจากห้อง ไปตามระเบียง อากาศเริ่มอุ่นสบาย ผมหลบไปซ่อนเมื่อเห็นแมวดำถือถาดข้าวออกมาจากห้องห้องหนึ่ง เขาเดินผ่านไปโดยไม่ได้สังเกตผม พอเห็นว่าเขาเดินไปไกลแล้ว ผมก็ค่อยๆเข้าไปในห้องที่คิดว่าเป็นห้องครัว โชคดีที่ไม่มีใครอยู่เลย

 

            ผมตรงเข้าไปยังที่วางมีด หยิบมีดขนาดใหญ่ที่สุดออกมามอง คมของมันสะท้อนแสงวิบวับ ผมจดจ้องอยู่ไม่นาน ก็แทงมันเข้าที่ท้อง แปลก ที่เลือดไหลออกมาจนชุ่มโชก แต่ผมไม่รู้สึกอะไรเลย

 

            หยุดนะเสียงเล็กๆแทรกขึ้นก่อนที่ผมจะได้จ้วงท้องตัวเองต่อ มีบางสิ่งที่คล้ายกับเด็กผสมเต่า วิ่งมาจับมือผมไว้ไม่ให้แทงซ้ำ กัปปะ ? ผมมองเขานิ่งๆ มือเล็กนั่นแย่งมีดออก ดึงออกจากท้องของผมอย่างแผ่วเบา มีน้ำไหลออกมาจากมือที่เป็นพังพืดของเขา มันเข้ามาหยุดเลือดที่หน้าท้อง แล้วไหลซึมเข้าไปด้านในแผล ผมรู้สึกได้ว่าเขากำลังรักษาผม ผมไม่พูดอะไร แต่ยื่นมือไปแย่งมีดนั่นมา

 

            คุณทำอย่างนี้ทำไม อย่าทำร้ายตัวเองสิครับ !เขายื้อแย่งมีดกับผม และพยายามรักษาแผลผมไปด้วยในเวลาเดียวกัน

 

            นาโอยูกิ !อีกเสียงหนึ่งแทรกขึ้นพร้อมประตูที่เปิดกว้าง การาสุเทนกุตรงเข้ามาจับตัวผมไว้ กัปปะตัวเล็กนั่นรีบเอามีดไปไกลๆจากผม  ไม่นานเลยเจ้าแมวดำก็วิ่งมาสมทบด้วย คนมามุงผมเต็มไปหมด

 

            จะฆ่าตัวตายหรือยังไง อย่าทำแบบนี้ได้ไหม นายยังมีไคริที่เขาเป็นห่วงนายอยู่นะเขาดุผมเสียงเข้ม ผมจ้องหน้าเขานิ่ง

 

            นาโอยูกิ ?” เขาจ้องตาผมกลับ โบกมือไปมาตรงหน้าผมแล้วก็ทำหน้าเคร่งเครียด เขาพาผมกลับไปยังห้องนอน ผมไม่ได้ต่อต้าน ฆ่าตัวตาย ? ไม่รู้สิ ผมแค่อยากหายไปซะ ผมแค่ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม และจะทำอะไรต่อ บางทีการที่เจ็บแทบขาดใจอาจทำให้ผมรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้าง แต่มีดนั่นไม่ช่วยอะไรเลย ทั้งๆที่มันน่าจะเจ็บมาก แต่ผมกลับเฉยๆ  ผมโดนจับกลับมาที่ห้อง และฮิโรโตะสั่งให้กัปปะกับแมวดำเฝ้าผมเอาไว้ตลอด ผมนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้อง พอข้าวมาวางตรงหน้าผมก็กินๆไปนิดหน่อย แต่ไม่ยักรู้รสชาติ ผมก็เลยเลิกกิน

 

            กินอีกหน่อยเถอะครับ เดี๋ยวจะเป็นลมไปซะก่อนมิ้นพูดเสียงแผ่ว พอผมหันไปมองเขาก็หลบสายตา ในขณะที่กัปปะง่วนกับการรักษาแผลที่ท้องของผม

 

            ผมไม่ได้สนใจที่เขาพูด ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม จนกระทั่งไคริกลับมา เขาตรงเข้ามาแล้วตรวจดูตามเนื้อตัวผม กัปปะตัวเล็กนั่นรักษาแผลได้เก่งจริงๆ แทบไม่มีรอยถูกแทงหลงเหลืออยู่เลย

 

            เพี๊ยะ !เสียงตบดังสนั่นหวั่นไหว เมื่อมือของน้องชายตบเข้าที่แก้มผมจังๆ ผมกุมแก้มตัวเองแล้วหันไปมองเขาอย่างงุนงง

 

            อย่าทำแบบนี้ อย่าทำอีกนะ ! เขาตวาดแล้วจับไหล่ผมเขย่า ดวงตาสีน้ำเงินนั่นเอ่อไปด้วยน้ำตา ร้องไห้ทำไมกัน ผมจ้องหน้าเขา แล้วไม่รู้จะพูดอะไร แค่ฝ่ามือเขากลับทำให้ชาไปครึ่งหน้า ทั้งๆที่มีดเมื่อครู่ไม่อาจทำให้ผมรู้สึกอะไรได้เลย แต่น้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มของไคริ กลับทำให้หัวใจผมกลับมารู้สึกอีกครั้ง

 

            ถ้าพี่ตายแล้วผมจะทำยังไง เราเหลือกันสองคนไม่ใช่เหรอ !เขายังคงตวาดใส่ผม ด้วยท่าทางที่โกรธจัด และเสียใจ

 

            นายก็มีเจ้ากานั่นไง แมวดำนั่นอีก นายไม่ได้เหลือตัวคนเดียว พี่ต่างหาก พี่ไม่เหลือใครแล้ว นายมีแต่คนรัก ตลอดชีวิตมานี่มีแต่คนรักคนปกป้องนาย พี่ต่างหากที่ถูกขับไล่ไสส่งตลอดเวลา นายไม่ใช่พี่นายไม่เข้าใจหรอกผมหลุดพูดออกไปอย่างอัดอั้น หัวใจที่ด้านชากลับมาเจ็บปวดอีกครั้ง ใช่ ผมไม่เคยได้รับความรักจากใครเลย ไม่มีเลย มันต่างจากเขามาก ไคริผู้เป็นที่รักอยู่เสมอ เขาจะมาเข้าใจอะไร พ่อแม่รักเขาจนยอมเสียสละชีวิตตัวเองให้เขาได้รอด แล้วผมล่ะ ?

 

            พี่..เขาพูดเสียงแผ่ว นิ่งไปเมื่อผมระเบิดอารมณ์ออกมา

 

            พี่น่าจะตายๆไปตั้งแต่เด็กแล้ว อยู่ไปก็เหมือนตัวถ่วง พี่ไม่เคยทำให้แม่ภูมิใจได้เลย พี่ไม่เคยทำให้แม่หันมารักพี่ได้เลย แม้แต่หน้าพ่อพี่ยังจำไม่ได้ แล้วยังไงอีกล่ะ พอคิดว่าเจอคนที่พี่จะรักเขาได้แล้ว เจอคนที่พี่ให้ไปหมดทั้งใจแล้ว ก็ไม่เคยได้อะไรกลับมา !  นายจะรู้บ้างไหมว่ามันรู้สึกยังไงข้างในนี้ นายรู้บ้างไหมว่าการมีชีวิตโดดเดี่ยว พยายามแทบตายก็ไม่เคยมีใครรัก ไม่มีใครไยดี นายรู้บ้างไหมว่ามันเจ็บขนาดไหน

 

ผมพูดรัว น้ำตาที่ไม่คิดว่าจะไหล ก็ไหลออกมาอีก มันไหลไม่หยุดเหมือนสวิตช์ในตัวผมถูกเปิดออก ตัวผมสั่นไปหมด ผมคิดว่าผมด้านชาต่อความรักมาตลอด ผมคิดว่ามันไม่เป็นอะไรที่จะไม่มีใครรักผม แต่มาตอนนี้เหมือนทุกอย่างที่ถูกกดอยู่ข้างใน ระเบิดออกมา ฉีกทิ้งความรู้สึกของผมไม่เหลือชิ้นดี

 

            ภาพผมตั้งแต่เด็กจนโตที่ต้องอยู่ในบ้านหลังใหญ่โต ได้รับเงิน ได้รับทุกอย่าง แต่กลับต้องอยู่คนเดียว ไม่มีใครให้พูดคุย ชีวิตเหมือนผ่านพ้นไปวันๆ ผมเพิ่งรู้ตอนนี้เอง ว่าผมเจ็บปวดกับความรู้สึกนั้นมากแค่ไหน และผมหลอกตัวเองมาตลอดว่าผมไม่สนใจ

 

            ไม่เอา ผมรักพี่ไง ผมอยู่นี่ไงเขารีบคว้าผมไปกอด ลูบหัวลูบหลังผมอย่างอ่อนโยน ผมไม่รู้หรอกว่าที่เขาพูดคืออะไร เราเพิ่งเจอหน้ากันเมื่อไม่นานมานี้ และผมไม่คิดจะว่าเขาจะรักผม ไม่เคยคิดเลย แต่เหมือนอะไรบางอย่างทำให้ผมกอดเขาตอบ ซุกหน้าลงกับไหล่ของน้อง ขวนขวายหาความอบอุ่น

 

            ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายตัวเองอีกเลยนะ ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมมีพี่อยู่ แต่พอเราเจอกันครั้งแรกๆผมก็รู้สึกดีกับพี่แล้ว ยิ่งพอรู้ว่าเป็นพี่ผม ผมดีใจมากนะ ผมอยากให้พี่กลับมาร่าเริงเหมือนเดิม เขาไม่รักพี่ก็ไม่ต้องสนใจหรอก ผมอยู่ข้างพี่ทั้งคน ผมจะช่วยพี่เองนะเขากระซิบข้างหู กอดผมเข้าไปทั้งตัว ความอบอุ่นที่ก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นเข้ามาที่หัวใจของผม ผมสามารถร้องไห้ได้โดยไม่ต้องเก็บไว้คนเดียวอีกต่อไป ผมร้องไห้เอาทุกความรู้สึกเลวร้ายในใจออกไป สะอึกสะอื้นเหมือนเด็กน้อย แต่ไคริก็คอยกอดแล้วเช็ดน้ำตาให้ผมอยู่ข้างๆ

 

            ตาบวมหมดแล้ว กินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวปวดหัวไคริยิ้มให้ผม เขาเองก็ร้องไห้ตามผมไปด้วย ตาเขาแดงๆ แต่ก็ยังสามารถลุกขึ้นได้อย่างกระฉับกระเฉง เขาให้มิ้นเอาข้าวมาให้ผมอีกครั้ง ผมสามารถกินได้มากขึ้น และก็นอนพักผ่อนโดยที่มีไคริมานอนเป็นเพื่อน

 

            ผมยังคงเศร้าซึมอยู่นานเป็นอาทิตย์ ความรู้สึกเศร้าเสียใจ และอีกหลายๆความรู้สึกมันไม่ได้หายไปง่ายดายนัก ยังมีหลายครั้งที่ผมคิดถึงจิ้งจอกนั่น แต่การไปสอนที่โรงเรียนช่วยให้ผมร่าเริงขึ้นบ้าง เด็กๆที่เห็นผมหายไปนานก็คิดว่าผมป่วย ต่างพากันทำตัวน่ารัก บ้างก็เขียนการ์ดให้ผมหายไวๆ

 

 อีกสัปดาห์ต่อมาผมก็ค่อนข้างดีขึ้น แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่ายังรู้สึกเคว้งๆและเหงาบ้างเป็นบ้างครั้ง แต่เจ้าแมวดำเองก็เข้ามาชวนผมเล่นโน่นเล่นนี่ประจำเวลาที่ผมกลับไปที่บ้านของฮิโรโตะ ผมไม่ได้กลับบ้านตัวเองเลยนับตั้งแต่วันนั้น ผมค่อนข้างรู้สึกดีกับมิ้นขึ้นบ้างแล้ว แม้จะยังตะขิดตะขวงอยู่ในใจลึกๆ แน่ล่ะ ภาพวันนั้นมันยังติดตาผมอยู่เลย

 

            นายชอบให้คนสัมผัสจริงๆเหรอผมถามเขา เมื่อแมวดำตัวน้อยนั่งอยู่บนตักผม ให้ผมลูบหัวและคางเขา เขาก็พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ตอบอะไรมา

 

            เพราะงั้นนายถึงให้เรียวเมย์ทำอย่างนั้นกับนาย ?” ผมพูดออกไปเสียงเบา เป็นอะไรที่ผมสงสัยอยู่ลึกๆแต่ไม่ค่อยกล้าถาม พอพูดแล้วกระดากปาก แถมภาพวันนั้นก็ย้อนมาเล่นในหัวไม่หยุด มิ้นผงกหัวขึ้นมองหน้าผม ถึงเขาจะอยู่ในร่างแมวผมก็พอจะดูออกว่าเขามีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

 

            ก็ ก็ส่วนหนึ่งเขาตอบอ้อมแอ้ม

 

            เขาทำบ่อยไหม .. ไม่ใช่แค่กับนายด้วยสินะผมพูดออกไปลอยๆ รู้สึกหน่วงๆ ทั้งที่ผมคิดว่าจะไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่ผมคิดว่าจะตัดใจ

 

            อยากรู้จริงๆเหรอ  ยิ่งรู้ก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีไม่ใช่เหรอมิ้นพูดอย่างกังวล

 

            บอกมาเถอะ มันเลยคำว่ารู้สึกไม่ดีไปเยอะแล้วนะผมพูดทีเล่นทีจริง ยิ้มให้เขาน้อยๆ แม้ว่าข้างในจะร้อนรุ่ม  เขาเข้ามาลวนลามผม แต่ก็ยังมีอะไรกับแมวดำนี่ เพราะอย่างนั้นผมไม่คิดว่าเขาจะทำแค่เราสองคน

 

            อืม ตามนั้นแหละ เขาไม่ได้มีแค่กับมิ้นหรอก แล้วเราก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันด้วย นาโอะจัง.. มิ้นขอโทษนะ ขอโทษจริงๆที่ทำให้ต้องเห็นอะไรแบบนั้น มิ้นไม่ทำแล้ว และจะไม่ทำอะไรกับใครด้วยเขาพูดเสียงอ่อน เอาหัวมุดเข้ามาที่มือผม ผมลูบหัวเขาไปมา ทั้งๆที่คิดไว้แล้ว แต่ก็อดรู้สึกเจ็บแปลบในหัวใจไม่ได้ ผมเห็นเขาเป็นแบบอย่างที่ดี มองเขาในแง่ดี และคิดอยากจะเป็นองเมียวจิอย่างเขามาตลอด

 

แต่ก็เท่านั้น.. เขาไมได้เป็นอย่างที่ผมคิด และผมไม่รู้จักตัวตนของเขาเลยแม้แต่นิด

 

            ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ช่างมันเถอะผมพูดสบายๆ หัวใจมันรู้สึกเจ็บก็จริง แต่เดี๋ยวมันก็หาย เดี๋ยวผมก็จะกลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้

 

            ผมไม่ได้เจอเขาเลย นานเป็นเดือน แม้ว่าศาลเจ้าอินาริจะไม่ได้ไกลเท่าไหร่ แต่ผมไม่คิดจะเข้าใกล้บริเวณนั้นเลย ผมทำงานแล้วก็กลับบ้าน ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย ออกไปเที่ยวกับมิ้นบ้างเป็นครั้งคราว มิ้นค่อนข้างจะตัวคนเดียวยิ่งกว่าผมเสียอีก เขาไม่มีญาติที่ไหน แถมไม่ได้ออกไปทำงาน วันๆเขาเลยอยู่แต่บ้านของฮิโรโตะ ทำความสะอาดบ้าง ทำอาหารบ้าง ผมกับเขาเลยช่วยกันเติมเต็มความเหงาของแต่ล่ะฝ่าย เหมือนได้เพื่อนเพิ่มขึ้น เพราะว่าทั้งไคริและฮิโรโตะก็ยังอยากมีเวลาส่วนตัวให้กันและกัน ผมจึงไม่อยากเข้าไปรบกวน จิตใจผมเริ่มเข้าที่เข้าทาง

 

 แต่ในเวลาที่ผมกำลังจะลืมเขาออกจากใจ .. เขาก็กลับมา

 

            เขายืนอยู่ตรงนั้น หน้าประตูโรงเรียนของผม อยู่ในชุดนักบวชเช่นเดิม หน้าตาเขาดูซีดเซียวลงไปมาก แต่ผมไม่เข้าใจว่าเขามาทำอะไรที่นี่ คงไม่ได้มาหาผมงั้นใช่ไหม ? ผมหลบสายตาที่จ้องตรงมา เดินหลีกออกไปอีกทาง

 

            นาโอยูกิเขาจับแขนของผมไว้ ความร้อนจากมือทำเอาผมใจสั่นไหว ผมไม่หันไปมองเขาเลย แต่สะบัดมือออกแล้วเร่งฝีเท้ามากขึ้นอีก อยากจะโดนแทงอีกหรือยังไง ? ผมก้มหน้าก้มตาเดินไปตามทางที่เริ่มมืดลง ได้ยินเสียงฝีเท้าที่ตามมา ผมไม่อยากให้เขาอ่านใจผมอีก ผมรีบเดินหนี จนกระทั่งวิ่ง หัวใจผมเต้นรัวแรง ผมวิ่งเข้าอาณาเขตของฮิโรโตะ หันหลังกลับไปดูก็ไม่เห็นว่าเขาตามมาแล้ว ใจผมเต้นแรงจนเจ็บ มันสับสนไปหมด เขามายุ่งกับผมทำไมอีก ?

 

            เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมหอบมาอย่างนี้ล่ะมิ้นวิ่งเข้ามาหาผม ช่วยดึงกระเป๋าผมไปถือ แล้วก็เข้ามาจับหน้าผาก

 

            เขามา .. เขามาอีกแล้วผมหันไปมองหน้ามิ้น ไม่รู้จะทำอย่างไรกับความรู้สึกตอนนี้ดี  ผมทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ไม่เอาแล้ว พอผมกำลังจะลืมเขา กำลังจะตัดใจได้ เขาก็โผล่ขึ้นมาอีก ผมกัดปากตัวเองแน่น ไม่อยากอ่อนแออีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว มิ้นค่อยๆพยุงผมเข้าไปนั่งในบ้าน

 

            ไม่ต้องห่วงนะ มิ้นมีนี่เขาจับที่สร้อยคอตัวเองแล้วก็ถอดออก ขยับมาใส่ให้ผม ผมงุนงงแต่ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร

 

            นี่เป็นจี้ที่จะทำให้มนตร์ของปีศาจที่ถูกเสกเข้าหาเราไม่มีผล ได้มาจากคัตสึโทชิหน่ะ นาโอะจังเอาไปใช้เถอะ มิ้นอยู่แต่ในบ้าน มนตร์คุ้มครองรอบบ้านนี่ก็ปลอดภัยพอสมควรแล้วเขายิ้ม แล้วดูว่าผมใส่สร้อยเรียบร้อยดี ผมกำสร้อยนั่นไว้ในมือ ไม่ค่อยแน่ใจว่าจะรับดีไหมในเมื่อยักษ์นั่นให้มิ้นมา ไม่ได้ให้ผม

 

            แต่ว่าผมพูดขึ้น ตั้งท่าจะแกะสร้อยออก

 

            นาโอะจังอย่าถอดนะ ไม่งั้นมิ้นเสียใจจริงๆด้วย ใส่ไว้เถอะ เจ้าจิ้งจอกนั่นจะได้ทำอะไรไม่ได้ นะ?” เขาจับมือผมไว้ พอเห็นท่าทางของเขาแล้วผมก็เลยไม่กล้าปฏิเสธความหวังดีของเขา ได้แต่ยิ้มให้เขาตอบไป คืนนั้นผมนอนไม่ค่อยหลับ ไม่แน่ใจว่าเขามาหาผมทำไม จากนั้นจึงตัดสินใจว่า หากเขามาหาผมอีกในวันรุ่งขึ้น ผมจะถามเขาให้ชัดๆไปเลย ผมจะไม่หนีอีกแล้ว

 

            แล้วก็เป็นดั่งคาด เมื่อผมออกเดินทางไม่นาน ก็เห็นคนที่คุ้นเคยยืนพิงกำแพงระหว่างทางไปโรงเรียน เขารีบยืนตัวตรงทันทีที่เห็นผม

 

            มีธุระอะไรผมถามเขาออกไปทันที ห้วนสั้น และก็จ้องตาเขาด้วย

 

            คิดถึง ..

 

            แค่คำสองคำ แต่กลับสั่นคลอนผมได้มากมาย ผมเบี่ยงหน้าหนีเขาที่เข้ามาใกล้ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพยายามที่จะอ่านใจผมหรือเปล่า เขาอ่านมันไม่ได้ใช่ไหม ? เขาทำท่าเหมือนจะเอื้อมมือมาแตะตัวผม แต่ก็ไม่

 

            แค่นั้นใช่ไหม ผมขอตัวก่อน มีสอนแต่เช้าผมยักไหล่เหมือนคำพูดเขาไม่มีผลอะไรต่อผมทั้งนั้น ผมเดินเลี่ยงออกมา ค่อยๆเดินไปโรงเรียน

 

            ไม่คิดถึงพี่บ้างเหรอ”  เสียงราวกับจะตัดพ้อดังมาจากข้างหลัง ผมหมุนตัวกลับไปหาเขา ปั้นหน้าที่คิดว่าเย็นชาที่สุดกลับไปให้ จะมาเรียกร้องความคิดถึงอะไรจากผม หลายปีที่ผมรักเขาแทบบ้า เขาเอาแต่เล่นสนุก แล้วจะมาต้องการอะไรตอนนี้ มันไม่สายไปหรอกเหรอ

 

            คิดถึง? พูดอะไรตลกนะครับ ผมแทบฆ่าคุณไปแล้วคราวนั้น คิดว่าผมยังต้องคิดถึงคุณอีกเหรอ?” ผมพูดเสียงเย็น เหมือนเขาหน้าเจื่อนลงไปนิดหน่อย ไม่เหลือเค้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ในวันนั้นเลย ไม่เหลือเลย

 

            แต่พี่คิดถึงเรานะ

 

            พอสักทีเถอะ ! อย่ามายุ่งกับผมอีก ไม่งั้นคราวนี้ผมไม่ยั้งมือแน่ผมตวาด แล้วก็สูดลมหายใจเข้าลึก จ้องเขาแบบที่บอกว่าผมเอาจริง

 

            ก็เอาสิเขาพูด จ้องตาผมไม่ยอมหลบเช่นเดียวกัน ไม่ใช่สายตาท้าทาย แต่กลับวิงวอน ผมผลักเขาออกไปไกลๆ  แต่คราวนี้เขาจับมือผมเอาไว้ ดึงผมเข้าไปกอด ผมดิ้นจะผลักเขาออก แต่อุณหภูมิที่ร้อนเกินปกตินั่นทำให้ผมชะงัก ผมไม่ได้คิดไปเองสินะว่ามือเขาร้อน แต่เขาร้อนไปทั้งตัวเลย ผมใจแกว่งเล็กน้อย แต่ไม่ ผมต้องไม่ใจอ่อน ผมกลั้นใจแล้วดันเขาออก มองมาอย่างนั้นหมายความว่าไง อย่าทำเหมือนคิดถึงกันนักหนาขนาดนั้นสิ

 

            กลับไปได้แล้ว ป่วยขนาดนี้ยังออกมาข้างนอกอีกผมไม่อยากรุนแรง กลัวเขาล้มลงไป เห็นแก่ว่าเป็นเพื่อนร่วมโลกหรอกนะ

 

            กลับไปกับพี่ได้ไหม

 

            พูดออกมาได้ยังไงกันนะ ! ผมจ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ คิดอยากจะมาพาผมกลับ ก็มาอย่างนั้นเหรอ เขาไม่รู้รึไงว่าผมทำใจลำบากแค่ไหนที่จะลืมเขา ผมพยายามแกะมือเขาออก แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมปล่อยเลย แต่พอเขาเข้ามากอดผมอีก พึมพำชื่อผมที่ข้างหู ใจผมก็อ่อนยวบ แต่ผมจะไม่แสดงออกให้เขารู้ เขาอาจจะมาตอแหลอะไรกับผมอีกก็ได้ ผมควรจะเข็ดได้แล้ว

 

            กลับไปอยู่กับสาวๆของคุณเถอะ ผมคงเป็นที่สนองความใคร่ให้คุณไม่ได้ พอแค่นี้เถอะ ก่อนที่ผมจะเกลียดคุณมากไปกว่านี้ผมดิ้นจนหลุด เขาดูเซๆ แต่ก็ยังยืนได้อยู่ เหงื่อเขาไหลโชก หน้าตาเหมือนคนป่วยหนัก

 

            ไม่มี มันไม่มีอีกแล้วนาโอยูกิ พี่ต้องการแค่เรา

 

            เหอะ เลิกพยายามหลอกผม มันไม่มีทางได้ผลอีกแล้ว ผมไม่ได้โง่นะที่จะโดนหลอกซ้ำซากอยู่อย่างนั้นผมพูดเสียงขึ้นจมูก เดินหนีมาจากเขา แต่พอได้ยินเสียงตุ้บดังๆที่ข้างหลัง ผมใจหายวาบ ค่อยๆหันกลับไปมองก็เห็นร่างสูงใหญ่ของเรียวเมย์ล้มไปลงไปนอนที่พื้น ตาของเขาปิดสนิท ลมหายใจแผ่วจนน่ากลัว ผมลังเล ไม่แน่ใจว่าเป็นมารยาอะไรของเขารึเปล่า แต่พอเวลาผ่านไปเกือบนาที เขาก็ไม่ได้ขยับตัว ไม่เลยแม้แต่น้อย ผมค่อยๆก้มลงไปแตะตัวเขาเล็กน้อย มันร้อนจี๋ ผมจึงตัดสินใจพยุงเขาขึ้น ค่อยๆพาเขากลับไปที่ศาลเจ้า

 

            นายท่านจิ้งจอกตัวน้อยโผล่ออกมาเมื่อผมก้าวเข้าไปในอาณาเขตวัด

 

            เขาไม่สบาย เป็นลม นายดูแลไปแล้วกันนะผมรีบส่งตัวเรียวเมย์ให้จิ้งจอกตัวน้อยนั่น ถึงแม้ว่าหน้าตาของเขาจะน่ารัก แต่ในใจผมลึกๆยังคงไม่ค่อยชอบพวกจิ้งจอกสักเท่าไหร่นัก

 

            นาโอะ .. อย่าไปนะเขาดันสะลึมสะลืมขึ้นมาเกาะเกี่ยวผมไว้ได้อีก ผมแทบทรงตัวไม่อยู่เพราะเขาตัวใหญ่ แถมไม่ยอมไปหาจิ้งจอกน้อยนั่นแต่โดยดี

 

            ผมต้องไปทำงานแล้ว

 

            อยู่กับพี่เถอะ ได้โปรด พี่ขอโทษเขาพึมพำ เหมือนสติไม่ครบร้อย เสียงเขาแผ่วและแหบแห้ง ผมอยู่กับเขามาหลายปี แต่ไม่เคยเห็นเขาไม่สบายเลย ผมทำใจแข็งแล้วดึงมือเขาออกจากไหล่ผม เขาล้มลงไปหาจิ้งจอกน้อยทันที ดูไม่มีเรี่ยวแรงจนน่าแปลกใจ จิ้งจอกน้อยนั่นโค้งขอบคุณผม แล้วก็มีจิ้งจอกอีกหลายตัวออกมาพาเรียวเมย์เข้าไป ผมอยู่ที่นี่ตั้งนานไม่ยักจะเคยเห็นพวกเขา ทั้งๆที่มีกันอยู่เยอะขนาดนี้ ผมนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนเสียงของจิ้งจอกตัวเล็กจะดึงสติผมกลับมา

 

            เป็นเพราะว่านายท่านไม่ยอมมีอะไรกับคนอื่นเหมือนปกติ ทำให้เขาสูญสิ้นเรี่ยวแรงลงเรื่อยๆ จิ้งจอกอย่างเราดำรงอยู่ได้ด้วยเรื่องพวกนี้ ผมรู้ว่าคุณอาจจะเห็นว่ามันน่ารังเกียจ แต่ถึงเราจะอายุยืนแค่ไหน ก็อยู่โดยไม่มีอาหารไม่ได้หรอกนะครับเขาอธิบาย และไม่รู้จะมาพูดให้ผมฟังทำไม ผมยักไหล่ มันก็เรื่องของเขาที่เขาจะไม่มีอะไรกับใคร หรือเที่ยวมีอะไรกับใครไปทั่ว ผมจะไม่สนใจแล้ว

 

            ตั้งแต่ที่คุณไม่อยู่ที่นี่ เขาก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง ผมรู้ว่านายท่านทำให้คุณเจ็บช้ำ แต่.. ช่วยเขาทีได้ไหม เขาไม่รอดแน่ถ้ายังอยู่อย่างนี้ไปอีกสักเดือนหรือสองเดือนจิ้งจอกน้อยตรงเข้ามา อ้อนวอนผมด้วยใบหน้าน่ารัก และหูลู่เหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ ผมไขว้เขวอย่างรุนแรง ทั้งท่าทางของเขา และสิ่งที่เขาพูดด้วย

 

            นายก็น่าจะรู้ ว่าผมอยากให้เขาตายมากแค่ไหน ผมไม่ช่วยเขาหรอก

 

            ผมรู้ว่าคุณรู้สึกยังไงกับเขา และมันยังไม่เคยเปลี่ยนไป ไม่อย่างนั้นตอนนี้คุณก็ฆ่าเขาได้ ง่ายๆเลยด้วย แต่คุณก็ไม่ทำคำพูดของเขาราวกับมีดแทงเข้ามาในใจ ใช่ เขาพูดถูก มันยังไม่มีอะไรเปลี่ยนไป

 

            ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้วล่ะ เขาจะเป็นตายร้ายดียังไง ก็ไม่ใช่เรื่องของผม พอกันทีผมพูดออกไปอย่างอัดอั้น แล้วก็วิ่งหนีออกมาจากศาลเจ้า แม้ว่ากลิ่นอายของความคิดถึงจะถาโถม แม้ว่าผมจะหวั่นไหวเสียเหลือเกินกับคำพูดที่เขาพร่ำบอกเมื่อสักครู่ แต่ผมจะไม่ยอมกลับไปเป็นนาโอยูกิที่แสนใสซื่อ คนที่เชื่อเขาทุกอย่างอีกแล้ว

 

เขาควรจะได้รับบทเรียนซะบ้าง !

 

            แต่ถึงอย่างนั้น น้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้มผมนี่คืออะไร ผมปาดพวกมันออกด้วยมือที่สั่นเทา แล้วก้าวเข้าไปในโรงเรียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

ฮือออ นาโอะจังรักเรียวเมย์มานานมาก ตอนนี้เหมือนคนเป็นแผล สะกิดนิดเดียวก็เจ็บ
แถมมีพื้นฐานจิตใจดี อยู่ในศีลในธรรมมาตลอด โดนกดไปที เคว้งคว้างเลย
/กอดนาโอะจังแน่น
ส่วนจิ้งจอก ได้แห้งตายคาศาลไปแล้ว สมน้ำหน้าเขาค่ะ


Tanee Lov >> จิ้งจอกหมดลุคคนเท่เลย ย้อมมาอ้อนวอนด้วยตัวเอง T^T
NamKudos >> สำนึกที ก็เจอนาโอะจังใจแข็งใส่รัวๆ
=_=!!!KwAnZ@ >> มาช้าาา ช่วงนี้หลงๆลืมๆวัน งงๆว่าลงไปรึยัง
Yokai  >> นาโอะจังหวั่นไหวมาก แต่ก็ใจแข็งมากด้วย เรื่องนี้ดราม่า ฮืออ
เอามีดจิ้มพุงเขาไปที กลับมาจิ้มพุงตัวเองอีกที เลิอดสาดกันไปทั่วหน้า

โหล่วโล้ >> พลังเริ่มเล็ดรอดออกมาแล้ว แต่เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่องเลย เพราะว่ากำลังเศร้าอยู่ มัวแต่คิดถึงเรียวเมย์ TOT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1581 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 23:19
    ฮืออออ นาโอะจังจะทนได้นานแค่ไหน ฮือออออ สงสารรร
    #1,581
    0
  2. #1490 Nantashi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:14
    กรรมตามทันเลยเห็นไหม นาโอะจังใจแข็งมาก
    #1,490
    0
  3. #1395 itzmeboombim (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 11:47
    เพิ่งรู้ว่าถ้าจิ้งจอกเรียวเมย์ไม่มีอะไรกับใครนานๆจะอาการแย่ แล้วไอล่ะ ไอยังไม่มีอะไรกับใครยังอยู่ได้หรือเพราะยังเด็ก
    #1,395
    0
  4. #1253 InLove (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 22:13
    สมแล้ว ทำแบบนั้นกับนาโอะดีนัก แต่ปล่อยไว้สักเดือนแล้วค่อยไปช่วยเนอะ เดี๋ยวนาโอะจะไม่มีคู่...
    #1,253
    0
  5. #1166 baekbow (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 15:12
    ทำไมเป็นแบบนี้ ทำไมเราสงสารเรียวเมย์อ่ะ เราว่าเรียวเมย์คงรักนาโอะแล้วแหละ ถ้านาโอะไม่ช่วย สงสัยเรียวเมย์คงต้องลาโลกจริงๆแล้วแหละ
    #1,166
    0
  6. #1035 Bennie_ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 12:44
    เรียวเมย์จะตายเหรอ
    #1,035
    0
  7. #987 kurojin2 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 16:07
    ภาคนี้ดราม่าเกินไปนะ=_=!
    #987
    0
  8. #892 fe&font (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:25
    นาโอะจังงงง คือแบบ เจ็บทั้งคู่แบบนี้ในไม่แฟร์กับนาโอะเลยนะ =^= นาโอะเจ็บตลอดดดด โฮรวว //กอดนาโอะ

    เรียวเมย์ก็หัวปักหัวปำอย่างจังเลยนะเนี่ย พิษรักรุนแรงมากกก อย่าตายซะล่ะ = =
    #892
    0
  9. #621 zozine (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 18:02
    นาโอะจังน่าสงสารตลอดเลยอ่ะ ขนาดถูเขาทำให้ช้ำใจนะเนี้ย
    #621
    0
  10. #353 Alleytama (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2558 / 18:06
    สมน้ำหน้าคะบอกเลย สนับสนุนให้นาโอะจังงอลไปอีกซักพัก(ใหญ่ๆ)เลยค่ะ #ทีมนาโอะ หึๆๆ
    #353
    0
  11. #289 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 13:42
    ใช่สร้อยที่พี่ยักต์พูดในตอนพิเศษนั่นริเปล่า>>เค้าน่ารักนะ นาโอะจัง>> ไม่มีใครอยากเห็นคนที่ตัวเองรักมีอะไรกับคนอื่นหรอกรู้ว่ามันเจ็บ แต่จิ้งจอกก็ต้องกิน และมันคือเรื่องของเผ่าพันธ์ ที่ทำให้จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ด้วยริเปล่า? แต่เรียวเมย์ก็ผิดที่หลอกเค้า (เพราะอาจยังไม่รู้ใจตัวเอง) สรุปคือหน้าเห็นใจทั้ง 2 ฝ่าย สู้ๆแล้วกันนะเรียวเมย์ ตามง้อให้ได้นะ อย่าเพิ่งตายก่อนหละ คนรอสมน้ำหน้ามีเยอะ
    #289
    0
  12. #162 NamKudos (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 21:56
    ณ จุดนี้ อยากเห็นจิ้งจอกน้อย ท่าทางจะน่ารักมาก ฮ่าๆ



    และถูกค่ะ คุณพี่ยักษ์ไปแอบให้สร้อยมิ้นกันตอนไหนนน คนอ่านอ่านทุกบรรทัดนะคะ ไรท์
    #162
    0
  13. #161 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 20:38
    เรียวเมย์อาการหนักเลย งานนี้ตอนจบน่าจะมีกลัวเมียนะเนี่ย
    #161
    0
  14. #160 =_=!!!KwAnZ@ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 17:02
    สงสาร เรียวเมย์น่ะ แต่สงสารนาโอะจังมากกว่า ไรๆเขาอยากอ่านความรู้สึกของเรียวเมย์อ่ะ ^0^
    #160
    0
  15. #159 Luna-themoon (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 13:11
    พี่ยักษ์ขาาาาา แอบไปให้กันตอนไหนน้า~
    ป.ล.พี่ยักษ์ผลุบๆโผล่ๆมากกกกก มีชื่อฮีแกมาเอี่ยวทีไรต้องสแกนหนักๆทุกที
    #159
    0
  16. #158 อีกาสีขาว (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 07:35
    โถ่ นาโอะใจแข็งจังเลย ยอมหน่อยก็ได้น่ะ
    #158
    0
  17. #157 so hunter (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 01:53
    โอ๊ย ชอบอะชอบ นาโอะจังด่าเรียวเมย์ว่าตอแหล(ถึงแม้จะในใจก็ตาม- -)
    อยากให้เรียวเมย์โดนหนักกว่านี้นะแต่สงสารนาโอะจังอ่ะ
    เรียวเมย์จบ นาโอะจังก็เจ็บTTOTT
    #157
    0
  18. #156 Yokai (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 01:27
    ฮืออออออ สงสารนาโอะจังมากๆเลย การกระทำขัดแย้งกับความรู้สึกและหัวใจ T T // อะไรนะ เรียวเมย์ยังไม่แห้งตายคาศาลเหรอ? เพิ่งมาอ้อนอะไรตอนนี้เฮอะ! นาโอะจัง ใจแข็งนานๆไปเลย! เอาคืนให้รู้สึกซะบ้าง 😤



    ปล. เดี๋ยวนะ สร้อยนั่นไปให้กันตอนไหน~ // เดี๋ยวนี้เวลามีชื่อพี่ยักษ์โผล่มา สายตาจะสแกนเห็นทันที 555555 ทำไงได้ ใครใช้ให้ชอบผลุบๆโผล่ๆล่ะ 555
    #156
    0