Beautiful boy ss2 ผมสวยแล้วคุณจะรักผมไหม (จะแสบจะซนก็รักนะ)

ตอนที่ 8 : จอมบงการ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ก.ย. 62

ตอนที่ 8 จอมบงการ



“โซวอนงอนอะไรคุณป้า” ซองเฮเดินมาถามโซวอนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่

“รู้มากจริงนะ”

“อ้าว! ว่าฉันเผือกอีก”

“แล้วไปทันไหม” ซองเฮถามในสิ่งที่อยากจะรู้ แต่มองหน้าแบบนี้ก็รู้คำตอบแล้วละ โซวอนส่ายหน้า อยู่กับซองเฮนาน จนซองเฮรู้ทุกอย่างเรื่องที่เกี่ยวชีวิตของโซวอน

“ฉันไม่คิดว่าเป็นคนนี้นะ  เพราะบ้านนายคนรู้จักเยอะ”

“ช่างมันเถอะ!  ถือว่าไม่มีวาสนาต่อกันที่จะได้เจอก็แล้วกัน” โซวอนถอนหายใจ โบกมือให้ซองเฮไปไกลๆ

“รึว่า! เราจะไปประเทศไทยดี”

“ไปตามหากัน”

ซองเฮทำหน้าตาคิดใคร่ครวญ  ถ้าทำได้ก็อยากจะไปจากที่นี่ แต่ว่าต้องหาแนวร่วมก่อนน่าจะดี

“ตามหายังไง”

เรื่องอื่นโซวอนอาจจะฉลาด แต่บางเรื่องก็เรียกว่าไม่รู้อะไรเลย ก็มีบ้าง.............

“ผมจำไม่ได้แล้ว  ว่าบ้านอยู่ตรงไหน”

“ถามแน่นายสิ”

ซองเฮบุ้ยใบ้ไปหาคนที่ยืนอยู่ในครัว

“แม่ต้องถามว่ามาอยากรู้อะไรตอนนี้ และไม่ยอมให้ไปด้วย  ยิ่งไปคนเดียวอย่าได้คิด” โซวอนทำหน้าว่าไม่ต้องถามให้เสียเวลา แค่นี้โซวอนก็ตอบได้

“ใครว่าไปคนเดียว”

ซองเฮ ผู้ชอบการท่องไปในโลกกว้างเสนอ  การที่ครอบครัวไม่ได้อยู่รวมกัน ทำให้ชีวิตของซองเฮโคตรจะอิสระและเสรี  และนี่อาจจะเป็นโอกาสที่จะได้ไป

“ฉันจะไปด้วย”

“จริงอะ” โซวอนมุ่นคิ้วหันมามองหน้า ถามลากเสียงยาว

“อื้อ! ทำไมต้องทำหน้าตกใจด้วย”

“กำลังคิดว่าพี่จะไปช่วยหรือจะไปทำให้ลำบากกว่าเดิม”

โซวอนเมินหน้า คำพูดคำจาร้ายกาจพอๆ กับความน่ารักของหน้าตา

“โซวอนน้อย อย่าได้คิดดูถูกความกะล่อนของฉัน ฉันอาจจะมีดีแต่นายมองไม่เห็นก็ได้”

โซวอนเบ้ปาก ทำปากมุบมิบไม่รู้ว่าด่าหรืออะไรดี.........

“หึๆ  ลำบากที่สุดเพราะว่ามองไม่เห็นนะสิ”

“แต่ว่า.....จะไปได้ยังไง  นี่สิคือปัญหา” โซวอนทำหน้าคิด พูดแบบนี้แปลว่าสนใจ ซองเฮก็เลยได้โอกาสขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ

“แอบตามพวกนี้กลับไปเลยดีไหม” นี่แหละความคิดซองเฮละ......ฉลาดล้ำ  โซวอนอยากจะผลักให้กระเด็น

“ไม่เอา!

“พี่จะบ้ารึไง”

“ผมไม่เอาอนาคตมาแลกหรอกนะ....”

“อีกอย่างเราไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้น  เลิกคิดเถอะ”

โซวอนส่ายหน้า......ลุกขึ้นเตรียมตัวไปอาบน้ำ  มีงานเลี้ยงไม่รู้ว่าคนขี้โม้ข้างหน้าจำได้รึเปล่า....เพราะยังคงเม้าส์มอยไม่เลิก  ไม่ยอมกลับบ้านไปอาบน้ำอาบท่าเลย.....

“เงินฉันพอดี  ฉันหามาได้เรื่อยๆ”

ดวงตากลมโตมองนิ่ง ซองเฮพูดแบบนี้ตลอด ตอนที่เปย์ของที่โซวอนอยากจะได้

“ขายยารึเปล่าเนียะ”

“บ้า!  เห็นฉันเป็นคนยังไง ยาอะไรไม่ยุ่งไม่ชอบ...ไม่เอา”

ซองเฮทำหน้าขยาดในความคิดของโซวอน  คิดได้ยังไง...........ไอ้น้องบ้า!

“ดีแล้ว...อย่าให้รู้นะ”

โซวอนชี้หน้า......ใครเป็นพี่เป็นน้องวะเนียะ..........

“ตกลงว่าไง........ไปมะ” ทำหน้าขยั้นขยอ

“โหยยยย!  เลิกคิดก่อน ปวดหัว”

โซวอนโบกมือไปมา จะว่าไปอายุในตอนนี้ ก็พอจะออกไปท่องโลกกว้างได้ แต่อีกใจก็ไม่พยายามมากพอ  ไล่ให้ซองเฮไปอาบน้ำ เพราะต้องไปงานเลี้ยงส่งต่อ เป็นรองประธานภาษาอะไรต้องให้คอยบอกตลอดเลย

........................................................................

 

“โซวอน เข้าไปในเถอะ พวกนั้นอยากจะขอบคุณ”

ร่างสูงของฮงกิ มากวักมือเรียกร่างเล็กๆ ที่ยืนมองดาวด้านนอกอาคารอย่างสบายใจ  โอบไหล่ให้ไปด้วยกันอย่างไม่ได้รับอนุญาตเลย

“นายทำอะไร ฮงกิ”

โซวอนมุ่นคิ้ว ขยับตัวออกห่างแบบไม่คุ้นเคย ฮงกิไม่เคยทำแบบนี้ และมันก็ไม่ปกติด้วย

“ก็พานายเข้าไปด้วยกันไป”

“ฉันเดินเองได้” โซวอนปัดมือที่โอบไหล่ออก อาการคันเริ่มมาละ......ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ

“ไม่ต้องกลัวหนีไปไหนหรอก”

“ไม่ได้กลัวหนี แต่ฉันอยากจะสร้างความคุ้นเคยกับโซวอนให้มากกว่านี้” ฮงกิพูดเป็นนัยๆ แต่โซวอนรึจะเข้าใจ ฝันไปเถอะ...

“ไม่ต้องก็ได้มั้ง....อยู่โรงเรียนเดียวกัน ชมรมเดียวกันจะคุ้นเคยไปไหน”

ดูตอบสิ....ฮงกิแทบถอดใจ...

“ฮงกิ  พี่ซองเฮ  โซวอน อาจารย์ให้มาเรียก”

ยูนนาในชุดสีหวาน สวยงามจับใจ เดินมาเรียกอีกคนเพราะเห็นฮงกิหายมานาน ขัดบทสนทนาที่โซวอนไม่มีวันเข้าใจ

“ตามมาเร็วๆ ก็แล้วกัน” ด้วยความเป็นประธานชมรม ทำให้ฮงกิต้องละความต้องการให้โซวอนตามเข้าไปในทันที ทิ้งความเสียดายและความต้องการตัวโซวอนไว้ภายหลัง เดินนำไปก่อน เพราะอยู่ตรงนี้ โซวอนคงไม่เดินต่อแน่ๆ

“มันใจกล้าขึ้นวะ  สงสัยจะกลัว”

ซองเฮที่ทำแกล้งเป็นชมนกชมไม้อยู่ไม่ไกล แต่แอบฟัง เดินเข้ามาใกล้พึมพำตามหลังฮงกิไป

“กลัวอะไร?????” โซวอนหันมาถามงงๆ คุยด้วยรึเปล่าเนียะ.....

“กลัวเสียนายไปนะสิ เพราะมัวแต่ลีลารักษามารยาทอยู่ได้ตั้งนาน”

“มีอะไรที่พี่ไม่บอกผมรึเปล่า” โซวอนหรี่ตามอง ยื่นหน้าเข้าไปแบบคาดคั่น

“ไม่....ไม่มี....มั้ง” ซองเฮคงไม่รู้ว่าหน้าตาตัวเองน่าสงสัยสุด

“เดี๋ยวก่อนนะ!  เอาไว้จบงานนี้ก่อน เราจะต้องคุยกัน”

โซวอนคาดโทษเหมือนโซวอนเป็นพี่ซะเอง จริงๆ ซองเฮเอาตัวรอดจากความโกรธของโซวอนมาได้ตลอด ครั้งนี้ก็เลยไม่กลัว....(แต่เกรงใจ)

“ต้องขอบคุณท่านอาจารย์ กรรมการชมรม และล่ามที่น่ารัก ที่ช่วยทำให้ทริปการมาครั้งนี้ประสบความสำเร็จ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะตอบแทนโดยขอเชิญทุกคนไปเยี่ยมเยียนโรงเรียนของเราที่ประเทศไทย ซึ่งเรายินดีต้อนรับอย่างเต็มที่”

ครูที่ปรึกษาคนไทยกล่าวขอบคุณ และมองมาที่โซวอนเป็นเป้าหมาย อะไรทำให้ชอบเด็กคนนี้ได้ก็ไม่รู้........อาจจะเพราะแววตาเฉลียวฉลาดนั้นก็เป็นได้

“นั่นไง!  เปิดทางละ”

“ไปไหม” ซองเฮกระทุ้งศอกใส่โซวอน  แสดงว่าความคิดเมื่อตอนบ่ายยังไม่ทิ้งไป

“หยุดพูดไปเลย” โซวอนกระทุ้งศอกกลับไป  และหันไปยิ้มให้กับครูที่ปรึกษาคนไทย

“เสียดายโซวอนไม่สนใจ ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเหรอ” บอลลูนหันมาคุยด้วย ทำหน้าตาอยากจะให้ไป.....แต่จริงหรือเสแสร้งก็ไม่รู้

“นักเรียนแลกเปลี่ยนเหรอ” โซวอนมุ่นคิ้ว พึมพำ....ก็พอรู้ แต่ไม่เคยสนใจ

“อือ!” บอลลูนพยักหน้า

“ที่โรงเรียนเรามีนะ โครงการเนียะ”

“อ้อ!” ใบหน้าน่ารัก ขาวใสพยักหน้า ไม่รู้เข้าใจจริงรึเปล่า......ซองเฮหรี่ตามอง น้องเค้าชอบทำเหมือนรู้ไปหมดนะแหละ แต่จริงๆ ไม่รู้สักกะเรื่อง

“โซวอน ไม่สนใจหรอก จริงไหม”

ฮงกิที่ดูเป็นมิตรมาตลาดขัดขึ้นมา อาจจะเพราะบอลลูนสื่อสารเป็นภาษาเกาหลีมากกว่าทุกคนที่มา และมีความสามารถในการโน้มน้าวใจคนอื่น ฮงกิเลยขัดก่อนที่โซวอนจะคิดจริงๆ

“ถ้าสนใจ โทรหาเรานะ ^  ^

บอลลูนยื่นนามบัตรให้ ตามที่ครูที่ปรึกษาสั่งมา นี่มันลูกคนรวยชัดๆ มีนามบัตรตั้งแต่ ม.ปลาย

“เห็นอาจารย์บอกโซวอนเรียนเร็วกว่าอายุจริง งั้นเราน่าจะแก่กว่าโซวอนแค่ 1 ปี และที่มาๆ นี่แก่กว่าเราทั้งหมดเลย” บอลลูนเอียงตัวกระซิบเบาๆ แล้วยิ้ม

ซองเฮพยักหน้า งั้นพวกนี้ ปีหน้าก็ต้องเข้ามหาลัยแล้วนะสิ ไอ้เด็กนี่น่าจะ ม.5  โซวอนก็ ม.4 เรียนพาสชั้นมาตั้ง 2 ปี (ฉลาดไง....) แต่คุณป้าบอกเรียนก่อนเกณฑ์ ทั้งๆ ที่ควรอยู่ ม.ต้น

“ขอบใจนะ”

ฮงกิยิ้ม แล้วก็รับมาเอง พอๆ กับโซวอนที่ไม่กระดิกกระเดี้ยทำอะไรทั้งนั้น พยักหน้ายิ้มๆ ให้อย่างเดียว มันไม่ยอมพูดไทยกับใคร ยกเว้น........ ทำไมนะ  ซองเฮแปลกใจ

“บอลลูน นาวาบอกว่าพรุ่งนี้จะกลับแล้ว จะพาไปเที่ยวต่อจะไปไหม”

ทองแทนเดินมาแตะบ่าบอลลูนแล้วก้มลงถาม ซึ่งโซวอนต้องได้ยินด้วย ชื่อ ทำให้โซวอนเบนสายตาไปหาเจ้าของชื่อ  ยืนตัวสูงเกินคนอื่นตรงนู้น มองแบบนี้ นาวาดูตัวโตกว่าอายุจริงๆ ซะด้วยซ้ำ ไม่เรียกว่าแก่ แต่เรียกว่าน่าเชื่อถือมากกว่า

“พี่นาวา ใจดีจัง” บอลลูนหันไปส่งยิ้มหวานให้ โซวอนมองกลับไปกลับมา นี่! เค้ามองกันอยู่รึเปล่า สงสัยจนต้องเอนตัวหลบสายตา.....ทำไมรู้สึกแปลกๆ

“บอลลูน ชวนโซวอนไปด้วยสิ” ทองแทนสะกิด ซึ่งมันออกจะตลกอยู่หน่อยๆ ที่บอกให้คนไทยพูดเกาหลีให้คนที่ฟังภาษาไทยรู้เรื่องฟัง

“จะไปไหนกัน”  ภาษาไทยชัดแจ๋ว  ซองเฮพยักหน้า แสดงว่าน้องชายเริ่มเปิดใจให้กับพวกนี้แล้ว  ถึงได้ยอมพูดด้วย

“ร้านนั่งเล่นแถวนี้แหละ ไปไหม” ทองแทนลดตัวลงนั่งข้างๆ ดูอยากจะสนิทกับโซวอนแบบแปลกๆ ยังไงไม่รู้ บอลลูนปรายตามอง กอดอกนิ่งฟังตามนิสัยผู้ฟังที่ดี

“ไปสิ ฉันอยากให้ไป” ทองแทนพูดยิ้มๆ สายตากรุ่มกริ่ม บอลลูนหันมามองตรงๆ อะไรของพี่มันวะ  มาจีบอีตอนจะกลับเนียะนะ.....แปลกคน  แต่คิดอีกทีทองแทนไม่เคยจีบผู้ชาย ทำไมบอลลูนคิดมากไปได้

“บอลลูนชวนทุกคนด้วยสิ เผื่อโซวอนจะอยากไปมากกว่านี้” ทองแทนไม่กล้าพูดเอง เพราะกลัวต่อประโยคไม่ถูก เลยให้บอลลูนผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาพูดแทน

“ไปสิ  น่าสนุกดีออก” เยรินพยักหน้าคนแรก  ยัยนี่! เรื่องกินกับเรื่องเที่ยวไม่เคยขัด  แถมทำหน้าพยักเพยิดให้โซวอนไปด้วยอีก

“ไปไหมฮงกิ  ยูนนาอยากไป” ยูนนาหันไปเกาะแขนฮงกิที่มองโซวอนนิ่งเหมือนรอคำตอบอยู่เหมือนกัน

“ถ้า.......”

“ถ้าโซวอนไป ฮงกิก็จะไป” ฮงกิไม่ได้พูด  แต่ไอ้คนที่พูดลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงนู้น อาศัยความเป็นรองประธานชมรมตัดสินใจให้ทุกคนไป.....

“ทำไมไม่เห็นมีใครถามฉันเลย” ซองเฮบ่นน้อยใจอยู่คนเดียว หันมาสบตากับไอ้หมอนี่อีกแล้ว ใบหน้าขาวๆ หล่อแบบไทยผสมจีน ชื่ออะไรนะ....ต้นกล้า... มันเป็นบ้าอะไร มองอยู่ได้ตั้งนานสองนาน

“โซวอนไปนะ แฟนอยากไป”

เยริน กระแซะตัวเข้ามาเกาะแขน โดยมีฮงกิขยับมาขนาบข้าง  ใครมองภาพตรงหน้าคงจะขำๆ น่าดู มองก็รู้ว่าคนกลางกำลังโดนแย่ง.....แต่ว่าเจ้าตัวคงจะไม่รู้หรอก

“แฟนปลอมๆ นะสิ” ฮงกิพึมพำ  อยากให้แขกกลับๆ ไป ซะที  ความจอมปลอมของเยรินกับโซวอนจะได้จบๆ ไป

“นาวาบอกว่าจะไปแล้ว” ต้นกล้าลุกขึ้นมาตาม แต่หยุดมองซองเฮอีกแล้ว  แล้วทำไมซองเฮต้องหลบตามันด้วย..........นึกด่าตัวเองจนฮึดหันมาสบตาตรงๆ จ้องนิ่ง เอาซี้! ใครจะชนะ 

“มองอะไรของเค้าวะ” ซองเฮบ่นงึมงำเป็นภาษาบ้านเกิด ลืมไปว่ามีคนไทยตรงนี้ที่ฟังออก มัวแต่ดีใจที่หมอนั่นยอมแพ้เดินหันหลังออกไป

“ต้นกล้า แพ้คนมีลักยิ้ม” บอลลูนพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน

“งั้น!! ฉันจะพยายามไม่ให้เห็นก็แล้วกัน” ซองเฮพยักหน้ากับตัวเองอย่างมั่นใจ บอกตัวเองห้ามยิ้มหรือทำอะไรให้รอยบุ๋มๆ ข้างแก้มขึ้นก็แล้วกัน

“ทำไมนายต้องกลัวต้นกล้าด้วย” บอลลูนถามแบบขำๆ

“ก็ฉันไม่ชอบให้ใครมอง....” ซองเฮทำหน้าบึ้ง มองจนเกินพอดี หาเรื่องออกจากที่นั่งโดยการลากโซวอนติดมือออกไปด้วย..........แต่ว่าเยรินไม่ยอมปล่อย  ยัยตัวแสบ!!!

“ตกลงไปไหม” ต้นกล้าเดินกลับมาพร้อมกับนาวา กวาดนิ้วชี้เป็นเชิงถามกับทองแทน

“กำลังชวนอยู่ ให้นาวาชวนอีกคนสิ ทุกคนจะได้ยอมไป” ทองแทนพูดให้นาวาได้ยิน ดูสิ! จะออกปากเองไหม

“ไม่ไป ก็อย่าไปเซ้าซี้เค้าเลย” เจสซี่ที่เกาะแขนนาวา ตัดบททำหน้าเชิด......ไปกันเองก็น่าจะสนุกพอแล้วไม่เห็นต้องชวน

“โซวอนไปเถอะ” ทองแทนชวนอีกรอบเป็นภาษาไทย

ใบหน้าน่ารัก มุ่นคิ้วมองไปรอบๆ ทำไมทุกคนต้องมองและรอให้โซวอนตัดสินใจด้วย.......ถ้าปฏิเสธจะผิดไหม....

“ไม่ไป ง่วงนอน” โซวอนตอบ ไม่สนและไม่แคร์........ ลุกขึ้นยืนดันเยรินออกห่าง เกาะเป็นลิงเลย....

“ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่ต้องชวน เค้าไม่ไปหรอก” เสียงทุ้มๆ ของนาวา ดังอยู่ข้างหลังทองแทน ดวงตาดุมองนิ่งที่คนเจ้าปัญหา ดวงตากลมโตหรี่มองอย่างไม่พอใจ ไม่ชวนเองยังมาทำหน้าเย็นชาใส่อีก

“หน้าแบบนี้ ต้องนอนตอนสามทุ่มแน่นอน” นาวาพูดต่อ

“ทำไมรู้ละ” ซองเฮทำหน้าทึ่ง มองนาวาอย่างสนใจ แต่โดนโซวอนบิดเนื้อตรงเอวจนหน้าออกอาการเจ็บแบบไม่โวยวาย....

“โซวอนไปด้วยกันเถอะ ทุกคนจะได้ไปด้วย” ทำไมทองแทนโยนภาระทุกอย่างมาให้โซวอนละ เด็กเกาลีหน้าสวยมุ่นคิ้ว......ถอนหายใจ

“ไปก็ได้ ทำไมต้องมายืนทำหน้ากดดันด้วย”

“จะไปรึยัง ฉันอยากจะเต้นจะแย่ละ” เพชรกล้าผู้ที่ปากไม่เป็นมงคล และไม่เคยสนใจอะไรนอกจากเจสซี่พูดขัดขึ้นมา ทำหน้าตาเบื่อหน่ายกับพวกเกาหลีที่เค้าฟังภาษาไม่รู้เรื่อง

“บอกพิกัดมา เดี๋ยวตามไป” ซองเฮหันไปบอกบอลลูนให้เข้าใจเป็นภาษาเกาหลี

“ทำไมไม่พูดไทย นายพูดได้ เข้าใจความหมายด้วย แล้วทำไมถึงไม่พูด” ต้นกล้าล้วงกระเป๋าถาม

อย่างสนใจ  เอาละ! ทีนี้ ทุกคนทางฝั่งคนไทยก็หันมามองซองเฮกันเป็นแถว  มันก็จริง แต่ว่ามันรู้ได้ไง......ซองเฮแอบคิดในใจ

“พี่ซองเฮ ไม่กล้าพูด เพราะกลัวออกเสียงผิด” โซวอนพูดขัดขึ้น ซองเฮพยักหน้า น้องชายแก้ตัวให้แบบน่าชื่นชม

“งั้นไปเถอะ ฉันไม่อยากจะอยู่ดึกมาก”

ร่างสูงของนาวาเดินนำไปพร้อมๆ กับอาจารย์ที่ปรึกษา ทองแทนหันไปบอกชื่อร้าน ส่วนคนอื่นๆ ก็เริ่มตามไป

“หมอนั่นชื่ออะไรนะ” ซองเฮถามอย่างสนใจ

“ใคร” โซวอนมุ่นคิ้วมองกลุ่มนั้นที่เดินออกไป ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าซองเฮชี้ใคร

“คนที่รู้ว่าฉันเข้าใจภาษาไทยนะสิ”

“ต้นกล้ารึเปล่า” โซวอนเหมือนจะจำได้

“เออๆ นั่นแหละ  เค้ารู้ได้ไง” ซองเฮทำหน้าสงสัยไม่หาย

“พี่ดูง่ายจะตาย  หน้าตาพี่มันล่อกแล่ก จนผิดสังเกต” โซวอนยกยิ้มนิดๆ แบบเจ้าเหล่ห์

“จริงอะ” ซองเฮทำหน้าตาตื่น หลอกง่ายชะมัด......

“จริง....หน้าพี่โคตรดูง่าย” โซวอนตอกย้ำเข้าไปอีก

ซองเฮเอามือจับหน้าตัวเองไปมา ทำสีหน้าเป็นกังวล งั้น! เค้าก็โดนโซวอนจับโกหกได้ทุกครั้งนะสิ  ตายละ! รายการสั่งพรีออเดอร์โฟโต้บุ๊คของโซวอน เอ้ย! Beautiful boy ที่พึ่งลงรูปในเว็ปไม่กี่วัน ก่อนยอดพุ่งถล่มทะลาย เพราะมันพ่วงด้วยรูปของนาวา ตอนเผลอๆ เอาไว้ จะโดนจับได้ไหมเนียะ...เรื่องเมื่อวันก่อนที่ศึกษาดูงานทำให้รู้สึกหวั่นใจลึกๆ ตายแน่ๆ ถ้าโซวอนรู้.....ความเป็นพี่น้องอาจจะโดนตัดขาด ไม่เอานะ....ซองเฮมีน้องคนเดียว

55555 ล้อเล่น” โซวอนหัวเราะเสียงดัง มองฮงกิ กับยูนนาเดินออกไปแล้ว เยรินก็ไปกับเค้าด้วยเพราะกลัวโซวอนเบี้ยว.....ยัยนี่! เป็นแฟนภาษาอะไรไปกับคนอื่น

“โธ่! ไอ้น้องบ้า.....” ซองเฮทำหน้าตาอยากบีบคอโซวอนที่หัวเราะจนน้ำตาเล็ด ดูสะใจพิกล

“ไปกันเถอะ”

“ทีหลังอย่าหลอกฉันแบบนี้อีก.....ใจไม่ดีเลย”

โซวอนยักไหล่ เดินตามซองเฮไม่ได้ถามต่อว่าทำไมต้องใจไม่ดีด้วย..........

ร้านนั่งเล่น แต่เสียงดัง มีเบียร์ขายมีฟอร์ให้เต้นมันส์ๆ ร้านนี้พวกฮงกิก็เคยมา และอาจจะไปตอนแขกต่างประเทศมาถามที่เที่ยวกันในวันแรกๆ

“ฉันไปโทรศัพท์ก่อนนะ” โซวอนบอกทุกๆ คน แยกตัวออกไปทางมุมสวนข้างร้าน....ทั้งๆ ที่ยังไม่ทันได้นั่งและยังไม่เห็นเจ้าภาพเลยด้วยซ้ำ ใครจะไปสนว่าร่างสูง หล่อๆ ของนาวาอยู่ตรงไหน หน้าตาแบบนั้นอยู่ตรงไหนก็เด่นแก่สายตาอยู่แล้ว ไม่น่าจะหาไม่เจอ อยู่ตรงไหนก็สะดุดสายตาตรงนั้น

“ผมให้ไม่ได้จริงๆ”

โซวอนชะงักแต่เบรกไม่ทันละ ต้องไถลตัวเองลงไปยืนติดกำแพงเอาต้นไม้พลางตัวเหมือนผู้ร้ายเลย.. ร่างสูงของนาวาอยู่ตรงนั้น กำลังโดนสาวเกาหลีหน้าตาสวย รูปร่างเซ็กซี่ ลวนลามทั้งมือทั้งหน้า....ต้องบอกแบบนั้น ที่นี่! ผู้ชายมีมากกว่าผู้หญิง ทำให้ผู้หญิงเลือกได้ว่าอยากได้ผู้ชายแบบไหนที่ตัวเองต้องการ แล้วดูสิ! มาชอบหนุ่มไทยกันเป็นแถวแบบนี้ หนุ่มเกาหลีก็กินแห้วไปนะสิ

“ซูจอง ชอบคุณจริงๆ นะคะ”

“ตั้งแต่วันแรกที่คุณมาที่นี่ แล้วเรา...เจอกัน” แหม! ลากเสียงได้ยั่วยวนมาก  โซวอนเอามือปิดหน้าไม่กล้ามองด้วยซ้ำว่าเค้าทำอะไรกัน และโซวอนก็ไม่ได้แอบมองนะ แต่นิ้วมันกางออกเองอะ...ทำไมต้องมาป๊ะ! กันแบบนี้ด้วย......

“พรุ่งนี้ ผมจะกลับประเทศไทยแล้ว” นาวายืนนิ่งให้ฝ่ายหญิงกอดจูบลูบไล้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแน่ๆ โซวอนแน่ใจเลย....

“เพราะงั้น ซูจองถึงต้องขอเบอร์ไงคะ”

เสียงกระเง้ากระงอด ออดอ้อน.....หน้าตาสวยๆ คนละแบบกับเจนซี่ อยู่ในชุดเซ็กซี่ขนาดนี้ เอนตัวเข้าหาร่างสูง บดเป็นบด เบียดเป็นเบียด โซวอนอยากจะรู้ว่านาวาจะใจแข็งนานแค่ไหน

“ผมให้ได้แค่เฟสครับ” นาวาบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพ ทำไมโซวอนรู้สึกว่าใบหน้าหล่อเหลามองตรงมาทางนี้นะ

“แล้วถ้าซูจองไปไทย”

“ก็ติดต่อผมได้ ผมเช็คข้อความในเฟสทุกวัน” นาวาหัวเราะกับความดื้อรั้นของอีกฝ่าย

“ใจแข็งจัง! งั้นคืน ซูจองไปหาที่ห้องนะคะ” เสียงหวานกระซิบข้างแก้ม มีนัยความหมายที่โซวอนฟังไม่เข้าใจ 

“จะดีเหรอ คุณต้องดูแลร้าน ไม่ใช่เหรอครับ”

“ซูจองเป็นเจ้าของร้าน อยากปิดเมื่อไหร่ก็ได้” หญิงสาวชาวเกาหลี ลูบไล้จนโซวอนอยากจะละลายตามมือซะให้ได้......

“เอาไว้คุยกันนะครับ พอดีน้องชายมาตามแล้ว” นาวาดันร่างบอบบางให้ออกห่าง ชี้ไปที่โซวอนที่หลบอยู่หลังต้นไม้

“ว่าไงโซวอน”

“ฉัน....ฉันเหรอ” โซวอนชี้ตัวเอง มองเห็นด้วยเหรอ.....อยากจะอุทานเป็นสิบภาษา รู้ได้ไงวะ....ว่ายืนอยู่ตรงนี้ ร่างเล็กๆ ทำท่าจะผละหันหลังเดินหนีไปแบบดื้อๆ แต่ว่านาวาเดินมาคว้าตัวมากอดไหล่เอาไว้..........ยื้อให้ยืนอยู่เคียงข้างกัน...

“เพื่อนให้มาตามพี่เหรอ” ภาษาไทยชัดๆ สาวซูจองทำหน้าไม่เข้าใจ สายตาดุๆ บังคับให้โซวอนตอบเป็นภาษาไทย

“ครับ” โซวอนพยักหน้า

“งั้นว่างๆ ซูจองจะทักไปในเฟสนะคะ”

“ครับ”

คนสวยเดินกลับเข้าไปในร้านเหมือนโดนขัดใจ นาวาเป็นเป้าหมายที่ใครๆ เห็นก็ต้องสนใจ ไม่เว้นแต่สาวทรงเสน่ห์แบบนั้น คนเดินผ่านไปมาผู้หญิงผู้ชายก็มอง  ดึงดูดราวกับแม่เหล็กชั้นดี

“ฉันไม่ได้มาตามนะ”

โซวอนผลักร่างสูงของนาวาให้ออกห่าง แปลกใจที่ไม่ยักกะรู้สึกคัน.....

“รู้แล้ว แต่นายออกมายืนมองนานแล้ว...ฉันเห็นนะ” นาวาล้วงกระเป๋า ก้มมองเพราะความสูงต่างกันตั้ง 20 เซน ได้

“เอ่อ!!” โซวอนอึกอัก ปฏิเสธไม่ได้กันเลยทีเดียว เพราะเรื่องจริง

“ออกมาทำอะไร” นาวาถามอย่างสงสัย....ถ้ามาตามเค้าคงจะไม่ใช่โซวอน น่าจะเป็นเจสซี่ มาแอบดูก็ไม่น่าจะใช่โซวอน น่าจะเป็นสายเผือกแบบต้นกล้า.....แล้วโซวอนออกมาทำอะไร

“โทรศัพท์” โซวอนทำท่าจะเดินไปอีกทาง

“เดี๋ยว....ยืมโทรศัพท์หน่อยสิ” นาวาดึงเสื้อด้านหลังเอาไว้.....ร่างเล็กกว่าอึกอักไปไหนไม่ได้ หันมาทำหน้าบึ้งใส่

“จะเอาไปทำไม”

“ตามหามือถืออยู่ ไม่รู้เอาไปไว้ไหน”

โซวอนส่งมือถือของตัวเองให้ จะได้จบๆ ไป ไม่น่าเชื่อว่าหน้าตาแบบนี้จะลืมของได้ แค่สิ่งของวางผิดที่ นาวายังรู้เลย... ไม่ใช่อะไร  เมื่อวันก่อนนาวานั่งคุยกันกับเพื่อนๆ แล้วเพชรกล้าหยิบของไป นาวาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ  ยังรู้ว่าของมันหายไป........ไม่ได้อยู่ที่เดิม

“ขอบใจ” นาวากดอะไรสักอย่างแล้วยกขึ้นฟังแล้วส่งคืนให้โซวอน

“เจอแล้วเหรอ” โซวอนรับโทรศัพท์กลับคืนมา ทำหน้าสงสัยทำไมเร็วจัง....ไม่เห็นพูดอะไรสักคำ หาเจอได้ยังไง

“เจอแล้ว อยู่กับทองแทน” นาวามองหน้าโซวอนเหมือนจะพูดอะไร....

“นั่นเบอร์ฉัน”

“หา!” โซวอนทำหน้าตา งงๆ ไม่แน่ใจว่านาวาพูดอะไร พูดกับใคร

“เบอร์ฉัน” นาวาย้ำอีกรอบ ชี้ไปที่โทรศัพท์

“บอกทำไม ให้ลบออกเหรอ หวงจังแค่เบอร์โทรศัพท์เอง” โซวอนบ่น เบอร์มันค้างอยู่เพราะโทรออก  ก็พอเข้าใจนาวาไม่ยอมแจกเบอร์ใคร ไม่งั้นยัยเจ้าของร้านคงได้ไปแล้ว.....

“เปล่า!! ให้นายเมมเอาไว้ด้วย”

งง! สิครับ  เพราะหลายครั้งที่พ่อรูปหล่อจากไทยปฏิเสธการให้เบอร์กับคนอื่น ขอต่อหน้ายังไม่ได้ นามบัตรก็ไม่ยอมแจก แล้วทำไม.....โซวอนไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหม

“เมมทำไม” โซวอนยังงงๆ เป็นไก่ตาแตกอยู่เลย

“เผื่อไปเที่ยวที่ไทย ให้ติดต่อมา...ฉันจะดูแลนายกับเพื่อนๆ เอง” นาวาอธิบายเพราะเห็นสีหน้าของโซวอน.....เด็กบ้า...คนอุตส่าห์ให้เบอร์....ยังท่าเยอะอีก

“อ้อ!  อือๆ”  ใบหน้าหวานๆ พยักหน้าเข้าใจ แต่ไม่ได้ทำตามแม้แต่น้อย

“บันทึกสิ” นาวาบอกซ้ำ  โซวอนเหลือบตามอง หน้าตาโคตรกดดัน ทำไมชอบบังคับกันจัง...นี่เป็นคนอื่นนะ

“เดี๋ยว! ค่อยทำทีหลัง โทรหาแม่ก่อน”

“บันทึกเลย เดี๋ยวลืม กันหายด้วย” นาวาไม่ยอม

โซวอนทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ นี่มันจอมบงการชัดๆ แล้วเค้าก็ยอมซะด้วย  เมื่อเห็นว่าโซวอนบันทึกเบอร์ไปแล้ว นาวาถึงหันไปมองรอบๆ ไม่มีทีท่าว่าจะไปไหนเลย

“บันทึกแล้ว ไปสิ” โซวอนไล่

“ไปไหน” ใบหน้าหล่อๆ หันมาถามอีก โซวอนละกลุ้มใจ อะไรของเค้าวะ

“ไม่เข้าข้างในละ” โซวอนบอกเป็นเชิงไล่ คนจะคุยกับแม่ มายืนเป็นส่วนเกินแบบนี้ใครจะไปคุยได้

“รอ”

“โทรเลยไม่ต้องเกรงใจ”

โซวอนมุ่นคิ้ว ไม่ได้เกรงใจเว้ย!  แต่คุณพี่ต้องเกรงใจผมมากกว่ามั้งเถอะ  แต่ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง เดินหามุมแบบไม่พูดอะไรอีกต่อไป

“แม่ฮะ”

“วันนี้ผมกลับดึกหน่อยนะฮะ”

“อ้อ!! ของโปรด  เก็บไว้ให้ด้วยสิฮะ อย่าพึ่งให้คนอื่น”

“ไม่เอา! ไม่งอนนะฮะ” โซวอนเหลือบตามองคนที่โดนไล่แล้วไม่ไป  ทำเป็นยืนชมนกชมไม้....

“พ่อบอกเลิฟว่าแม่โคตรขี้งอน”

ท้ายประโยค ถ้าจะสังเกตจะเห็นว่าคนตัวสูงที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ไม่ไกล หันมามองอย่างสงสัย.....

5555 ไม่จริงเหรอ ผมก็ขี้งอนเหมือนแม่นะ”

“ครับแล้วเจอกัน” โซวอนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า หันมามอง ยังอยู่อีก....แปลกคน!  บางทีความเย็นชาของแขกรูปหล่อมีมากจนสัมผัสได้ ความเข้าไม่ถึง ทำให้โซวอนพูดภาษาไทยกับคนนี้แค่คนเดียว อยากจะลองและอยากจะท้าทาย อยากจะเห็นการจัดการและความวุ่นวาย แต่ก็เปล่า...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น นอกจากความเหนือชั้นในการควบคุมกว่าไปอีก

“เมื่อกี้ นายเรียกตัวเองว่าอะไรนะ” นาวาถามเมื่อเห็นโซวอนทำท่าจะเดินกลับเข้าไปในร้าน

“นาวา ทำไมหายออกมานานจัง เจสซี่กับเพื่อนๆ รอนานแล้วนะ”

โซวอนไม่ทันตอบ สาวสวยของกลุ่มก็เดินทำหน้าหยิ่งมาแต่ไกล แถมมองโซวอนแบบระแวง.....เสียงดังจนโซวอนไม่อยากจะได้ยิน แสบแก้วหู.....

“กำลังจะเข้าไป” นาวายังไม่ยอมเข้าไปอีก.....เจสซี่เลยมายืนเกาะแขนเป็นลูกลิงอยู่ข้างๆ

“ไปกับเจสซี่ตอนนี้เลยดีกว่า....เดี๋ยวนาน” หญิงสาวทำหน้าเป็นเชิงไล่โซวอนทางสายตา อะไร....ยัยนี่ หน้าตาโคตรหาเรื่อง  โซวอนยักไหล่ ทำท่าจะหันหลังเดินกลับเข้าไป นาวาคว้าแขนเอาไว้

“นายยังไม่ตอบเลย”

“เอาไว้วันหลัง....” โซวอนดึงแขนออก แต่นาวาไม่ยอมปล่อย เจสซี่ก็เกาะแขนนาวาไม่ยอมไปไหน ดูบรรยากาศขมุกขมัว

“อ้าว!!! อยู่ที่นี่กันเอง เข้าข้างในเถอะ” บอลลูนเดินออกมา สีหน้าเปลี่ยนไปนิดตอนที่เห็นนาวาดึงรั้งแขนโซวอน และเจสซี่เกาะแขนนาวา......เจสซี่ไม่แปลก แต่นาวาต่างหากที่แปลก......

“ปล่อย” โซวอนสะบัดแขนออก แล้วเดินเข้าร้านไป บอลลูนมองนาวาที่ปัดแขนเจสซี่ออกทันที.....แล้วเดินเข้าไปอีกคน

“พี่ทำอะไร พี่นาวาเค้ารำคาญ ไม่รู้รึไง” บอลลูนบ่นให้พี่สาว ที่ยืนหน้าบึ้งมองตามนาวาอย่างไม่พอใจ

“จะให้ฉันทำไง มาแอบยืนคุยกับไอ้เด็กเกาหลีหน้าสวยนั้น....ทีกับฉันหลบได้หลบดี  แต่ทีไอ้เด็กนี่ ตามมันเกือบจะทุกฝีก้าว” เจสซี่บ่นอย่างหงุดหงิดใจ

“พี่ว่าอะไรนะ” บอลลูนฟังไม่ถนัด

“ช่างเถอะ!! ฉันอาจจะคิดไปเอง เข้าไปสิยะ มายืนรับลมรึไง” เจสซี่ผลักไหล่น้องชายให้เดินนำกลับเข้าร้าน.....ลางของผู้หญิง เซ้นต์ของผู้หญิงแรงเสมอ และไม่พลาดด้วย แต่นาวาไม่เคยชอบผู้ชาย.......กระเทยก็ไม่มอง ยิ่งเกย์อย่าได้เข้าใกล้เชียว........

“มาๆ นั่งตรงพี่นี่” ซองเฮกวักมือเรียกน้องชายตัวดีที่หายไปเป็นพัก กลับเข้ามาหน้าตาบูดบึ้งอีก

“อยากกลับแล้ว” โซวอนทำหน้าไม่อยากนั่ง

“นั่งตรงนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย” ซองเฮไม่ได้ฟังเลย เอาแต่ดึงและบังคับให้โซวอนนั่งคั่นกลางระหว่างตัวเองกับคนแปลกๆ อย่างต้นกล้า.....นี่ถ้าไม่บอกโซวอนจะนั่งตรงนี้  คนบ้า! มันจ้องหาทางมานั่งใกล้ๆ ซองเฮแน่ๆ  สายตาล่อกแล่กไปมา ม่น่าไว้ใจ เดี๋ยวมองสาวๆ เดี๋ยวหันมายิ้มให้....มันบ้าเปล่าวะ

“เป็นอะไร” โซวอนอดจำขำไม่ได้ เพราะไม่เคยซองเฮขาดความมั่นใจขนาดนี้ ขนาดโซวอนนั่งแล้ว ซองเฮก็ยังหลบตัวเองโดยอาศัยน้องเป็นกำบังไปอีก....

“เปล่า!! รำคาญมันมองอยู่ได้”

โซวอนหันไปมองต้นกล้า จริงแหละ!!  หนุ่มไทยหล่อแบบลูกผสม....หลายเชื้อชาติ พยายามจะมองซองเฮให้ได้ จนดูตลก....

5555 พี่ก็จ้องตอบสิ อย่าไปยอม”

“ทำแล้ว...สู้มันไม่ได้” ซองเฮถอนหายใจ หันไปคุยกับฮงกิที่มองโซวอนตลอดเวลาเหมือนกัน.....

“โซวอนกินเบียร์ไหม”

ทองแทนเฉียดร่างสูงของตัวเองมายืนถามใกล้ๆ ส่งขวดเบียร์ให้ด้วย....แต่โซวอนยังไม่ทันพูดอะไร จอมบงการตามมานั่งข้างๆ แล้วแย่งไปกินเฉย...ทองแทนไม่ได้ว่าอะไรแถมเหมือนจะกลั้นขำอะไรสักอย่างซะด้วย......ส่วนต้นกล้าขยับให้นั่งแบบไม่ทักท้วงอะไรอีกเหมือนกัน.....ดูมีอำนาจเหลือเกิน

“ฉันแพ้เบียร์ ไม่ต้องเอามาให้อีกนะ”

โซวอนส่ายหน้าเพราะทองแทนยื่นมาให้อีกรอบ  แต่จอมบงการเอาไปอีกแล้ว.....อะไรของเค้า.....

“พี่นาวา อันนี้อร่อยมากเลยนะ ชิมหน่อยสิ”

นาวารับส้อมที่จิ้มของกินมาจากมือบอลลูนใส่เข้าปากแล้วพยักหน้าเห็นด้วย.......

“พี่ซองเฮอันนี้อร่อยนะ ชิมสิ”

ทองแทนขำ โซวอนน้อยช่างน่ารัก กวนทะเล้น แต่น่ารัก ดูเค้าทำสิ เลียนแบบบอลลูนโดยหวังให้ซองเฮทำเหมือนนาวา  แต่ว่ามือคงจะสั้นไป...เพราะมันไม่ถึงซองเฮ แถมนาวาอาศัยจังหวะที่ทุกคนคุยกัน อ้าปากงับของกินบนช้อนส้อม......มองโซวอนที่ทำหน้าตะลึง.....แล้วพยักหน้า

“อร่อยนะ กินสิ”

โซวอนลุกขึ้นยืน หน้าบึ้ง ขัดใจจริงๆ ทำไมไม่เคยชนะได้เลย ไอ้ความคิดเมื่อกี้ก็เพราะหมั่นไส้ไง เลยเดินไปของกินมาป้อนให้ซองเฮ แต่ใครจะนึกว่าหมอนี่ มันจะกล้ากิน....แบบไม่ได้ถามสักนิด

“นั่งลงก่อนโซวอน นาวาแค่ล้อเล่น”

รอยยิ้มของทองแทนทำให้องศาเดือดลดลง โซวอนหันไปคุยกับเยริน ฮงกิแทน โดยมียูนนาเกาะฮงกิไม่ห่างไปไหน  เจ้าชายเย็นชาทำหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภาพเมื่อกี้ยังคงวิ่งวนอยู่จนโซวอนอึดอัดใจอย่างบอกไม่ ถูก รู้แค่ว่าหัวใจเต้นแรงเหลือเกิน

“นาวา ไปแกล้งโซวอนทำไม” ต้นกล้าถามอย่างสงสัย มองน้องน้อยของโต๊ะ ที่โกรธจนไม่หันมามอง ซวย!  พลอยทำให้พี่ชายไม่มองมาด้วยเหมือนกัน

“ใครว่าแกล้ง” นาวาทำเสียงในลำคอ ยกขวดเบียร์ใส่ปาก

“ใช่! ไม่ได้แกล้ง แต่แค่กวนโมโหเค้า ทำไม” ทองแทนกอดอกพยักหน้า....เหมือนจะเข้าข้างแต่ก็ไม่ใช่

“หมั่นไส้” นาวาพูดแค่นั้น ซูจองก็เดินโฉบมาที่โต๊ะอีกแล้ว วางสะโพกสวยๆ ลงบนตักของนาวา ทำเอาหนุ่มๆ แถวนั้น เป่าปากกันเกรียวกราว

“อิจฉาวะ” เพชรกล้ามองด้วยสายตาตามที่พูดจริงๆ 

“ทำไม มันได้แต่ของระดับพรีเมี่ยมตลอด”

“เกรดนายไม่ถึงเอง จะไปอิจฉาเค้าทำไม” บอลลูนพูดขัดขึ้นมา....มองพี่สาวที่เริ่มขยับตัวอีกแล้ว เรื่องจะมาไหม.....ใครบอกที

“เจสซี่...บอกก่อนนะ ถ้ามีเรื่องตบตี นาวาจะไม่พูดกับเธออีก” ทองแทนคว้าแขนร่างบอบบางที่เดินเข้าไปอย่างเอาเรื่อง

“นายก็ไปบอกพี่นาวาสิ ให้ไล่มันไป” เจสซี่มองด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ........สาวสวยชาวเกาหลี หุ่นเอ็กซ์แตกขนาดนั้น นัวเนียนาวาจนแทบมองไม่ได้

“เดี๋ยวเค้าก็ไป” ทองแทนปล่อยแขนเจสซี่ พอๆ กับร่างของซูจองยืนขึ้นแล้วเดินกลับเข้าไปด้านใน

นาวาอาจจะดูเหมือนหว่านเสน่ห์ แต่จริงๆ นาวาเป็นคนเรื่องเยอะ ผู้หญิงของนาวาแต่ละคน จะต้องสวย และมีสมอง ถ้ามาแบบเจสซี่ ยังไงๆ นาวาก็ไม่มอง.......แต่เพราะเจสซี่มีข้อดีในเรื่องอื่นๆ นาวาจึงเลือกนิ่งเฉย แทนการไล่ให้ออกห่างจากชีวิต......


 

0 ความคิดเห็น