[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 23 : ภาค 1 ตอนที่ 22

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    3 ก.ย. 58









22

 

 

เหล่ากัปปะต่างพากันให้ความช่วยเหลือ ไคริจังและเจ้าแมว ทำให้แผลของทั้งคู่ไม่มีเลือดไหลออกมาอีก อาการทรงตัว เหลือเพียงรักษาแผลภายใน แต่เพราะถึงมือผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษาอย่างกัปปะ แถมยังมีกันเป็นสิบ ทำให้ผมไม่ค่อยกังวลมากนัก ไคริจังพักฟื้นแค่หนึ่งคืน ก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว

 

            “ฮิโระเขาเรียกผมเสียงแหบ ผมรีบเทน้ำให้เขาดื่ม กัปปะทั้งหลายเข้ามาเช็คอาการ แล้วก็บอกผมว่าแค่ต้องกินยาของพวกเขาไปอีกสักอาทิตย์ ก็คงจะหายห่วง ผมขอบคุณพวกเขา แล้วเข้าไปช่วยให้ไคริจังนั่ง

 

            “คงเพราะว่ากินไปเยอะ ทำให้ร่างกายฟื้นสภาพเร็ว เจ้าแมวยังไม่ฟื้นเลยนั่นเรียวเมย์มาติดอยู่ที่บึงกัปปะด้วย เพราะนาโอยูกิจะไม่ยอมไปไหน จนกว่าน้องชายของเขาจะดีขึ้น ไคริจังมองไปตามสายตาของเจ้าจิ้งจอก แมวดำนอนอยู่ไม่ห่างนัก กัปปะยังคงวิ่งวนรอบตัวเพื่อหาทางช่วย เจ้าแมวนั่นตัวเล็กกว่าไคริจังเสียอีก และเขาไม่ใช่ปีศาจที่มีพลังอะไรมากอยู่แล้ว อาการของเขาจึงน่าเป็นห่วง

 

            “มิ้นไคริจังลุกขึ้น เซเล็กน้อย ผมต้องเข้าไปประคองเขา ไคริจังเดินไปหาเจ้าแมว น้ำตาจะร่วงอีกแล้ว เขามีสีหน้าเศร้าสร้อยและรู้สึกผิด

 

            “ไม่เอาน่า เขาไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวก็หายแล้วผมไม่รู้จะปลอบอะไรได้มากไปกว่านี้ ได้แต่ลูบไหล่บางไปมาเบาๆ ไคริหันกลับมามองผม สำรวจผ้าพันแผลตามร่างกายของผมที่โดนเขากัดและข่วน

 

            “ขอโทษ…” เขาพูดเสียงแผ่วเบา ทรุดตัวลงกับพื้นเหมือนหมดเรี่ยวแรง

 

            “ไม่เป็นไร ไคริจัง ผมไม่เป็นไรจริงๆ พักผ่อนนะ จะได้แข็งแรงไวๆผมค่อยๆพาตัวเขากลับมาที่ฟูก ห่มผ้าให้เขา

 

            “มีใครเป็นอะไรเพราะฉันไหม ฉันกินใครไปบ้างไคริจังแตะแขนผมแผ่วเบา ดูจะเพลียมาก แต่ก็ยังพยายามฝืนลืมตา ผมยิ้มอ่อนโยนให้เขา ยังไม่ทันได้ตอบอะไร คัตสึโทชิก็เดินเข้ามา นั่งลงข้างๆตัวไคริ สีหน้าของเขาดูแย่มาก ตั้งแต่กลับมาจากที่นั่น ก็ไม่พูดอะไรกับใครเลย

 

            “ขอบคุณคัตสึโทชิพูดเสียงหนักแน่น จ้องลงไปในดวงตาของไคริ

 

            “เรื่องอะไรเหรอไคริจังงุนงง เขาคงจำอะไรไม่ค่อยได้

 

            “นายทำให้ฉันเลิกรอเสียที น้องชายฉันหายตัวไป ..นาน  หายไปอย่างไร้ร่องรอย เพราะนายทำให้ฉันได้เจอเขา ทำให้ฉันไม่ต้องรอว่าจะมีใครกลับมาอีกแล้ว ไม่ต้องกังวลอะไรหรอก นายไม่ได้ทำร้ายใคร .. มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นเขาพูดช้าๆชัดๆ แววตาวูบไหวเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกลับเป็นเจ้ายักษ์ตนเดิม ผู้ไม่แสดงสีหน้าอะไร ไคริจังยิ้มน้อยๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา เขายิ้มอย่างโล่งใจ นาโอยูกิเองก็รีบเข้ามาหา กอดน้องชายไว้หลวมๆ

 

            “ถึงพี่จะเกลียดปีศาจ แต่สำหรับไคริ ไม่เป็นไรหรอก พี่จะอยู่ช่วยนะ พี่ไม่ให้เราทำร้ายใครได้

เขายิ้ม ไคริเองก็ยิ้มตอบ

 

            และคงเพราะเพลียมาก ไคริจังหลับไปอีกครั้งในเวลาไม่นานนัก พวกเราจึงย้ายไปดูเจ้าแมว ทั้งกัปปะ คัตสึโทชิ เรียวเมย์ และนาโอยูกิได้ช่วยกันเท่าที่จะทำได้ และในที่สุดเราก็จัดการรักษาแผลภายนอกเอาไว้ได้ทั้งหมด ถึงเจ้าแมวจะยังไม่ฟื้น ก็ไม่มีอะไรน่ากังวล พวกผมจึงออกมาสูดอากาศด้านนอก

 

            “ฮิเดะล่ะ นายจัดการเรียบร้อยไหมผมหันไปหาเรียวเมย์ เพราะมัวแต่ห่วงไคริจัง จึงยังไม่ได้ถามเรื่องหัวหน้าคนปัจจุบันของชิมิซึ

 

            “ก็นะ ยังไม่ได้ฆ่าหรอก เก็บเอาไว้ เผื่อยังมีใครหลงเหลือ เราก็เอาเขาไปต่อรองได้ ยังมีอีกหลายจังหวัดที่มีตระกูลชิมิซึอยู่ เรียวเมย์ยักไหล่

 

            “ฉันขอ ไอ้พวกที่เหลือ ฉันจัดการเองคัตสึโทชิหันไปมองหน้าเจ้าจิ้งจอก ทุกคนเงียบไปพักใหญ่ ไม่อยากจะคิดว่าตอนนี้ความแค้นของเขาอยู่ในระดับไหน นาโอยูกิหน้าซีด คงเป็นเพราะเขาเองก็คือชิมิซึเช่นเดียวกัน เรียวเมย์เองยังเผลอจับนาโอยูกิไปแอบด้านหลังของตัวเอง  ก่อนจะส่งชิคิงามิใบหนึ่งให้เจ้ายักษ์

 

            “นาโอยูกิเขาพูดขึ้น เจ้าของชื่อสะดุ้งแล้วเอียงหน้าออกมาจากด้านหลังของเรียวเมย์ คัตสึโทชิยิ้มน้อยๆ แค่ยกมุมปากขึ้นเท่านั้น

 

            “ไม่ต้องกลัว ฉันแยกแยะได้ ฉันกินวิญญาณคนชั่วเป็นอาหาร แค่ได้มอง ก็รู้แล้วล่ะคัตสึโทชิอธิบาย ผมเองก็ไม่เข้าใจ ว่าเขาแยกแยะคนดีกับคนชั่วออกจากกัน ด้วยเพียงแค่การมองได้อย่างไร แต่นั่นเป็นความสามารถของสายพันธุ์เขา

 

            “แล้วนี่มึงจะไปไหน กวาดล้างเหรอ มึงอยู่เงียบๆมาเป็นร้อยปี จู่ๆก็จะไปอาละวาด ?” ผมถามมันอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก นานๆทีคัตสึโทชิจะเข้าไปในเมือง กินวิญญาณคนชั่ว แต่อย่างมากก็เดือนละครั้ง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่บ้านหลังเล็กในป่าลึก ลึกเสียจนพวกผมเองยังไม่อยากเข้าไป  ผมเลยเดาไม่ออก ว่าเขามีชีวิตได้อย่างไรคนเดียว ในที่เงียบสงัดแบบนั้น

 

            “เคลียร์ให้มันจบๆ มึงน่าจะดีใจ จะได้ไม่มีใครมาตามล่าการาสุเทนกุอีกไงล่ะ พวกนายก็จะได้อยู่สงบๆคัตสึโทชิพูดเสียงจริงจัง ผมเป็นเป้าหมายแรกๆของพวกองเมียว เพราะหายาก และก็จับยากด้วย

 

            “เฮ้ย พวกแกเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของริวทาโร่

 

            “มังกร ?” นาโอยูกิร้อง ตาโตเท่าไข่เป็ด เมื่อเห็นร่างจริงของริวทาโร่ก่อนที่มันจะแปลงกลับเป็นคน  ริวทาโร่ฉีกยิ้มให้นาโอยูกิที่ตะลึงงัน ก่อนจะหันมาทำหน้าเครียดใส่พวกผม มันขมวดคิ้วแล้วเข้ามาจับบ่าผม

 

            “พวกแกไปทำอะไรที่วัดชิมิซึ ข่าวออกแล้วว่าชาวบ้านเห็นระเบิด ไฟไหม้ เห็นปีศาจ อะไรต่อมิอะไรให้มั่วไปหมด ตอนนี้กูพรางสภาพวัดให้หายไปเลย จะได้ไม่มีมนุษย์คนไหนเดินเข้าไปเจอซากปีศาจทีโคตรเยอะนั่น เราต้องเข้าไปจัดการซากพวกนั้น ไม่ให้เหลืออะไรอยู่เลย ตกลงไหมริวทาโร่พูด ผมมองคัตสึโทชิ แน่ใจว่าศพของน้องชายเขายังอยู่ตรงนั้น

 

            “ก็ได้ นาโอยูกิ ไปกับพวกเราหน่อยเจ้ายักษ์หันไปสบตาร่างเล็ก นาโอยูกิดูจะเหวอๆ แล้วก็ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

            “ผมเนี่ยนะ?”

 

            “ใช่ ฉันเช็คดูแล้ว มีบางศพที่ไม่ได้ถูกดึงวิญญาณไปทำชิคิงามิ และถูกกักขังเอาไว้ในร่าง แต่พวกเขาไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว นายไปส่งพวกเขาที เป็นพระไม่ใช่เหรอ นายน่าจะดีใจที่ได้ทำหน้าที่นี้นะคัตสึโทชิพูด แววตาสั่นไหวของมันเกิดเพียงชั่วครู่ ผมว่ามันพยายามอย่างมากที่จะเข้มแข็ง นาโอยูกิดูกังวล แต่ก็พยักหน้า เสียงประตูด้านหลังพวกเราเปิดออก เจ้าแมวในสภาพดูไม่ค่อยได้ เดินเซๆออกมา

 

            “ได้สิ พวกเขาฟื้นได้ พามิ้นไปด้วย

 

            พวกผมขมวดคิ้วพร้อมกัน ก่อนจะตระหนักได้ว่า แมวดำสามารถดึงวิญญาณออกมาได้ และบางทีเขาอาจจะใส่มันเข้าไปใหม่ได้อีกด้วย

 

            “ก็ได้ มานี่คัตสึโทชิเข้าไปดึงแขนเจ้าแมว แล้วพาเหาะขึ้นไปในอากาศ ริวทาโร่จะเข้าไปจับนาโอยูกิเพื่อพาไปบ้าง เรียวเมย์ดูจะไม่อยากให้ไปเท่าไหร่ แต่ก็ยอมปล่อยไป เพราะตัวเองคงแปลงร่างเป็นจิ้งจอกแล้วพาเขาไปไม่ได้

 

            “เมื่อไหร่นายจะบอกความจริงกับนาโอยูกิล่ะผมกระซิบเมื่อทุกคนบินออกไปจากบึงกัปปะแล้ว เรียวเมย์ถอนหายใจเฮือก

 

            “ไม่รู้สิ เป็นไปได้ก็ไม่อยากบอก

 

            “กลัวโดนเกลียดหรือไง รักเขาแล้วล่ะสิผมแหย่ แต่เรียวเมย์ไม่เล่นด้วย มันตีหน้านิ่งแล้วมองผม ยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ คนไม่ใส่ใจที่ไหนจะหวงปานนี้ ดูแลปานนั้น แถมแทนตัวเองว่าพี่ อบอุ่นจนน่าขนลุกเลย

 

            “จิ้งจอกไม่เหมาะกับความรักหรอก อย่าแซวเสียให้ยาก ไปดูแลคนของแกเถอะไปเรียวเมย์ไม่หันมามองหน้าผม แต่แปลงร่างแล้วกระโดดผลุบหายไป เดาว่าคงตามนาโอยูกิไปที่วัด ผมจึงกลับเข้าไปในกระท่อม ล้มตัวลงนอนพักข้างๆไคริจัง เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้สึกได้ว่ามีคนเบียดมาหา

 

            “ไคริ?” ผมหรี่ตามองในความมืด ไคริจังมานอนเบียดอยู่ฟูกเดียวกับผม เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมา ยิ้มหวาน มือก็คว้าแขนผมไปกอดไว้

 

            “คิดถึง

 

            “หืม?” ผมส่งเสียงในลำคอ จ้องคนตรงหน้า สติเขายังครบถ้วนอยู่ใช่ไหม? แต่พอผมขยับเข้าไปใกล้  ความอุ่นนิ่มก็ประทับลงมาที่ริมฝีปาก เขาพลิกตัวขึ้นคร่อมผม จ้องมาตาหวานขนาดนี้ ผมใจเต้นแทบทะลุอกออกมา รู้สึกเหมือนถูกรุก เมื่อเขากดริมฝีปากลงมาอีก ผมไม่รอช้า จูบตอบเขากลับไป

 

            “ฮิโระ.. รักฉันไหมเขาทิ้งตัวลงมา หน้าแนบอยู่กับอกผม

 

            “เอ๊ะ? รักสิผมตอบไป ตะกุกตะกักเล็กน้อยเพราะตั้งตัวไม่ทัน ไคริจังกอดเอวผม ยิ้มน่ารักเชียว โชคดีที่สายตาผมมองเห็นในความมืด ถึงได้เห็นสีหน้าแบบนี้ของเขา ผมโอบกอดเขาตอบ ผมเองก็คิดถึงเขามากจริงๆ แค่ได้เจอเขา ยังไม่ทันจะกอดให้หายคิดถึง เขาก็บุกไปถล่มชิมิซึ เล่นเอาผมใจหายใจคว่ำ

 

            “ฉันรักนายเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่มีข้ออ้างอะไรให้นายต้องหยุดแล้วใช่ไหม? ..ฮิโรโตะเขาลุกขึ้นทับหน้าท้องผมเบาๆ ถอดยูกาตะตัวบางที่สวมอยู่ออก

 

            “เฮ้ย ไคริจัง !?” ผมกระพริบตามองเขา  แสงจันทร์ยามค่ำคืนส่องลอดซี่ไม้ในบ้านเข้ามา กระทบกับผิวขาวๆของเขา ผมแทบลืมหายใจกับสายตาที่บ่งบอกถึงความต้องการอันท่วมท้นของเขา สมองผมเริ่มตีความจากสิ่งที่เขาพูด

 

            ‘ผมจะทำกับคนที่ผมรัก แล้วก็รักผม โอเคนะ ?’

 

            คำที่ผมเคยพูดกับเขา หลั่งไหลเข้ามาในหัว  มือเย็นๆเลื่อนมาดึงชุดของผมออกบ้าง  ผมกลืนน้ำลาย ไม่กล้าขยับตัวไปไหน ตอนนี้เขารักผมแล้ว นั่นหมายความว่า ผมไม่มีข้ออ้างที่จะไม่จับเขากดงั้นใช่ไหมแค่ท่าทางที่เขาเขวี้ยงยูกาตะออกไปให้พ้นตัว ก็ทำเอาผมแทบเลือดกำเดาพุ่ง ไคริจังตัวบางมาก แต่ผิวขาวซีดของเขากลับดูน่าหลงใหลใต้แสงจันทร์ เขาดูแข็งแรงขึ้นหลังจากไม่ได้เจอกันนานสองเดือน นั่นยิ่งทำให้ผมเตลิด

 

            “ฮิโระ .. ไม่อยากเหรอ?”  เขาโน้มตัวลงมาหา กระซิบกับผมที่ข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดแก้มทำเอาขนลุกซู่ ผมละมันเขี้ยว ต้องคว้าคอเขามากดจูบอีกครั้ง แตกต่างจากเมื่อกี้ที่เพียงแค่สัมผัส  ผมสอดลิ้นเข้าไปกวาดชิมเหมือนคนอดอยาก เสียงครางครือในลำคอ และสะโพกที่บดเบียดลงมานั่น กระตุ้นผมได้เป็นอย่างดี ไหนจะดวงตาสีน้ำเงิน และหางที่เริ่มมาคลอเคลียอยู่ที่ขาผม

 

            “ไคริจังยังไม่แข็งแรงดี พอแค่นี้เถอะผมหอมแก้มเขา กอดเขาให้อยู่นิ่งๆ คนบ้าอะไร ยั่วเก่งชะมัด ผมคิดว่าจะโดนเขาจับกินเสียแล้ว

 

            “พักมาทั้งวันแล้ว คิดถึงนี่ คิดถึงอ้อมกอดของฮิโระ คิดถึงจูบ คิดถึงสัมผัสของนาย นายรังเกียจเหรอเขาขยับหน้าไปมาตรงแก้มผม เสียงอ้อนมากจนผมใจอ่อนยวบ แต่ลึกๆแล้วผมเกิดกังวลขึ้นมาอย่างช่วยไมได้

 

            ผมไม่เคยนี่ ! ผมไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคิดจีบสาว จะหาว่าผมไก่อ่อนก็ได้ แต่ผมยังไม่ 18 เลยนะ ผมไม่เคยจ้ำจี้กับใครหน้าไหน และผมกลัวว่าเขาจะเจ็บ กลัวว่าเขาจะผิดหวัง ไม่รู้สิ ความคิดสารพัดหลั่งไหลมาในสมอง แต่ผิวเนื้อเย็นของไคริที่เริ่มร้อนขึ้นทุกขณะ ปลุกสัญชาตญาณดิบของผมขึ้น ทำให้ผมกระหายอยาก อยากสัมผัสเขา จูบเขา ทำให้เขาร้องครางใต้ร่างผม เพียงแค่จินตนาการ ผมก็รุ่มร้อนจนไคริจังรับรู้ได้ ผ่านสะโพกเปลือยเปล่าที่แนบชิดกับตัวผม มีแค่ชั้นในบางๆของผมและเขาเท่านั้นที่กั้นเราไว้ ไคริจังเลียริมฝีปาก หน้าตายั่วยวนอะไรอย่างนี้ เขาเอานิ้วเกี่ยวกางเกงในของผมออกช้าๆ จดจ้องลงไปด้านล่างอย่างไม่เขินอาย  จากนั้นก็เกี่ยวของตัวเองออกจากขาเรียว ขยับสะโพกมาสัมผัสกับผม

 

            “นายเองก็เป็นขนาดนี้แล้วนี่นาเขายิ้มอย่างได้ใจ ขยับมาจูบเบาๆที่คอผม ไล่เบาๆลงมาถึงหน้าอก

 

            “ไคริจัง แน่ใจนะว่าไม่เคยทำแบบนี้กับใครเนี่ยผมคว้ามือเขาเอาไว้แน่น ก่อนหน้านี้ ขนาดช่วยตัวเองเขายังบอกเลยว่าไม่ค่อยได้ทำ แต่ยั่วซะผมแทบตบะแตก มันจะเชี่ยวชาญเกินไปหน่อยล่ะ ผมลุกขึ้นนั่ง ไคริจังจึงไถลลงมาบนตักผม เขาทำหน้างงๆ ตาดูปรือปรอยเหมือนตกอยู่ในภวังค์  เขาเอื้อมมือโอบรอบคอผม ขยับมาจูบปากอีกครั้ง แต่แค่แตะเบาๆ

 

            “แน่ใจสิ

 

            “แล้วไม่กลัวเหรอผมจับแก้มเขา จ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้น

 

            “ฮื่อ จะกลัวอะไรล่ะ ฮิโระ ไม่ได้เหรอ?” เขาเอียงหน้าแค่เพียงเล็กน้อย ถามผมอย่างจริงใจสุดๆ เบียดตัวเข้ามาหาผมราวกับเขาอยากได้ไออุ่น ตัวเขานุ่มนิ่มและเนียนมาก ผมสูดหายใจเข้า ตัดสินใจแล้วว่าจะตามใจเขา

 

            “ได้ ได้สิ

           

            .

            .

            .
.

( เนื้อหาไม่เหมาะสมต่อเยาวชน ตัดออกเบาๆ )
.

.

.

.

ผมจัดการเขาแรงๆไปให้สมใจอยาก  ไคริครางฮือ เล็บของเขาขูดไปมากับหลัง แถมยังกัดไหล่ผมไว้อีก เขาพูดถึงอะไรหน่ะ ? เข้าใจอะไร? ถึงผมจะสงสัย แต่ก็ไม่มีอารมณ์จะมาถาม ผมจัดการเขาไปสองยก ก่อนไคริจังจะพอใจ ยอมนอนดีๆ แล้วยิ้มหวานใส่ผม

 

            “ไม่เจ็บเหรอผมถาม ค่อยๆใส่ยูกาตะคืนให้เขา หาผ้าในห้องมาเช็ดส่วนที่เลอะเทอะให้เรียบร้อย ไคริจังดูมีความสุข แก้มแดงน่ารักเชียว

 

            “ก็นิดนึง เมื่อกี้ไม่รู้สึก แต่ตอนนี้เริ่มแสบล่ะเขายู่หน้า มองผมตาแป๋ว

 

            “หึหึ กล้ามากนะ ให้ผมทำให้ก็หมดเรื่อง ไม่เจ็บขนาดนี้หรอกผมพูด อันที่จริงก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่คงจะดีกว่าฝืนลงมาทั้งอย่างนั้นแหละน่า ไคริตบที่นอนข้างตัว พอผมทำความสะอาดเสร็จ ก็ลงไปนอนข้างๆเขา

 

            “อืม ไว้คราวหน้าล่ะกัน ฮ้าว ง่วงล่ะ วันนี้สนุกมาก ได้รู้อะไรเยอะเลยไคริจังพึมพำ ซุกตัวเข้ามาหาผม ตั้งท่าจะหลับ

 

            “สนุก?” ผมทวนคำเขา เรียกไอ้เรื่องเมื่อกี้ว่าสนุกเลยเรอะ

 

            “อื้อ ไว้ทำใหม่นะ ฮิโระ กอดหน่อยเขาซุกตัวเข้ามาจนชิด ไม่มีที่จะขยับไปไหน แล้วดึงมือผมไปกอดเอว ผมงงๆ แต่ก็ห่มผ้าให้ผมและเขา ลูบหลังเขาแค่ไม่กี่ครั้ง ไคริจังก็ดูจะหลับไปแล้ว ผมจ้องแก้มเขา เอาจมูกไปเขี่ยๆอย่างเอ็นดู ไคริจังเบี่ยงหน้าหนี จิ้มหน้าลงกับอกผม ผมจึงมองเห็นแต่หัวของเขา ผมจูบเขาที่หดลงจนเล็กของเขา แล้วก็กอดอย่างระมัดระวังไม่ให้เขามาแทงผม

 

            เช้าวันต่อมา ไคริจังก็ดูแข็งแรงและร่าเริงดีแล้ว เขาลุกขึ้นมาแต่เช้าเพื่อสำรวจบึงกัปปะ และขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือเขา รวมทั้งไปขอโทษพ่อและแม่ของผมที่สร้างความเสียหายให้ พ่อผมไม่ยักจะตีเขาอย่างที่ปากว่า แค่พยักหน้ารับรู้ ส่วนแม่เข้ามากอดไคริจัง และบอกเพียงว่า ปลอดภัยกลับมาก็ดีแล้ว

 

            ระหว่างที่กำลังกินข้าวกลางวันกัน ก็มีเสียงตึงตัง ผมเงยหน้าจากจานข้าว ก็เห็นว่าเป็นเจ้าแมวที่รีบวิ่งมาหาไคริ ด้านหลังนั่นเป็นคัตสึโทชิ นาโอยูกิและเรียวเมย์ นี่พวกเขาไปตั้งแต่เมื่อวาน เพิ่งกลับมาเรอะ ?

 

            “มิ้น!!ไคริจังวิ่งเข้าไปกอดเจ้าแมวทันทีที่ทั้งหมดกลับมาถึงบึง

 

            “เป็นอะไรไหม หายดีรึยังเขาลูบหัวลูบหางแมวดำอย่างเป็นห่วง ผมสังเกตเห็นว่าเขามีท่าทีเหนื่อยๆ แต่ไม่ได้อ่อนแออะไร หายไวเป็นบ้า? ไม่รู้ว่าคัตสึโทชิได้ช่วยอะไรหรือเปล่า ถึงได้หายไวขนาดนี้

 

            “ไม่เป็นอะไรแล้ว แข็งแรงดีสุดๆเลยมิ้นฉีกยิ้มกว้างให้ ไคริเองก็ยิ้มอย่างโล่งอก แต่ผมแอบเห็นสีหน้ากังวลของเขา

 

            “ไคริ พี่หาทางออกดีๆได้แล้วนาโอยูกิยิ้มหวาน เดินเข้ามาจับบ่าทั้งสองข้างของน้องชาย ทุกคนหันควับไปมองหน้าเขา มีเพียงเรียวเมย์คนเดียวที่ดูนิ่งๆ

 

            “ทางออกอะไรครับ?”

 

            “ก็ไคริอาจจะหิวขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ใช่ไหม อืม ตอนนี้ที่รร.ก็รับครูคนใหม่ไปแล้วด้วย มาทำงานด้วยกันที่วัดนะ อาจารย์ต้องออกไปปราบพวกภูตผีของใช้บ่อยๆ นานๆทีจะมีปีศาจที่ปราบยากๆมาก ไคริก็ตามไปเลย ไปกินเสียให้หมด งานง่ายๆเองเนอะนาโอยูกิยิ้มตาหยี ท่าทางดีใจที่หาทางช่วยน้องได้

 

            “แต่ว่า.. มันไม่เหมือนฉันทำร้ายพวกนายเหรอเขาเอื้อมมือมาจับมือผม ผมงี้ยิ้มแก้มปริ เขาเป็นห่วงเป็นใยผมด้วยล่ะ!

 

            “ปีศาจอย่างเราเองก็มีกฎ ใครไม่ทำตามกฏก็ต้องว่ากันไปนะมิ้นเดินมาบีบบ่าไคริจังไว้อีกข้าง นั่นทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาบ้าง และยิ้มตอบกลับทุกคน

 

            “โอเค .. ตกลง

 

            “งั้นพี่ขอกลับไปพักผ่อนก่อนนะ เมื่อวานทำพิธีที่วัดใหญ่จนเหนื่อยเลยนาโอยูกิขอตัว และเดินออกไปกับเรียวเมย์ ทุกคนแยกย้ายกันไป เหลือแค่ผมกับไคริจัง เรายืนเงียบกันอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ไคริจะเอนตัวมาพิงผม กระพริบตาปริบๆใส่เหมือนอยากจะอ้อนอะไรสักอย่าง

 

            “ว่างแล้ว ลองทำอีกทีไหม?”

 

            “ทำอะไร? ไคริจังผมเผลอร้องเสียงดัง คิดถึงเรื่องเมื่อคืนขึ้นมา เขายิ้มหวาน เอื้อมมือมาดึงแก้มผม แล้วก็เลื่อนลงมาคล้องไว้ที่คอ

 

            “คราวนี้กางปีกด้วยนะ น้า ฮิโระเขาอ้อนอย่างกระตือรือร้น

 

            “ฮึ่ย กลางคืนค่อยว่ากันผมขยี้หัวเขาไปมาอย่างมันเขี้ยว

 

            “ขี้งก ไปหาแม่ก็ได้เขายักไหล่ แล้วเดินหนีไปหาแม่ผมเฉยเลย แถมยังเข้าไปอ้อนแม่ผมอย่างกับเป็นแม่ตัวเองงั้นแหละ ผมค่อยๆเดินไปใกล้ตัวเขา ไม่แน่ใจว่าที่ไคริจังบอกว่าลองนั้น จะลองทำอะไร บางทีผมอาจจะคิดทะลึ่งไปเอง ว่าแล้วภาพเขาครวญครางเมื่อคืน ก็โผล่เข้ามาเต็มหัวผม

 

            “ฮิโระ .. เลือดเสียงแม่ผมดังขึ้น ผมงงๆ แต่แล้วก็รีบเอามืออุดจมูกตัวเอง

 

            “หึหึ คิดอะไรอยู่รึเปล่าไคริจังกระซิบ คว้าผมไปที่ริมบึง และช่วยห้ามเลือด ผมแก้มร้อน ดูเหมือนเขาจะรู้ทันว่าผมแอบคิดอะไรลามกอยู่

 

            “ก็ใครพูดให้คิด มาลองทงลองทำอะไร กลางวันแสกๆ

 

            “แล้วฮิโระคิดว่าทำอะไรเหรอไคริจังเอาน้ำเย็นๆลูบที่สันจมูกผม ยิ้มในระยะประชิด ขนาดที่ว่าปากแทบชนกัน

 

            “ทำเหมือนเมื่อคืนไงผมหรี่ตา ไม่ยอมให้เขาแกล้ง ยื่นมือไปลูบตรงสะโพกบางแล้วขยำก้นเขาเบาๆ ไคริสะดุ้งแทบตกลงไปในบึง แต่ผมคว้าตัวเขาเอาไว้ได้ทัน จากท่าทีเป็นต่อ ดูเหมือนว่าเขาจะเขินเหมือนกัน เราเด้งตัวออกห่างกันเล็กน้อย เหล่มองกันด้วยหางตา นั่งหน้าแดงกันอยู่อย่างนั้น

 

            “แทบจะรอให้ถึงตอนกลางคืนไม่ไหวแหนะไคริจังขยับมากระซิบข้างหูผมตอนไหนก็ไม่รู้ จมูกปัดผ่านแก้มผมไป แล้วเขาก็หัวเราะ วิ่งหนีไปอีกทางก่อนที่ผมจะจับตัวเขาไว้ได้

 

            ทั้งๆที่ผมบอกว่าจะทำให้เขาหลงรักผม แต่กลับเป็นเขาเสียอีก

 

            ที่ทำให้ผมตกหลุมรัก ซ้ำแล้วซ้ำอีก

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

กรี๊ดดด ไคริผู้ขี้ยั่วที่สุดในปฐพี แถมยังมีการบอกว่าสนุกอีกนะ น่าจับฟัดจริงๆ
ตอนที่ถูกตัดออก ตามหาในทวิตนะคะ ไว้จะไป
Fav ไว้ให้

ความเศร้าคลี่คลาย กลายเป็นความหื่นไป
ภาคแรกของคู่บิ๊กอายและไคริ จะมี
25 ตอนนะคะ ดังนั้นอีก 3 ตอน ก็รักทั้งคู่ให้มากๆ
เพราะเจอคู่อื่นแล้ว อาจหลงรักหัวปักหัวปำก็เป็นได้ หึหึ
Yokai >> คู่แรกมาม่าแบบกรุบกริบ รอไปอืดที่คู่สองนะคะ หึหึ เพราะนาโอะจังยังเก่งได้กว่านี้อีก (?) หืมมม
น้ำหวาน >> พักจากการปวดหัวตอนที่แล้ว มาปวดแก้มกับความขี้อ่อยของไคริดีกว่า >////<
NamKudos >> ชีวิตพี่ยักษ์เลยต้องโดดเดี่ยวแสนเหงา กลับเข้าป่าไปซะแล้ว
Hnontaopuy >> พอไคริจังหายดี ก็ป่วนเสียฮิโรโตะไปไม่ถูกเลย = .. =

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1692 PANDA_BB (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:03
    ไคริอ่อยมากจย้าา อัพเกรดขึ้นเยอะเลยนว้อง
    #1,692
    0
  2. #1682 FaiiSmail (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:43
    ฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอ
    #1,682
    0
  3. #1569 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 18:30
    โอ้ย โอ้ย โอ้ยยย ยั่วไปแล้วนะไคริจัง อยากฟัด ฮึ่ยยย
    #1,569
    0
  4. #1478 Nantashi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:20
    ไม่เคยเจอนายเอกคนไหนคึกขนาดนี้ ฮ่อมมม กำเดาจะไหลตามฮิโระแล้ว
    #1,478
    0
  5. #1380 itzmeboombim (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 20:28
    ความขี้ยั่วอัพเกรดขึ้นมั้ย?
    #1,380
    0
  6. #1241 InLove (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 18:19
    ทำไมไคริถึงยั่วขนาดนี้นะะ
    #1,241
    0
  7. #1023 Bennie_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 18:17
    โอ๊ยยยย ฟินมากกกกก
    #1,023
    0
  8. #842 fe&font (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 20:48
    ทั้งขี้อ่อย ทั้งหื่น กลบความหวานไปมิดเลยค่ะ555
    จิ้งจอกไม่เหมาะกับความรักหรอก.. แบบ อูวววววว มองเห็นแววตาอันแสนเศร้าไกลๆเลย
    #842
    0
  9. #679 beechi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 20:58
    -ขี้ยั่วเอ้ย
    #679
    0
  10. #598 zozine (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 07:42
    น่ารักกกก หวานกันมากกก
    #598
    0
  11. #272 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 20:42
    เฮ้อโล่งอกหลังซดมาม่าชามโต อยากอ่านคู่ยักต์ที่สุดดูเหมือนจะมีปมกันทั้ง 2 ฝ่ายนะนั่น คงจะมาแบบดราม่าน้ำตาแตก
    #272
    0
  12. #119 A.Iliad (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 14:04
    ในที่สุดก็มีวันนี้นะฮิโรโตะ 
    #119
    0
  13. #95 น้ำหวาน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 14:28
    ตอนนี้ ยิ้มหวานๆ เรย น่าร๊ากกกก

    ไคริแอบหื่น 555
    #95
    0
  14. #94 Hnontaopuy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 10:36
    อือออออออ  ร้อนนนนนน

    คงไม่มีดราม่าช่ายไหม 
    #94
    0
  15. #93 NamKudos (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 06:55
    คุณคะ นางแมวยั่วสวาทได้ถือกำเนิดขึ้นแล้วค่ะ
    #93
    0
  16. #92 Yokai (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 00:52
    ในที่สุด...!? 55555 ไคริจังขี้ยั่วสุดๆเลย ยินดีด้วยนะบิ๊กอายยยย นายไม่ต้องอดทนอีกต่อไปแล้ว 5555555 // เดี๋ยวนะ มีมาม่าชุดใหญ่รออยู่เหรอเนี่ย 555 อีกสามตอนจบแล้ว รอไปอืดคู่ที่สองค่า~



    ปล. หรา เรียวเมย์หราาาา กลืนน้ำลายตัวเองจะขำให้ // ซึ่งคาดว่าคงจะเป็นอย่างนั้น 55555

    ปล.2 แอบมีโมเมนต์พี่ยักษ์กับน้องแมวเล็กน้อย(เล็กน้อยจริงๆ) -.,- 55555555
    #92
    0
  17. #91 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 00:03
    ไคริดาวยั่วตัวแม่เลย มิ้นท์จะยั่วแข่งไหวไหมเนี่ย
    #91
    0