[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 12 : ภาค 1 ตอนที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    19 ส.ค. 58





11

 

 

 

เอาเถอะ เรื่องมิ้นเดี๋ยวเรียกคัตสึโทชิมาดูให้

 

            “คุณยักษ์หน่ะเหรอผมรีบถาม มิ้นหงอยลงไปมากเมื่อพูดไม่ได้ เอาแต่ซุกตัวอยู่กับท้องผมไม่ยอมไปไหน ฮิโรโตะเห็นสีหน้ากังวลของผมเลยยอมพูดออกมา ตอนนี้เรากลับมาอยู่ที่บ้านเขาแล้ว ผมชอบบ้านเขานะ ถ้าเก็บเงินได้เยอะๆเมื่อไหร่ ก็อยากจะสร้างบ้านทรงญี่ปุ่นดั้งเดิมแบบนี้เหมือนกัน

 

            “อืม

 

            “เขาเป็นหมอเหรอผมถามอย่างอยากรู้ เห็นผมป่วยก็เรียกมา

 

            “เปล่าหรอก แค่อยู่มานาน รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แล้วจะแก้ไขยังไงก็เท่านั้น อันที่จริงไปถามพ่อก็ได้ แต่ไม่อยากรบกวนไง ส่วนเจ้าริวทาโร่เดทสาวอยู่ เหลือมันคนเดียวที่ว่างตลอด ว่าง 24 ชั่วโมงเลยล่ะ”  เจ้าบิ๊กอายตอบเนิบๆ แล้วช่วยผมเอามิ้นลงนอนในตระกร้าที่หามาให้พอดีตัวเขา เอาผ้าห่มนุ่มๆคลุมตัวเขาไว้ด้วย ลูบหัวไปมาไม่นานมิ้นก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน

 

            “จะว่าไป ไคริจังเข้ากับชุดแบบนี้มากเลยนะฮิโรโตะมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำหน้ากรุ้มกริ่มไม่น่าไว้ใจ  ผมยังอยู่ในชุดองเมียวสีขาวแดงของนาโอยูกิ

 

            “จริงเหรอ ฉันก็ชอบนะ ใส่สบายดี

 

            “น่ารักดี แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้าไม่ใส่อะไรเลยเขายิ้มแล้วยักคิ้วให้ผม

 

            “ไอ้บิ๊กอาย ! ทุเรศผมด่ามัน แก้มร้อนแบบไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็เคยแก้ผ้าให้เขาดูไปแล้ว แถมไม่คิดจะเขินเลยด้วย

 

            ยังไม่ทันที่ผมและเขาจะได้โต้ตอบอะไรกันอีก ประตูก็เลื่อนออกช้าๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ผมเคยพบตอนป่วย วันนั้นผมอยู่สภาพไม่ค่อยดีนัก จึงเห็นเขาไม่ชัด ไม่ชัดก็ว่าดูดีแล้ว พอได้มองเต็มๆตานี่ .. ผมเงียบกริบ หาคำพูดตัวเองไม่เจอ อันที่จริงเขาก็ไม่ได้หล่อมากไปกว่าจิ้งจอกที่ผมเจอวันนี้ หรือฮิโรโตะหรอกนะ เพียงแต่บุคลิกของเขาไม่ได้เจ้าเล่ห์เสียจนชวนเสียวสันหลังเหมือนเรียวเมย์ และไม่ได้กวนตีนเหมือนฮิโรโตะ เขาเงียบ นิ่ง และเคลื่อนไหวแค่เท่าที่จำเป็น ทำให้เขาดูเหมือนรูปปั้นขนาดมหึมาที่โผล่มานั่งกลางห้อง ไหนจะสายตาเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆนั่นอีก แปลกชะมัด ผมไม่เคยมองตาใครแล้วรู้สึกว่าไร้ชีวิตขนาดนี้

 

            ถึงอย่างนั้น เขากลับน่าดึงดูดมาก มันกระตุ้นต่อมอยากรู้อยากเห็นของผม ตาเหมือนสัตว์เลื้อยคลานชนิดหนึ่งที่มีพิษร้าย ..อืม ตาเขาเหมือนงูนั่นเอง !

 

            “นี่เหรอเขามองไปที่แมวน้อยซึ่งยังหลับสนิทในตระกร้า

 

            “อื้อ โดนมนตร์จิ้งจอก ตอนนี้ไม่มีเสียงไปแล้ว อะแฮ่ม ไคริจังมือหนายื่นมาดึงแก้มผมให้หันไปหาเขา แล้วยังทำตาดุใส่ผมอีก พอผมไม่สนใจแล้วหันกลับไปดูคุณยักษ์ที่มองจ้องไปที่มิ้นอย่างไม่แสดงความรู้สึกใดๆ เจ้าบิ๊กอายก็ลากผมไปนั่งชิดตัว แถมยังหยิกแขนผมอีกแน๊ะ

 

            “ขอโทษนะ แต่คราวนี้คงทำอะไรไม่ได้ นายก็น่าจะรู้ มนตร์จิ้งจอก คนที่แก้ได้มีแต่เจ้าของเท่านั้นคัตสึโทชิหันมามองหน้าผมทั้งๆที่พูดกับฮิโรโตะ ผมจ้องตาเขาอย่างพิศวง ที่นี่มีแต่คนตาแปลกๆ ผมอยากถ่ายรูปเอาไว้ ถ้าเป็นไปได้อยากเลาะออกมาส่องกล้องจุลทรรศน์ดูชัดๆ  คงต้องรอเขาตายก่อน  แต่ถ้าพูดออกไปเนี่ย มีหวังโดนเชือดแหง

 

            “ทำไมจิ้งจอกถึงได้เก่งขนาดนั้นล่ะ เขาก็เป็นสัตว์ปีศาจเหมือนๆกับแมว หรือกัปปะ อะไรอย่างนั้นไม่ใช่เหรอผมถามออกไปอย่างข้องใจ

 

            “จิ้งจอกธรรมดาอาจนับเป็นปีศาจชั้นต่ำ แต่จิ้งจอกที่มีพลังเวทย์ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี หางของเขาจะงอก จนครบเก้า เขาจะเป็นปีศาจชั้นสูงเทียบเท่าหรือเหนือกว่ามังกรที่เป็นสัตว์เทพ และคนที่นายเจอมาคืออินาริ เรียวเมย์ใช่ไหมคัตสึโทชิตอบ แต่มือค่อยๆดึงผ้าห่มออกจากตัวมิ้น แล้วยกเขาออกมาจากตระกร้า มือใหญ่นั้นแทบจะกำทีเดียวรอบตัวแมวน้อยที่เริ่มขยับตัวไปมา

 

            “รู้ได้ไงอ่ะผมถามไปอย่างเหวอๆ เขามองแค่นี้ก็รู้เหรอว่าโดนอะไรจากใครมา ผมทึ่งสุดๆเลยนะ

 

            “เฮ้อ มีไม่กี่ตัวหรอกที่วิชาแก่กล้า และเขาไม่ใช่จิ้งจอกทั่วๆไปมาตั้งแต่ต้น เขาเป็นจิ้งจอกเงิน ต้องให้อธิบายอีกไหมว่าต่างจากจิ้งจอกธรรมดาอย่างไรคัตสึโทชิพูดไม่ได้หันมามองผมแม้แต่น้อย มือนั้นยกหัวแมวน้อยขึ้นอย่างเบามือ แล้วมองไปที่คอของมิ้น แวบหนึ่งผมเป็นตัวอักษรจีน ..ตัวคันจิเรืองแสงสีเงินตรงใต้คอของเจ้าเหมียว คำนั้นแปลว่า เสียง’  ผมพยักหน้าตอบให้คัตสึโทชิอธิบายเพิ่ม เหลือบไปเห็นฮิโรโตะทำหน้ามุ่ยอยู่ ดูเหมือนจะงอนอะไรสักอย่าง ?

 

            “จิ้งจอกเงินเป็นสัตว์ในตำนานซึ่งเป็นตัวแทนของเทพเจ้า ผู้คนจึงพากันไปขอพรที่ศาลเจ้าอินาริบ่อยๆไง และพวกเขาสมหวังแทบทั้งสิ้น แน่นอนแลกด้วยอะไรบางอย่าง สิ่งที่จะทำให้พลังของจิ้งจอกเพิ่มพูนไม่รู้จบ  มังกรเองก็ทำแบบเดียวกันได้ โดยแลกกับชีวิต แต่จิ้งจอกเก่งกล้าด้วยตัณหา

 

            “เอ๊ะผมเริ่มคิดทบทวน แล้วก็จำสิ่งที่ฮิโรโตะบอกได้ จิ้งจอกชอบเสพสมร่างกาย ? นั่นทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างนั้นเหรอ

 

            “ถ้าเธอกำลังคิดว่าเซ็กซ์ทำให้เขาเก่งขึ้นหน่ะ ไม่ใช่หรอก แต่เป็นอะไรที่ซับซ้อนกว่านั้น เขาเก่งขึ้นด้วยตัณหาของเหยื่อที่เพิ่มพูน พูดง่ายๆก็คือ ถ้าเขาทำให้เหยื่อของเขาอยาก ทำให้เหยื่อลุ่มหลงและต้องการได้ นั่นคือสิ่งที่ให้พลังแก่เขาจริงๆ ปีศาจของแท้เลยล่ะ กินความอยาก ความโลภในจิตใจมนุษย์และปีศาจ จะไปว่าเขาก็ไม่ได้ ฉันเองก็กินเหมือนกัน แต่กินความชั่วร้ายหน่ะเขาหันมามองผม ผมกระพริบตาปริบๆ สมองทำงานอย่างหนักเพื่อทำความเข้าใจสิ่งที่เขาพูด

 

            “แล้วจะทำยังไง ปล่อยเจ้าแมวไว้อย่างนี้เขาก็ใบ้ไปตลอดล่ะสิฮิโรโตะขมวดคิ้วแล้วถาม มิ้นหรี่ตาขึ้นมามองหน้าผม น้ำตาคลอเลย ดูเขาจะกลัวมาก

 

            “ต้องให้เขาแก้มนตร์ให้ จะยอมแก้ให้ดีๆ หรือแลกด้วยอย่างอื่น ก็ไม่รู้นะ

 

            “ช่วยเขาไม่ได้จริงๆหรอ ? ริวทาโร่ล่ะ ขอพรกับเขาได้ใช่ไหมผมรีบโพล่งขึ้น ตรงเข้าไปอุ้มมิ้นออกมาจากมือยักษ์  ลูบตัวเขาที่สั่นไปมาอย่างปลอบโยน

 

            “พูดไปแล้วนะ ว่ามังกรขอพรแลกกับชีวิต มีประโยชน์อะไรถ้าเขาได้เสียงมา ไม่นานก็ตายหน่ะคัตสึโทชิยังคงพูดหน้านิ่ง เป็นครั้งแรกที่ผมหงุดหงิดอาการไม่รู้สึกรู้สาของเขา ผมเม้มปากแน่น จ้องมองแมวน้อยในอ้อมกอดของผม เพื่อนเพียงคนเดียวของผมที่เสียงของเขาถูกขโมยไปแล้ว

 

            “เฮ้อ ดูท่าคนของนายจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับปีศาจเลยจริงๆนะ ไคริ .. นายไม่รู้เหรอว่าแมวปีศาจหน่ะกินอะไร เข้าคู่กันดีกับจิ้งจอกเลยหล่ะ

 

            “หมายความว่าไงผมหันซ้ายหันขวา มองทั้งหน้าคัตสึโทชิ และฮิโระโตะ

 

            “แมวปีศาจนั้นกินมนุษย์เพื่อให้อายุยืนยาว แต่ก่อนที่จะกินนั้น มักจะ ..คัตสึโทชิพูดไม่จบ เพราะมิ้นพุ่งจากอ้อมกอดของผมออกไปตะปบที่ปากเขา เล็บนี่ขูดดังแกรกบาดยาวเป็นทางจากปากลงมาถึงคาง เลือดไหลซิบเลยครับ มิ้นเองก็สะดุ้งจนกลับร่างเป็นคน เขาคงไม่ตั้งใจ แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงพุ่งเข้าหาอย่างนั้นนะ ผมเบ้หน้าเจ็บแทน เมื่อคัตสึโทชิยกมือขึ้นจับๆตรงที่โดนข่วน เป็นแผลลึกเชียว หน้าหล่อๆไปหมดเลย มิ้นหูลู่รีบเข้าไป เอ่อ เลียตรงแผล เฮ้ย !!

 

            “เฮ้ๆ ไม่เป็นไรๆ ใจเย็นเขาจับหัวมิ้นเอาไว้แล้วดันออก

 

            “เหอะ พอเขาจะพูดว่านายชอบทำอะไรๆกับเหยื่อก่อนแล้วค่อยกิน ก็รับไม่ได้ต้องปิดปาก ทำไม ไม่อยากให้ไคริจังรู้ล่ะสิ ว่านายเป็นคนแบบไหนฮิโรโตะกลับพูดขึ้นมาแทน มิ้นถลึงตาใส่แล้วหันมามองหน้าผมอย่างกังวล

 

            “คือเอ่อ ก็ตกใจอยู่หรอก แต่ถ้ามันเป็นเรื่องของชนเผ่า คือแบบ ถ้าเป็นมาแต่กำเนิดก็ว่าอะไรไม่ได้ใช่ไหมล่ะผมหันไปยิ้มให้มิ้น เขาคงกลัวผมจะรังเกียจ อันที่จริงมันก็เรื่องส่วนตัวของเขานะ ถ้าเขาอยากจะไปอะไรกับใคร มันก็เรื่องของเขา มิ้นทำหน้าหงอยแล้วขยับมาซบไหล่ผม เหมือนเขาพยายามจะพูด แต่พอไม่มีเสียงก็ได้แต่เงียบ น้ำตาคลออย่างอัดอั้น ดูเขาจะหงุดหงิดตัวเองด้วย

 

            “เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำหรอกนะ มีอะไรกับเหยื่อแล้วค่อยกินหน่ะ เขาก็แค่อยากทำ ใช่ไหม ?” คัตสึโทชิพูดแล้วยื่นหน้าเข้าไปหามิ้น  มิ้นแยกเขี้ยวขู่ทันที

 

            “มิ้นๆ พอแล้ว พักผ่อนนะ เขาอุตส่าห์มาช่วย ยังไปข่วนเขาอีกผมดุเขา มิ้นสงบลงทันที ขยับมากอดผมอย่างอ้อนๆ ผมถอนหายใจ ลึกๆแล้วผมเองก็เป็นห่วงพฤติกรรมที่ว่ามานั่นอยู่  แต่ตอนนี้เป็นห่วงเรื่องเสียงของเขามากกว่า

 

            “ยังไงก็ขอบใจ อุตส่าห์มาฮิโรโตะยิ้มไปให้เพื่อน ดูจะขำกับปากที่เลือดเริ่มไหลทะลักออกมานั่นเสียมากกว่า

 

            “อืมเขาตอบรับแค่นั้น ไม่คิดจะเช็ดเลือดที่ไหลจนผมเจ็บแทน เขาหันมามองหน้าผม แล้วยื่นมือใหญ่นั้นมาแตะหน้าผาก เย็นวาบจนเผลอหลับตาปี๋  เกิดเสียงช็อตขึ้นนิดหน่อย มิ้นสะดุ้งแล้วผละออกจากผม รวมทั้งมือของคัตสึโทชิเองก็ชะงักแล้วเก็บกลับไปที่เดิม ผมลืมตามอง ทั้งสามคนจ้องหน้าผมด้วยสีหน้าประหลาด เมื่อกี้มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ ?

 

            “อีกไม่นานเขาก็ต้องกินอีกแล้ว หน้าเขาซีด

 

            “แต่ไม่ได้รู้สึกป่วยอะไรนะผมค้าน ไม่เห็นรู้เลยว่าหน้าซีด อันที่จริงผมไม่ค่อยส่องกระจกด้วยแหละ

 

            “พักนี้ใช้พลังออกไปบ่อยใช่ไหม มันจะเริ่มแรงขึ้น ให้นายระวังๆอารมณ์ของนายด้วย มันจะทำให้พลังนายยิ่งแรง ถ้านายโมโหหรือว่ากลัวอ้อ แล้วก็ไว้จะเอาลูกแก้วมาให้ใหม่วันหลังนะเขาพูดแค่นั้นแล้วก็ลุกขึ้นยืน เดินออกไปนอกห้องทั้งๆที่ปากยังมีเลือดไหลอยู่นั่นแหละ

 

            “ปล่อยใบ้ไปก่อนก็ดีนะ ฮ่าๆ โอ๊ย อย่าข่วน ไอ้แมวผีพอเจ้าบิ๊กอายหัวเราะเยาะ มิ้นก็กางเล็บจู่โจมทันที ลำบากผมต้องไปดึงตัวมิ้นออกมา

 

            “ไปกินข้าวเย็นกันเถอะ วันนี้เหนื่อยพอแล้ว ชักง่วงๆผมตัดบทแล้วลากเอาเจ้าแมวน้อยกับเจ้ากาตัวใหญ่ออกมาด้วย

 

            ผมเริ่มชินกับการมาอยู่ที่บ้านเขา แต่ยังไงก็คิดว่าไม่สมควรอยู่ดี ที่จู่ๆใครก็ไม่รู้จะมาอยู่อาศัยที่บ้าน แถมยังกินข้าวบ้านเขาทุกวัน ต่อให้ผมเป็นครูของเขาก็เถอะ ผมเลยคิดว่าควรจะหาทางควบคุมตัวเองให้ได้ แล้วออกไปจากบ้านเขาเสียที มันคงจะไม่ยากเย็นอะไรหรอกมั้ง หลังจากกินข้าวและอาบน้ำเรียบร้อย ผมก็กลับเข้าห้องพักของตัวเอง เอ้อ คราวนี้อาบคนเดียวนะครับ ผมกะจะพามิ้นไปอาบน้ำด้วย แต่เจ้าบิ๊กอายทำหน้าดุใส่ผม ขู่จะจับผมปล้ำถ้าไม่ยอมเข้าไปอาบคนเดียวดีๆ ผมก็เลยต้องตามน้ำไป ไม่ได้กลัวว่าเขาจะปล้ำหรอกนะ ก็คนขู่เล่นทำหน้าแดงกับคำขู่ตัวเองเฉยเลย ผมว่าเขาน่ารักดี ก็เลยตามใจเขา

 

            ผมนั่งเงียบๆในห้อง จนแน่ใจว่าทุกคนหลับกันหมดแล้ว ผมก็คว้าเสื้อโค้ทหนาๆมาคลุมทับยูคาตะ สวมถุงเท้าแล้วเดินย่องออกมาจากห้อง ตรงไปที่สวนใหญ่กลางบ้านของฮิโรโตะ บ้านเขาเป็นทางยาวล้อมเป็นสี่เหลี่ยม ซึ่งตรงกลางมีสวน ต้นไม้สูงใหญ่ และบึง มีซอกเล็กซอกน้อยของตัวบ้าน ที่ออกไปจะเจอสวนเล็กๆอีกประปราย อากาศเย็นมากจนผมหายใจออกมาเป็นควัน หิมะตกบ้างประปรายแต่ไม่มากนัก ผมสูดหายใจเข้าแรงจนเจ็บจมูก แล้วตัดสินใจยื่นมือออกไปกลางอากาศที่หนาวเหน็บ พยายามเพ่งสมาธิไปที่มือ นึกถึงความรู้สึกครั้งล่าสุดที่ผมช็อตฮิโรโตะเข้าให้ ฉับพลันเกิดประกายไฟจากปลายนิ้วผม เสียงดังเปรี๊ยะ แล้วก็เงียบกริบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก ผมลองอีกครั้ง คราวนี้ไฟสีเหลืองพุ่งจากมือผม ออกไปเป็นทางยาว ตรงไปยังหิมะ เสียงดังเหมือนมีอะไรไหม้ ควันพวยพุ่งขึ้นไปในอากาศ ผมรู้สึกร้อนที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง

 

            “คุณหนู ?” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นข้างหลัง ผมตกใจ หันไปมอง แต่ที่ทำให้ผมตกใจยิ่งกว่า คือประกายไฟจากมือผมพุ่งออกมาแล้วตรงไปยังกัปปะตัวน้อย

 

            “มิซากิ !!ผมร้องขึ้นอย่างตกใจ และทำอะไรไม่ถูก ใจหายวาบเมื่อคิดว่า ผมได้เผลอทำร้ายคนใกล้ตัวอีกครั้งแล้ว น้ำตาผมเกือบจะไหลเมื่อได้ยินเสียงฉ่าและกลิ่นไหม้ ผมหลับตาลงไม่กล้ามองสิ่งที่เกิดขึ้น ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงกับพื้นหิมะที่เย็นเยียบ ผมกำมือตัวเองแน่น ประกายไฟยังคงพุ่งออกมา จนผมรู้สึกได้ถึงความร้อน ผมทุบมือตัวเองลงกับพื้น หิมะทั่วบริเวณที่ผมนั่งละลายหายไปในทันที ผมทำอะไรลงไป?

 

            “คุณหนู ใจเย็นๆ ผมไม่เป็นอะไรเสียงเล็กๆของมิซากิดังขึ้น ผมเบิกตากว้างและหันไป กัปปะน้อยยังยืนอยู่ตรงนั้น และไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

 

            “เอ๊ะ แต่เมื่อกี้ ?” ผมชี้ไม้ชี้มือไปในอากาศ  ประกายไฟเล็กๆกระเด็นไปทางกัปปะน้อยอีกครั้ง เขาไม่มีท่าทีตกใจแต่แค่ยิ้มน้อยๆ แล้วยกมือที่เป็นพังพืดนั้นขึ้นปัดไฟออกไป  ผมเห็นน้ำสีฟ้าที่ห่อหุ้มรอบประกายไฟของผม และดับมัน

 

            “ผมควบคุมน้ำ แค่ประกายไฟเล็กน้อยหน่ะไม่เป็นอะไรหรอก คุณหนูออกมาทำอะไรกลางดึก ขณะที่อากาศหนาวขนาดนี้เหรอครับมิซากิค่อยๆเดินมาหาผม เขาเอียงคอมองอย่างสงสัย ส่วนผมนึกอยากจะอุ้มเขามากอดเนื่องจากโล่งใจที่เขาไม่เป็นอะไร แต่พอยื่นมือไปจับตัวเขาเท่านั้น ไฟฟ้าก็แล่นเปรี๊ยะไปโดนมือของเขา มันขึ้นรอยแดงหน่อยๆ ก่อนที่น้ำซึ่งหล่อเลี้ยงตัวเขาจะรักษาแผลนั้น

 

            “ขอโทษ แค่คิดจะออกมาฝึกอะไรนิดหน่อยผมไม่กล้าแตะตัวเขาอีก

 

            “มันอันตรายนะครับ เฮ้อ เอาเป็นว่า ผมจะคอยดูอยู่ห่างๆ ถ้ามีอะไรจะได้เรียกคนมาช่วยทัน ตกลงนะครับมิซากิยิ้มให้ผม เมื่อเห็นว่าผมรู้สึกแย่แค่ไหนกับการช็อตเขาไปโดยไม่ได้ตั้งใจ กัปปะน้อยเดินห่างออกไปยังตัวบ้าน และนั่งลงตรงนั้น เพื่อเฝ้าดูผมอยู่ห่างๆตามที่เขาพูด ผมใจชื้นขึ้นหน่อยเมื่อมีคนอยู่ด้วย แต่ดูเหมือนตอนนี้ที่มือและตัวของผมจะเริ่มมีไฟฟ้าแล่นผ่านไปทั้งตัว ผมรู้สึกได้ เพียงแต่ว่ามันไม่ทำให้ผมเจ็บเลยสักนิด

 

            ผมกำลังจะทดลองใหม่อีกครั้ง แต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายอยู่ไม่ห่างนัก ผมรีบวิ่งตามไปดู โดยมีกัปปะน้อยตามมาห่างๆ

 

            “ไง เจ้าแมวน้อย จะขอเสียงคืนหรือเสียงทรงพลังที่ผมจำได้ขึ้นใจดังอยู่ที่สวนเล็กด้านหลัง ผมค่อยๆขยับตัวอย่างช้าๆขยับหน้าออกไปดูสถานการณ์  เห็นจิ้งจอกเงินตัวมหึมานั่งอยู่ตรงกลางสวน หัวของมันก้มลงมาหาลูกแมวสีดำตัวน้อย ที่ดูเล็กลงไปมากเมื่อเทียบกับเจ้าจิ้งจอก เรียวเมย์ ? เขามาที่นี่ ?

 

            “หืม? แลกตัวเธอ กับการที่จะให้ฉันสอนชิมิซึ ไคริ

 

            “มิ้น !!!ผมพุ่งตรงออกจากที่ซ่อนแล้วเข้าไปหาเจ้าเหมียวน้อยที่ทำหน้าตกใจเมื่อจู่ๆผมก็โผล่ออกมา เขายังคงไม่มีเสียง เจ้าจิ้งจอกพูดขึ้นเองหรือเปล่า ?

 

            “โอ้ เจ้าตัวมาพอดี ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมฉันสื่อสารกับเจ้าแมวนี่ได้ ไม่รู้หรอ ว่าอ่านใจหน่ะง่ายจะตายเขาพูดแล้วยืดตัวขึ้น ผมอุ้มมิ้นไว้แล้วถอยหลังกลับ ตั้งใจจะวิ่งกลับห้อง ถ้าเขาอ่านความคิดผมออกจริงๆ นั่นคงเป็นอะไรที่น่ากลัวมาก และดูเหมือนเขาจะทำได้จริงๆ เมื่ออุ้งเท้าใหญ่โต  วางลงขวางหน้าผม

 

            “โคอิเคะ ฉันยอมรับข้อเสนอ และจะใจดี แถมเสียงของเธอคืนด้วย

 

            “เอ๊ะ เฮ้ !!ผมร้องเมื่อหางหนึ่งในเก้าของเขา ตวัดเอามิ้นไปจากมือผม ผมรีบหมุนตัวกลับไป แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงลำคอของเจ้าแมว และอักษรที่คอเขาสลายหายไป  มิ้นแปลงร่างกลับเป็นคน เขายิ้มกว้างให้ผมที่ยังยืนงง เดี๋ยวนะ ยอมรับข้อเสนอ ? ที่มิ้นบอกจะยกตัวเองให้เจ้าจิ้งจอกนี่เพื่อผมหน่ะเหรอ ?

 

            “มิ้น นายทำอะไรลงไปผมวิ่งเข้าไปจับไหล่เขาเขย่าแรงๆ

 

            “โอย อา เสียงกลับมาแล้วจริงๆด้วยเขาครางเบาๆ  จิ้งจอกยักษ์เองก็กลับร่างเป็นมนุษย์ในชุดนักพรตชุดเดิมที่ผมเห็นเขาที่วัด เขาเอนหลังพิงต้นไม้และมองมาที่พวกผมทั้งคู่

 

            “นั่นไม่ใช่ประเด็น นายยกตัวเองให้เขา !!ผมตวาดขึ้นเสียงดัง

 

            “นที ใจเย็นๆ มิ้นไม่เป็นไรหรอก เขาไม่กินมิ้น และมันจะไม่มีอะไรเสียหาย ยังไงนทีก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่ามิ้นผ่านมาเยอะแล้ว อีกคนหรืออีกหลายคน มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไร ถ้าแลกกับการที่นทีจะได้เรียนอย่างที่ต้องการไง ไม่ดีใจเหรอเขาจับมือผมเอาไว้ แล้วยิ้มร่า ผมเม้มปาก ดีใจ ? จะเอาอะไรมาดีใจ

 

            “ไอ้จิ้งจอก! นายเป็นแฟนนาโอยูกิไม่ใช่เหรอ ทำตัวอย่างนี้ได้ไงผมหันไปเล่นงานจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่ตรงนั้นแทน

 

            “เปล่า ไม่ใช่ ดูท่าจะเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ

 

            “ฮิโรโตะบอกว่านายมีนาโอยูกิอยู่แล้ว เลิกยุ่งกับคนอื่นสักที นายจะทำให้เขาเสียใจ นายจะทำพี่ชายฉันเสียใจไม่ได้นะผมโมโหขึ้นมาตงิดๆ นาโอยูกิเป็นคนจริงจังมาก และผมนึกภาพออกเลยว่าเขาจะเสียใจแค่ไหนถ้ารู้เรื่องนี้เข้า พี่ชายของผมไม่รู้ด้วยซ้ำ ต่อให้เขาไม่ใช่พี่ชายของผม ผมก็รู้สึกแย่ เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มผมยาวนั้นเกลียดปีศาจมากแค่ไหน และอาจารย์ที่เขาแสนเคารพนั้นก็เป็นปีศาจ ผมวางมิ้นลงกับพื้น ไฟฟ้าแล่นทั่วตัวจนมันพุ่งออกไปยังจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นั้น ผมโกรธเขามาก จนไม่ทันได้ควบคุมตัวเองอีกต่อไป แต่ดูท่าว่าเขาจะไม่เดือดร้อนอะไร กับไฟของผม

 

            “ก็ถ้าฉันทำแล้วทำไมเหรอเขาปัดไฟที่พุ่งตรงไปหาเขาอย่างง่ายดาย

 

            ผมโมโหจนพูดไม่ออก เหมือนผมขาดสติไปในชั่ววินาทีนั้น ผมพุ่งเข้าหาเขา แสงสีเหลืองพุ่งตรงออกไปช็อตเขาไม่ยั้ง แน่นอนว่าเขาไหม้แค่นิดหน่อย แต่ปัดป้องได้เกือบทั้งหมด ดวงตาของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ยังมองผมอย่างสนุกสนาน

 

            “นายเห็นความรู้สึกของคนอื่นเป็นเรื่องตลกไม่ได้นะ !!ผมตวาดแล้วยกมือขึ้นหวังจะผลักเขา แต่เกิดเสียงระเบิดดังเปรี้ยง แรงดันมาหาศาลดันตัวผมปลิวออกมา โชคดีที่มีมือใหญ่รับผมเอาไว้ได้ทัน นาทีแรกผมคิดว่าเป็นฮิโรโตะ แต่พอหันไปมองกลับพบว่าเป็นพ่อของเขา พอหันกลับไปมองสิ่งที่เกิดขึ้น ก็พบว่าต้นไม้กลางสวนนั้นหายไปครึ่งต้น เหลือแต่รอยไหม้ ส่วนเจ้าจิ้งจอกทำหน้าแปลกใจ เสื้อเขาไหม้ไปครึ่งตัว และมีแผลถูกช็อตอีกนิดหน่อย

 

            “เกิดอะไรขึ้น อินาริ นายข้ามเขตเสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกดังจากคนที่อุ้มผมอยู่ เขาวางผมลงอย่างเบามือ ไม่ได้มีวี่แววตำหนิผม แต่กำลังจ้องไปที่จิ้งจอก

 

            “เจ้าแมวเหมียวเรียกมาหน่ะสิเขาปัดฝุ่นและเศษกิ่งไม้ที่ระเบิดออกจากตัว แล้วชี้ไปที่มิ้นซึ่งอยู่ในมือของใครอีกคน ผมไปเหวอหน่อยๆเมื่อเห็นว่าคนที่มารับมิ้นคือคุณยักษ์ที่ปากยังเป็นแผลอยู่เลย ส่วนฮิโรโตะอยู่ด้านหลังพ่อเขาอีกที

 

            “อ้อ ไคริจัง ฉันไม่เคยเห็นความรู้สึกใครเป็นเรื่องตลกโดยเฉพาะนาโอยูกิ แต่มันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ฉันต้องอธิบายให้นายฟัง เอาเป็นว่าฉันไม่ได้แตะต้องพี่ชายของนายมาเป็นสิบๆปีแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันไม่ชอบฝืนใจใครเขายกยิ้มก่อนจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกสีเงินขนาดใหญ่ตวัดหางเอาตัวมิ้นไปด้วย

 

            “แล้วตอนนี้เจ้าเหมียวนี่ก็เป็นของฉันด้วย

 

            “เฮ้ ! หยุดนะผมร้อง วิ่งเข้าหาจิ้งจอกอีก แต่ฮิโรโตะจับแขนของผมเอาไว้ มิ้นสบตากับผมแล้วยิ้มน้อยๆ ขยับปากบอกผมว่าไม่ต้องกังวล

 

            เจ้าจิ้งจอกกระโดดผลุบหายไปอย่างว่องไว ผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กำมือแน่น ไฟฟ้ายังคงแล่นพล่าน จนเสื้อผมเริ่มมีกลิ่นไหม้ ฮิโรโตะหันมาเห็นเข้าแล้วดึงผมไปกอด ผมได้ยินเสียงช็อต จนต้องรีบดิ้นหนีออกจากฮิโรโตะ แต่เขารัดผมเอาไว้แน่น มือของเขาลูบลงบนหัวผม แม้เขาจะสะดุ้งนิดๆเมื่อโดนช็อตรัว ผมพยายามสงบจิตสงบใจ จะได้ไม่ทำให้เขาเจ็บ แต่ก็ไม่ช่วยอะไรนัก

 

            “ใจเย็นไคริจัง มิ้นไม่เป็นอะไรหรอก”                        

 

            “เขาจะไม่เป็นอะไรได้ยังไงผมพึมพำ กังวลจนควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่ได้ ยิ่งเห็นเจ้าบิ๊กอายทำหน้าเบ้ที่โดนผมช็อต ผมก็ยิ่งรู้สึกแย่

 

            “พอเถอะ ไปนอนไป เขาไม่เป็นอะไรหรอกคัตสึโทชิพูดแทรกขึ้นเมื่อเห็นผมใกล้จะร้องไห้เต็มที ฮิโรโตะเองก็พยักหน้าแล้วจับมือผม พาเดินกลับไปที่ห้องทั้งๆที่ผมยังช็อตเขาอยู่นั่นแหละ

 

            “ปล่อยเถอะ นายเจ็บผมพึมพำ พยายามดึงมือตัวเองออก

 

            “ก็แค่เจ็บ ไม่ตายสักหน่อย เลิกขมวดคิ้วได้แล้ว มิ้นเข้มแข็งกว่าที่นายเห็นเยอะ แล้วเขาก็ชอบผู้ชายหล่อๆด้วย อาจจะติดใจเจ้าจิ้งจอกนั่นก็ได้นะ อันที่จริงมันก็ดูดี ถึงจะน้อยกว่าฉันก็เถอะคำพูดหลงตัวเองของเจ้าบิ๊กอายทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาหน่อยๆ แต่เสียงดังเปรี๊ยะดึงผมกลับมาเครียดเหมือนเดิม

 

            “ดูทำหน้า เอางี้ โทษฐานที่ช็อตกันไม่เลิก ขอทีนึง

 

            “อะไรทีนึง ..ผมหันไปมองเขางงๆ แต่ปากนิ่มๆของคนข้างตัวประกบลงมาก่อน เขาจูบปากผมเบาๆ ดึงตัวไปกอดอย่างปลอบโยน สัมผัสอย่างอ่อนโยนทำให้ผมสงบลง มันอ่อนหวานจนผมลืมไปว่าเราจูบกันอยู่ตรงทางเดิน จนได้ยินเสียงกระแอมกระไอจากพ่อของฮิโรโตะ ผมถึงได้ผละออก แต่ฮิโระโตะยังคงกอดผมไว้ และผมเลิกช็อตเขาแล้ว ตอนไหนก็ไม่รู้

 

            “ดูสิ จูบทีหายเลย คราวหน้าช็อตอีก จูบอีกนะฮิโรโตะยิ้มกว้าง แล้วก้มลงมางับเบาๆที่ปากผมอีกครั้ง ผมสะดุ้งหลับตาปี๋ ไม่กล้าสู้หน้าพ่อของเขา

 

            “ฮิโรโตะ พาเข้าห้องไปเลย อย่ามาประเจิดประเจ้อแถวนี้ เบาเสียงด้วยล่ะ อย่ารบกวนคนอื่นเขาพ่อเขามองหน้าผมแล้วทำหน้าล้อเลียน ก่อนจะตบบ่าเจ้ากาที่งับปากผมเอาโดยไม่สนใจพ่อตัวเองเลย พ่อเขาเดินไปแล้ว แต่ฮิโรโตะยังไม่หยุดจูบ เขาสอดลิ้นเข้ามาแล้วด้วย !

 

            “ฮื้อผมผลักเขาเบาๆ  แต่ฮิโรโตะไม่ได้รุนแรงกับผม นั่นทำให้ผมไม่กล้าผลักเขาแรงเหมือนกัน ปล่อยให้เขาจูบจนหัวมึนตื้อไปหมด

 

            “โดนช็อตอีกกี่ทีก็คุ้มแหะเขาผละออกเลียปากผมเบาๆ แล้วกระซิบบอก

 

            “อีกสักทีไหมหา!ผมโวยเมื่อสติกลับมาครบ แต่ฮิโรโตะยิ้มแล้วหอมแก้มผมแรงๆ ก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องตัวเองไป ผมยืนหน้าแดงอยู่ที่เดิม หันซ้ายหันขวา พอเห็นว่าไม่มีใคร ก็ตัดสินใจจะเดินเข้าห้องตัวเอง แต่ประตูห้องฮิโรโตะเปิดออกมา

 

            “ฝันดีครับ ถ้าอยากได้คนนอนกอด มาเคาะห้องได้ตลอดนะที่รัก

 

ใครจะไปอยากได้ !ผมสวนกลับทันที แต่เผลอยิ้มออกมาจนได้ เขาเองก็ทำปากจุ๊บๆ แล้วปิดประตูเข้าห้องไปจริงๆ ผมกลับไปนอนที่ห้องด้วยความกังวลที่มากมายไปหมด แต่สุดท้ายก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน ว่าแต่เจ้าจิ้งจอกบอกว่าไม่ได้แตะพี่ชายผมมาเป็นสิบปี แสดงว่าเคยมาก่อนงั้นสิ ?

 

เห็นทีต้องไปหลอกถามดูซะแล้ว

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

ย้ำอีกครั้ง น้องเหมียวเป็นลูกรักของเราจริงๆ เพราะเป็นลูกรัก ชีวิตเลยเศร้าหน่อยนะคะ หึหึ
ส่วนพ่อจิ้งจอก แม้จะออกอีกตอนก็ยังไม่คลายความชั่ว และดูเหมือนจะเยอะกว่าเดิมอีก
!

NamKudos >> ฮิโรโตะน่ารักก ดูสิจุ๊บคลายเครียดให้ไคริจังด้วยย =..=
Yokai  >> ชะตากรรมของน้องแมวก็ยังดำเนินต่อไปอย่างโหดร้ายค่ะ ดุด่าเรียวเมย์จอมหื่นได้ตามอัธยาศัย แต่จากบทนี้คงพอเข้าใจได้ ว่าทำไมถึงดูหื่นนักนะคะ ฮา
น้ำหวาน >> มีกี่คนพี่แกก็คงอยากจะงาบทั้งหมดถ้าเป็นไปได้ น่าหมันไส้เนอะ 555 

ขอบคุณหลายๆคนที่เริ่มทยอยมาอ่านกันแล้วว ทั้งมาคอมเม้น และนักอ่านเงานะคะ
หวังว่าจะรับบรรดาปีศาจทั้งหลายไว้ในอ้อมอกอ้อมใจค่ะ ^________________^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1736 Pleng_0453 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 17:54
    จิ้นน้อนเหมียวกับพี่ยักษ์ผิดมั้ยคะ😳
    #1,736
    0
  2. #1669 skylarsakao (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 09:48
    สงสารเหมียวววววว
    #1,669
    0
  3. #1645 yellowxxpeach (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 15:41
    เขินนนนนน
    #1,645
    0
  4. #1557 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 02:54
    แงงงง น้องแมวเหมียว พี่จะร้องไห้แล้วนะ แงงงง
    #1,557
    0
  5. #1467 Nantashi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:59
    มิ้นนน จะไม่เป็นไรจริงหรอ 😢
    #1,467
    0
  6. #1367 itzmeboombim (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 19:14
    ทำไมมิ้นต้องเอาตัวเข้าแลกกับจิ้งจอกหื่นด้วย สงสารนาง 
    #1,367
    0
  7. #1230 InLove (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 07:00
    ฮิโระกับไคริก็ชอบมาจีบกันไม่ดูสถานการณ์ มิ้นจะเป็นไงมั่งเนี่ยย
    #1,230
    0
  8. #1144 baekbow (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 16:06
    มิ้นจะไม่เป็นไรใช่ไหมอ่ะ
    #1,144
    0
  9. #1013 Bennie_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 08:06
    ฮิโระฉวยโอกาสสส โอ๊ย หวานเลี่ยนมาก อิจจจ
    #1,013
    0
  10. #976 Fhaysics_L (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 06:51
    เขินนนนนน น้องกาน่าร้ากกกกก
    #976
    0
  11. #952 Arunrat Phumsawad (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:19
    น่ารักอะ
    #952
    0
  12. #833 fe&font (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 17:03
    มิ้นน ทำไมยอมเพื่อนทีขนาดนี้ยยย์
    พี่ยักษ์นี่นิ่งจริงจัง
    รักมากเลยหาปมมาให้แบบหนักๆ???
    #833
    0
  13. #760 MaMa_Meaw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 16:44
    พ่อจิ้งจอกของช้านนนนนน
    #760
    0
  14. #344 Alleytama (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 23:12
    เกลียดเรียวเมมาก!!!! ทำงี้ได้ไง?! ทำกับมิ้นท์แบบนั้นได้ง้ายยยยยย โฮววววว แล้วคุณยักษ์ล่ะ ไหนจะพี่ชายอีก โอ้ยปวดสมอง
    #344
    0
  15. #258 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 11:15
    หยอดมาเลย ฮิโรโตะ มาาา!! << ไคริไม่ได้กล่าว 555+
    .
    .
    ว่าแต่ มิ้นจะไม่เป็นไรใช่ไหม ดูนางจะชอบซะด้วยนะนั้น
    #258
    0
  16. #103 A.Iliad (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 18:46
    จิ้งจอกจะไม่ทำอะไรมิ้นใช่มั้ย แล้วเขาเคยทำอะรนาโอยูกิ นาโอยูกิเกียดเขามากเลยนะถึงตอนนี้จะไม่รู้ว่าคือคนนี้ก็เถอะ
    #103
    0
  17. #43 Yokai (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2558 / 11:01
    พี่ยักษ์งงเลย 555555 น้องแมวไม่ได้อ่อยพี่ยักษ์ใช่ไหม??? พี่ยักษ์นี่ก็นิ่งไปนะ ดูไม่หื่นเหมือนพระเอก(?) 2 คนแรกเท่าไรเลย 555



    ม่ายยยยย น้องแมวอีกแล้ววววว จิ้งจอกหื่น! อย่าทำอะไรน้องแมวนะ! แต่นาโอะจังอยู่ด้วยรึเปล่า? คงไม่เป็นไรใช่ไหม??? พี่ยักษ์ไปช่วยที~ // บิ๊กอายจะกลายเป็นนกย่างอีกแล้ว 5555



    ปล. เป็นลูกรักพี่ฮันนี่ นี่น่ากลัวนะคะ ดูได้จากเจมี่น้อย 55555 เป็นลูกรักต้องอดทน ดราม่าพุ่งชนต้องไม่ตาย สินะคะ 55555
    #43
    0