[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 22 : ภาค 1 ตอนที่ 21

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    2 ก.ย. 58







21

 

 

ไม่เสียงของคนตรงหน้าผมสั่นไหว เขามองผมอย่างไม่เข้าใจ

 

            “ได้โปรดผมขอร้องเขา ผมอยู่ที่นี่มาเป็นเดือนๆ ผมรู้ว่าผมควบคุมตัวเองได้ไม่มาก แค่เจอเขา สติผมก็กระเจิดกระเจิง มันน่ากลัว.. เมื่อรู้สึกตัวอีกที คนที่รักก็เต็มไปด้วยเลือด จากฝีมือของตัวผมเอง ผมกลัวว่าสักวันหนึ่ง ผมจะลืมตาขึ้น แล้วพบกับร่างที่ไร้วิญญาณของเขา ผมกลัวว่าผมจะฆ่าเขา ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมอยากให้เขาชิงฆ่าผมเสียก่อน ถ้าผมจะต้องตายด้วยฝีมือใครสักคน ก็ขอให้เป็นเขา

 

            “ไคริจัง ! นี่มันบ้าอะไรเนี่ย จะไม่มีใครเป็นอะไร และผมจะไม่ทำร้ายไคริจังเป็นอันขาด เลิกคิดอะไรอย่างนั้นเสียทีเขาโวยวาย ตบลงที่พื้นอีกครั้งจนบ้านสะเทือน ผมขยับเข้าไปกอดเขา กลั้นน้ำตาเอาไว้สุดความสามารถ ผมไม่อยากให้เขารู้ ว่าผมเองก็กลัวแค่ไหนกับการขอร้องเขาอย่างนั้น แต่ตอนนี้อะไรบางอย่างในตัวผมมันเรียกร้อง ว่าอยากจะออกมา กลิ่นของเขา อ้อมกอดของเขา กระตุ้นความหิวโหยในตัวผมอย่างรุนแรง ผมพยายามอย่างมากที่จะมีสติ แต่มันกำลังนับถอยหลัง ผมทนได้อีกไม่นานแล้ว

 

            “สัญญาสิ นะฮิโระ ฉันรอไม่ไหวแล้ว สัญญากับฉันผมจับมือเขาเอาไว้ มองเขาอย่างอ้อนวอน ผมรู้ว่ามันยาก แต่ถ้าไม่ใช่เขา ใครจะหยุดผมได้ ถ้าเขาโดนผมฆ่าตาย ผมไม่ไว้ใจตัวเองหลังจากนั้น ผมคงสติแตก และมันจะไม่เหลืออะไร เหมือนอย่างที่บ้านของเขาถูกผมเผาไปทั้งหลัง

 

            “ไคริเงียบนะ กลับไปด้วยกันเดี๋ยวนี้เลยเขาไม่ยอมสัญญา แต่เดินไปหยิบเสื้อผ้าของผมที่มุมห้อง จับผมใส่เสื้อผ้า แล้วพาออกมานอกกระท่อม

 

            “ขอบคุณที่ดูแลไคริมาตลอดนะครับ ผมคงต้องพาเขากลับแล้วเขาจูงมือผมออกมาหาลุงทานูกิ ผมยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อนให้คุณลุงที่คอยดูแลผมมาตลอด เขาเองก็เจ็บตัวเพราะผมเยอะเหมือนกัน  ลุงไม่ได้ร่ำลาอะไรกับผมจริงจัง แต่บอกให้กลับมาเยี่ยมได้ทุกเมื่อ ผมไม่ตอบอะไร เพราะกลัวว่าจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว สติผมวูบๆไปเล็กน้อย แต่ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมตัวเองไว้ ผมกำมือฮิโรโตะแน่น ดูเหมือนเขาจะเข้าใจว่าผมกำลังแย่ จึงขอตัวแล้วพาผมบินขึ้นฟ้า

 

            “ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวรีบพาไปหาคัตสึโทชิ ให้มันจัดการเรื่องอาหาร

 

            “ไม่ .. พาไปที่วัดชิมิซึที

 

            “ไคริจัง อย่าดื้อได้ไหมเขาดุผม แต่ผมรู้ว่าเขากำลังกังวล เขาสวมกอดผมแน่น คราวนี้กลับกลายเป็นเขาที่ตัวสั่น ผมเงยหน้ามองเขา จดจำทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกรายละเอียด ตาที่กลมโต และแววตาสีดำสนิท ขนตาเขายาวเหมือนกันนะ จมูกเขาไม่โด่งมาก กำลังพอดี ผมจดจ้องจนเขามองกลับมา กดจมูกนั่นลงกับแก้มผมแค่แตะๆเท่านั้น แต่หัวใจกลับเต้นแรง

 

            นอกเหนือไปจากนั้นคือเลือดในกายที่วิ่งพล่าน ผมไม่เข้าใจ ว่าทำไมเขาถึงเป็นตัวกระตุ้นชั้นยอด ผมตาลาย และอยากจะกัดเขามากขึ้นทุกที มันรุนแรงจนผมกลัวว่า หากขาดสติครั้งนี้ .. ผมจะหายไปตลอดกาล

 

            “ฮิโรโตะ..ผมเรียกเขาเสียงแหบแห้ง กอดเขาไว้แน่นเท่าที่จะทำได้

 

            “อะไรครับเขาลูบหัวผม บินเอื่อยๆตามทางอย่างไม่รีบร้อน ผมไม่ได้สนใจวิวด้านล่าง หรือรอบข้าง ไม่สนใจอะไรนอกจากเขา

 

            “รัก .. ขอโทษที่บอกช้าไป ฮิโระ ขอโทษผมพูดเสียงดัง เขาก้มลงมามองหน้าผม ยิ้มให้ ภาพสุดท้ายที่ผมมองเห็น จากนั้นสติผมขาดห้วง รู้สึกได้ถึงรสเลือดในปาก และน้ำตาบนสองแก้ม ตัวผมร่วงหล่นและหนาวเย็น ผมพยายามอย่างมากที่จะตั้งสติ ไม่นานนักรู้สึกได้ถึงอ้อมกอดอบอุ่น ผมเห็นหน้าเขาชั่ววินาที

 

            “ไคริจัง โถ่เว้ย !!เขาสบถ กอดผมเข้าแนบอก มีเลือดอยู่เต็มบ่าของเขา และรอยกัดของผม สติผมมาๆขาดๆ แต่ทุกครั้งที่เห็นเขา แผลเขาดูเยอะขึ้นเรื่อยๆ รอยข่วน รอยกัด และรอยไหม้มีอยู่ทั่วไปหมด  แต่เขายังกอดผมเอาไว้ ผมรู้สึกอึดอัด ความอยากกินมันไม่ยอมหายไป ยิ่งผมกัดเขามากเท่าไหร่ ผมยิ่งหยุดไม่ได้ ผมมองเล็บยาวๆของตัวเอง แล้วตัดสินใจข่วนเข้าที่หน้าตัวเองจังๆ ความแสบแล่นปรี๊ดไปถึงสมอง แต่กลิ่นของฮิโรโตะ ยังทำให้ผมอยากจะชิมเขาอยู่ดี ผมเลยงับแขนตัวเองเข้าให้อีกรอบ เพิ่งรู้ว่าฮิโรโตะเจ็บแค่ไหนก็ตอนนี้ ..

 

……………………………………………

 

( :: ฮิโรโตะ :: )

 

            “ไคริ !!ผมร้องเสียงดัง เมื่อหันลงมามองเขาอีกที หน้าเขาก็มีแผลยาวและลึกจากการข่วน  เขี้ยวเขาฝังอยู่บนแขนตัวเอง เลือดไหลออกมาจากแผลทั้งสองนั้น แม้จะไม่มากมายนัก แต่ทำให้ผมบินไปพักที่ต้นไม้ ง้างปากเขาออก

 

            “ฮ่า ได้ผลนิดๆ แต่ไม่นานแน่ เราต้องรีบไปไคริจังปาดเลือดที่หน้าออก

 

            ก่อนหน้านี้เขาทำหน้าตาน่ารักบอกรักผม แต่แล้วก็อ้าปากแล้วงับเข้าให้ที่ไหล่ ผมสู้กับเขากลางอากาศ มันค่อนข้างจะลำบาก ผมเลยปล่อยเขางับผมให้พอใจ และเร่งบิน เราใกล้ถึงบึงกัปปะเต็มทีแล้ว ผมจึงรีบอุ้มไคริจังอีกครั้ง แล้วบินรวดเดียวถึง ไคริจังแอบกัดตัวเองไปอีกหลายแผลตอนที่ผมไม่ทันมอง จนผมต้องรัดตัวเขาไว้ จนเขามาแทะคอผมแทน เจ็บมากเลยนะนั่น แววตาเขาแปรเปลี่ยนไปมาเหมือนที่เคยเป็นก่อนหน้านี้ 

 

            “ไม่ๆๆ ที่นี่มีปีศาจเต็มไปหมด พวกเขา .. อันตรายไคริพูด เสียงแหบแห้งและเบาหวิว เล็บเขาจิกเข้ากับแขนผม

 

            “ไม่เป็นไร ผมอยู่ด้วย ผมจะดูแลไคริจังเองนะผมจุ๊บหน้าผากเขาเบาๆ กอดเขาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาหลุดมือไป ผมลงยืนที่พื้นทั้งๆที่ตัวยังติดอยู่กับไคริ แม่ผมเป็นคนแรกที่ผ่านมาเห็น เธอรีบเข้ามาหาไคริจัง

 

            “ไคริ ตายแล้ว เดี๋ยวแม่ทำแผลให้นะลูก เจ็บไหมเธอจับหน้าไคริเบาๆ เลือดยังคงไหลออกจากแผล เขาข่วนตัวเองแรงมากจนผมยังตกใจ ไคริดูสงบลงเมื่อแม่ผมสัมผัส .. จริงสิ แม่เป็นมนุษย์นี่นา และไคริกินแต่ปีศาจ ถ้าอย่างนั้น เขาอาจจะหายหิว ถ้าอยู่กับแม่

 

            “แม่ดูไคริจังหน่อยนะ เดี๋ยวผมมาผมรีบออกห่างๆจากไคริ แต่ไม่ได้หนีไปไหน ผมใช้ลมกักรอบตัวผมเอาไว้ กลิ่นของผมจะได้ไม่พัดไปถึงไคริ ผมเฝ้ามองจนแน่ใจว่าไคริเริ่มกลับมาเป็นตัวของตัวเอง และแม่ทำแผลให้เขาเรียบร้อยแล้ว ผมก็รีบวิ่งไปหาพ่อและคัตสึโทชิ บอกพวกเขาว่าผมเจอไคริจังและพาเขากลับมาแล้ว พ่อยิ้มยินดีกับผม คัตสึโทชิเพียงแค่ตบบ่า ส่วนเจ้าแมวเหมียวที่มาขลุกอยู่ที่นี่ก็รีบวิ่งไปหาไคริ ผมตามไปช้าๆ แต่พอกลับไป พบเพียงแม่นั่งอยู่คนเดียว

 

            “แม่ ไคริจังล่ะ ?” ผมถามอย่างตื่นตระหนก

 

            “วัดชิมิซึ เขาบอกว่าจะไปที่นั่น แม่รั้งไว้ไม่อยู่  ฮิโระ..แม่ยังพูดไม่จบประโยคดี ผมก็กางปีกแล้วบินขึ้นฟ้า ทะยานไปยังวัดชิมิซึ ผมรู้แล้วว่าเขาจะทำอย่างที่พูด คัตสึโทชิเองก็เหาะตามผมมา ทั้งๆที่ผมตามไปติดๆ แต่พอถึงทางเข้าหน้าวัด ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นไหม้โชยมาเตะจมูก ทั้งผมและคัตสึโทชิไม่รอช้า พุ่งเข้าไปด้านใน  ไม่มีองเมียวจิคนไหนหันมามอง เพราะมัวแต่จดจ้องอยู่กับ นั่นอะไรหน่ะ ? ผมชะงักค้าง จดจ้องไปยังไฟสีน้ำเงินที่ลอยคว้างกลางอากาศเหมือนมีชีวิต มันวนรอบตัวของชายร่างเล็ก

 

            “นั่นไคริ?” คัตสึโทชิเองยังมองตาค้าง

 

            ดวงตาสีน้ำเงินของเขาเรียวรีเหมือนสัตว์ป่าอย่างที่เขามักจะเป็นเวลาหิว แต่ตอนนี้เขาไม่เหมือนคนขาดสติ เขานิ่งเฉย เย็นชา และน่ากลัว หางสีดำยาวสะบัดไปมา ปลายแหลมมีรูปร่างเหมือนธนู มือของเขาเหมือนมีเกล็ดสีน้ำเงินปกคลุม เล็บยาวและแหลมขนาดข่วนทีเดียวเลือดพุ่งเป็นน้ำพุ  เขาที่โค้งงอออกมายาวขึ้นด้านบน ไฟสีน้ำเงินติดอยู่บนเขานั้น เขาจดจ้องไปยังปีศาจอีกตนที่มีเขาโค้งมนเหมือนแกะ ไฟสีแดงลุกท่วมตัว

 

            “ผมไม่ได้โกหกคุณเลยแม้แต่นิดเดียว  คุณกินปีศาจ นั่นทำให้แม่คุณอ่อนแอมากยามที่ตั้งครรภ์  และเธอถูกคุณดูดวิญญาณไปทุกวันๆ ก่อนเธอจะตายจึงได้เข้าไปอยู่ในสร้อยและรอปกป้องคุณจากพวกปีศาจ  พ่อคุณเองก็โดนปีศาจฆ่าตาย เพราะพวกมันอยากได้ตัวคุณ ไคริซัง ยังมีปีศาจอีกมากที่ต้องการคุณ คุณไว้ใจเจ้าการาสุเทนกุนั่นได้ยังไง เขาเองก็รอที่จะกินคุณเข้าไปเหมือนกันนั่นแหละ

 

            เฮ้ยๆ มีพาดพิง ผมคิ้วกระตุก แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ไคริจังก็ส่งลูกไฟพุ่งตรงเข้ากระแทกปากเจ้าเขาแกะนั่นอย่างรุนแรง

 

            ไคริจังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ หางเขาแทงเข้าที่กลางอกขององเมียวจิอีกคนที่แอบท่องมนตร์ใส่เขาจากทางด้านหลัง ผมเห็นอีกหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ กำลังเรียกชิคิงามิ สัตว์เทพพุ่งออกมามากมายเต็มไปหมด ฮิเดะเองก็เรียกสัตว์เทพออกมาอีก ตอนนี้ผมแทบมองไม่เห็นไคริเพราะถึงแม้เขาจะกลายร่างยังไง ก็ยังตัวเล็กนิดเดียวอยู่ดี บรรดาสัตว์เทพตัวมหึมาบังเขามิด

 

            “ฮิโรโตะ!!เสียงเจ้ายักษ์ข้างตัวทำให้ผมหันมาสนใจตัวเอง มีองเมียวจิสามคนพุ่งเข้ามาจะเอาดาบฟันผม ดาบลงอาคมซะด้วย ผมหลบทันเฉียดฉิวแล้วซัดเขากระเด็นไปชนกำแพงวัดรอบเดียวสลบ  ผมไม่มีนิสัยชอบทำร้ายคนนัก จึงไม่เข้าไปซ้ำ รีบตรงไปช่วยไคริจะดีกว่า

 

            “ไคริ…” ผมพูดเสียงแผ่ว แทบไม่อยากเชื่อตาตัวเองว่าคนตรงหน้าคือไคริจังที่ผมรู้จัก เขี้ยวเขายาวออกมาจากปาก มีเลือดอยู่บนใบหน้าและปาก เล็บยาวๆของเขาตวัดเข้ากับสัตว์เทพพวกนั้น แทงมัน ฉีกมันเป็นชิ้นๆ  ไม่มีความรู้สึกใดๆอยู่ในแววตานอกไปจากความหิวโหย ผมแทบทนมองเขากินสัตว์เทพพวกนั้นเข้าไปไม่ได้ ผมยืนค้าง และพลาดท่าให้กับสัตว์เทพตนหนึ่งที่กระโจนเข้าหาผมจากด้านหลัง ผมต่อสู้กับมัน ทุกอย่างโกลาหลไปหมด ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์เทพ เสียงกรีดร้องทรมานจากปีศาจ  ผมลืมไปว่าองเมียวจิทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นปีศาจ เพราะถ้าใครไม่มีพลัง คงโดนไล่ออกจากวัดไปแล้ว  เจ้าองเมียวจิสองคนที่ผมซัดปลิว จึงฟื้นขึ้นมา กลายร่างเป็นตัวบ้าอะไรไม่รู้ แล้วพุ่งมาทำร้ายผม

 

            “โว้ย อะไรนักหนาผมว่องไวมากแล้วก็จริง แต่คนและสัตว์เทพมีจำนวนมาก ไหนผมจะคอยพะวงเรื่องไคริจัง ทำให้ผมได้แผลไม่น้อย ไฟขององเมียวพวกนี้สิวๆไปเลยเมื่อเทียบกับไฟของไคริ ตอนนี้วัดมอดไหม้ไปทั้งหลัง เขม่าควันปกคลุมไปทั่ว ทำให้ผมเห็นอะไรได้ยากขึ้นไปอีก

 

            “ไคริเป็นยังไงบ้าง มึงเห็นเขาไหมผมตะโกนเมื่อเห็นตาสีแดงๆ และคัตสึโทชิที่พุ่งเข้ามาช่วยผมอีกแรง

 

            “กูว่าไม่เห็นจะดีกว่าเขาพึมพำ

 

            “อะไรผมขมวดคิ้ว แต่คัตสึโทชิ ลากผมออกมา เฉียดเข้ากับไฟสีฟ้าร้อนแรงที่แล่นผ่านผมไปแค่ไม่กี่มิลลิเมตร รู้สึกได้ถึงความร้อนระอุ ไคริจังยืนอยู่ตรงนั้น ตั้งแต่หัวจรดเท้าเต็มไปด้วยเลือดสีน้ำตาลเข้ม เลือดของสัตว์เทพนั้นมีสีที่ต่างออกไป และผมพบว่า แทบไม่เหลือสัตว์เทพตนใดอยู่แล้ว เขากินมันเข้าไปหมดนั่นเลยเหรอ ? ดวงตาดุร้ายจ้องตรงมาที่ผม ใช้เวลาไม่นานเลยก่อนเขาจะกระโจนมาทางผม คัตสึโทชิ ร่ายมนตร์อย่างรวดเร็ว และฟาดแส้ที่เขาพกมาเข้ากับไคริจังอย่างแรง ผมสะดุ้งเฮือก เมื่อร่างบางปลิวกระเด็นและกลิ้งไปบนพื้น

 

            “คัตสึโทชิ !!ผมคำรามใส่มัน จะวิ่งเข้าไปหาไคริ

 

            “เขาจะกินมึง ไม่ให้ฟาดได้ยังไง เขาคลั่งแล้ว ไม่กี่วินาทีที่เขาพุ่งมา มึงไปสวรรค์แน่ เราต้องหลบมันพูดเสียงจริงจัง และต่อให้ผมขัดขืน เรี่ยวแรงมหาศาลของยักษ์ของลากผมออกไปได้อยู่ดี

 

            ตอนนี้เหลือแต่เหล่าองเมียวที่แปลงร่างเต็มที่พอๆกับไคริ พุ่งเข้าไปรุมเขาไม่ยั้ง ทั้งไฟสีแดงๆ มนตร์และคาถา ต่อให้ไคริมีพลังมากมาย แต่การโดนรุมจากคนนับสิบ ย่อมไม่อาจรับไว้ได้ทั้งหมด เสียงไฟและเสียงเล็บของพวกมันที่เขาฉีกทึ้งไคริ ทำให้ผมสะบัดตัวออกจากคัตสึโทชิ ผมจะทนมองภาพแบบนี้ได้ยังไง ! เสียงสวดน่ารำคาญของพวกองเมียวดังระงม มีบางส่วนที่แอบอยู่ตามซอกตามมุมทำให้ผมเข้าไปจัดการไม่ได้ ผมเรียกเมฆฝน ฟาดสายฟ้าเข้าใส่พวกมันอย่างที่ผมถนัด

 

            “อ๊ากกเสียงร้องและอาการทุรนทุรายนั่น ผมไม่แน่ใจว่ามาจากสายฟ้าของผม หรือเขี้ยวของไคริที่ฝังอยู่บนคอเขากันแน่

 

            “นที !!เสียงแง้วๆโผล่มาด้านหลังผมพร้อมกับเจ้าแมวดำ นาโอยูกิ และเรียวเมย์ ? ทำไมมาโผล่ที่นี่กันหมดเลยล่ะ ผมหันกลับไปมองพวกเขา ทั้งสามคนตาค้างเมื่อเห็นสภาพของไคริ  แล้วจู่ๆไคริก็กระโดดมาหาผม เล็บจิกลึกเข้ามาในหลังลากยาวลงไปจนแสบ คัตสึโทชิไม่รอช้า ฟาดเขาเข้าให้อีกที ไคริจังกระโดดถอยออกไป แยกเขี้ยวและจดจ้องผม ตอนนี้แทบไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว คลาดสายตาไม่นาน ก็เละเทะ มีแต่เลือดและซากที่เหลือ ผมอึ้งจนลืมปัดป้อง

 

            “ไครินาโอยูกิกลับไม่กลัว พุ่งเข้าหาน้องชายของตัวเองโดยที่แม้แต่เรียวเมย์ก็จับเขาไว้ไม่ทัน ไคริยกมือขึ้นจะตบนาโอยูกิออกไป แต่มิ้นกระโดดไปเกาะแขนข้างนั้นไว้ เขาจึงโดนตบเสียเอง ด้วยเล็บยาวๆนั่น ทำให้หน้าของเจ้าเหมียวเป็นรอยข่วนยาวจากตาลงมาถึงคาง แผลลึกเสียจนน่ากลัวตาจะบอด

 

            “ไคริ หยุดเดี๋ยวนี้นะนาโอยูกิทำให้ไคริจังชะงัก และจ้องมองนิ่งๆ

 

            “อ๊า ..เสียงครวญครางดังลั่นเมื่อมีบุคคลที่คาดไม่ถึง แทรกเข้ามาโดยไม่มีใครตั้งตัว เมื่อเจ้าปีศาจเขาแกะแทงดาบเข้าที่ด้านหลังของไคริ

 

            “ฮิเดะ !!คัตสึโทชิตวาดกร้าว ขณะเดียวกันผมพุ่งเข้าไปซัดเจ้านั่นด้วยลมรุนแรงและสายฟ้าฟาดแบบไม่ยั้งมือ เสียงดังกึกก้องจนผมหูอื้อ เขาปัดป้องครั้งแรกได้ แต่พอผมรัวไปก็ไม่อาจรับไว้ได้ทัน เขาชักไปตามกระแสไฟรุนแรงที่ผมฟาดเข้าใส่ ผมพอแค่นั้นแล้วรีบเข้าไปดึงดาบที่ปักอยู่บนหลังไคริจังออก

 

            “ไคริจังผมประคองแก้มเขาไว้ ดวงตาที่เหมือนสัตว์ป่านั้นยังไม่หายไป เขาข่วนผมอย่างแรงแล้วเซไปอีกทาง

 

            “อย่าคิดว่าพวกแกจะล้มตระกูลของเราได้ ไอ้พวกปีศาจฮิเดะยังจะลุกขึ้นมาได้อีกครั้งแม้เลือดจะทะลักออกจากปาก เขาคว้าอะไรบางอย่างออกมาจากเสื้อด้านใน โยนขึ้นไปในอากาศ ฉับพลันเกิดควันคละคลุ้ง  เท้าใหญ่โตของสิ่งมีชีวิตกระทืบลงตรงหน้าพวกผม ตัวสีแดง ความสูงสองเมตรกว่า และเขาสองอันบนหัว

 

            “ยักษ์?” ผมอุทาน เหมือนคัตสึโทชิ ?

 

            แววตาของไคริจังแวววับขึ้นอีกครั้ง เขากระโจนเข้าหาเจ้ายักษ์ แม้จะโดนตบจนกระเด็นไปหนึ่งที ก็ยังจะวิ่งเข้ามาหาอีก ยักษ์นี่ ทำไมถึงโผล่ออกมาจากมนตร์ของฮิเดะ เขาเรียกยักษ์ได้อย่างนั้นเหรอ ? ผมสับสน จนปล่อยให้ไคริจังโดนยักษ์ตบไปสองที ก่อนทีเขาจะกัดเข้าที่แขน เริ่มกัดกินยักษ์อย่างไม่สนใจว่าเลือดที่หัวของตัวเองจะไหลออกมา คัตสึโทชิวิ่งเข้าไปฟาดไคริจังอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังจนผมตกใจ รอยแส้ขึ้นที่แขนของเขายาวไปที่เสื้อที่ขาดออกเพราะโดนฟาด

 

            “มึงทำอะไรเนี่ย?” ผมคว้าแขนคัตสึโทชิไว้ เมื่อเขาจะพุ่งเข้าไปฟาดไคริจังอีก ทั้งๆที่ไอ้ยักษ์นั่นก็จะเข้ามาทำร้ายเราอยู่แล้ว

 

            “โคจิเขาพึมพำเหมือนคนละเมอ ตาจดจ้องไปที่ยักษ์เบื้องหน้า

 

            “เรียวเมย์ จัดการฮิเดะ ! เดี๋ยวตรงนี้จะดูให้เองผมตะโกนไปเมื่อเห็นว่าฮิเดะเริ่มท่องอะไรพึมพำเหมือนจะรักษาตัวเอง เจ้าจิ้งจอกพยักหน้าแล้วพุ่งเข้าหาองเมียวจิหัวหน้าตระกูล  ลากออกไปไกลกว่าสายตา เวลาแบบนี้ยังจะกลัวนาโอยูกิรู้ความจริงอีกนะ ผมหันไปมองไคริที่ตอนนี้เปลี่ยนเป้าหมาย พุ่งเข้าหาเจ้าแมวดำ มีนาโอยูกิที่ชักดาบขึ้นมา พยายามต้านไคริเอาไว้เต็มที่

 

            “นั่นน้องชายกู”      

 

            “อะไรนะ ?” ผมเบิกตากว้าง เมื่อได้ยินว่าคัตสึโทชิพูดอะไร หน้าตาของมันไม่ได้บ่งบอกว่าล้อเล่น เจ้ายักษ์นั่นเบนเป้าหมายมาที่พวกผม มันคว้าคอผมไปไว้ในกำมือ ผมต้องรีบแปลงกายเป็นการาสุเทนกุเต็มตัวพร้อมกับกระบอง เพื่อฟาดมันออกไปไกลๆ แต่แค่เงื้อมือจะฟาด คัตสึโทชิก็ล็อคตัวผมไว้

 

            “โคจิ !! นี่พี่ไง โคจิเขาผลักผมออกให้พ้นทาง  เข้าไปหาน้องชาย แต่โดนตบกระเด็นอย่างแรง ผมรีบเข้าไปรับเพื่อนเอาไว้ ยักษ์ตนนี้มียันต์อยู่ที่หน้าผากเหมือนกับสัตว์เทพอื่นๆ

 

            “นั่นไม่ใช่น้องมึง ตั้งสติสิผมเขย่าตัวเรียกสติ เมื่อมันนิ่งค้างไป

 

            “ฮิโรโตะ !!เสียงตะโกนอย่างขวัญเสียด้วยน้ำเสียงที่ไม่คุ้น ทำให้ผมละสายตาจากเพื่อน หันไปมอง นาโอยูกิกั้นกลางอยู่ระหว่างเจ้าแมวที่โดนกัดจนเลือดโชกไปทั้งตัว มองทางอื่นแค่ไม่กี่นาที ไคริจังขย้ำเขาเละเลย !

 

            “ทำอะไรสักอย่าง ! กับเจ้านี่ทีผมชี้ไปทางยักษ์แดงตัวใหญ่ ก่อนพุ่งเข้าไปคว้าตัวมิ้นออกมาก่อนที่เขาจะตายไปเสียก่อน

 

            “เฮ้ย ไคริผมยังไม่ทันจะคิดอะไรได้ ไคริก็เอาอีกแล้ว พยายามจะเข้าไปกินยักษ์ตัวนั้น เป็นผลให้คัตสึโทชิเข้าไปแยกตัวไคริออก แล้วเขาก็โดนกัดเสียเอง ทำไมมันวุ่นวายไปหมด ผมเอาเจ้าแมวโยนให้นาโอยูกิ แล้วรีบบินไปจัดการยักษ์นั่น ต่อให้เขาเคยเป็นน้องของคัตสึโทชิมาก่อน แต่ตอนนี้เขาไม่ใช่ !

 

            “ถ้ามึงพูดว่า นั่นไม่ใช่น้องกู นี่ก็ไม่ใช่ไคริเหมือนกัน

 

            “คัตสึโทชิ !!ผมที่เพิ่งจะฟาดฟันกับเจ้ายักษ์นั่นไปได้แค่สองสามแผล หันไปเห็นเพื่อนตัวเองกลายร่างเต็ม ตรงเข้ารัดคอไคริจัง เขาตัวใหญ่พอๆกับเจ้ายักษ์แดงนี่ แต่ไคริตัวนิดเดียว นั่นทำให้เขากระอักเลือดออกมาจากปากเมื่อโดนบีบคอ ผมต้องหยุดสนใจเจ้ายักษ์ แล้วหันมาหยุดยั้งเพื่อนตัวเอง แต่ความสับสนตรงนี้ทำให้ผมโดนน้องชายของคัตสึโทชิ คว้าตัวไป ร่ายมนตร์ของยักษ์เข้าใส่จังๆ รู้สึกเหมือนถูกดึงลงจากที่สูงอย่างรุนแรง ปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างกาย เหมือนกล้ามเนื้อจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ  ผมรู้ในทันทีเพราะเคยเห็นคัตสึโทชิทำกับเหยื่อมาก่อน  เขากำลังจะดึงวิญญาณผมออกมา

 

            แต่ผมจะยอมแพ้ไม่ได้ !!

 

            “อั่ก !เสียงเจ้ายักษ์นั่นกลิ้งลงไปกับพื้น และปล่อยผมร่วงลงมาจากความสูงเกือบเมตร ผมใช้แรงทั้งหมดช็อตมันแบบไม่หยุด แม้จะได้ยินเสียงไคริจังที่กำลังสู้กับคัตสึโทชิอยู่ด้านหลังก็ตาม

 

            “นาโอยูกิ ทำพิธีให้เขา !!ผมตวาด หันไปมองรอบๆ เจ้าตัวสะดุ้งแล้วรีบเดินมาหาผมพร้อมกับพยุงเจ้าแมวมาด้วย

 

            “ผมทำไม่เป็นเขาพูด มองไปที่ยักษ์อย่างลำบากใจและตื่นตระหนก

 

            “ทำ เดี๋ยวนี้ !!ผมสั่งเขาเสียงเฉียบ วิ่งไปหาไคริที่อาเจียนออกมาเป็นเลือด คัตสึโทชิเองหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่านาโอยูกิกำลังจะทำอะไร

 

            ทำพิธีที่ผมพูด คือ สิ่งที่องเมียวจิจะทำเมื่อเจอปีศาจ เขาจะร่ายมนตร์และส่งปีศาจกลับไปสู่นรกหรือสวรรค์ โดยปกติปีศาจจะไม่อยู่นิ่งให้ทำพิธี จึงต้องมีการต่อสู้กันด้วยชิคิงามิ แต่หนนี้ ผมช็อตจนมันน่วมไปแล้ว ทำให้นาโอยูกิหยิบตำราในอกเสื้อออกมา สายประคำหลายร้อยเม็ดล่องลอยในอากาศแล้วไปวนรอบตัวของยักษ์นั่น ผมเข้าไปพยุงไคริจัง แล้วก็ต้องใช้ลมทั้งหมดที่ผมควบคุมได้ เพื่อตรึงคัตสึโทชิเอาไว้กับที่  แถมยังต้องกอดไคริเอาไว้เมื่อเขายังคงแผลงฤทธิ์มากัดไหล่ผมได้อีก ผมเจ็บจี๊ด แถมยังต้องรั้งยักษ์ที่มีเรี่ยวแรงมากเอาไว้

 

            แต่แล้ว เมื่อเสียงร่ายมนตร์ของนาโอยูกิดังก้องกังวาน ทุกคนหยุดนิ่ง เสียงดังไพเราะเหมือนสายน้ำที่ไหลเย็น แสงสว่างสีขาวอบอุ่นขึ้นรอบตัวของยักษ์นั่น และที่น่าแปลกดวงตาของไคริกลับมาเป็นปกติ

 

            “ฮิโระ?” เขากระพริบตาใส่ผม ท่าทางงุนงง

 

            “ไคริจัง? ขอบคุณพระเจ้าผมกอดเขาแน่น จูบหน้าผากเขารัวๆ กอดเขาเอาไว้แนบอก จดจ้องไปยังนาโอยูกิ คัตสึโทชิวิ่งไปตรงนั้น แต่กลับไม่ทำอะไร ยืนมองสิ่งที่เหมือนกับวิญญาณของน้องชายหลุดออกมาจากร่าง และแตกสลายเหมือนฝุ่นละอองในอากาศ

 

            “ผมทำสำเร็จ!! ผมทำได้นาโอยูกิหันมามองหน้าผมอย่างตื่นเต้น เมื่อทุกอย่างสงบลง วิญญาณของยักษ์ตนนั้นได้จากไปแล้ว

 

            “ไคริ?” ผมกำลังจะแสดงความยินดี แต่ไคริหมดสติไปในอ้อมกอดของผม เลือดไหลออกมาจากปากไม่หยุด ผมหันไปมองคัตสึโทชิ มันเหม่อมองไปในอากาศ น้ำตาไหลลงมาช้าๆ เหมือนมันไม่ได้หยุดตรงนี้กับผมแล้ว จู่ๆมันก็เปิดตาที่สาม แล้วหันมามองพวกผม ดวงตาของมันเจือแววเศร้าสร้อยแต่ดุดัน

 

            “ขึ้นไปบนฟ้า .. เดี๋ยวนี้ !

 

            “จะทำอะไร?” ผมถาม แต่คัตสึโทชิไม่ตอบ มันตรงเข้าไปอุ้มเจ้าแมวที่นอนหมดสภาพ พาไปวางไว้บนต้นไม้สูง แล้วกดดันผมด้วยสายตา ผมจึง จูงนาโอยูกิและอุ้มไคริขึ้นไปบนต้นไม้อีกต้นข้างๆ

 

            “เขาจะทำอะไรนาโอยูกิกระซิบ

 

            ผมไม่อาจตอบอะไรได้ ในใจก็ยังเป็นห่วงไคริจัง เลือดเขาไหลออกจากหูและตา  ผมไม่รู้ว่าคัตสึโทชิทำอะไรกับเขา แต่เขากำลังแย่ ! ผมกะจะพาไคริออกไปก่อน แต่เห็นคัตสึโทชิยืนอยู่กลางซากของวัดที่โดนไคริจังเผา ท่องอะไรพึมพำ และมีกระบองขนาดใหญ่จนไม่น่าจะยกขึ้นโผล่ออกมา เขาฟาดมันลงไปอย่างแรงตรงกลางซากนั่น แผ่นดินสะเทือนมาถึงพวกผมที่อยู่บนต้นไม้ แผ่นดินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เผยให้เห็นอะไรบางอย่างที่น่าสยดสยองนอนอยู่ใต้แผ่นดิน

 

            “พระเจ้านาโอยูกิอุทาน ตัวสั่นเล็กน้อยกับสิ่งที่เห็น

 

            ร่างของปีศาจหลายหลายชนิดถูกฝังอยู่ใต้ดิน ในสภาพที่มีเชือดอาคมรัดไว้ทั่วทั้งตัว มีร่องรอยของการโดนทำร้ายอย่างสาหัส คัตสึโทชิเดินตรงเข้าไปยังร่างของเด็กชายคนหนึ่ง แกะเชือกที่พันรอบออกอย่างเบามือ กอดร่างนั้นไว้แนบอก ผมบินลงจากต้นไม้ ลงไปแตะเบาๆที่บ่าเขา ไม่ต้องพูดอะไร ผมก็เข้าใจเรื่องราวดีทั้งหมด น้องชายของเขาถูกชิมิซึจับตัวมา ฆ่าและปลุกชีพขึ้นมาใหม่เพื่อให้อยู่ในชิคิงามิ การกระทำที่โหดร้ายเช่นเดียวกับการสร้างอินุงามิ คัตสึโทชิหันมามองผมทั้งน้ำตา เขาไม่สะอื้น ไม่มีเสียงใดๆ มีเพียงแววตาที่แสนอ่อนไหว

 

            “กูให้อภัยพวกมันไม่ได้เขาพูดเสียงต่ำ กอดร่างไร้ชีวิตเอาไว้แน่น

 

            “พวกมันตายหมดแล้ว ไคริกินพวกมันไปผมบีบไหล่ที่แข็งเกร็งของเพื่อน ไม่รู้จะพูดอะไรไปมากกว่านี้ได้ คัตสึโทชิมองไคริที่เริ่มกระอักเลือดออกมาอีก

 

            “…. กูไม่ได้ตั้งใจจะทำเขาขนาดนี้ กูขาดสติ รีบพาเขากลับบึง กูร่ายมนตร์ บีบอัดร่างกายเขาจากข้างใน ถ้าช้าไปกว่านี้ เขาจะตายอีกคน  ฮิโรโตะ..กูขอโทษมันหันมาพูดกับผม หัวใจผมเหมือนหยุดเต้น เมื่อไคริจังตัวเย็นลงเรื่อยๆ และลมหายใจที่แผ่วจนแทบไม่มี

 

            “ไม่เป็นไร ผมทำมันสำเร็จแล้ว ถึงตาย .. ก็ไม่เป็นไรไคริพูดเสียงแผ่ว

 

            ผมไม่ปล่อยให้พูด รีบพาเขาและทุกคนกลับไปยังบึงกัปปะ           

            เขาจะไม่เป็นอะไร เพราะผมไม่ยอมให้เขาเป็น !!

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 
 

ตอนนี้ยาวเหยียดมาก และมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น ไคริจังอาละวาดเสียตระกูลองเมียวต้องสะเทือน
นาโอยูกิผู้นุ่มนิ่มก็ได้ลองวิชาจริงจังเป็นครั้งแรก และทำสำเร็จเสียด้วย
ลงท้ายที่อดีตสุดมาม่าของพี่ยักษ์ สาเหตุที่เหล่าปีศาจเกลียดชังตระกูลของไคริ คงไม่น่าแปลกใจอีกต่อไป
เมื่อปีศาจถูกทรมานและใช้เป็นเครื่องมือ


Yokai  >> ยกพวกมาถล่มจริงๆ แต่ฝั่งไคริก็อ่วมไม่แพ้กัน ฮืออ
โหล่วโล้  >> พอรู้ตัวว่ารัก ก็ทุ่มเทให้หมดหน้าตัก หมดชีวิตเลยทีเดียว ไคริรักใครรักจริงนะคะ > <


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1691 PANDA_BB (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 10:43
    หน่วงสุดใจ ความฟินเมื่อตอนแรกๆไปไหนเบิ่ด-.,-
    #1,691
    0
  2. #1568 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 17:55
    ฮือออออ ฮืออออออออ ฮืออออออออออออออออ
    #1,568
    0
  3. #1543 bmw0626 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 20:04
    ตอนนี้ไรท์เก่งมากเลยที่สามารถบรรยายแล้วเราเห็นภาพตามเหมือนเป็นภาพเคลื่อนไหวแล่นมาในหัว สุดยอดมากก
    #1,543
    0
  4. #1477 Nantashi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:08
    อ่านแล้วภาพโผล่ขึ้นมาเป็นฉากๆ เลย ฮืออ น่าสงสารไปหมด TAT ทำไงดี
    #1,477
    0
  5. #1379 itzmeboombim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 19:57
    สงสารน้องยักษ์ ขนาดคิดว่าน้องหมาถูกจับมาเป็นปีศาจยังไงก็น่าสงสาร นี่เด็กอะ โหดร้ายสุดๆอะ
    #1,379
    0
  6. #1240 InLove (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 18:02
    โอ๊ยยย อย่าตายนะะะ ขอให้ปลอดภัย คนอื่นก็อย่าตายนะ TT
    #1,240
    0
  7. #1154 baekbow (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 19:20
    ไม่นะ ไคริตายไม่ได้นะ แงงงงงงงงงงงง
    #1,154
    0
  8. #1022 Bennie_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 17:09
    จะร้องไห้ เรื่องราวมันวุ่นไปหมดเพราะตระกูลชิมิซึ น้องของคัตสึโทชิก็โดนฆ่า มิ้นก็บาดเจ็บสาหัส ไคริจังก็เกือบตาย โอ๊ยยย ดราม่ารุนแรงเกิน ;--;
    #1,022
    0
  9. #841 fe&font (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 20:32
    ทำไมพวกชิมิซึโหดร้ายขนาดนี้ยยย์ โดนเป่าให้กระจุยไปซะเถอะ!!!
    #841
    0
  10. #596 zozine (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 07:24
    ชุลมุนมากตอนนี้ ไคริจังต้องไม่เป็นอะไรนะ
    #596
    0
  11. #369 Dairy-nana (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 03:01
    ดีใจกับนาโอยูกิด้วยนะคะ ตอนนี้สอนให้รู้ว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น #ผิด สงสารพี่ยักษ์ค่ะสงสัยต้องให้น้องเหมียวมาปลอบใจ อิ้อิ้- +
    #369
    0
  12. #271 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 19:49
    สงสารคัตสึโทชิจัง T T พวกชิมิซึใจร้ายมากทำได้แม้กระทั่งกับเด็ก แล้วบอกว่าตัวเองเป็นนักบวชคอยปลาบปีศาจ แต่ตัวเองยิ่งกว่าสัตว์เดรัชฉานอีก สมควรแล้วที่โดนฆ่า ไปลงนรกซะพวกเหี้ย. ฮึ้ยยยย!!!อินแรง แล้วยังไคริอีก อย่าเป็นไรไปนะ สู้สู้
    #271
    0
  13. #117 A.Iliad (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 13:28
    ไคริจังอย่าเป็นอะไรนะ 
    #117
    0
  14. #90 Hnontaopuy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 16:46
    ฮือออออออออออออออออออ  อย่าเป็นไรนะ ไคริ
    #90
    0
  15. #89 NamKudos (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 06:21
    ชุลมุนกันจริงๆ สงสารโคจิ
    #89
    0
  16. #88 น้ำหวาน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 03:18
    มันมั่วไปหมดจริงๆ ดูตะลุมบอนกันวุ่นวาย 55

    ปวดหัวแทนฮิโระ

    นี่เลยต้องอ่านทวน 2 รอบ จะได้เก็บหมด

    สนุกมากเลยค่ะ
    #88
    0
  17. #86 Yokai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 00:28
    มะ มะ มาม่าาาา!!! โฮวววววว พี่ยักษ์ช่างน่าสงสารอะไรเช่นนี้ น้องแมวก็หมดสภาพ บิ๊กอายก็เหวอะหวะอีกแล้ววว ไคริจังนี่ไม่ต้องพูดถึง ฮือออออ // เรียวเมย์... เวลาแบบนี้ยัง... ไม่รู้จะบรรยายตานี่ยังไงดี! ว่าแต่ไปไหนซะแล้วล่ะนั่น



    นาโอะจังเก่งมากเลย ครั้งแรกนะเนี่ย อย่าไปเผลอสวดใส่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ซะล่ะ 55555
    #86
    0
  18. #85 โหล่วโล้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 23:17
    แงน้ำหูน้ำตาง่ะตอนนี้
    #85
    0