[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 24 : ภาค 1 ตอนที่ 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    4 ก.ย. 58







23

 

 

รู้สึกเหมือนโดนฟันแล้วทิ้ง…. ไคริจัง ตอนนี้ไปตั้งอกตั้งใจถามชีวิตความเป็นมาของกัปปะ แล้วยังถามวิธีปรุงยาจดใส่สมุดบันทึกเล่มน้อยของเขาด้วย ส่วนผมได้รับข่าวจากริวทาโร่ ว่าไปเก็บกวาดศพทั้งหมดแล้ว มีบางส่วนที่เจ้าแมวดึงวิญญาณออกมาได้ และนำไปคืนให้กับถิ่นที่อยู่ของพวกเขา ที่เหลือนาโอยูกิทำหน้าที่ของเขาได้ดี  และคัตสึโทชิคัดค้านการซ่อมวัดชิมิซึ กลับทำลายเสียเรียบ จนเหมือนบริเวณนั้นไม่เคยมีวัดมาก่อน เขาเอาต้นไม้ไปปลูก แล้วก็ทำสวนทับที่ตรงนั้นแทนเสียเฉย ริวทาโร่จึงต้องลงมือช่วยอีกแรง เพราะเจ้ายักษ์ไม่ยอมไปไหนเลย จนกว่าจะทำบริเวณนั้นให้กลายเป็นสวนไปจริงๆ จากนั้นคัตสึโทชิก็หายตัวไป เขาอาจจะไปจัดการกับคนที่เหลือ ผมไม่ค่อยห่วงมันนัก เพราะคราวนี้ริวทาโร่ตามไปด้วย ไม่ว่าจะเจอองเมียวที่ไหน คงไม่มีใครกล้าทำอันตรายมังกร เพราะมนุษย์นับถือราวกับเทพเจ้า ตอนนี้ผมเลยนั่งวางแผนการสร้างบ้านใหม่กับพ่อ เดิมทีผมก็ไปโรงเรียนเป็นเพื่อนริวทาโร่เฉยๆ พอเขาไม่ไป ผมก็เลยโดดด้วย

 

            แล้วพอไคริจังรู้ว่าเราจะสร้างบ้านใหม่  ก็อาสาจะช่วยทันที แม้ว่าเขาจะผอมแห้งแรงน้อย แต่ก็ยังพยายามจะลากไม้ใหญ่ๆตามผมมา เขาหกล้มหลายครั้ง เพราะน้ำหนักไม้นั้นมากกว่าตัวเขาเยอะ ผมและพ่อก็แอบใช้ลมช่วย แต่บางครั้งไม่ทัน เขาก็ได้แผลไปตามระเบียบ

 

            “ไคริจัง ไปเล่นกับมิซากิเถอะ ตรงนี้ผมทำเองผมต้องเข้าไปกล่อมเขา

 

            “ไม่เอา ฉันทำให้บ้านนายพัง ฉันก็ต้องรับผิดชอบไคริจังไม่ใส่ใจกับข้อศอกที่เป็นรอยถลอกแดงช้ำ แต่ลุกขึ้นใหม่ แล้วพยายามลากท่อนไม้ไปให้พ่อ ตอนนี้บรรดาภูตผี และปีศาจที่เคยอาศัยในบ้าน ก็ต่างช่วยกันเลื่อยไม้ ตอกตะปู เตรียมสร้างฐานบ้านกัน ทุกตนต่างมองไคริจังอย่างกังวล ไม่ใช่ว่าพวกเขากลัวไคริจังจะทำอะไรหรอกนะ แต่ไคริน่ะตัวเล็กและบางราวกับลมจะพัดปลิว  และเขาก็แรงเยอะเฉพาะเวลาหิวมากๆอีกด้วย

 

            “อืม ไปอยู่กับนาโอยูกิก่อนไหม เห็นว่าจะไปทำงานด้วยกันไม่ใช่เหรอ

 

            “… นั่นสิ ลืมนึกไปเลย แต่ว่าเย็นๆค่อยไปหา พี่ทำงานที่โรงเรียนเหมือนปกตินะ ว่างแค่เสาร์อาทิตย์กับตอนเย็นไคริจังยิ้ม ปาดเหงื่อบนหน้าผาก และยืนยันจะแบกไม้ต่อ ผมเลยห้ามอะไรไม่ได้ ทั้งพ่อและผมได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดูกับท่าทางตั้งอกตั้งใจของเขา

 

            ตกเย็น ไคริจังก็แทบหลับคาโต๊ะกินข้าว เขาเหนื่อยมาก และมีแผลตามนิ้ว แขนและขา

แม่ดุผมใหญ่ ว่าดูแลเขาไม่ดี

 

            “แม่ ก็เขาดื้อนี่ผมบ่น จับไคริจังนั่งหลังตรงๆ ลุ้นแทบตายกว่าเขาจะกินข้าวเสร็จ ดูเหมือนเขาจะสดใสขึ้นเมื่ออิ่มท้อง ไคริช่วยแม่เก็บจานแล้วจูงมือผมไปที่บึง ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว กัปปะน้อยใหญ่ต่างแยกย้ายไปพักผ่อน

 

            “ฮิโระ ฉันรู้มาจากมิซากิ ว่ามีที่ดีๆซ่อนอยู่ล่ะ

 

            “ที่ไหนผมมองมือนิ่มที่กำมือผมแน่นอย่างตื่นเต้น ไคริจังเอานิ้วชี้แตะที่ปาก หน้าตาทะเล้นเหมือนเด็กๆ เขาค่อยๆพาผมเดินลัดเลาะไปตามทางน้ำ สวนกับกระแสน้ำที่ไหลมา มันค่อนข้างจะมืด ผมเห็นชัดกว่าจึงต้องช่วยจับไคริจังที่สะดุดโน่นนี่ตลอดทาง เราเดินกันมาไกลมาก แถวนี้ไม่มีปีศาจที่ไหนอยู่เลย มีแต่สัตว์ป่าบางชนิด ลมเย็นๆพัดผ่านหน้า ผมไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าไคริจังจะพาไปไหน แค่เขาจับมือผมแน่นขนาดนี้ ผมก็แอบยิ้มคนเดียวจนแก้มแทบแตก

 

            “ฮิโระๆ พาบินขึ้นไปตรงนั้นหน่อยนะเขาพาผมมาถึงต้นทางของน้ำตก เสียงน้ำตกค่อนข้างดัง เขาชี้ไปที่ด้านข้างของน้ำตก สูงขึ้นไปไม่มากนัก

 

            “ได้สิผมก็ตามใจเขา อุ้มเขาแนบอก ไคริจังก็ร้าย เอาหน้าซบทันที ยิ้มหวานเมื่อเห็นผมกางปีก ผมพาเขาขึ้นมาตำแหน่งที่เขาชี้ เห็นมันมีหินยื่นออกมาเล็กน้อย ไม่เหมือนส่วนอื่นๆของน้ำตก

 

            “บินเข้าไปเลยไคริจังทำหน้ามุ่งมั่น ผมอิดออดเขาก็ทำหน้าอ้อน เดี๋ยวนี้ชักจะร้ายใหญ่แล้ว พอรู้ว่าผมตามใจก็เอาใหญ่ จะให้ผมทำยังไงล่ะครับ ผมก็ต้องบินฝ่าน้ำตกเข้าไปข้างใน แต่ผมใช้ลมบังทั้งตัวผมและไคริ เราจึงเข้าไปได้โดยไม่เปียก น่าแปลก ผมนึกว่าจะเป็นถ้ำ แต่ทว่ามันทะลุออกสู่อีกด้านของน้ำตก เป็นเชิงผาที่เต็มไปด้วยไม้เลื้อย ที่แปลกก็คือมีดอกไม้เสียด้วย

 

            “สวยจริงๆด้วยไคริจังค่อยๆลงยืน คว้ามือผมออกไปตรงริมผา มาฝั่งนี้ เราอยู่สูงมาก มองลงไปด้านล่างเห็นสายน้ำยาว กลมกลืนกับต้นไม้ในป่า เห็นพระจันทร์ดวงโตตัดกับท้องฟ้าสีดำ มันสวยจริงๆอย่างที่เขาว่า

 

            “อืมผมมองวิว โดยไม่ทันได้ระวังตัว ความนิ่มหยุ่นก็มาชนกับปากผม

 

            “ขโมยจูบเรอะผมขำหน่อยๆ แล้วจับแก้มเขาที่แอบจูบผมตอนเผลอ ไคริจังยิ้มกว้าง กระโดดกอดผมจนผมล้มลงนอนบนพื้น

 

            “เขาเรียกว่าจู่โจมต่างหากไคริจังยักคิ้ว จู่โจมผมอีกครั้ง แต่คราวนี้ที่หน้าผาก เขาจูบผมเบาๆ ผละออกมายิ้ม มือเขาก็ลูบไปมาบนปีกผม ช้าๆ อ่อนโยน ก่อนจะพลิกตัวลง มานอนทับปีกผม ม้วนตัวเองราวกับปีกผมเป็นผ้าห่ม เขาหัวเราะคิก ดวงตาเป็นประกายสดใส ท่าทางชอบใจมาก

 

            “หึหึ ชอบมากเลยเหรอผมตะแคงข้าง น้ำหนักตัวของเขาไม่มาก ผมจึงไม่เดือดร้อนอะไรที่เขานอนอยู่บนปีกผม กลับใช้ปีกตวัดตัวเขาเข้าหาแทน

 

            “ชอบสิ ทุกอย่างที่เป็นนายฉันชอบหมดนั่นแหละเขาตอบกลับมาซื่อๆ แถมยังยิ้มอีก จะผิดไหมถ้าผมเขินกับคำพูดเขา ไคริจังช่างมีเสน่ห์ดึงดูดมหาศาล เพียงแค่เขานอนอยู่ข้างๆ ยิ้มหวานใส่ ผมก็อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไป ดึงเขามากอด จูบเบาๆบนปากช่างยิ้มนั้น จูบเบาๆที่แก้ม หางตา หน้าผาก หู และคาง

 

……………………………………………

 

( :: ไคริ :: )

 

            จู่ๆพ่อบิ๊กอายก็จูบผมไม่หยุด สัมผัสเบาบางทำเอาผมเขินจนไม่กล้าพูดอะไรออกไป ลมหายใจร้อนๆ เป่าอยู่บนผิวแก้มของผม ไล่ลงมาที่คอ ผมไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย ผมคิดถึงเขาก่อนนอน ตอนตื่น และคิดถึงเขาไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ผมอยู่ข้างๆเขาได้แค่ไม่กี่นาที ผมก็ต้องเข้าไปกอดเขา ทั้งๆที่ผมพยายามดึงความสนใจไปยังภูติและปีศาจอื่นๆที่ผมเพิ่งเคยได้เห็น แต่มันก็ไม่เป็นผล เมื่อสายตาของผมวนกลับไปหาเขา ช่างเป็นความรู้สึกที่หาเหตุผลไม่ได้เลย ใจผมเต้นตึกตัก เลือดสูบฉีดไปทั่ว พลันนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน

 

            เพศสัมพันธ์เป็นเรื่องที่ผมเห็นเป็นเรื่องธรรมชาติ สัตว์ทำเพื่อความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์ ผมไม่ยักรู้ว่าเป็นเรื่องที่ทำแล้วรู้สึก ..ดี ดีมากเสียด้วย ผมไม่ยักรู้ ว่าการจูบมันทำให้รู้สึกเหมือนล่องลอย ร่างกายผมรับทุกสัมผัสจากเขา และผมก็ชอบเอามากๆ ผมอยากเรียนรู้ให้มากกว่านี้อีก ผมยังไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นดีเลย

 

            “ฮิโระ ทำแบบเมื่อวานอีกนะผมขยับไปกอดเขา

 

            “หืมเขาทำหน้างงๆเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจ เจ้าบิ๊กอายคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะขยับขึ้นคร่อมผม ขยับปีกออกไป ผมนอนลงบนพื้นที่ปกคลุมด้วยพืชต่างๆนานา มองฮิโรโตะที่ลูบแก้มผม จ้องมองมาอย่างรักใคร่

 

            “ไม่เอาแบบเมื่อวานแล้ว วันนี้อยู่เฉยๆนะครับ ผมจะทำให้เอง

 

            “แต่ว่า..ผมขัด เมื่อวานผมทำตามคลิปวิดีโอนั้นไปหน่อยเดียวเอง มีอีกตั้งเยอะที่ยังไม่ได้ลองดู แต่เขาฉกริมฝีปากลงมา ไม่ยอมให้ผมเถียง

 

            “ลองดูหน่อย แล้วจะชอบกว่าเมื่อวานนี้อีกเขากระซิบ ฮิโรโตะที่แสนใสซื่อ และตื่นตกใจเมื่อวานนี้หายไป เขาไม่ได้มีท่าทางหื่นๆ แต่กลับบรรจงจูบผม ถอดชุดของผมออกอย่างเบามือ ยิ่งเขาทะนุถนอมผมมากเท่าไหร่ หัวใจผมยิ่งเต้นแรงเหมือนจะระเบิดมากขึ้นเท่านั้น ริมฝีปากของเขาจูบไปทั่วตัว เชื่องช้า แต่หนักแน่น มือใหญ่นั้นลูบลงมาที่สะโพก ผมส่งเสียงออกไปอย่างไม่รู้ตัว เขาทำแค่นี้ผมก็มีอารมณ์เสียแล้ว ทั้งๆที่แต่ก่อน นานๆทีผมถึงจะมีอารมณ์ด้วยซ้ำ

 

            ครั้งนี้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างนุ่มนวล ผมไม่รู้สึกว่าเจ็บด้วยซ้ำ มีแต่ความรู้สึกดีที่พุ่งวาบไปทั่วตัว  ปีกของเขาสะบัดในอากาศ สะท้อนกับแสงจันทร์ด้านหลัง ดวงตากลมโตจ้องผมไม่วางตา เหงื่อหยดจากหน้าผากลงมาถึงคาง แสงที่ส่องกระทบทำให้เขาดูราวกับภาพวาด ผมต้องเอื้อมมือไปกอดเขา รับรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้กับผมจริงๆ จากนั้นผมก็ได้แต่ส่งเสียงไปตามสัญชาตญาณ ปล่อยร่างกายและจิตใจไปตามการชักนำของเขา

 

            “ไคริจัง อีกครั้งนะเขากระซิบเสียงแหบ กล้ามเนื้อที่เรียงตัวสวยของเขาทำให้ผมจดจ้องอยู่นาน ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ดูเหมือนผมจะหลงใหลไปเสียหมด เราผ่านคืนอันยาวนานไปด้วยกัน รอบแล้ว รอบเล่า ไม่รีบร้อน แต่ผมรู้สึกดีจนหัวตื้อ เห็นแต่รอยยิ้มของเขา จูบของเขา ในหัวผมมีแต่ความคิดที่ว่า ทำไมเขาถึงได้เซ็กซี่ขนาดนี้กันนะ ผมแทบนับไม่ถูก ว่าเขาจัดการผมไปกี่ครั้ง ผมหลับไปตอนไหนก็ยังไม่รู้ ตื่นมาอีกทีเพราะว่าแสงแยงตา และมีนกมาจิกเบาๆที่หน้าผม ผมลืมตามอง เห็นหน้าของเขายามหลับในระยะประชิด เรายังอยู่ด้านหลังน้ำตก และพระอาทิตย์กำลังขึ้น ผมนอนจ้องใบหน้าเขา คิดถึงเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ใดๆก็ไม่อาจอธิบายได้ ว่าความรู้สึกที่ท่วมท้นในอกนี้มาจากไหน

 

            “อรุณสวัสดิ์ผมจูบเปลือกตาเขา แล้วพึมพำ ฮิโรโตะรู้สึกตัวในทันที เขากระพริบตาน้อยๆ ยิ้มตอบผม

 

            “เช้าแล้วเหรอเขากอดผมเข้าหาอกแน่นๆนั่น ผมก็เลยลูบเล่น

 

            “นี่ๆ อย่าซน เดี๋ยวโดนอีกรอบหรอกเขาฟัดแก้มผม แล้วดึงมือออกจากอก ผมไม่กลัวหรอก เมื่อคืนนี้มันดีกว่าคืนก่อนอีก

 

            “ได้เหรอ เอาเลยสิผมยิ้มหวาน เอาจมูกไปชนกับจมูกเขา

 

            “หื่นนะเราหน่ะ หิวหรือยัง กลับกันเขาลุกขึ้นนั่ง พยุงตัวผมด้วย

 

            “ใครหื่น ? ก็นายกอดฉันแล้วมันรู้สึกดีนี่นา ฮิโระไม่คิดอย่างนั้นเหรอผมจ้องเขา ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผมรู้สึกดีไปเองคนเดียวหรือเปล่า

 

            “อืม รู้สึกดีสิเขายิ้มน้อยๆ งับแก้มผมแรงๆ ผมก็เลยช็อตเขาเข้าให้ทีนึง

 

            “โอ๊ย ซาดิสต์จริงๆ กลับกัน เดี๋ยวแม่เป็นห่วงฮิโรโตะหัวเราะ ไม่ถือสากับการโดนช็อตสักเท่าไหร่ เขาคงจะเริ่มชินแล้ว

 

            “เหนียวตัว อยากอาบน้ำ ลงไปอาบน้ำข้างล่างกันนะ

 

            “น้ำตก ?” ฮิโรโตะขมวดคิ้ว ผมก็รีบพยักหน้า ตอนอยู่ในป่ากับลุงทานูกิ ผมก็อาบน้ำในแม่น้ำนั่นแหละ แต่นานๆจะอาบทีเพราะว่าเป็นหน้าหนาว แต่วันนี้ผมเหนียวตัวมากจริงๆ ฮิโรโตะลังเล แต่ผมคว้ามือเขา แล้วดึงฝ่าน้ำตกด้านหน้าออกมา ผลักเขาลงไป พร้อมกับกระโดดตาม

 

            “เฮ้ อันตรายนะนี่ฮิโรโตะไม่ยอมจมลงไปอย่างที่ผมคาด แน่ล่ะเขามีปีก ก็เลยคว้าตัวผมก่อนจะทันแตะน้ำด้านล่าง อย่างไรก็ตามเราทั้งคู่เปียกซ่กตั้งแต่ผมผลักเขาฝ่าน้ำตกมา ผมหัวเราะ ชักชวนเขาให้เล่นน้ำ

 

            “มาเถอะ อาบน้ำกันผมถอดชุดยูกาตะ โยนออกไปที่ริมฝั่ง

 

            “นี่ เดี๋ยวก็มีคนแอบดูหรอก

 

            “อายทำไม ตอนอยู่กับลุงทานูกิก็อาบแบบนี้ผมเอียงหน้า ไม่เข้าใจเขา แก้ผ้าอาบน้ำมันก็เรื่องปกติ แล้วผมก็ไม่ใช่ผู้หญิงด้วย ฮิโรโตะชะงัก ทำผมร่วงลงมาในน้ำ ผมรีบตะกายขึ้นมา โชคดีที่มาบริเวณที่ยืนได้ เขาทำหน้าช็อค แล้วก็ปรี่มาจับไหล่ผม ดูจะโกรธด้วย จ้องมาตาดุสุดๆ

 

            “ไคริจัง !! อย่าทำแบบนั้นอีกนะรู้ไหมเขาพูดเสียงต่ำ

 

            “ทำอะไร? อาบน้ำในน้ำตกอ่ะเหรอ

 

            “ฮึ่ย เออนั่นแหละ ห้าม! ถ้าผมไม่ได้อยู่ด้วยเขาดูจะหัวเสียมาก ตีน้ำกระจายเป็นวงกว้าง ผมไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ไม่อยากเห็นเขาหงุดหงิด จึงสาดน้ำใส่เขาเบาๆ หันเหให้เขามาเล่นน้ำกับผมแทน

 

            “อื้อ ไม่ทำก็ไม่ทำ ตอนนี้ฮิโระก็อยู่ด้วยแล้ว เล่นน้ำกันเนอะผมยิ้มหวานๆให้เขาไปหนึ่งที พ่อบิ๊กอายถอนหายใจ

 

            “เฮ้อ หวงจนแทบบ้าแล้วเนี่ย ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย ไคริจังเนี่ยน้าเขาจับหัวผมโยกไปมา แต่แล้วก็ยอมเล่นน้ำกับผมโดยดี เขากระโจนลงมาในน้ำ แต่ไม่ยักถอดกางเกงเหมือนผม กล้ามเนื้อของเขาเวลาโดนน้ำเกาะ และสะท้อนกับแสงแดดเนี่ย มันดึงดูดสุดๆ ไหนจะปีกที่ผมแสนจะหลงใหลนั่นอีก ทุกอย่างลงตัวไปหมด จนผมเผลอยืนพิจารณาเขาอยู่นาน  ปีศาจทุกตนมีกลิ่นอายที่ดึงดูดแบบนี้หรือเปล่านะ หรือเป็นเพราะว่าผมมีความรู้สึกให้กับเขากันแน่

 

            “จ้องใหญ่เลย ผมหล่ออ่ะดิฮิโรโตะยิ้มกวนมาให้ ยักคิ้วหลิ่วตา แล้วก็พุ่งมากอดผม เราทั้งคู่จมลงในน้ำ ผมลืมตามอง เห็นเขาก็มองผมอยู่เช่นกัน

 

            “ฮ่า เกือบตายแล้วผมโผล่พรวดขึ้นสูดอากาศ หลังจากจ้องตากันนานเกินไป จนลืมว่าอยู่ในน้ำ ฮิโรโตะตามขึ้นมา หัวเราะกับท่าทางของผม เขาดูไม่เดือดร้อนกับการดำน้ำนานๆเลย บางทีอาจจะเพราะเขาควบคุมลมได้ อะไรๆก็ดูง่ายไปเสียหมด ขี้โกงจริงๆเลย

 

            “อ๊า เริ่มหนาวแล้ว พอเถอะไคริจัง เล่นจนพอใจยัง?” เขาลูบแขนตัวเองเมื่อลมเย็นเริ่มพัดผ่าน ผมพยักหน้า แล้วเขาก็พาผมไปใส่เสื้อผ้า และพากลับไปที่บึงกัปปะ เรากินข้าวและก็เริ่มการสร้างบ้านกันอีกครั้ง คราวนี้คุณยักษ์กลับมาแล้ว และช่วยเราสร้างบ้านด้วย เขาคล่องแคล่วและแรงเยอะมาก ทำให้ตัวฐานเสร็จในเวลาไม่นาน ส่วนมิ้นเองก็มาคลอเคลียอยู่ข้างตัวผม ช่วยผมยกนู่นยกนี่ แต่เขาหน่ะแรงน้อยกว่าผมเสียอีก ผมเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไมเจ้าบิ๊กอายอยากให้ผมนั่งเฉยๆ พอเห็นมิ้นผมก็เข้าใจทันที เขาทำอะไรก็ดูจะอันตรายไปเสียหมด

 

            “มิ้นๆ เราไปนั่งพักตรงนั้นกันดีกว่าผมคว้ามือเขามา แล้วจูงไปนั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ ที่ยังมีรอยไหม้จากการระเบิดของผมอยู่เลย

 

            “เกาๆให้หน่อยมิ้นจับมือผมไปวางใต้คางเขา ผมก็เกาให้ เขาหลับตา ทำหน้าแบบเคลิ้มๆ หูและหางกระดิกไปมา น่ารักดีหน่ะ ผมเกาจากคอไปที่หัวและก็หูของเขา เขาส่งเสียงในลำคอ แมวนี่จะอยู่รูปร่างแบบไหนก็น่ารักนะ

 

            “เพราะชอบให้ลูบเหรอ ก็เลยไปมีอะไรกับคนอื่นหน่ะผมถามอย่างข้องใจ ถึงผมจะเข้าใจว่ามันรู้สึกดีก็ตามที แต่ถ้าไม่ใช่ฮิโรโตะ ผมคงไม่ยอมหรอก

 

            “อืม ก็ไม่รู้สิ ก็คงจะอย่างนั้นมิ้นไถหัวมาหามือผม เขาลืมตามามอง

 

            “อ๊ะ นี่อะไรอ่ะมิ้นทำตาโต คว้าปลายยูกาตะผมแล้วแหวกออก เขาจิ้มลงไปยังรอยแดงๆที่เต็มอก ผมนึกย้อนกลับไปเมื่อคืน ภาพและเสียงมาเต็มหัว เลยเผลอหน้าแดงออกไป ฮิโรโตะก็ดันหันมามองผมเข้าพอดี ผมงี้สะดุ้งเลย ตอนทำมันไม่อายนะครับ แต่พอมาคิดย้อนนี่ .. เขินชะมัดเลย เมื่อคืนเขาร้อนแรงมาก

 

            “ไคริจัง? ไอ้กานั่นเหรอมิ้นชี้ไปยังฮิโรโตะมือสั่นน้อยๆ ผมได้แต่พยักหน้า

 

            “ชอบเขาเหรอ?” มิ้นขมวดคิ้ว เสียงแผ่วลงเรื่อยๆ

 

            “อื้มผมก็ตอบไปตามตรง ฮิโรโตะเดินเข้ามาใกล้

แทนที่มิ้นจะแยกเขี้ยวใส่เหมือนเคย เขากลับจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

            “ถ้ามีความสุขดีก็ดีแล้วล่ะ

 

            “ทำไม? มีอะไรรึเปล่าผมรีบจับมือเขาเอาไว้ เพราะมิ้นทำท่าเหมือนจะลุกหนี หูเขาพับลง หางก็สงบนิ่ง ไม่ส่ายไปมาเหมือนเวลาเขาอารมณ์ดี  มิ้นไม่ยอมสบตา เขาทำหน้าคล้ายกับจะร้องไห้

 

            “คุยอะไรกันเหรอฮิโรโตะเข้ามายืนซ้อนด้านหลังผม

 

            “ไม่มีอะไร มิ้นเหนื่อย ขอไปพักก่อนนะมิ้นพูดรัวเร็ว ค่อยๆดึงมือผมออก แล้ววิ่งหนีไป

ผมหันไปมองหน้าบิ๊กอายงงๆ

 

            “หึเสียงหึเบาๆในลำคอ ทำให้ผมหันควับ คุณยักษ์มายืนตรงนี้เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เอานิ้วอันใหญ่โตนั่นดีดหน้าผากผมเบาๆ ผมกุมหัวตัวเอง เจ็บนิดๆ แถมยังไม่เข้าใจสายตาที่เขามองมาอีกต่างหาก

 

            “เจ้าแมวนั่นถามเรื่องรอยบนหน้าอกหน่ะคุณยักษ์ดันหันไปพูดกับบิ๊กอายเสียแทน ฮิโรโตะนิ่งไปพักหนึ่ง แล้วเลิกคิ้วมองผม

 

            “อ้อ ก็เลยทำหน้าหงอยแบบนั้นสินะ

 

            “พูดอะไรกันอ่ะผมขมวดคิ้ว ฮิโรโตะและคัตสึโทชิมองหน้ากัน ถอนหายใจ เจ้าบิ๊กอายขยี้หัวผมไปมา แถมยังหัวเราะอีก

 

            “มิ้นเขาชอบไคริจังหน่ะสิ เจ้าตัวก็เคยพูดไม่ใช่หรือไง ทำเป็นลืม

 

            ผมปล่อยให้ฮิโรโตะดึงแก้มอยู่พักใหญ่ กว่าสมองจะดึงความทรงจำเมื่อหลายเดือนก่อนออกมา ก็ตอนนั้นผมเพิ่งเข้าสู่โลกปีศาจ มีอะไรเข้าสมองเยอะแยะไปหมด เลยลืมคิดไปเสียว่า มิ้นเคยพูดอย่างจริงจังมาแล้วครั้งหนึ่งว่าเขาชอบผม ผมลุกขึ้นยืน แย่แล้วๆ ผมต้องตามไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ผมทำเขาร้องไห้รึเปล่านะ?ผมกัดปาก ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี

 

            “ปล่อยเขาไปเถอะ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เขาก็ต้องอกหักจากนายอยู่ดี เพราะนายชอบเขา ถูกไหมคุณยักษ์ยื่นหน้าลงมาหาผม จิ้มไปยังฮิโรโตะ

 

            “แต่เขา .. เขากำลังเสียใจ

 

            “แต่เดี๋ยวมันก็หาย ไปสร้างบ้านกันดีกว่าเนอะฮิโรโตะกอดผมเข้าหาตัว ชักชวนให้ผมกลับไปช่วยงาน ผมลังเล แต่คุณยักษ์เองก็ดันไหล่ผม พาผมไปสอนตอกตะปูเฉยเลย ผมก็เลยนั่งอยู่กับเขานั่นแหละ แม้ว่าจะกังวลเรื่องของมิ้น แต่ไม่นานนัก เขาก็กลับมาหาผมใหม่ ตาดูบวมๆ แต่รอยยิ้มสดใสส่งมาให้ผม

 

            “เอาขนมมาให้มิ้นนั่งลงระหว่างผมกับคุณยักษ์ ฮิโรโตะที่กำลังสั่งงานคนอื่นๆ แอบมองมาอย่างเป็นห่วง แต่ไม่ได้เข้ามา

 

            “มิ้นผมรับขนมมาจากเขา แล้วจ้องมองเข้าไปในตาแดงๆตรงหน้า

 

            “หืม มีอะไร ทำหน้าเครียดมิ้นไม่สบตาผม ทำทีเป็นกินขนม

 

            “ขอโทษ .. ขอโทษนะผมเอื้อมมือไปจับมือเล็กกว่านั้นไว้      แล้วสำนึกขึ้นมาได้ว่าไม่น่าพูดเลย เมื่อน้ำใสๆหยดลงมาจากตาของเขาในทันใด มิ้นสะอื้นแล้วเข้ากอดผมแน่น  ผมกอดเขาตอบ ลูบหลังคนตัวเล็กกว่าไปมา

 

            “มิ้นรู้ว่านทีไม่เชื่อมิ้นหรอก นทีคิดว่ามิ้นเป็นคนง่ายๆใช่ไหม ฮึก คะ คิดว่ามิ้นแค่พูดไปอย่างนั้นใช่ไหม แต่มิ้นเป็นคนอุ้มนที ตั้งแต่นทียัง ตะ ตัวเล็กๆ นทีเป็นของมิ้นนะ ฮึก แต่มัน มันแย่งมิ้นไปเขางอแงใหญ่แล้ว เขาพูดติดๆขัด สะอื้นจนตัวสั่น ผมก็ได้แต่ลูบเขาไปมา ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าคนที่ดูแลผมมาตลอดเป็นเขา ก็เขาแปลงร่างเป็นคนโน้นคนนี้ตลอดช่วงชีวิตของผม และผมไม่เคยเอะใจเลย ผมไม่รู้หรอกว่าเขาเสียใจแค่ไหน แต่ผมไม่อยากเห็นเขาร้องไห้ เขาเป็นเพื่อนที่ดี และอาจจะเป็นพี่ชายที่แสนดีด้วย

 

            “มิ้นรักนทีนะเขากระซิบ แล้วก็ร้องไห้โฮ มุดอยู่กับอกผม

 

            “ขอบคุณนะผมกอดเขาแน่น พอเขาร้องไห้หนักๆ ก็พาลจะร้องด้วย ฮิโรโตะรีบวิ่งไปมาดูผมใกล้ๆ แต่ยังไม่กล้าพูดอะไร

 

            “แต่นทีรักคนอื่นแล้ว มิ้นโง่เองที่ปลอมตัวมาตลอด มิ้นน่าจะบอกนทีตั้งแต่เด็กๆ นทีจะได้รักมิ้นเขาผละออก พูดกับผมทั้งน้ำตา ถึงแม้ว่าเขาจะอายุมากกว่าผม แต่ตอนนี้ดูเหมือนเด็กน้อยไปเลย ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกพวกนี้เท่าไหร่ กว่าผมจะยอมรับว่าชอบบิ๊กอายนั้น ผมก็คิดแล้วคิดอีก คิดไม่ตกอยู่นาน

 

            “แต่เพราะว่ามิ้นรักนที ถ้านทีมีความสุข มิ้นก็พอใจแล้ว ส่วนนาย ฉันจับตาดูอยู่นะ !!มิ้นลุกพรวด แล้วหรี่ตามองฮิโรโตะอย่างจับผิด

 

            “ตามสบายเลยเจ้าแมวฮิโรโตะยิ้มให้มิ้น

 

            “มิ้น ฉันเองก็รักนายนะผมจับมือเขา บีบเบาๆ ผมพูดไปตามที่คิด พอมาลองนึกย้อน เพื่อนทุกคนของผมคือเขา ผมถึงได้รู้สึกอุ่นใจ สบายใจ ผมไม่เคยคิดหาเพื่อนคนอื่นด้วยซ้ำ ผมโชคดีที่มีเขา และผมคิดว่า ผมเองก็รักเขาเช่นกัน

 

            “อื้อมิ้นยิ้ม ทั้งๆที่น้ำตายังคงไหล เขายื่นจมูกมากดลงบนแก้มผม

 

            “มิ้นจะเสียใจแค่ตอนนี้ ไม่นานหรอก ขอเวลาหน่อยนะ เดี๋ยวจะกลับมาหา จะไม่ทำให้นทีลำบากใจแน่นอน ทุกอย่างจะเหมือนเดิม มิ้นจะเป็นเพื่อนของนทีไม่ว่าเมื่อไหร่เขาพูด เสียงสั่นเล็กน้อย ผมก็พูดไม่ออก รู้ว่าเขาพยายามอย่างมากที่จะเข้มแข็ง จมูกเล็กๆของเขาสูดลมหายใจเข้าไปจนสุด ยิ้มให้ผมกว้างๆ แม้ตาคู่นั้นจะบวมช้ำและคลอไปด้วยน้ำตา ผมเองก็เลยต้องยิ้มตอบ

 

            “งั้น มิ้นไปก่อนนะ อืม เจอกันคราวหน้า จะยิ้มได้เหมือนเดิมเป๊ะเลยมิ้นพูด ค่อยๆปล่อยมือจากผม แต่คราวนี้เขาไม่ได้วิ่งหนี กลับค่อยๆเดินออกไป หันหลังกลับมาโบกมือไวๆให้ผมอีกครั้ง เขาไม่ได้บอกว่าจะไปไหน แต่คราวนี้ผมรู้แน่ชัดแล้วว่าคงไม่ต้องตามเขาไป และไม่ต้องกังวลอะไรอีก ฮิโรโตะลูบหัวผม ผมเองก็เอนตัวเข้าหาเขา มองแผ่นหลังเล็กที่เดินลับสายตาออกไป

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

 

ตอนนี้หวานแรงจนมดแทบหาม แต่เศร้าปนหน่วงเบาๆกับน้องแมว
ตอนหน้า น้องแมวเล่าเอง จะได้เห็นความในใจ ได้รู้ว่าจริงๆแล้วน้องแมวรักไคริจังมากกว่าที่หลายๆคนคิดไว้เลยค่ะ

เพียงแต่ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสมหวัง ไม่ใช่ว่ารักมาก แต่เขาจะรักเราเหมือนกัน TOT 
และไคริจังล่ะ รักน้องแมวแค่ไหน ติดตามตอนหน้า ! พรุ่งนี้น้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1693 PANDA_BB (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:31
    มิ้นไม่มีใคร แต่มีพรี่นะจ๊ะ!!!
    #1,693
    0
  2. #1570 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 18:50
    งือออออ หวานมาก แต่สงสารน้องมิ้นมากๆ แงงงง ไม่เอาไม่ร้องนะ ฮึกๆๆ
    #1,570
    0
  3. #1479 Nantashi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:35
    มิ้น มาหาพี่ดีกว่ามา มามะ
    #1,479
    0
  4. #1381 itzmeboombim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 07:18
    มิ้น!!!! โอ๋ๆ ยอมทุกอย่างเพื่อนทีของนาง
    #1,381
    0
  5. #1242 InLove (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 18:33
    ไม่เป็นไรนะน้องแมว กอดดด
    #1,242
    0
  6. #1155 baekbow (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 20:12
    จากหวานๆมาน้ำตาคลอกับน้องแมวเนี่ย สงสาร 
    #1,155
    0
  7. #1024 Bennie_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 18:29
    ฮือออ น้องแมวยังมีพี่ยักษ์อยู่นะ อย่าร้องไห้อีกเลยน้าา ฮิโระกับไคริจังก็หวานจนน่าหมั่นไส้เลยอ่ะ ถถถถถถ
    #1,024
    0
  8. #956 Nut'reeeee (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:30
    ทั้งเรื่องสงสานแมวน้อยสุดละ มิ้นทำทุกอย่างเพื่อนทีจริงๆ แต่เจ้าตัวกลับชอบแอ๊บแบ๊วไปหยอกเล่นกับคนอื่น ไม่ค่อยเห็นค่าคนที่อยู่กับตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เรียกง่ายๆว่าได้สามีแล้วลืมเพื่อน เหอะๆ
    #956
    0
  9. #843 fe&font (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 23:41
    หวานจังงงงง
    แมวน้อยโอ๋ๆน้าาาา
    #843
    0
  10. #599 zozine (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 08:01
    ชอบบบบบบ บทจะหวานก็ละมุนซะ> <
    #599
    0
  11. #274 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 21:25
    ไม่ว่าจะเจออุปสรรคร้ายแรงแค่ไหนแต่ก็ยังจับมือกันไม่ปล่อย นั่นคือรักแท้>>ไคริ
    #274
    0
  12. #273 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 21:21
    ไม่ว่าจะเจออุปสรรคร้ายแรงแค่ไหนแต่ก็ยังจับมือกันไม่ปล่อย นั่นคือรักแท้>>ไคริ
    #273
    0
  13. #120 A.Iliad (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 18:58
    โอ๋ๆ มิ้นไม่ร้องนะ เดียวมิ้นก็ได้เจอคนที่มิ้นรักแล้วเขาก็รักมิ้นนะ  รอมิ้นสมหวังกับพี่ยักษ์
    #120
    0
  14. #100 NamKudos (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 06:37
    ไรท์เขียนบทรักได้ดีมากกก ละมุน น่ารัก
    #100
    0
  15. #97 Yokai (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 22:02
    ฮืออออออ น้องแมววววววว น่าสงสารอ่าาาาา ถ้าแค่ชอบอย่าเดียวคงไม่เป็นไร แต่นี่ทั้งเสียสละให้ ทั้งทำเพื่อไคริจังตลอดเลย รอวันที่น้องแมวสมหวัง มีความสุขนะ พี่ยักษ์ฝากด้วยล่ะ ดูและน้องแมวดีๆนะ T T



    // อีกไม่กี่ตอนจะจบคู่นี้แล้ว~ รอสมน้ำหน้าเรียวเมย์ตอนนาโอะจังรู้ความจริงใจจะขาดแล้วค่าาาา 5555555 มันต้องมาม่ามากแน่เลย
    #97
    0
  16. #96 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 21:38
    อ่านไปหวั่นๆไปว่าไคริควบคุมตัวเองได้แค่ไหน
    #96
    0