[僕の 妖怪 ] ปีศาจของผม [Yaoi] || รีปริ้น

ตอนที่ 11 : ภาค 1 ตอนที่ 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    18 ส.ค. 58





10

 

 

 

ผมไปที่โรงเรียนกับฮิโรโตะด้วยการบินของเขาเช่นเคย บอกได้เลยว่าสบายและรวดเร็วสุดๆ ติดอยู่อย่างเดียวคือตอนนี้เข้าหน้าหนาว พอโดนลมเข้าปะทะมันหนาวซะจนตัวสั่น ดูเหมือนเจ้าบิ๊กอายจะสัมผัสได้ เขาร่ายมนตร์ มีไอสีฟ้าเบาบางลอยจากมือเขามาคลุมรอบตัวเราทั้งสองคน จากนั้นผมก็ไม่รู้สึกถึงความเย็นใดๆอีกเลย ผมชอบมองภาพจากมุมนี้ คงไม่มีคนธรรมดาคนไหนได้มองวิวจากบนฟ้าโดยไม่มีอะไรมากั้นอย่างนี้ โชคดีที่ผมไม่กลัวความสูง จึงได้เพลิดเพลินกับการมองไปมาอย่างนี้ พอผมรู้สึกตัวก็หันกลับไปหาเจ้าเด็กตาโต เขาจดจ้องผมอยู่แทนที่จะมองทางอย่างที่ควร

 

            “มองอะไรผมขมวดคิ้ว ถามเขาแล้วเหลือบมองไปที่ปีก

ผมต่างหากที่ควรจะจ้องเขามากกว่า มองกี่ครั้งก็ยังไม่ชิน

 

            “มองคนตื่นเต้นกับวิว เห็นหลายครั้งแล้ว ยังตื่นเต้นได้อีกเหรอเขาถามกลับมาเรียบๆ ผมเลิกคิ้วใส่เขาแล้วพึมพำ ก็ผมไม่ได้เห็นวิวแบบนี้มาตั้งแต่เกิดเหมือนเขานี่นา จะหายตื่นเต้นง่ายๆได้ไง

 

            “เอ้า ถึงแล้ว เจอกันที่ห้องนะเขาวางตัวผมลงบนพื้น บริเวณหลังโรงเรียน เราออกมาค่อนข้างเช้าจึงไม่มีนักเรียนคนไหนมาเห็นเราให้ตกใจเล่น ฮิโรโตะหดปีกเข้าไปแล้วสวมเสื้อนักเรียนที่ถือมา อืม เขาบินมาส่งผมทั้งท่อนบนเปลือยๆนั่นแหละ เขาบอกว่าถ้าใส่เสื้อก่อน เสื้อจะขาดเอา

 

            ผมกับฮิโรโตะเดินแยกกันไปคนละทาง ผมเดินไปที่โต๊ะตัวเองในห้องพักครู เริ่มเตรียมเอกสารเพื่อไปสอน ยังไม่มีครูคนไหนมาถึงเลยยกเว้นนาโอยูกิที่ไม่มีร่องรอยบาดแผลใดๆ ทั้งๆที่ไม่กี่วันก่อนเขายังมีแผลเต็มตัวจากลมที่ฮิโรโตะฟาดใส่เขา แผลปกติคงไม่หายเร็วขนาดนี้ เขานั่งโต๊ะข้างๆผมเลย จึงค่อนข้างที่จะคุยกันสะดวก ผมนั่งลงที่โต๊ะ เขาหันมามองผมนิดหน่อย

 

            “นาโอยูกิซัง ทำไมแผลหายเร็วจังล่ะครับผมเอ่ยปากทักเขา

 

            “แผล?” เขาหันกลับมาจ้องผมด้วยท่าทางไม่เข้าใจ ผมนิ่งแล้วจ้องตาเขา นี่เจ้าบิ๊กอายล้างความจำเขาใช่ไหมเนี่ย เขาจำอะไรไม่ได้เลย ?

 

            “เฮ้อ เอาเถอะ เย็นนี้ให้ผมไปที่วัดกับคุณนะ

 

            “เอ๊ะ ห๊ะ ไคริเซนเซย์ ? คุณจะยอมตกลงเป็นองเมียวจิกับพวกเราใช่ไหมเขารีบเอียงหน้าเข้าใกล้ผม ถามด้วยสีหน้าจริงจังจนผมอดยิ้มหน่อยๆไม่ได้ อย่างที่ริวทาโร่และฮิโรโตะเคยบอกเอาไว้ นาโอยูกิจริงจังกับอาชีพเขามาก แต่กลับไม่ค่อยเก่งเท่าที่ควร เขาโดนปีศาจล้างความจำง่ายๆอย่างนี้เลย

 

            “ก็ไม่เชิง ว่าแต่ ทำไมนาโอยูกิซังถึงได้เกลียดปีศาจนักหนาเหรอครับผมลดเสียงเบาลงเมื่อเห็นครูคนอื่นเริ่มเดินเข้ามาในห้อง

 

            “จริงๆแล้วพ่อของเราไม่ได้บังคับให้เป็นองเมียวจิ แต่ผมเจอปีศาจตั้งแต่เด็กๆ และมัน.. มันแย่มาก ! ตั้งแต่ผมเจอเจ้านั่นผมก็ตั้งใจจะเป็นองเมียวจิและไปปราบมันให้ได้สักวันหนึ่งเขาขมวดคิ้ว หน้าตาและน้ำเสียงจริงจังหนักแน่นมาก ดูเขาจะเกลียดจากก้นบึ้งของจิตใจเลยเชียว แต่เดี๋ยวก่อน พ่อของเรา’ ?

 

            “เมื่อกี้ว่าอะไรนะ พ่อของเรา?”

 

            “เรื่องนี้เดี๋ยวตอนเย็นค่อยคุยกันนะครับ คาบเรียนจะเริ่มแล้วนาโอยูกิซังหันมาตอบผมแล้วรีบคว้าหนังสือของเขาลุกขึ้นเดินออกไป ผมได้แต่มองตามผมยาวที่สะบัดไปมาตามการเดินของเขา ยังคาใจกับสิ่งที่เขาพูด อันที่จริง ผมว่าผมและเขาก็หน้าคล้ายกันอยู่ จะเป็นไปได้ไหม ที่เราเป็นพี่น้องกัน?

 

            ผมสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป ก่อนจะตั้งสมาธิกับเนื้อหาที่จะสอนแล้วรีบออกไป วันนี้ไม่มีการสอนที่ห้องของฮิโรโตะ แต่ผมแอบเหล่มองเขาตอนเดินผ่าน เขาก็หันมายิ้มให้ผมทันทีเมื่อรู้ว่าผมแอบมอง ผมรีบหันหน้ากลับแล้วเดินไวๆไปที่ห้อง ผมสอนยาวทั้งวันจนเหนื่อยอ่อน แต่ตอนเย็นก็ต้องนั่งรอนาโอยูกิอยู่ดี

 

            “ตกลงจะเป็นองเมียวจิเหรอเสียงเล็กๆดังขึ้น ผมหันมองรอบห้องพักครูที่เงียบสงัดเนื่องจากครูส่วนใหญ่กลับไปแล้ว แต่ผมก็ไม่เห็นอะไรเลย ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามเสียงไป ตรงหน้าต่างที่แง้มอยู่มีแมวดำตัวเล็กนั่งเอียงคอมองผม

 

            “มิ้น?”

 

            “อือฮึ มิ้นเองเจ้าแมวตอบรับแล้วมุดตัวผ่านเข้ามา เอาหัวเล็กๆไถกับมือผม

ผมเลยอุ้มเขาเข้ามาในห้องวางลงบนตัก

 

            “ไม่อยากให้เป็นเหรอ องเมียวจิ?” ผมถามเขากลับ

 

            “เปล่า ไม่รู้สิ แค่คิดภาพนทีจะไปทำร้ายคนอื่นไม่ออกเขาเอาตัวซุกอยู่กับพุงผมแล้วแหงนหน้ามามอง ปกติผมไม่ได้ชอบสัตว์เล็กสักเท่าไหร่ แต่ดูไปดูมาผมว่าแมวนี่น่ารักนะ ยิ่งเวลาผมลูบไปตามหัวและคอเขาจะทำหน้าเคลิ้มๆ

 

            “ไม่ได้จะทำร้ายใครหรอกน่า จะไปด้วยกันไหมผมถาม อย่างน้อยมีเพื่อนไปด้วยก็อุ่นใจกว่าไปคนเดียว

 

            “เขาได้จับมิ้นใส่กรง ไม่ก็เชือดทิ้งหน่ะสิ นทีไม่รู้อะไร แมวผีหน่ะไม่มีใครรักหรอกเขาพูดเสียงเบาหวิว ตาดูเศร้าสร้อยไปชั่วขณะ ก่อนที่หัวเล็กๆจะมุดลงบนตักผม แล้วนอนขดตัวเงียบๆ ไม่ยอมพูดอะไรออกมาอีกเลย ผมลูบไปตามหัวจนถึงลำตัวและหางของเขา มีเสียงร้องเมี๊ยวอย่างพอใจเบาๆ ผมไม่รู้หรอกว่าเป็นแมวผีแล้วมันแย่ยังไง ผมว่าเขาก็น่ารักดี ไม่เห็นจะน่ากลัวเลย

 

            “ไคริเซนเซย์ ขอโทษนะครับ รอนานไหมร่างเล็กเปิดประตูเข้ามา แล้วหอบน้อยๆ ผมยิ้มแล้วส่ายหน้าให้เขา

 

            “งั้นเราไปกันเถอะ ไคริซัง เลี้ยงแมวด้วยเหรอ?” เขามองต่ำลงมาที่ตักผม มิ้นคลายตัวแล้วยืดคอขึ้นมองหน้านาโอยูกิ ผมล่ะเสียวไส้ว่าเขาจะจับได้ว่ามิ้นไม่ใช่แมวธรรมดา แล้วผลีผลามเข้ามาจับตัวมิ้นไป .. แต่ก็ไม่ พอมิ้นกระโดดเข้าไปคลอเคลียที่ขาของเขา นาโอยูกิก็นั่งลงแล้วลูบไปตามลำตัวช้าๆ ยิ้มน้อยๆอีกด้วย

 

            “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ตามมาจากบ้านหน่ะ เอาไปด้วยได้ไหมผมพูดเนิบๆ มองมิ้นที่ทำตัวได้เหมือนแมวธรรมดามาก มีร้องเมี้ยวๆแล้วนอนให้เกาพุงอีก

 

            “ฉลาดจังเลยนะครับ ชื่ออะไรเหรอ

 

            “อ่า มินะผมตั้งชื่อให้ใหม่สดๆร้อนๆ มิ้นหันมามองหน้าผมเหมือนไม่ได้ชอบใจกับชื่อใหม่สักเท่าไหร่ ผมตรงเข้าไปอุ้มเขาขึ้น แล้วก็ออกเดินทางไปกับนาโอยูกิ นั่งรถไปด้วยกันไม่นานก็ออกมาแถวชานเมือง วัดดูสงบร่มรื่นและน่าเลื่อมใสมาก ผมชอบการออกแบบวัดที่ญี่ปุ่นเป็นการส่วนตัวอยู่แล้วด้วย

 

            “เปลี่ยนเสื้อผ้าไหม ชุดนี้คงไม่สะดวกนาโอยูกิหันมาถาม ผมก็พยักหน้าไปตามนั้น วางมิ้นลงบนพื้น จากนั้นก็ตามนาโอยูกิไปเปลี่ยนเสื้อ ผมได้เสื้อผ้าแบบพวกเขา ชุดพระญี่ปุ่นด้านบนเป็นสีขาว กางเกงด้านล่างเป็นสีแดง ใส่ค่อนข้างลำบากอยู่สักหน่อย เพราะผมไม่เคยใส่มาก่อน ดูเผินๆก็คล้ายๆยูคาตะเพียงแต่ว่าดูดีกว่ามาก พอใส่เสร็จผมกลับชอบแหะ สบายตัวกว่าที่คิด และมันก็อุ่นดี

 

            “… เหมาะกับชุดมากเลยนะครับนาโอยูกิเงียบไปอึดใจก่อนจะพูดขึ้นเมื่อเห็นผมเต็มๆตา มิ้นเองก็เบิกตาโตใส่ผม เขินยังไงก็ไม่รู้

 

            “นาโอยูกิ ..ว่าแต่ที่พูดว่าพ่อของเรา เมื่อเช้านั่นหน่ะ หมายความว่าอะไรเหรอผมยังคงไม่ลืมสิ่งที่เขาพูดค้างเอาไว้ หนุ่มผมยาวที่กำลังจะเดินนำผมไปอีกห้องชะงักเท้าแล้วหมุนตัวกลับมาหาผม เขาถอนหายใจเล็กน้อย

 

            “ไคริซัง ทั้งผมและคุณมีพ่อคนเดียวกัน แต่แม่คนละคน

 

            “เอ๊ะผมอุทานเบาๆ เหล่มองมิ้นที่ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องอะไรเหมือนกัน

 

            “แม่ของผมแต่งงานกับพ่อของเราอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เธอเป็นลูกผู้ดีและเหมาะสมกับการเป็นภรรยาของผู้นำตระกูลชิมิซึ  แต่พ่อไม่ได้รักแม่ของผม เขารักแม่ของคุณ สุดท้ายทั้งคู่ก็หนีไปอยู่ด้วยกันอยู่ดีนาโอยูกิพูด หน้าตาเรียบเฉย เขาหมุนตัวกลับไป เดินนำผมไปที่ส่วนโถงกลาง ผมไม่รู้จะแสดงความคิดเห็นอะไรออกไปดีไหม เพราะผมไม่แน่ใจว่าเขาสะเทือนใจอะไรกับสิ่งที่เป็นอยู่หรือเปล่า เขาพาผมไปหยุดอยู่น่าพระพุทธรูปองค์ใหญ่ ตรงจุดที่เจ้าบิ๊กอายเคยบุกเข้ามา

 

            “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอก ผมไม่ได้คิดมากอะไร แล้วผมก็รอวันที่จะได้เจอกับน้องชายมานานแล้ว และผมคิดว่าคุณน่ารักกว่าที่คิดเอาไว้นะเขายิ้มน้อยๆให้ผม ถึงจะไม่ได้ยิ้มกว้างอะไร แต่ดูจริงใจจนผมผ่อนคลายและยิ้มตอบ

 

            “รู้เรื่องผมมาตลอดเลยเหรอ?” ผมถามเขาเสียงเบา

 

            “อืม รู้มาตั้งแต่คุณเกิด ผมไม่เคยเห็นคุณเลย แต่ได้ยินข่าวจากพวกพี่เลี้ยงว่าพ่อมีน้องแล้ว  แต่ข่าวร้ายก็คือ พวกเขาตายแทบจะในทันทีที่คุณเกิด และคุณหายตัวไป ผมรู้ว่าสักวันคุณจะกลับมาเขาจ้องตรงมาที่ผม เหมือนคาดหวังอะไรจากตัวผม ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเขากำลังต้องการอะไร นาโอยูกิหยุดทำหน้าจริงจังเมื่อเห็นว่าผมเริ่มสับสน มิ้นเองก็รีบวิ่งมาอยู่แถวๆขาผมอย่างเป็นห่วง นาโอยูกิถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วปรับสีหน้าให้ดีขึ้น

 

            “ตกลง คุณมาที่นี่เพราะอะไร ?” เขาถามผมอย่างสุภาพ

 

            “เอ่อ ผมแค่ แค่อยากควบคุมพลังของตัวเองเอาไว้ให้ได้เท่านั้น นาโอยูกิซังคาดหวังอะไรจากผมเหรอผมมองไปรอบๆวัด ไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงลมอุ่นๆที่หมุนวนรอบตัวผม ผมยิ้มน้อยๆเมื่อสัมผัสได้ว่าลมนั่นมาจากใคร

 

            “ก็ได้ยินมาเยอะเรื่องพลังของคุณ แค่คิดว่าคงจะดี ถ้าที่นี่มีองเมียวจิเก่งๆ ผมฝึกมาทั้งชีวิต แต่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย ผมแทบไม่เคยกำจัดปีศาจตนไหนได้ คิดดีแล้วเหรอที่จะให้ผมสอนนาโอยูกิมีท่าทีเศร้าสร้อย เขาหยิบกระดาษที่มีตัวหนังสือเหมือนยันต์ขึ้นมาแล้วก็จ้องมองนิ่ง

 

            “ดีสิ ก็เรียนไปด้วยกัน ดีไหมผมรีบพูดปลอบ รู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ดูจะเขาจะพยายามมามากจริงๆ แต่ขนาดแมวปีศาจอย่างมิ้นเขายังดูไม่ออกเลย ผมยิ้มกว้างให้เขา

 

            “เฮ้อ ก็ได้ ผมก็ให้อาจารย์ที่นี่สอน แต่ไม่ได้เป็นคนในตระกูลหรอกนะเขามีท่าทีโอนอ่อน และเดินเข้าไปด้านในเพื่อเรียกอาจารย์ของเขาออกมา ผมเองก็ยืนรอเงียบๆ แต่พอใครบางคนก้าวออกมาจากด้านในนั้น ผมขนลุกซู่ เมื่อผมสัมผัสได้ถึงไอปีศาจ ตอนนี้ผมแยกออกแล้วว่าไอประหลาดที่พาเอาเย็นยะเยือกนั้นคืออะไร นาโอยูกิเดินออกมาพร้อมกับชายร่างสูงใหญ่  ผมสีเงินสะท้อนกับแสง ตาเรียวรีเหมือนสัตว์ป่า เขาอยู่ในชุด นักพรตเต็มยศ .. ดูยังไงก็ไม่ใช่คน ผมแบบนั้นมีใครเขาทำได้กันบ้าง ! ต่อให้โกรกมาก็เถอะ แล้วไอเล็บยาวๆนั่นอีกล่ะ มิ้นถอยกรูดแล้วขยับชิดขาผม ผมเองก็นึกอยากถอยเหมือนกัน เมื่อได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่อันตราย ผมเหล่มองนาโอยูกิ เขามีท่าทีเรียบเฉย ไม่แสดงว่ามีอะไรผิดปกติ

 

            ต่อให้ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย แต่ผมสัมผัสได้ว่าพลังเขามหาศาล .. มันมากมายจริงๆ ผมหลบสายตาเขาที่มองมาทางผม

 

            “สวัสดีชิมิซึ ไคริเขายกยิ้มมุมปาก ผมนิ่งงัน พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

 

            “นาโอยูกิ ขอเวลาเป็นส่วนตัวสักครู่ได้ไหม คาดว่าเขาคงมีอะไรอยากรู้เยอะเลยล่ะเขาเงียบไปนิดหน่อยก่อนจะหันไปหาร่างเล็กข้างๆ  นาโอยูกิพยักหน้าแล้วก็จากไปอย่างว่าง่าย ผมไม่แน่ใจว่าอยากให้เขาไปแล้วอยู่กับคนตรงหน้านี้ดีหรือเปล่า .. แต่อย่างน้อยมิ้นก็ยังอยู่ข้างๆผม

 

            “คุณเป็นใครผมถามทันทีที่นาโอยูกิเดินออกไปห่างๆแล้ว

 

            “อินาริ เรียวเมย์ ดูแลศาลเจ้าอินาริมาเป็นทศวรรษแล้วเขายังยืนอยู่ที่เดิม พูดด้วยเสียงไม่ดังมากนักแต่หนักแน่น ผมประมวลผลคำพูดของเขาอย่างรวดเร็ว ศาลเจ้าอินาริชื่อดังอยู่ไม่ห่างจากที่นี่มากนัก ศาลเจ้าพ่อจิ้งจอกขาว ? ผมหันไปจ้องเขาทันที มือเรียวยาวนั้นยกขึ้นมาตรงหน้าผมพร้อมทั้งกระดาษที่มียันต์อยู่บนนั้น เขาสะบัดกระดาษไปมาในอากาศอย่างแผ่วเบาแค่เสี้ยววินาทีที่กระพริบตา ประตูทั้งหมดในห้องโถงที่เรายืนอยู่ปิดกระแทกเข้ามาเสียงดัง ปิดจนมืดสนิท ขนของอะไรบางอย่างที่ใหญ่มากๆสัมผัสกับตัวผม ผมขนลุก ไม่กล้าขยับเขยื้อน

 

            “กลัวเหรอ ?” เสียงทุ้มดังกังวานในห้องโถง ก่อนจะมีไฟสีน้ำเงินลุกพรึ่บบนมือของเขา และสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวมหึมาที่เอาหางคลอเคลียอยู่กับแก้มผม ผมมือสั่นเองโดยไม่อาจควบคุม ดวงตาสีแดงใหญ่ยักษ์ของสัตว์ป่าจดจ้องผมอยู่ ห่างไปไม่เกินเอื้อมมือ เขามองหน้าผมแล้วกดลงบนหัวของเจ้าจิ้งจอกยักษ์เบาๆ มันก็สลายหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น

 

            “มันก็แค่มนตร์ ทำอะไรเธอไม่ได้หรอก

 

            “นาโอยูกิรู้เรื่องนี้ไหม !ผมโพล่งถาม ยังตกใจไม่หาย มิ้นตกใจจนหางฟูอยู่ข้างตัวผม จนผมต้องอุ้มเขาในร่างแมวขึ้นมา

 

            “หืม ไม่รู้หรอก ไม่รู้หน่ะดีแล้วดูเหมือนเขาจะยิ้มประหลาดขึ้นมาชั่ววูบ เป็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ที่สุดตั้งแต่ที่ผมเคยเห็นมา เขาสะบัดลูกไฟสีฟ้าในมือออกไปในอากาศ และมันลอยอยู่อย่างนั้น ให้แสดงสว่างกับข้างในที่มืดสนิท

 

            “เรื่องนาโอยูกิหน่ะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของฉัน ส่วนเธอมาที่นี่เพราะอยากควบคุมพลังตัวเองได้ไม่ใช่เหรอ จะเชื่อใจฉัน แล้วอยู่ฝึกที่นี่ หรือกลัวจนอยากจะกลับบ้านก็ตามใจ แต่ขอเตือนเอาไว้อย่างหนึ่ง  จิ้งจอกไม่ให้อะไรแก่ใครฟรีๆเขาจดจ้องมาที่ผม พริบตานั้นผมเห็นหูจิ้งจอก และหางเป็นพวงที่ด้านหลังของเขา แต่ก็แค่พริบตาเดียว จนผมไม่แน่ใจว่าผมหลอนหรือว่าเขาตั้งใจให้ผมเห็น

 

            “แล้วต้องการอะไรจากผมเป็นการแลกเปลี่ยน?”

 

            “อย่าไปแลกกับเขาเชียวนะ จิ้งจอกต้องการแต่สิ่งที่มีค่ามากเท่านั้นมิ้นรีบพูดขึ้นอย่างตื่นตระหนก แต่แล้วก็อ้าปากพะงาบๆแต่ไม่มีเสียงอะไรออกมาอีกเลย แมวน้อยในอ้อมกอดผมตัวสั่นจนผมรีบหันไปมองจิ้งจอกตรงหน้า ตาเรียวของเขาเป็นสีแดงน่ากลัว จ้องตรงไปที่มิ้น ผมรีบกอดเขาเอาไว้เพื่อให้มิ้นหลบพ้นสายตานั้น จิ้งจอกตรงหน้าผมถึงได้ละสายตาแล้วหันกลับมามองหน้าผมแทน

 

            “ก็เธอไง

 

            “อะไรนะ?” ผมไม่เข้าใจความหมายของเขา คือจะเอาร่าง? หรืออะไร

 

            “เรียวเมย์ !!!!!เสียงดังลั่นผ่าเข้ามากลางห้องโถง พร้อมทั้งประตูบานหนึ่งที่ปลิวกระเด็นเข้ามาอย่างรุนแรง จะใครซะอีกล่ะ เจ้ากาที่คอยเฝ้าผมอยู่นั่นแหละ เขาพุ่งเข้ามาหาผม แต่คนที่ถูกเรียกชื่อนั้นไหวตัวทัน หูและหางของเขางอกออกมา ตวัดตัวผมเข้าไปหา หางใหญ่ยักษ์ฟูนุ่มสีเงิน และมีถึงเก้าหาง

 

            “การาสุเทนกุ  นี่เป็นเขตของเรา นายไม่ควรเข้ามาก้าวก่าย

 

            “ปล่อยเขาซะ !ฮิโรโตะตวาดเสียงดังจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้น

 

ผมงุนงงกับความรุนแรงของอารมณ์เขา มันมากกว่าตอนที่นาโอยูกิสู้กับเขาคราวที่แล้วเสียอีก กลับกันเจ้าของหางที่รัดผมไม่สะทกสะท้านกลับยิ้มเย็นอย่างชอบใจ

 

            “เขาเป็นของฉัน ถ้าเขาตกลงรับข้อเสนอ ว่าไงเจ้าหนู

 

            “ไคริ !!ฮิโรโตะหันมาตวาดผมแทน เขาดูตระหนกจนตาเขาเปลี่ยนสีเลยนะนั่นเขารู้ตัวไหม ผมหันไปมองหน้าจิ้งจอก เขาดูมีพลังมากจริงๆและน่าจะสอนผมได้ เพียงแต่ว่า คำขอของเขาก็ดูอันตราย

 

            “ขอกลับไปคิดก่อนได้ไหมผมเสนอทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้

 

            “ยังจะต้องคิดอีกเหรอ งั้นดูนี่เขาพูดเสียงเรียบ ดีดนิ้วขึ้นมาพร้อมกับกระดาษยันต์เป็นสิบแผ่น เขาปามันไปในอากาศ จิ้งจอกนักสิบตัวพุ่งออกมาแล้วตรงไปที่ฮิโรโตะ ผมเบิกตากว้างแล้วพุ่งตัวออกจากหางของเขาทันที  ก่อนที่จิ้งจอกนับสิบจะได้สัมผัสตัวเขา ลมแรงพัดรอบตัวฮิโรโตะ และเขากลายสภาพเป็นนกยักษ์โดยสมบูรณ์ หัวของเขาเหมือนกับอีกา ทั้งตัวปกคลุมด้วยขนสีดำสนิท มีเกราะแข็งคล้ายเกล็ดขึ้นตามแขนสองข้างที่เป็นมัดกล้าม  ในมือเขามีอาวุธบางอย่างเป็นด้ามยาวปลายคล้ายขวาน ผมยืนค้างอยู่กึ่งกลางระหว่างจิ้งจอกเก้าหางและการาสุเทนกุ รู้สึกว่าภาพตรงหน้า พาผมหลุดออกจากความเป็นจริงทั้งหมดที่เคยเรียนรู้มา ได้แต่ยืนตะลึงมองทั้งสองฝั่งที่เริ่มต่อสู้กันอย่างไม่มีเหตุผล

 

            “ไคริซัง เกิดอะไรขึ้น ..เสียงของนาโอยูกิดังขึ้น แต่เสียงลมหวีดหวิวรุนแรง และเสียงปะทะระหว่างจิ้งจอกและฮิโรโตะนั้น ดังเกินกว่าทั้งสองคนจะทันสังเกต เขายืนชะงักค้างกับภาพตรงหน้าไม่ต่างจากผม

 

            ในขณะเดียวกัน เรียวเมย์กลับร่างเป็นมนุษย์ในพริบตาเดียว ทำหน้าเหมือนตื่นตระหนกกับฝูงจิ้งจอกและการาสุเทนกุยักษ์ที่กำลังต่อสู้กัน

 

            “ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวจัดการเองเขาหันไปพูดกับนาโอยูกิด้วยท่าทางน่าเชื่อถือ แล้วพุ่งเข้าไปหาฝูงจิ้งจอก ทำทีว่าไปจัดการ เขาปล่อยพวกมันออกมาเองชัดๆ ผมรีบวิ่งเข้าไปหาฮิโรโตะ ด้วยความกลัวว่าเจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จะเข้าไปทำร้ายเขาหรือเปล่า นาโอยูกิร้องเรียกผมเสียงหลง คงเพราะกลัวผมจะเป็นอันตราย แต่ฮิโรโตะคว้าแขนของผมไว้ แล้วพาผมบินทะลุประตูไม้ของวัดออกมาด้วยความเร็วสูง  ผมสังเกตเห็นว่าขนเขาร่วง และมีรอยเขี้ยวสัตว์ขนาดใหญ่ที่ไหล่ คงไม่พ้นจิ้งจอกพวกนั้นที่กัดเขา

 

            “นายรู้ว่ามีจิ้งจอกอยู่ในนั้น ทำไมไม่ห้ามตั้งแต่แรก

 

            “เพราะเขาจะไม่มีวันทำอะไรไคริจัง แต่ไม่คิดว่าเขาจะขอตัวเป็นการแลกเปลี่ยนอย่างนี้ เขาเองก็มีนาโอยูกิแล้วแท้ๆ ไอ้จิ้งจอกเฒ่าตัณหากลับ !เขาสบถกับตัวเอง ผมจับใจความอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ดูเขาจะโมโหมาก ผมยังคงกอดมิ้นที่ดูตื่นตระหนกจนน่าสงสารไว้แนบอก มิ้นตะกายอุ้งเท้าของเขาเข้ากับตัวผม พยายามจะสื่อสาร แต่ไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมา

 

            “ฮิโรโตะ ! มิ้นเป็นอะไรผมถามเขาอย่างงุนงง ตอนนี้ผมตามอะไรไม่ทันเลย  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของตัวผมเอง เรื่องนาโอยูกิเป็นพี่ชายของผม และไหนจะจิ้งจอกนี่อีก ผมขมวดคิ้วแน่น

 

            “มนตร์จิ้งจอก จิ้งจอกเป็นปีศาจชั้นสูง เจ้าเล่ห์เพทุบาย และฉลาดแกมโกง แต่เขาเหนือกว่าจิ้งจอกปกติ ไคริจังเห็นแล้วใช่ไหม จิ้งจอกเก้าหาง ..ตัวแทนของเทพเจ้าอินาริ มนตร์ของเขารุนแรงและอันตรายมาก  จะขออะไรจากเขานั้น ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ แต่แลกด้วยสิ่งมีค่ามหาศาล แล้วแต่เขาจะต้องการ เจ้าแมวผีคงพูดอะไรขัดใจเขา เขาถึงได้เอาเสียงไป จนเป็นใบ้อย่างนี้ เหอะฮิโรโตะดูไม่สนใจอะไรกับมิ้นนัก ผมกระพริบตารับความรู้ใหม่เข้ามาในสมอง

 

            ขออะไรก็ได้เหรอ ?

 

            “อย่าแม้แต่จะคิดไปขออะไรกับเขา เขาจะเอาตัวไคริจัง ยังจะยอมอีก ?”

 

            “เขาอยากได้ชีวิตเหรอ เอาไปทำไมผมถามกลับไป เหมือนเคยได้ยินพ่อของฮิโรโตะพูดขึ้นมาครั้งหนึ่ง ว่าพวกปีศาจนั้นอยากจะกินผม

 

            “ระดับนั้น เขาไม่เอาชีวิตหรอก จิ้งจอกชอบเสพสมร่างกาย ฟังแล้วเข้าใจอะไรบ้างไหมหา ละสายตาไม่ได้เลยนะเขารัดตัวผมเข้าไปแน่น พูดเสียงดังอย่างโมโห ฟ้าผ่าเปรี้ยงข้างตัวจนผมสะดุ้ง เวลาเขาโมโหทีไร ท้องฟ้าแปรปรวนตลอดเลย ฝนตก ลมกรรโชกแรงอย่างกับพายุเข้า แน่นอนว่าทั้งผมและเขาไม่โดนฝนสักหยด ผมตัดสินใจจะอยู่เงียบๆ เพราะกลัวพูดอะไรไปแล้วเขาจะโมโหกว่าเดิม

 

            “แต่ว่า ก็อยากคุมพลังตัวเองได้นี่ก็อดพึมพำไม่ได้อยู่ดี

 

            “ช่างมัน ถึงพลังจะรั่วไหลจนออกมาช็อตฉันไหม้ก็ไม่สนใจหรอก ไม่ต้องกังวลว่าฉันจะบาดเจ็บโอเคไหม ห้ามยกตัวเองให้กับใครเพราะเรื่องโง่ๆอย่างนั้น

 

            “รวมถึงห้ามยกให้นายด้วยเหรอผมพูดแล้วก็ปิดปากสนิททันที เมื่อเขาชะงักแล้วแทบร่วงลงมาจากความสูงระดับเครื่องบิน  ฮิโรโตะหันมามองหน้าผม ร่างเขากลับเป็นคนในฉับพลัน เพียงเพราะแค่ผมหลุดปากออกไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ

 

            “ก็รู้อยู่แล้ว ยังจะถามเขาพูดพึมพำในลำคอ จากที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆดำหายไปทันตา ฝนหยุดตก ลมเงียบสงบ แถมเขายังหน้าแดงอีกต่างหาก

 

            ผมที่ตื่นเต้นจากเรื่องราวมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาในหัวผมเพียงไม่กี่ชั่วโมง ความตื่นเต้นนั้นมลายหายไปกับสีหน้าของคนที่กอดผมอยู่ ผมได้แต่ยิ้มกับท่าทางเขินๆของเขา และอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

 

            “เฮ้อ บางทีกลัวอะไรจริงๆจังๆบ้างก็ได้นะ ไคริจังเขาเอามืออีกข้างมาขยี้หัวผมเบาๆ แล้วถอนหายใจ ราวกับหนักอกหนักใจอะไรหนักหนา

 

            “เวลามีอะไรน่ากลัว นายก็โผล่มาทุกทีนี่ ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวใช่ไหม

 

            “ไคริจัง พูดจาอย่างนี้เดี๋ยวเถอะ ๆเขาทำเสียงฮึ่มแฮ่ในลำคอ หน้าแดงกว่าเดิมอีก ผมไม่เข้าใจว่าเขาจะเขินอะไร ผมพูดไปตามความจริงนั่นแหละ

 

            ผมกลัวได้ไม่นาน พอเขามาทุกอย่างก็ดูจะไม่สำคัญนัก ดูเหมือนเรื่องใหญ่ๆทั้งหลายจะเบาบางลง  ถึงผมจะตื่นตาตื่นใจกับจิ้งจอกสุดอลังการที่ได้เห็นมากเท่าไหร่ พอผมเห็นเขาแปลงร่างเต็มก็เล่นเอาสติหลุดไปเหมือนกัน

 

เขาต้องร่ายมนตร์อะไรใส่ผมแน่ๆ !!

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------

 

つづく

 

เอาล่ะค่ะ ตัวละครหลักของเรื่องนี้ออกมาครบแล้ว! พ่อจิ้งจอกเปิดตัวอลังการ ชั่วร้ายมากทีเดียว ฮา
นาโอยูกิซังเป็นพี่ชายล่ะ
! แต่โดนพ่อจิ้งจอกหลอกเสียเต็มเปาเลย
ส่วนไคริจังก็ยังคงเป็นไคริจัง คงคอนเซ็ปต์ชายผู้ไม่กลัว
55 แถมยังอ่อยกลับได้อีกแหน๊ะ

ตอนนี้ตัวละครโปรดในใจมีเปลี่ยนกันบ้างรึยังเอ่ย มีคนมาแย่งซีนเต็มเลย หึหึ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,738 ความคิดเห็น

  1. #1728 Yanidaexo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2563 / 16:23
    จู่ ๆ ก็รู้สึกโดนจิ้งจอกเก้าหางล่อลวง... โอยยยยยย แพ้ แพ้มาก ๆๆๆ ฮือ ;-;
    #1,728
    0
  2. #1726 Hannywol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 16:36
    ภาพจำจิ้งจอก9หางของเราคือแบบอินุยาฉะอ่ะอุ้งแงงง เปนตัวร้ายไปแล้ววว ;—;
    #1,726
    0
  3. #1703 Jeanmon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 19:58
    ไรท์เคยดูมนตราสื่อรักอินาริรึเปล่า5555
    #1,703
    0
  4. #1556 ยิ้งฉุบ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 02:35
    โอ้โห พ่อเฒ่าจิ้งจอกหลอกทุกขั้นตอนไปเลย มีความสู้ๆกันอยู่เปลี่ยนกลับเป็นคนเนียนๆไปอีก คุณพี่ชายเค้าเชื่อจนไม่รู้จะเชื่อยังไงแล้วย่ะ นังจิ้งจอก!!
    #1,556
    0
  5. #1466 Nantashi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:39
    ไม่รู้จะหวีดเรื่องไหนก่อนดี ระหว่างเรื่องคุณจิ้งจอกกับสกิลการเต๊าะฮิโรโตะของไคริจัง 😂
    #1,466
    0
  6. #1446 kuntichaduangmal (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 21:04
    จิ้นคัตสึโทชิ&ไคริมากฟ่า^^
    #1,446
    0
  7. #1366 itzmeboombim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 12:30
    ชัดเลย จิ้งจอกเจ้าเล่ห์สร้างภาพหลอกนาโอยูกิ

    แล้วสองคน(?)นี้มัวแต่เขิน แมวมิ้นเป็นใบ้แล้ว ทำไงดี
    #1,366
    0
  8. #1229 InLove (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 18:28
    นาโอยูกิจังโดนหลอกซะได้ โอ๋เอ๋นะคะ5555
    #1,229
    0
  9. #1143 baekbow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 15:48
    มองออกอีกคู่แล้วแหละ ว่าแต่เสียงของมิ้นจะเอากลับมายังไง
    #1,143
    0
  10. #1012 Bennie_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 05:40
    นาโอยูกิอยากเป็นองเมียวจิเพราะจะจัดการเรียวเมย์รึเปล่า แต่ก็โดนลบความจำกับโดนมนตร์จิ้งจอก? น่าสงสารอ่ะ โถๆๆ ฮิโระกับไคริจังก็หว๊านหวานนน
    #1,012
    0
  11. #832 fe&font (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 13:49
    สงสารนาโอยูกิเบาๆ โดนหลอกหนักมากกห
    #832
    0
  12. #533 Sunisa Roopprommaraj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 08:14
    อ๊ากกกกกกก. สนุกจัง
    #533
    0
  13. #257 love_forever @Forever_loveA7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 10:17
    อยากอ่านภาคของลุงจิ้งจอกแล้วสิ 555+ เปิดตัวได้แบบอลังการงานสร้างมาก    โอ๋ๆๆ ไคริไม่ต้องงอนนะ
    #257
    0
  14. #101 A.Iliad (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 15:50
    จิ้งจอกเจ้าเล่ห์นี้กะจะรวบทั้งพี่ทั้งน้องเลยใช่มั้ย น้องแมวจะได้เจอกับพี่ยักษ์แล้ว
    #101
    0
  15. #40 น้ำหวาน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 20:17
    ลุงจิ้งจอก จะงาบทั้ง พี่ทั้งน้องเลยรึ

    เหม่ ต่อหน้านาโอจัง สร้างภาพน่าดู 55
    #40
    0
  16. #39 น้ำหวาน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 20:17
    ลุงจิ้งจอก จะงาบทั้ง พี่ทั้งน้องเลยรึ

    เหม่ ต่อหน้านาโอจัง สร้างภาพน่าดู 55
    #39
    0
  17. #38 Yokai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 17:38
    นั่นไง 5555 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ แต่เดี๋ยวนะ นาโอะจังไม่รู้งั้นเหรอเนี่ย!? คู่นี้เห็นแววดราม่าเมื่อความแตกมาแต่ไกลแน่เลย เรียวเมย์นี่ดูเป็นตาแก่หื่นกามจังเลยนะ คงไม่ได้... นาโอะจังไปแล้วหรอกนะ???



    น้องแมวโดนอีกแล้ววววว ฮืออออ // ไคริจังเริ่มหลงเขาแล้วล่ะซี่ 555555
    #38
    0
  18. #37 NamKudos (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 11:04
    ชอบเจ้ากามากอะ เรื่องนี้น่ารักมากด้วย ไคริซึนจริงๆ
    #37
    0