[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 16 : ภาค 1 ตอนที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    24 ส.ค. 58






15

 

กลิ่นหอมของปลาซาบะย่าง ลอยมาตามลม ก่อนที่ร่างบางจะถือถาดใส่ปลาซาบะวางเรียงรายอย่างสวยงามในจานเล็ก พร้อมกับหางน่าจับที่สะบัดไปมาอยู่ด้านหลังเขา ไคริควบคุมการซ่อนตัวและปล่อยเอาหางกับเขาออกมาได้แล้ว แต่เขาชอบที่จะปล่อยมันออกมามากกว่า  และหลังจากที่ผมบอกไปชัดเจนแล้ว ว่าผมจะไม่ทำอะไรเขาจนกว่าเขาจะรักผม ไคริจังก็ได้ใจใหญ่ กินนอนที่บ้านผมอย่างไร้กังวล เข้าครัวเรียนทำอาหารกับแม่ผมทุกเย็น คือ ตั้งแต่วันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ และฝีมือของไคริก็พัฒนาไปมาก ทั้งทำอาหารและการควบคุมพลังตัวเอง แต่ที่พัฒนามากที่สุด ดูเหมือนจะเป็นการทำให้ผมตบะแตก

 

ฮิโระ ดูสิๆ น่ากินไหมเขาวางปลาซาบะพวกนั้นลงบนโต๊ะ แล้วเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วแถมใกล้จนจมูกชนกัน ไม่แน่ใจว่าเขาถามว่าตัวเขาน่ากินไหมรึเปล่า ? แต่ผมก็พยักหน้าไป เมื่อคิดว่าน่ากินทั้งปลาและตัวเขา

 

ไคริจังเก่งมากเลย เคยดูแม่ทำแค่ครั้งเดียวเองแม่ผมเดินตามเข้ามาพลางยิ้มหวานอย่างเอ็นดูร่างบางที่ดึงแขนผมไปนั่งที่โต๊ะ

 

ครับๆ สะใภ้แม่เก่งที่สุดอ่ะ

 

ไอ้บิ๊กอายไคริจังขู่ผมเสียงต่ำเชียว

แน่นอนว่าให้ผมได้ยินคนเดียว ทีต่อหน้าแม่ผมฮิโระอย่างนั้น ฮิโระอย่างนี้ เหอะ

 

พอๆ กินข้าวพ่อผมที่นั่งหัวโด่อยู่ในห้องแต่ไม่มีคนสนใจโพล่งขึ้น

 

พวกผมล้อมวงกินข้าวกัน ฝีมือทำอาหารของไคริจัง จากทำไม่ค่อยเป็น กลายเป็นอร่อยไปแล้วครับ พวกผมนั่งกินข้าวกันอย่างเบิกบานไม่นาน  ผมก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นไอเย็นๆซึ่งไม่น่าไว้วางใจนัก ผมเหลือบตาไปมองพ่อคนแรก พ่อจ้องหน้าผมแล้วขมวดคิ้ว ผมหันไปมองไคริ เขายังคงชื่นชมปลาซาบะอยู่กับแม่

 

ฮิโระ ก่อนไปนอน มาหาพ่อด้วยนะพ่อผมพูดขึ้นมาลอยๆ โดยไม่ขัดจังหวะชื่นชมปลาของสองคนนั้น ผมก็พยักหน้าตอบ

 

งั้นวันนี้ไม่ไปฝึกที่สวนแล้ว จะไปอ่านหนังสือที่ห้อง ฮิโระไปคุยกับพ่อนะไคริจังหันมากระซิบกระซาบกับผม ผมก็ยิ้มตอบ ชอบเวลาเขาเรียกผมว่าฮิโระเฉยๆ ฟังแล้วใจเต้นตึกตักเลย แถมยังยิ้มหวานอีกแน่ะ  พอกินข้าวเสร็จผมก็ไปส่งเขาที่ห้อง เห็นกองหนังสือตั้งใหญ่อยู่ด้านใน

 

จะอ่านหมดนั่นเลยเหรอผมถามอย่างหวาดๆ ผมกับหนังสือไม่ถูกโรคกันอย่างแรง ผมไม่ชอบอ่านอะไรที่มีแต่ตัวอักษร เขาก็พยักหน้าตอบแล้วตรงเข้าไปหากองหนังสือพวกนั้น ผมปิดประตูให้เขาแล้วรีบไปที่ห้องพ่อ แน่นอนว่ากำชับให้มิซากิเฝ้าแถวๆนั้นด้วย มีกลิ่นอายไม่ค่อยดี ผมไม่อยากปล่อยเขาไว้คนเดียว

 

มีอะไรเหรอครับพ่อผมรีบพูดทันทีเมื่อเข้าไปในห้อง

 

มีปีศาจที่ไม่ใช่พวกเราป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้ พวกชั้นต่ำเคยจะบุกเข้ามาอยู่สองสามตน แต่ให้คัตสึโทชิจัดการไปแล้ว เหลือแต่ยูกิอนนะและอินุงามิ  คงอันตรายถ้าจะให้เขาจัดการอีก ฮิโรโตะก็รู้สึกได้ใช่ไหมพ่อผมพูดเสียงเบา เหมือนกลัวใครจะเดินผ่านมาได้ยิน ผมพยักหน้า ไอเย็นยะเยือก มีเพียงภูติหิมะอย่างยูกิอนนะเท่านั้นที่ทำได้ ที่นับเป็นชั้นสูงเพราะว่าพลังของเธอนั้นไม่ธรรมดา

 

เป้าหมายคือไคริเหรอผมถามไปอย่างสงสัย

 

คงใช่ พวกเราอยู่ที่นี่มานาน ถ้าคิดจะมาเพราะพวกเรา คงมาตั้งแต่แกเกิด ช่วงนี้ยิ่งเขาเก่งขึ้น ก็ยิ่งมีกลิ่นอายรุนแรงขึ้น ถ้ามาสู้กันตรงๆ พ่อว่าเมียแกคงไม่แพ้ง่ายๆ คราวที่แล้วเล่นซัดเจ้าจิ้งจอกซะต้นไม้บ้านเราหายไปครึ่งนึง  แต่ถ้ามาหลอก ดูท่าจะหลงกลทันทีเลยล่ะ ดูท่าทางหลอกง่ายนะพ่อผมบรรยายซะเห็นภาพเลย ไคริจังไม่ใช่แค่ดูเหมือน แต่หลอกง่ายเลยล่ะ โดยเฉพาะพวกปีศาจ เขากำลังศึกษาพวกภูติข้าวของเครื่องใช้ในบ้านจนเกือบหมดแล้ว ขืนไปเจอเจ้าพวกตัวประหลาดอื่นๆ เขาได้แล่นตามไปโดยไม่กลัวอะไรแหงๆ

 

เอาเถอะ ผมจะคอยตามดูแล้วกัน ว่าแต่พ่อรู้ไหม ว่าพวกมันมากันทำไมผมถอนหายใจเฮือกอย่างกังวล

 

พ่อไม่รู้หรอกนะ คัตสึโทชิรายงานมาว่า ตอนจัดการพวกนั่น มันพูดประมาณว่า โดนสั่งมา โดนสั่งมา พ่อไม่แน่ใจหรอกว่าใครที่สั่ง และมีเหตุผลอะไรถึงต้องเข้ามาหาไคริ แต่ถ้าเป็นเรื่องในตระกูล เราคงเสี่ยงไปช่วยไม่ได้ ชิมิซึหน่ะไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ แค่พ่อของเมียแก ก็มีลูกซ่อนอยู่คนนึงที่นี่ใช่ไหมล่ะ บางคนก็ได้พรสวรรค์ของตระกูล แต่บางคนไม่มีเลย เขาอาจจะแค้น และไม่ต้องการให้ใครมาเก่งกว่าตัวเองก็ได้นะพ่อผมวิเคราะห์อย่างจริงจัง ผมเองก็คิดตาม ถึงจะสงสัยเจ้าพี่ชายของไคริ นาโอยูกิขึ้นมาชั่วแวบนึง แต่คิดแล้วคงไม่ใช่

 

ครับพ่อ ผมไปดูไคริจังก่อนนะผมก้มหัวให้พ่อแล้วรีบเดินไปทางห้องของไคริอย่างร้อนใจ มิซากิยังอยู่แถวนั้น และทุกอย่างดูเรียบร้อยดี ผมเปิดประตูบานเลื่อนเบาๆ เห็นเขานั่งคุดคู้อยู่มุมหนึ่งของห้อง เพ่งไปที่หนังสือเล่มหนาเตอะ

ผมย่องไปทางด้านหลัง ชะโงกดูเนื้อหาในนั้น กัปปะ ?  

 

ตำนานปีศาจเหรอผมพูดขึ้นเบาๆ แต่ไคริจังสะดุ้งจนหนังสือหลุดจากมือ ผมขำหน่อยๆที่เขาตกใจขนาดนั้น

 

มาตอนไหนเนี่ย !เขาพึมพำแล้วคลานไปหยิบหนังสือ หางเขาส่ายไปมาล่อตาผม ผมก็เลยจับแล้วดึงซะเลย เขาร้องเบาๆ แล้วหันมาจ้องผมตาขวาง แก้มแดงด้วยอ่ะ ผมเลยนวดๆที่หางเขา แล้วยักคิ้วหลิ่วตาไปให้อย่างกวนๆ

 

หน้าแดงแจ๋เลย เป็นไง หื่นยังผมก้มหน้าลงไปหาเขา  แค่จะหยอกเล่นเท่านั้น แต่ไคริจังมีสีหน้าโกรธๆ ก่อนจะพุ่งตัวขึ้นมาหาผมอย่างแรง จนผมล้มลงไปบนฟูก เจ็บหลังหน่อยๆ แต่ไม่ตกใจเท่ากับตัวบางๆของเขาในชุดยูคาตะที่มาคร่อมอยู่เหนือตัวผม เบียดเข้ามาหาอย่างจงใจ ไหนจะชุดหลวมๆที่แหวกออกตอนไหนก็ไม่รู้อีก บอกได้เลยว่าไคริจังกำลังแกล้งผมกลับ และแกล้งแรงเกินไปแล้วด้วย !

 

พอเลย ลุกขึ้นเลยผมดุเขา พยายามดันตัวเขาออก

 

ไม่ ! ไงล่ะ ใครกันแน่ที่หื่นเขาทำหน้าล้อเลียนผม ขยับสะโพกไปมาอย่างร้ายกาจ ผมบอกแล้ว เรื่องทำให้ผมตบะแตกเนี่ยเก่งเหลือเกิน

 

ใครหื่น ? ทำได้แค่เนี๊ยจะไปหื่นอะไรผมทำเสียงยียวนกวนประสาท โดยไม่คิดเลยว่าไคริจังจะเป็นคนยุง่าย  เขาก้มลงมาจูบปากผมทันที รุนแรงซะด้วย ลิ้นของเขาแทรกเข้ามาในทันที แม้แต่เรื่องแบบนี้เขาก็เก่งขึ้น ทำเอาอารมณ์ขึ้นเพียงแค่จูบ แน่นอนว่าผมไม่ยอมแพ้ ดันสะโพกเล็กเข้าหาตัวแล้วจูบตอบกลับไปอย่างร้อนแรงพอกัน เสียงครางอือๆในลำคอของไคริจังทำให้ผมยิ้มออก แต่เขาคงเคลิ้มจนเผลองอกเขี้ยวออกมา และโดนเข้ากับลิ้นผม เจ็บจี๊ดจนสติกลับมาเลย

 

พอแล้ว เดี๋ยวหื่นจริงๆจะยุ่งผมดันหน้าเขาออกอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วกอดเขาไว้กับอกครู่นึง ผมเผลอคล้อยตามจนปีกที่เก็บไว้โผล่ออกมาเลยเนี่ย หางของไคริจังเองก็ม้วนพันอยู่รอบขาผม ผมรู้ว่าเวลาเขามีอารมณ์ หางของเขาจะรัดผมเอาไว้ไม่ยอมให้ผมไปไหน

 

หื่นจริงๆแล้ว ช่วยเลยนะเขาเงยหน้า เอาคางเกยกับอกผม รู้สึกถึงความร้อนทั้งจากตัวผมและปีศาจชอบยั่วตรงหน้า

 

อะไรเนี่ย แก่แล้วยังหื่นบ่อยอีกนะผมล้อเขา แล้วก็โดนตีแรงๆเข้าที่อก  แถมด้วยไฟฟ้าอ่อนๆให้ผมเจ็บเล่นอีกต่างหาก เดี๋ยวนี้พอเริ่มควบคุมได้ ผมชักจะเดือดร้อน กวนตีนเขาทีไรโดนช็อตทุกทีสิน่า

 

ช่วยหน่อย นะ ฮิโระเขาอ้อนมาทันที พอผมเคยทำให้ครั้งนึงมาทำเป็นได้ใจ ผมจ้องหน้าเขาที่ทำตาอ้อนผมอยู่ แน่นอนล่ะว่าทำผมใจอ่อนจนแทบจับไอ้ชุดหลวมๆเกะกะนี่ออก แล้วซุกไซร้เขาเสียเลย เขานี่ร้ายสุดๆ พอรู้ว่าผมจะไม่ทำอะไรเกินเลย ก็อ้อนอยู่นั่นแหละ พอผมนิ่ง เขาก็ดึงสายที่รัดชุดยูกาตะออก  แหวกชุดจนเห็นด้านในที่ไม่ใส่อะไรเลย มีแต่ตัวเขาเปล่าๆ ผมลุกขึ้นนั่งทันใด

 

ไคริ หยุด หยุดเลย ไปห้องน้ำซะผมจับมือเล็กๆนั่นไว้

 

ไม่อยากทำเองอ่ะเขาทำตาละห้อยใส่ผม แล้วขาหน่ะช่วยหุบๆหน่อยได้ไหม ผมกลืนน้ำลาย พยายามไม่มองส่วนที่เขาใช้หลอกล่อผมให้ติดกับ

 

            “งั้นก็ไม่ต้องทำ แค่ไปอาบน้ำ พอแล้ว โอเค๊ผมจับเขาแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วกึ่งเดินกึ่งลากเขาไปที่ห้องน้ำ ทั้งๆที่อากาศหนาว แต่ไคริจังใส่แค่ชั้นเดียวเนี่ยนะ ผมจับมือเล็กๆนั่น และพบว่ามือเขาอุ่นมาก

 

 “ไม่หนาวเหรอ?” ผมถามอย่างงงๆ

 

หือ ไม่นะ คงเพราะมีพลังไฟในตัว เรียวเมย์บอกว่า ไม่ต้องเก็บเอาไว้ ให้ปล่อยออกมานิดๆก็จะอุ่นสบาย แถมไม่ต้องเหนื่อยเก็บพลังไว้ด้วยล่ะเขายิ้มให้ผม เอ่อ เขามีแต่ปล่อยพลังตลอดเวลาจะเหนื่อย นี่กลายเป็นว่าถ้าเก็บไว้จะเหนื่อย แสดงว่าต้องมีพลังเหลือเฟือจริงๆ

 

ไคริจัง ใครชวนไปไหนอย่าไปรู้ไหม คนไม่รู้จัก หรือคนที่อ้างว่ารู้จักหน่ะผมพูดขึ้นอย่างกังวลหน่อยๆ เมื่อเขาดูไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนจ้องเล่นงานอยู่

 

พูดเหมือนฉันเป็นเด็กอนุบาลไปได้ ทำไม มีอะไรเหรอเขาทำหน้างง แล้วกำลังจะก้าวเข้าไปในห้องน้ำ แต่ผมรู้สึกทะแม่ง ดึงเขาออกมาก่อน ทันเห็นหางฟูๆของตัวอะไรสักอย่างลอดออกไปจากช่องหน้าต่าง ผมวิ่งเข้าไปแล้วรีบมองดู แต่ก็ไม่ทัน หางสีน้ำตาลฟูฟ่อง แต่ไม่ใหญ่พอจะเป็นหางของจิ้งจอก น่าจะเป็นสุนัข ผมหันไปหาไคริ เห็นเขายืนงงๆ และมองตามผม ดูท่าจะไม่ทันเห็น ไม่อย่างนั้นคงจะตื่นเต้นยกใหญ่ ผมส่ายหน้าเบาๆให้เขา เชิงว่าไม่มีอะไร

 

เข้ามาอาบน้ำมา วันนี้อาบด้วยล่ะกันผมพูดอย่างเสียไม่ได้ เมื่อไม่วางใจจะปล่อยเขาไว้คนเดียว แต่พอไคริจังปิดประตูและถอดเสื้อผ้ารวดเดียวล่อนจ้อน ผมก็พบว่าตัวเองอยู่ในอันตราย หวิดจะปล้ำเขาอีกแล้วสิน่า

 

……………………………………………

 

( :: ไคริ :: )

 

อืม ถึงผมจะเข้าใจแล้วว่า ผมควรจะต้องรักเขาและเขารักผม เราถึงมีอะไรกันได้ แต่ผมก็ชอบจูบเขาอยู่ดี อันนั้นผมไม่ได้แกล้งนะ แต่ผมชอบจูบกับเขาจริงๆ มันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้สิ เหมือนล่องลอยหน่อยๆ อุ่นดีด้วย แต่ดูเหมือนบิ๊กอายจะเริ่มเกร็งแล้ว แค่เพราะผมถอดเสื้อผ้า แต่อาบน้ำก็ต้องถอดสิ ผมมองหน้าเขางงๆ แล้วเดินไปล้างตัว เปิดน้ำอุ่นๆในอ่างรอให้เต็ม บิ๊กอายยืนจ้องผมอยู่ที่เดิม ผมจากเริ่มมีอารมณ์เมื่อกี้ก็ใกล้จะหาย ดูเหมือนไอ้ความหื่นมันจะไหลไปหาบิ๊กอายที่ยืนอยู่ตรงนั้นแทน เขาเกาหัวแล้วถอดเสื้อผ้าตามมา ดูพยายามจะไม่มองผม เขาน่ารักจริงๆ จนบางทีผมก็เผลอแกล้งไปกระแซะเขา

 

สระปีกให้เอาไหมผมยิ้มแล้วชักชวนเขาลงอ่างเมื่อน้ำอุ่นได้ที่แล้ว ตั้งแต่เขาเผลอทำปีกงอกตอนที่เราจูบกัน ปีกเขาก็ยังอยู่ที่เดิม

 

มะ ไม่ดีกว่าเขาปฏิเสธทันใด แล้วรีบให้ผมลงไปแช่ สั่งให้ผมรีบๆอาบแล้วไปเข้านอนด้วย อะไรกันเพิ่งจะสองทุ่มเอง ผมยู่ปากใส่เขา แต่ก็ยอมทำตาม เพราะดูท่าทางฮิโรโตะจะใช้ความพยายามอย่างสูงในการไม่สบตาผม ผมเข้าใจนะว่าเขารู้สึกยังไง ผมก็ผู้ชายเหมือนกัน เวลาอยากมันห้ามยากจริงๆผมและเขาแยกย้ายกันเข้านอนโดยไม่มีอะไรตื่นเต้นอีก

 

ราตรีสวัสดิ์เขายังคงบอกผมอย่างนี้ก่อนนอนทุกคืน และลูบหัวผมเหมือนผมเป็นเด็กน้อย ถ้าสาวๆมาเห็นเขาทำหน้าทำตาแบบนี้คงใจละลายกันไปเป็นแถว ผมเองยังใจเต้นหน่อยๆเลยด้วยซ้ำ ผมพึมพำพูดตอบเขาไปและเข้าไปอ่านหนังสือเกี่ยวกับปีศาจและภูติต่างๆของญี่ปุ่นต่อ ในหนังสือค่อนข้างจะละเอียดและตรงกับความเป็นจริงที่ไปถามภูติในบ้านนี้มา ผมนั่งอ่านอยู่จนดึกก็ได้ยินเสียงก๊อกแก๊กที่ด้านนอก หันไปมองนาฬิกาก็พบว่าตีสองกว่าแล้ว ผมอ่านเพลินเกินไปซะได้

 

ฮิโระ?” ผมส่งเสียงเบาๆ แล้วค่อยๆเปิดประตูออกไป ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความมืดและแสงดาวที่ส่องลงมาให้สวนดูสวยไปอีกแบบ ผมนึกครึ้มเดินออกมาจากห้อง กะว่าจะไปดูดาวสักหน่อย ก็มีอะไรอยู่ที่รองเท้าของผม

 

งี๊ดๆเสียงครางของลูกหมาตัวน้อยดังขึ้น ผมก้มลงมองแล้วก็อุ้มเจ้าตัวปุกปุยสีน้ำตาลขึ้นมา น่ารักจัง บ้านนี้เลี้ยงหมาด้วยเหรอเนี่ย

 

ไงเจ้าหนู เป็นอะไรล่ะผมพูดกับหมาน้อยที่ตัวสั่นระริกตากลมๆน่ารักของมันจ้องผม ก่อนจะกระโดดพรวดลงจากอ้อมแขน วิ่งออกไปที่ด้านข้างของบ้าน ผมรีบวิ่งตามเมื่อเห็นว่ามันได้รับบาดเจ็บ มันวิ่งเซๆและมุดรูเล็กๆที่รั้วออกไป รั้วที่นี่ไม่สูงมากนัก ผมจึงกระโดดตามออกไปด้วยความเป็นห่วง แต่พอเท้าผมแตะพื้นด้านนอก เจ้าตัวน้อยกลับกลายร่างเป็นสุนัขตัวสูงใหญ่กว่าผมเกือบ 2 เท่า ดูดุดันน่ากลัว จนผมถอยหลังหนีเมื่อรู้สึกถึงบรรยากาศคุกคามตรงหน้า ยันต์บนหน้าผาก บ่งบอกได้อย่างดีว่าเขาเป็นปีศาจ

 

อินุงามิ !  ผมเพิ่งจะอ่านเจอไปเมื่อคืนนี้เอง เขาไม่ใช่อะไรที่เกิดขึ้นมาเอง แต่จะถูกสร้างขึ้นจากองเมียวจิที่เก่งกาจ จะสร้างจากการทำให้สุนัขที่ซื่อสัตย์และรักเจ้าของ ต้องตายด้วยน้ำมือของเจ้าของเอง จากนั้นจึงร่ายอาคมที่จะทำให้ สุนัขธรรมดากลายเป็นปีศาจที่นำมาใช้งานได้ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสร้าง ดังนั้นอินุงามิจึงเป็นตำนานที่เล่าขานกันว่า เป็นปีศาจที่แสนเก่ง และดุร้าย

 

อ๊ะ เฮ้ นายจะทำอะไรผมร้อง เมื่อกำลังนึกย้อนอยู่ดีๆ เขาก็พุ่งเข้ามาด้วยเล็บแหลมคม และฟันซี่ยาว ผมยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ก็ได้ยินเสียง แส้ฟาดลงที่อินุงามิ เสียงดังและรุนแรง จนมันสะดุ้งแล้วกลิ้งตัวไปบนพื้น เลือดไหลเป็นทางออกมาจากแนวแส้ในทันที ผมหันไปมองตามที่มา ก็พบร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตรและดวงตาที่สามกำลังจดจ้องมาที่ผม ผมขนลุกแบบไม่มีเหตุผล แม้จะรู้อยู่แล้วว่าคุณยักษ์ตรงหน้านั้นเป็นเพื่อนกับฮิโรโตะ แต่วินาทีนี้เขาดูน่ากลัวจริงๆ

 

เฮ้ เอ่อ พอได้แล้ว เขาบาดเจ็บมาก่อนผมยกมือห้าม เมื่อแส้ใหญ่สยองขวัญนั่นเตรียมจะหวดเข้าอีกครั้ง

 

เขาจะทำร้ายนาย

 

แต่เขาเจ็บผมเถียง แล้ววิ่งไปยังสุนัขตัวใหญ่ที่นอนหายใจแผ่วๆ แม้ว่าเขาจะขู่ฟ่อยามที่ผมเข้าใกล้ก็ตาม แต่ผมเห็นแผลนอกเหนือไปจากแส้นั่น แผลเหมือนถูกฟาดรุนแรงมาก่อนแล้ว มันเหวอะหวะน่าดู

 

อย่าขี้ใจอ่อนนัก เขาไม่ใช่สุนัขทั่วไปคัตสึโทชิเดินมาดึงผมออกห่าง

 

รู้แล้วล่ะน่าผมบ่น ค่อยๆขยับเข้าไป ตาของมันดูหวาดกลัว เดาได้ว่าเจ้าของมันคงโหดร้ายพอควร ผมว่าเขาโหดร้ายตั้งแต่ตอนสร้างอุนิงามิขึ้นมาแล้วล่ะ ผมจ้องตากับสิ่งมีชีวิตตัวโต ที่เริ่มจะยันตัวลุกขึ้น แต่ก็ครางด้วยความเจ็บ เขานอนลงที่เดิมจนผมก้าวเข้าไปใกล้ รู้สึกได้ว่าคัตสึโทชิจ้องอยู่ ด้วยตาทั้งสามของเขานั่นแหละ เสียวสันหลังชะมัด

 

ไคริจัง !!อีกเสียงดังขึ้นจากด้านในของรั้ว เจ้าหมาตัวโต ตกใจ เห่าเบาๆ แล้วถอยกรูด พยายามจะหนีที่สุดแล้ว แต่ก็หายใจแผ่วลงเรื่อยๆ ผมหันไปทำปากจุ๊ๆกับฮิโรโตะให้เขาเบาเสียงลง

 

            “ไม่เป็นไร ฉันไม่ทำอะไรแก ไม่เป็นไรนะ มานี่มาผมย่องเข้าไปด้านหลัง ลูบคอเขาเบาๆ เจ้าหมาหันมาสบตา ดูหวาดๆแต่ยอมสงบลงในเวลาไม่นาน

 

ไคริจัง ! ทำอะไรเนี่ย มันอันตรายนะฮิโรโตะเดินมาหาผม ขมวดคิ้วยุ่งเหยิง ผมลูบขนเจ้าหมาต่อ เมื่อเขาส่งเสียงขู่ฮิโรโตะ แยกเขี้ยวที่ใหญ่พอๆกับแขนผมเลย กัดมาทีผมตายแน่ ผมมองแผลที่มีเลือดไหลออกมาอย่างหนักของเจ้าหมา แล้วหันไปหาฮิโรโตะ กำลังคิดจะบอกให้เขาเรียกคนมาทำแผล แต่อินุงามิกลับใช้แรงเฮือกสุดท้าย งับเข้าที่กลางลำตัวผม แล้วกระโดดทีเดียวสูงจนผมผวา ผมเอี้ยวคอไปมองเห็น ฮิโรโตะกางปีกรีบบินออกมา คัตสึโทชิเองก็เหาะขึ้นเช่นกัน แต่แล้วเหมือนมีหมอกกั้น ผมมองไม่เห็นอะไรเลย นอกจากเจ้าตัวที่คาบผมอยู่ ผมเจ็บหน่อยๆ แต่ก็รู้ได้ว่าเขาไม่ได้กัด แค่จะคาบผมไปหาใครสักคน ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าของ ผมก็ไม่ได้กลัวอะไรหรอกนะ แต่ดูเหมือนเจ้าหมาจะหอบๆ และเหนื่อยมาก

 

            แต่ไม่นานนัก เขาก็วางผมลงบนพื้นเย็นๆ ผมนั่งอยู่ตรงนั้นมองไปรอบๆ บรรยากาศคล้ายวัดของนาโอยูกิ

 

มาแล้วเรอะ เก่งมาก อินุงามิเสียงเย็นๆดังขึ้น ผมหันไปมองแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงในชุดกิโมโนสวยงาม ท่าทางจะเป็นผู้ดี แต่เธอแค่สะบัดมือเล็กน้อย อินุงามิก็หายไป เหลือแต่ควันจางๆ ผมลุกขึ้นยืนอย่างงงๆ ไม่แน่ใจว่าควรจะทำอะไรดี เมื่อเธอมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า               

 

มีอะไรกับผมเหรอครับผมต้องพูดออกไปจนได้ ก็แม่นางเล่นจ้องซะผมผวาเลย

ตางี้จิกสุดๆ ถึงเธอจะสวยมากก็เถอะ

 

นายคนของวัดอินาริเหรอ หรือคนของเรียวเมย์”  

 

ห๊ะ?” ผมอุทานเมื่อเธอถามถึงคนที่นึกไม่ถึงขึ้นมาซะได้ เรียวเมย์มาเกี่ยวอะไรกับผมเนี่ย หรือเธอเคยเห็นผมออกมาจากวัดนั่น เพราะช่วงนี้ผมไปฝึกกับเจ้าจิ้งจอกทุกครั้งที่มีเวลาว่าง เธอทำหน้าหงุดหงิดใส่ผมเมื่อเห็นผมไม่ตอบ

 

ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง ถ้าไม่มีอะไร จะกลับแล้วนะผมตอบไปตรงๆ

 

ไม่ใช่ได้ยังไง แต่เอาเถอะ ยังมีเวลาอีกเยอะ ฉันยังไม่ปล่อยนายไปง่ายๆหรอกเธอแสยะยิ้ม  ดึงกระดาษยันต์ที่ผมเคยเห็นจากทั้งเจ้าจิ้งจอก และนาโอยูกิขึ้นมา มันกลายเป็นเชือกวิ่งตรงมามัดมือผม ผมมองอย่างอัศจรรย์ นึกว่าจะเรียกได้แต่ปีศาจซะอีก ไอ้กระดาษนี่มันสะดวกสุดๆเลย เธอเริ่มออกแรงลากผมให้เดินตาม แต่ผมขืนตัวไว้ ผู้หญิงตัวเล็กๆคงออกแรงลากผมได้ยากหน่อย

 

ปล่อยผมเถอะ พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานนะผมพูดกับเธออย่างจริงจัง จับมาทำไมก็ไม่บอก แล้วยังจะมัดไว้อีก

 

ทำงาน ? ทำอะไรไม่ทราบ เป็นถึงชิมิซึนายยังต้องออกไปทำงานอีกเหรอ หรือรับปราบปีศาจแล้วเธอตวัดเสียงดูถูกผมอย่างเห็นได้ชัด เกลียดอะไรผมมาแต่ชาติปางก่อนหรือแม่คุณ ไม่ได้รู้จักกันซะหน่อย เอ๊ะ หรือเธอรู้จักผม

 

นาโอยูกิยังทำเลยผมพึมพำ ปราบปีศาจ ? แค่นามสกุลนี้ก็ต้องปราบปีศาจหรือไง ไร้สาระจริงๆ

 

เจ้านั่นมันมีเชื้ออย่างพวกเราซะที่ไหน มันทำอะไรไม่ได้หรอก”  

 

พวกเรา ?” ผมเน้นคำ มองหน้าหญิงสาวตรงหน้าอย่างครุ่นคิด เธอทำตาโตเหมือนเผลอหลุดปากพูดอะไรออกมา แล้วก็ทำหน้าเย้ยหยันผมเหมือนเดิม

 

ฉันไม่พูดอะไรแล้วดีกว่า แล้วนายหน่ะ มานี่ หรืออยากโดนอินุงามิของฉันงับสักแผลสองแผลก่อนถึงจะเดินได้เธอตวาดเสียงแสบแก้วหู ผมกลอกตาไปมา นึกถึงคำพูดของเรียวเมย์ ปล่อยพลังเฉพาะที่ เฉพาะที่ .. ผมหลับตาลง รวมรวบจิตไปที่ข้อมือซึ่งถูกมัดอยู่ รู้สึกได้ว่ามือร้อนจนลุกเป็นไฟ แล้วเชือกนั่นก็โดนเผา

 

ผมเผลอยิ้มออกมาหน่อยๆเมื่อทำสำเร็จอย่างที่ตั้งใจ ในขณะที่สาวสวยตรงหน้าอ้าปากค้าง ดูจะผิดคาดที่ผมเผามันเสียง่ายๆ เธอหยิบกระดาษออกมาอีก ตั้งท่าจะร่ายคาถา แต่ผมยกนิ้วชี้จิ้มไปที่กระดาษนั่น และมันก็ลุกไหม้ เธอถอยหลังหนีผม แล้วพึมพำคาถาเร็วๆออกมา ควันสีขาวกระจายฟุ้ง ฉับพลันอินุงามิที่ยังคงบาดเจ็บก็ออกมาอีก ผมไม่อยากจะสู้กับสุนัขที่บาดเจ็บใกล้ตายขนาดนี้นะ

 

            “จัดการมัน เอาให้เดินไม่ได้ แล้วลากไปไว้กรงที่เรือน 3” เธอสั่งเสียงสูง แล้วผลุบหายไปในความมืด เหมือนเธอกลัวผมด้วยซ้ำ

 

กรรร..เสียงขู่คำรามของสัตว์ใหญ่ อยู่ตรงหน้าผม มันแยกเขี้ยวพร้อมกัดเต็มที่ แม้ว่าสังขารจะไม่เอื้ออำนวย มันพุ่งมาหาผมและกัดเข้าที่แขนผมเต็มๆ เจ็บจนคิดว่าจะถูกกินซะแล้ว ผมยกมืออีกข้างขึ้นช็อตมันอย่างช่วยไม่ได้ มันร้องแล้วเซไปด้านข้าง ตัวไหม้ไปนิดหน่อย เพราะผมไม่กล้าช็อตแรง แขนผมเลือดอาบลงมา เจ็บจนนึกว่าแขนจะขาด ก็เขาเขี้ยวใหญ่ขนาดนั้น

 

            “เฮ้ๆ เข้ามาอีกนายเกรียมแน่ผมรีบร้องห้าม แต่ดูท่าว่าจะไม่ฟังเลย มันพุ่งมากัดขาผมข้างหนึ่งแล้วสะบัดหัวไปมา ผมเจ็บจนทำอะไรไม่ถูก รู้สึกถึงคมเขี้ยวที่ฝังลงในเนื้อ ลึกจนน้ำตาไหล ผมรวบรวมแรงปล่อยไฟฟ้าไปช็อตจังๆที่หัวของมัน แต่ดูเหมือนอินุงามิจะทรงพลังมากจริงๆ เมื่อเขาไหม้ไปทั้งหน้า แต่ไม่ยอมปล่อยขาของผมที่เลือดไหลออกมาจากปากเขา เขาสะบัดแรงจนตัวผมปลิวไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ ผมยันตัวจะลุกขึ้น แต่แล้วโลกทั้งใบก็กลายเป็นสีดำ

 

ก่อนจะสลบไป ผมรู้สึกถึงไออุ่นที่ล้อมรอบตัว แม้ว่าจะเจ็บแผลมากแต่มันชาจนแทบไม่รู้สึกอะไร ความอุ่นที่โอบล้อมให้ผมหลับสบาย จนลืมไปว่า โดนใครก็ไม่รู้ตัวจับมากลางดึก

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

ให้หวานนิดนึง ก็ถึงคิวบู๊ซะแล้ว 5555
โดนจับมาขนาดนี้ ความกลัวของไคริจังก็ยังคงน้อยนิดจนแทบไม่มี ยังอุตส่าห์มีแก่ใจเป็นห่วงน้องหมาด้วย

ตามตำนานอินุงามิถูกสร้างขึ้นอย่างโหดเหี้ยมจริงๆ ด้วยการทำให้รัก ให้ภักดี
จากนั้นจับสุนัขฝังดินให้เหลือแต่หัว อดข้าวอดน้ำจนหิวจัด วางอาหารไว้ตรงหน้าให้มันยืดคอไปกิน
จังหวะนั้นตัดหัวออก แล้วจึงทำพิธีเรียกกลับขึ้นเป็นวิญญาณผู้พิทักษ์ หรือใช้สาปแช่งผู้อื่น

 

ดังนั้นอินุงามิเป็นปีศาจที่เกิดขึ้นด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ค่อนข้างมีพลังมหาศาล

แต่อันตรายมาก หากไม่สามารถควบคุมได้ อินุงามิจะฆ่าได้แม้กระทั่งเจ้าของค่ะ

 

จึงไม่แปลกที่พลังมหาศาลของไคริ อาจไม่ทำให้อินุงามิได้รับผลกระทบมากเท่าปีศาจอื่นๆจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1732 Gslotte (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 20:33
    ไคริจัง ขอเถอะ คือแบบบบบบบ โอ้ยยย ทำไมแกต้องเป็นคนดีด้วยห๊ะ!!! บ่นไม่ได้เว้ย
    #1,732
    0
  2. #1713 0647427680 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:18
    พี่ยักษ์ค่าตัวแพงจังนะ
    #1,713
    0
  3. #1562 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 13:27
    แงงงงง สงสารน้องหมา ฮืออออ ไคริจัง คือจริงๆอารมณ์ตอนนี้ต้องเครียดมั้ยนะ นี่ก็คือชิลตามไคริจังไปอีก โอ๊ย เครียดละนะ 5555555
    #1,562
    0
  4. #1471 Nantashi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 03:51
    อินุงามิน่าสงสารจัง พิธีกรรมโหดร้ายมากเลย หวังว่าไคริจะโอเคนะ
    #1,471
    0
  5. #1373 itzmeboombim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 17:04
    อ่านแล้วสงสารปีศาจหมาเลย
    #1,373
    0
  6. #1372 itzmeboombim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 17:04
    อ่านแล้วสงสารปีศาจหมาเลย
    #1,372
    0
  7. #1234 InLove (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 07:57
    เริ่มเพลียกับไคริ ควรห่วงตัวเองก่อนนะ เห้อมม
    #1,234
    0
  8. #1148 baekbow (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 17:41
    หูยยยยย น่าสงสารจัง เป็นวิธีฆ่าที่โหดร้ายมากอ่ะ ว่าแต่ฮิโระมาช่วยใช่ไหมอ่ะ ถ้าไคริยังใจอ่อนแบบนี้ก็อันตรายนะ
    #1,148
    0
  9. #1016 Bennie_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 12:17
    ผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไรกับตระกูลชิมิซึอ่ะ ญาติไคริจัง? อินุงามิกัดไคริจังซะจมเขี้ยวเลย เจ็บแทน ฮิโระตามมาช่วยเร็ว
    #1,016
    0
  10. #581 zozine (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 22:30
    สนุกกกกกก
    #581
    0
  11. #262 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 14:14
    แด่นังที่ใส่กิโมโน  กล้าทำกับไคริ แล้วกับน้องหมาอีก นังใจร้ายยยยย
    #262
    0
  12. #111 A.Iliad (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 กันยายน 2558 / 08:09
    ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครอีกล่ะเนี่ย 
    #111
    0
  13. #59 Yokai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 11:32
    เจ้าหมาน้อยยยยย(?) ออกมาแล้วววว จริงๆก็น่าสงสารนะ เคยอ่านเจอเหมือนกัน โหดร้ายมาก ส่วนยัยนั่น พวกเจ๊ขี้มโนอีกแล้วสินะ -.- ไคริจังจัดการเผาให้ราบกินให้เรียบเลยนะ!



    ปล. เดี๋ยวนี้ทั้งอ่อย ทั้งอ้อนมาเต็มเลยนะไคริจัง 5555555
    #59
    0
  14. #58 น้ำหวาน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 09:39
    ปิศาจแต่ละตัว มีปมที่น่าสงสาร

    และน่าขำจริงๆ ค่ะ

    สนุกมากๆ
    #58
    0
  15. #57 NamKudos (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 07:04
    ยักษ์เค้าโผล่มาแปบเดียวเอง
    #57
    0
  16. #56 NamKudos (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 07:04
    ยักษ์เค้าโผล่มาแปบเดียวเอง
    #56
    0