Beautiful boy ss2 ผมสวยแล้วคุณจะรักผมไหม (จะแสบจะซนก็รักนะ)

ตอนที่ 21 : ฝากเลี้ยง.....จากเกาหลี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ต.ค. 62

ตอนที่ 21  ฝากเลี้ยง.....จากเกาหลี

 

“เลิฟ เลิฟ สัญญากับแม่ก่อนอย่าทำตัวเกเรตอนที่อยู่กับคุณป้า”

คุณอันดากำลังจัดเสื้อผ้าให้ลูกชายสุดที่รักเพื่อเตรียมตัวจะเดินทางอีกไม่กี่วัน

“ถ้าแม่ไม่สบายใจ ก็ให้เลิฟแยกออกมาอยู่สิ”

คุณแม่ยังสวยค้อนลูกชายเจ้าเล่ห์ที่ ช่างหาเรื่องมาต่อรอง....ไม่เรื่องนู้นก็เรื่องนี้  จะไม่ไปอยู่กับเพื่อนเธอท่าเดียว

“ไม่ได้หรอกลูก  ผู้ใหญ่คุยกันเอาไว้แล้ว....อีกอย่างแม่เป็นห่วงลูกมากเลยรู้ไหม”

โซวอนแตะแก้มคนเป็นแม่  ถึงแม่จะฝืนยิ้มแต่โซวอนก็รู้ว่าแม่เศร้าแค่ไหน  ลูกคนเดียวที่ไม่เคยออกจากอ้อมอก กำลังจะออกไปสู่โลกกว้างเป็นธรรมดาที่แม่จะหวงห่วงยิ่งกว่าสิ่งใด

“แม่อย่าห่วงไปเลย เลิฟจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุด”

“ถึงยังไง .....แม่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี...”

คุณอันดาแตะมือขาวๆ ที่จับแก้มเธอ 

“อีกอย่างลูกอย่าดื้อรื้อ จนทางนู้นโทรมาฟ้องให้แม่หัวร้อนก็แล้วกัน”

“อีกละ...อีกตั้งหลายวันกว่าจะเดินทาง เอาไว้แม่พูดทีเดียวก็แล้ว เลิฟขี้เกียจฟังตอนนี้”

โซวอนปิดหู ทำหน้างอได้อย่างน่าตี.....

“เลิฟ เลิฟ เด็กคนนี้...น่าตีจริงๆ”

แม่ทำเสียงดุแบบไม่จริงจังเลย.....

“เลิฟไปนะฮะ  เพื่อนมารอกันแล้ว”

คุณอันดาพยักหน้า มองตามลูกชายเพียงคนเดียวเดินออกนอกห้อง   ถ้าไม่ใช่ประเทศไทยเธอคงจะไม่มีวันอนุญาตให้ลูกไป  ถ้าไม่ใช่รำไพเธอก็จะไม่มีทางปล่อยให้โซวอนไปอยู่กับใครๆ หรอก

“ว่าไง  ไทยประเทศไทยมาสนุกดีไหม”

ฮงกิทักก่อน หลังจากซองเฮพาโซวอนมาให้พวกเพื่อนๆ เลี้ยงส่ง

“คิดถึงฉันบ้างรึเปล่า”

 รันอ้าแขนมาก่อนเลย.....แต่โดนฮงกิผลัก

“เค้าต้องคิดถึงฉันก่อนสิ ไม่ใช่นาย”

โซวอนหัวเราะมองสองคนตีกันนัวด้วยท่าทางน่ารัก  เยรินมาแล้ว เด็กสาวโผเข้ากอดโซวอนอย่างไม่อายใคร...

“คิดถึงจังเลย  โซวอนของฉัน” 

เยรินกอดแน่นกว่าทุกที  เพราะรู้ว่าจะไม่ได้ทำแบบนี้อีกแล้ว

“พอได้แล้ว คนอื่นมอง...ไม่เห็นรึไง”

โซวอนดันร่างบอบบางออกห่าง

“ชิ!! ทำเป็นหวงตัว”

เยรินเบ้ปาก.....แล้วก็กระโดดกอดอีก

“พอแล้วเยริน.....หาที่เรียนได้รึยัง”

โซวอนรำคาญจะผลักแล้ว เลยปล่อยให้กอดอยู่อย่างนั้นแหละ.

“ได้แล้ว!! ใจจริงอยากจะตามนายกับพี่ซองเฮไป...ติดแต่ฉันไม่ได้ภาษาไทยเลย”

เยรินขยับตัวออกจากตัวโซวอน

“ฉันสอนได้นะ เอาไหม”

โซวอนอาสา  รู้สึกใจหายนิดหน่อย....เยรินเป็นผู้หญิงคนเดียวที่โซวอนชอบ

“ไม่อะ!!  เอาไว้ไปเที่ยว เยี่ยมหานายดีกว่า”

“ตามใจ”

โซวอนหันไปสั่งอาหาร.....ร้านนี้มากันเป็นประจำ...รู้ว่าอะไรอร่อยสุด

“แล้ว!!

-ขึ้นมาแค่นี้ แต่สายตาแพรวพราว...ยัยม้าดีดกะโหลกทำหน้าอยากรู้ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“แล้ว????? 

โซวอนทวนคำพูด

“พี่ชายรูปหล่อเป็นไงบ้าง”

เยรินยิ้ม ทำหน้าแซวๆ เหมือนรู้ว่าโซวอนจะต้องไปเจอใครที่นั่น

“ใคร??? มีหล่อตั้งหลายคน”

 โซวอนย้อน....แต่รู้แหละว่าเยรินหมายถึงใคร

“อย่ามาเนียนโซวอน...ก็ต้องเป็นพี่ชายที่หล่อที่สุดนะสิ”

“ก็ยังหล่อเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือปากร้าย เย็นชาที่สุด”

โซวอนทำหน้าบึ้งเวลานึกถึงความร้ายกาจของนาวา

“จริงอะ”

เยรินทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ

555 ฉันล้อเล่น”

 โซวอนมองหน้าเพื่อนสาว ยัยนี่จริงจังน่าดู....

“อยากจะได้....คนนั้นเป็นแฟน อยากจะได้ คนนี้เป็นแฟน”

จู่ๆ เยรินก็ร้องเพลงขึ้นมา ฝึกนานไหม เพี้ยนน่าดู

“ฝันไปเถอะ อยู่ที่นู้น แฟนเค้าเยอะมาก”

โซวอนส่ายหน้า....หมดหวังไปเลยเยริน

“หึ!! กันท่ากันรึเปล่าเนียะ”

เยรินแหย่.....ยิ้มสายตาเหมือนรู้อะไร

“อ้าว!! ยัยนี่ ฉันจะกันเอาไว้ทำไม”

โซวอนหน้าขึ้นสี.....มันพูดแบบนี้หมายความว่าไงฟะ ยัยแปลกประหลาดนิ!!

“ก็พี่เค้าสนใจนาย...มองแต่นายตอนที่มาที่นี้”

เยรินยักไหล่

“บ้า!! กินเข้าไป...จะได้หายฟุ้งซ่าน”

โซวอนลากจานของโปรดเยรินไปให้ตรงหน้า....ส่ายหน้าคิดอะไร...คนอย่างนั้นนะ...สนใจโซวอน  เย็นชาขนาดนั้น.....

นี่เป็นการรวมตัวครั้งแรกนับแต่โซวอนกลับมาจากประเทศไทย...ทุกคนมีความสุข ผลัดกันเล่าวิถีชีวิตของตัวเองที่เปลี่ยนแปลงไป...มิตรภาพที่มีต่อกันงอกงาม และจะไม่มีวันจางหายไปอย่างแน่นอนโซวอนสัญญา

“ฉันมาช้าเกินไปรึเปล่า โซวอนตามจิกทุกสิบนาทีเลย”

ซองเฮหาที่นั่ง.....โซวอนขยับให้นั่งข้างๆ มองหน้าลูกพี่ลูกน้อง ท่าทางเหมือนรีบมาก

“มาส่งแล้วก็หายไปเลย....”

“ไม่ช้าหรอกพี่ซองเฮ  แค่อาหารลงไปครึ่งกระเพาะแล้ว”

เยรินหัวเราะ ประชดประชัน

“พี่มัวแต่ทำอะไรอยู่”

โซวอนถามอย่างสงสัย  มองฮงกิที่สั่งของโปรดมาให้โซวอนอีกแล้ว

“ไม่มีอะไร”

 ซองเฮลากจานมาตักของกินอย่างหิวๆ

“มัวแต่เล่นโทรศัพท์อยู่นะสิ”

โซวอนเดา....ตั้งแต่รู้จักต้นกล้า ซองเฮกลายเป็นคนติดโทรศัพท์ไปเลย 

“มัวแต่ทำโฟโต้บุ๊คนายนะสิ เร่งอยู่เนียะ จะได้ทันก่อนไปเรียนที่นู้น”

“โฟโต้บุ๊ค???? ของใคร”

ฮงกิถาม เพราะไม่รู้เรื่องอะไร

“ของโซวอนเหรอ” 

รันทำตาวาว......อยากได้ๆ

“ฉันจอง 12 เล่มนะ”

ซองเฮมองหน้า มันเอาไปทำอะไรเยอะแยะ....

“เธอบอกพี่รันเหรอ ยัยตัวดี”

โซวอนหันมาหาเยรินคนแรก.....เด็กสาวโบกมือไปมา ทำตาโต...เพื่อนกล่าวหาอะ....

“ฉันรู้เอง....เก่งไหมละ ปิดมาได้เป็นปีๆ”

รันทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง  ฮงกิสะกิดถามว่ามันเรื่องอะไร  รันเลยบอกไป....ว่าไอ้เหตุการณ์แปลกในโรงเรียนเก่ามันเพราะอะไร

“พี่ซองเฮ พี่นิแย่มากเลยนะ....ทำเอาโซวอนเดือดร้อนมากๆ เลยช่วงนั้น”

ฮงกิมองซองเฮอย่างตำหนิ 

“ถึงว่าสิ...ฉันเห็นเต็มห้องรันไปหมดเลย”

“พี่รันมีหมดเลยเหรอ”

 โซวอนทำตาโต.....

“ใช่...”

รันพยักหน้ายิ้ม.....เหมือนเป็นเรื่องภาคภูมิใจมาก

“เค้าแฟนคลับ Beautiful boy ตัวจริงเสียงจริงเลยละ”

ฮงกิบอก....

“วันหลังจะเอามาให้เซ็นนะ”

โซวอนพยักหน้า......ทำยังกะเค้าเป็นไอดอลเลยนะ.....กะอิแค่รูปแต่ง  หน้าตาก็งั้นๆ แหละ สู้ตัวจริงได้ที่ไหน.....

“นาวาโทรหาไหม”

ซองเฮถามเมื่อมาถึงบ้านแล้ว  โซวอนส่ายหน้า....สงสัย....จู่ๆ ก็ถาม

“ไม่!!  เค้าจะโทรมาทำไม”

“เปล่า!! แค่ถามเฉยๆ เผื่อเค้าจะโทรมาเร่งให้นายกลับไปเรียน”

ซองเฮหลีกเลี่ยงได้เก่งมาก..แอบชมตัวเอง....

“ลองมาเร่งสิ.....เดี๋ยวจะไม่กลับเลย คอยดู”

โซวอนทำเสียงในลำคอ....ปากดีไปงั้นแหละ พอเอาเข้าจริงๆ โซวอนหรือจะสู้นาวาได้....ซองเฮส่ายหน้า

“พี่บอกที่บ้านรึยังเรื่องการเดินทาง”

โซวอนมองหน้าซองเฮที่ก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์

“บอกละ...เค้าไม่สนใจหรอกนะ ว่าฉันจะไปไหน...แค่ไม่ทำตัวให้เค้าเดือดร้อนก็พอ”

เสียงพูดพยายามจะไม่ให้เศร้า.....แต่ลึกๆ มันก็คงต้องรู้สึกบ้าง  โซวอนไม่ค่อยได้ไปบ้านนั้น  เพราะไม่ค่อยมีใครอยู่ อีกอย่างซองเฮมาหาทุกวัน ก็เลยไม่รู้จะไปทำไม

“พี่ต้องไปพักกับผมรู้รึยัง”

“รู้แล้ว คุณป้าบอก....แต่ว่าโซวอน มันจะดีเหรอ”

ซองเฮก็คิดเหมือนกับโซวอน คือ ไม่อยากไปอยู่เพราะมันอาจจะไม่สะดวก...(ใจ)

“แม่นายกับเค้าเป็นเพื่อนกัน นายเป็นลูกก็เกี่ยวข้องด้วย แต่ฉันเป็นคนอื่น  เกรงใจจัง”

“พี่เป็นพี่ชายผม เป็นครอบครัว ไปไหนก็ต้องไปด้วยกัน”

โซวอนทำหน้าไม่เห็นด้วยกับความคิดของซองเฮ

“ฉันอยากแยกออกมาอยู่เอง ลองใช้ชีวิตของตัวเองสักครั้ง”

 ซองเฮสารภาพความคิดออกมา

“แล้วผมละ  พี่จะทิ้งให้ผมอยู่ที่นั่นคนเดียวเหรอ”

 อารมณ์นอยส์มาแล้ว  ใบหน้าขาวใสงอง้ำ  ปากจะถึงจมูกอยู่แล้ว ขัดใจอะไรไม่ได้เลยรึไง

“ไม่ได้ทิ้ง...ฉันจะเรียนและทำงานช่างภาพไปด้วย อาจจะมีปัญหาเรื่องเวลา แต่เราก็เจอกันทุกวันนะ แค่ไม่ได้นอนที่เดียวกันเท่านั้นเอง”

ซองเฮอธิบาย เอามือแตะคางน้อยๆ ให้โซวอนหายงอน

“ไม่”

โซวอนส่ายหน้า

“โซวอน...ถ้านายเบื่อบ้านคุณป้ารำไพ นายก็มาเที่ยวเล่นห้องฉันก็ได้....ไม่เห็นจะแตกต่างอะไรเลย”

ซองเฮพยายามหว่านล้อม

“ตามใจพี่ก็แล้วกัน”

ซองเฮถอนหายใจยอมเข้าใจจนได้....โซวอนอาจจะเหงาแต่พอปรับตัวได้ ขี้คร้านจะลืมเค้าซะด้วยซ้ำ

“งั้นตกลงนะ ฉันจะได้ให้ต้นกล้าหาห้องพักเอาไว้ให้”

 ซองเฮวางแผนเอาไว้ล่วงหน้า

“ชิ!! ที่แท้ก็คุยกันเอาไว้แล้วละสิ....ทำไมไม่คบกันไปเลยละ....”

โซวอนทำหน้ารู้ดี....

“โซวอน!! นายพูดอะไร  เพื่อนกันจะคบกันได้ยังไง”

ซองเฮหน้าขึ้นสี....รู้ว่าพิเศษ  แต่ไม่อยากยอมรับให้ต้นกล้าเป็นอย่างอื่นนอกจากเพื่อน

“แล้วพี่หน้าแดงทำไม”

โซวอนเอานิ้วจิ้มแก้มขาวๆ ขึ้นสี

“ฉันไม่ได้........”ซองเฮอึกอัก....ไม่รู้ว่าตัวเองหน้าแดงทำไม “โอ๊ย!!  เปลี่ยนเรื่องพูดเลย” ซองเฮเมินหน้าหนีไม่ให้น้องจับผิดได้อีก

“ชอบเค้าละเส้!!  โซวอนไม่เลิกรา....ทำหน้าล้อเลียน

“หยุดพูดเลยไอ้เด็กบ้า” ซองเฮปัดมือที่ยื่นมาจิ้มแก้ม.....

“แหนะๆ อายๆๆ”  โซวอนหัวเราะก่อนจะวิ่งหนีซองเฮที่เขินจนหาเรื่องไล่ตีโซวอน

“ดีใจไหม เค้าจะกลับมาแล้ว”

ทองแทนมองคนตัวสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าหันหน้าไปนอกหน้าต่าง ยิ่งใกล้วันนาวาก็มีอาการกระสับกระส่าย  คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่ามันแตกต่างกับอาการปกติยังไง  แต่ทองแทนกับต้นกล้ารู้ดีที่สุด นาวาเปิดปฏิทินบ่อยเกินไป พกโทรศัพท์ติดตัวตลอด.....แล้วรูปโซวอนก็ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าทำงานอย่างดี ไม่ได้อยู่ในลิ้นชักเหมือนก่อนหน้านี้

“อืม!!” ยอมรับในลำคอ ใบหน้าหล่อๆ ไม่แสดงความรู้สึกใดๆ  “มันตลกที่รู้สึกว่าอยากให้เค้ารู้ซะตอนนี้เลย...ไม่อยากรอ อยากรู้ว่าเค้าอยากจะเจอเราบ้างไหม หลังจากไม่เคยเจอกันเลย”

“นายหวังอะไร”

 ทองแทนอยากรู้  นาวารอมานาน.....อยากเจอสินะ

“เปล่า! แค่อยากให้เค้าจำเราได้ก็พอ”

 นาวาบอกตามความรู้สึกจริงๆ  ไม่ได้หวังอะไรทั้งนั้น  ความผิดหวัง...กลับตาลปัตรเป็นความสมหวัง มันให้ความรู้สึกแปลกๆ  หวาดหวั่นกับสิ่งอื่น...สิ่งที่นาวาไม่คุ้นเคย....สิ่งที่เรียกว่าความไม่สำคัญ

“เอาน่า! อีกไม่กี่วันก็เจอกันแล้ว.....โซวอนอาจจะดีใจก็ได้.. ที่ได้เจอเพื่อนในวัยเด็กของเค้า”

นาวาไม่แน่ใจกับเรื่องนี้เลย......มองเอกสารอย่างเหม่อลอย.....ทำหน้านิ่ง คิดว่าจะเป็นอย่างไรถ้าโซวอนไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

“พวกพี่พูดถึงใคร สำคัญกับพี่นาวาขนาดนั้นเลยเหรอ”

บอลลูนเดินมาถามทองแทนที่โต๊ะทำงานตามตำแหน่ง  ไม่กล้าถามต่อหน้านาวา

“เดี๋ยวทุกคนก็จะรู้เอง” ทองแทนยิ้ม

“บอกตอนนี้ไม่ได้เลยเหรอ” ปากถาม แต่สายตากลับมองตามเจสซี่เดินเข้าห้องของนาวา  มันเป็นกิจวัตรที่พี่สาวของบอลลูนต้องมาอ่อยนาวาทุกเช้า...ทุกวัน  หุ่นได้รูปไม่บอบบางและไม่อวบอ้วนจะชอบอิงแอบแนบชิดนาวา โดยที่เจ้าตัวไม่ปัดป้อง  ปล่อยให้เกาะแกะแบบนั้น.....จนบางทีบอลลูนก็รำคาญแทน

“นี่!! ลุกออกมาเถอะ น่าเกลียด คนอยู่กันเยอะแยะ”

เป็นต้นกล้าที่เดินเข้าไปในห้องแล้วเห็น และจะพูดทุกครั้ง กล้าต่อว่าเจสซี่ตรงๆ  และก็ได้ผลทุกครั้ง เจสซี่จะลุกขึ้นทำหน้าบึ้งแล้วก็เดินออกไป เพราะต้นกล้าปากจัด......พอเจสซี่ไป ต้นกล้าถึงจะเดินออกมา

“ผมเข้าไปหาพี่นาวาได้ไหมฮะ”

บอลลูนเดินมาถามต้นกล้าก่อน เดี๋ยวโดนดุไปด้วย

“ฉันว่าแต่พี่นาย ฉันไม่ได้ว่านายสักหน่อย ทำไมต้องมาขออนุญาตฉันด้วย”

 ต้นกล้ามุ่นคิ้วมอง ไอ้เด็กนิ.....มันคิดว่าเค้าเป็นใคร.....

“เข้าไปเถอะ ชงกาแฟเข้าไปด้วยนะ”

ทองแทนพยักหน้า......บอลลูนเลยเดินเข้าไปเคาเตอร์ห้องครัวก่อนจะเดินเข้าไปหานาวา

“มีเวลาก็หัดดูแลใจตัวเองบ้าง”

 ต้นกล้าว่า ...ทองแทนชอบทำเหมือนว่าตัวเองเจ็บไม่เป็นไร ให้เค้ามีความสุขก็พอ

“ฉันไม่ชอบการบังคับ”

“ไม่ได้บังคับ แค่ทำให้เค้ารู้ว่าเราชอบก็พอ ส่วนเค้าจะตัดสินใจยังไงก็อีกเรื่องหนึ่ง” ต้นกล้าสอนให้.....ทองแทนชอบเสียสละ....ทั้งๆ ที่ตัวเองยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย

“แต่บอลลูนเค้าชอบนาวา”

ทองแทนอ่านเอกสาร ทำท่าไม่สนใจ.....ต้นกล้าจะยุอะไรก็ยุไปเถอะ 

“แต่นาวาไม่ได้ชอบบอลลูน”

“ฉันไม่กล้าเหมือนนายนิ รุกตั้งแต่แรกเลย”

ทองแทนสารภาพตรงๆ

“เออ! ดูเป็นตัวอย่างบ้าง”

ต้นกล้าว่า .....พ่นลมหายใจ เพื่อนไม่ได้ยังใจเลย ส่วนข้างในก็ไม่ยอมพูดอะไรบ้างเลย.....พูดน้อยเกิน สาวๆ รอบตัวเลยคิดกันไปเอง...เข้าข้างตัวเองกันซะเป็นส่วนใหญ่

“ครับ!! ดูอยู่”

ทองแทนพยักหน้า ยอมเพื่อให้ต้นกล้าหยุดบ่น  การพูดคุยหยุดชะงักเพราะบอลลูนเดินออกมาหน้าตาไม่ดีเลย  ต้นกล้ากับทองแทนเลยเดินเข้าไปด้านใน.....

“มีอะไรนาวา”

 ต้นกล้ามองใบหน้าเรียบเฉย....แต่ว่าจ้องภาพในจอคอมพิวเตอร์ด้วยสายตาลุกเป็นไฟ

“มีคนป่วนฉัน...”

ตอบเสียงดุ สั้นๆ

“แบบไหน”

ทองแทนเดินอ้อมมาข้างหลังนาวา

“ดูเอาสิ!!  มีอะไรที่ตลกกว่านี้ไหม”

นาวาชี้ไปที่จอคอมพิวเตอร์ที่เปิดเว็ปเพจของมหาลัยอยู่ ภาพถ่ายนาวากับ.....ต้นกล้าก้มลงมองอีกทีเพื่อความแน่ใจ มองหน้าทองแทนเป็นคำถามว่าใช่ไหม...มองไม่ชัดเท่าไหร่ ภาพระยะไกลแต่ก็รู้ว่านั้นคือนาวา และนี่คือโซวอนนี่หว่า.......ต้นกล้าพึมพำงานเข้าละ.....น้องว่าที่แฟน...โดนข่าวกอดกับนาวา....ซองเฮมา...โซวอนมา  ซวยๆๆๆๆ

“ให้ไอทีเราตรวจสอบสิ  ตัดต่อรึเปล่า”

ต้นกล้าทำท่าจะโทรตาม แต่นาวาส่ายหน้า

“มันไม่ใช่ภาพตัดต่อ..ไม่ต้องให้เค้ามาตรวจสอบหรอก”

ทองแทนกับต้นกล้ามองหน้ากัน.....แล้วหันไปมองคนพูด

“หมายความว่าไง”

“ฉันกอดเด็กนั้นจริงๆ นะสิ”

เหมือนมีคำว่า WOW!! มาจากลูกกระตาของเพื่อนทั้งสองคน นาวาปรับสีหน้าก่อนจะเล่าเหตุการณ์วันนั้นที่เป็นแหล่งกำเนิดของภาพให้เพื่อนฟัง

“แปลว่ามีคนไม่หวังดี จะเล่นงานนายเรื่องภาพลักษณ์ ทำให้เสื่อมเสียนะสิ”

ทองแทนวิเคราะห์ออกมา .....สงสัยจังว่ามันเป็นใคร

“ใช่!! ฉันจะให้ผู้คุมกฎช่วยกันตามเรื่องอีกที หาว่าใครมันบังอาจเป็นคนปล่อยภาพออกมา”

ต้นกล้าทำท่าหัวเสีย......อาจจะเว่อร์วังที่คิดว่าถ้าสองพี่น้องเกาหลีมา แล้วรู้เรื่องนี้  คราวนี้อาจจะไม่มีใครทัดทานความคิดของโซวอนเอาไว้ได้อีก

“นายคิดเอาไว้แล้วใช่ไหม  จะทำยังไงให้ข่าวนี้มันเงียบไป”

ทองแทนถาม เพราะนาวาดูมีสีหน้าไม่เดือดร้อน ซึ่งก็ปกติ...ที่ไม่หวั่นไหวกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง....แต่ที่โกรธอาจจะเพราะมีโซวอนเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย....ลำพังแค่ตัวนาวา แทบไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ข่าวก็คือข่าว....อ้อมกอดของนาวาก็ย่อมมีแต่คนอยากจะได้...ถ้ามีใครสักคนได้ไป...มันก็ต้องดังอยู่พอสมควร

“คิดเอาไว้แล้ว...”

นาวาถอนหายใจ...ทำข่าวแบบนี้ให้ไร้ความน่าสนใจมันง่ายจะตาย...ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยอยากจะทำเท่าไหร่.....แต่ทำยังไงได้....ดันมีโซวอนมาเกี่ยวข้องด้วย....ไม่อยากทำก็ต้องทำ

สองวันต่อมา.....นาวารับเสียงเรียกเข้าทางโทรศัพท์ตอนที่กำลังเตรียมการประชุมเปิดภาคเรียนอยู่...ไม่รับก็ไม่ได้...ไม่งั้นโดนเล่นงานแน่.....

“ครับแม่”

“นาวาลูก อย่าลืมนะ....ของจากเกาหลีจะมาถึงตอนสองทุ่ม ลูกว่างพอจะไปรับกับแม่ไหม”

แม่โทรมาเตือน..กลัวนาวาลืม...ตื่นเต้นอะไรปานนั้นก็ไม่รู้....แถมใช้คำซะ....กำกวมเชียว คนกลายเป็นของไปแล้ว

“ครับ!! สักทุ่มผมจะไปรับแม่นะครับ”

“จ๊ะ!! แม่จะรอ ตื่นเต้นจังๆๆๆๆ”

เสียงแม่ดูดีอกดีใจอะไรหนักหนาก็ไม่รู้  นาวาวางโทรศัพท์ไปแล้ว มองเพจที่มีระดับการเข้าชมแบบล้นหลาม มีหัวข้อข่าวต่างๆ มากมาย แต่ที่น่าจะทะลุยอดการเข้าไปสืบค้น คือข่าวนาวาควงสาวไม่ซ้ำหน้า สลับปรับเปลี่ยนกัน.....แต่มากสุดตามโผ คือ ภาวิรินทร์ เมื่อก่อนอาจจะไม่บ่อย แต่ตอนนี้เรียกว่าบ่อยมาก..... จนมีข่าวลือหนาหูว่าใครคือตัวจริงของนาวากันแน่....ซึ่งมันทำให้ความสนใจในข่าวเรื่องภาพปริศนานาวากอดกับใครน้อยลง แต่อย่างว่าสื่อโซเชียล มันไม่ได้จบแค่นี้หรอก มันยังอยู่อีกนาน ขึ้นอยู่กับว่าใครจะขุดมันขึ้นมาพูดอีก ฝ่ายไอทีเข้าไปเอารูปออกจากเพจยิ่งทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ทองแทนไปจัดการไม่ให้เผยแพร่ออกไปมากกว่านี้.......

“เรื่องข่าว....นาวาควงสาวไม่ซ้ำหน้า...ทำไมไม่เห็นมีฉันเลยละ”  

เจสซี่พูดขึ้นมาหลังจากเปิดเพจอ่านทางโทรศัพท์ ทำท่าฮึดฮัด....ทำไมมันตาต่ำขนาดนี้

“ก็เธอไม่ได้อยู่ในสายตาไง”

ต้นกล้าว่าให้อย่างเจ็บๆ เลยได้สายตาอาฆาตแค้นกลับมา.....

“มันจะดีเหรอฮะ...พี่นาวาควงแบบนี้  มันก็ดูไม่ดีเหมือนกัน”

บอลลูนพยายามปกปิดความรู้สึกไม่ดี....ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งห่างออกไปทุกที

“ดีสิ!!

ต้นกล้าพูด หันไปหานาวาที่เซ็นเอกสารอยู่

“วันนี้ควงใคร จะได้บอกสื่อถูก”

“อ้อ!! คนให้พิกัดข่าวเป็นนายเองเหรอ ต้นกล้า”

เจสซี่แว๊ดใส่.....

“ใช่!! เป็นไงละ ข่าวนาวากอดกับใครไม่รู้หายไปเลย”

“หึ!! เรื่องภาพนั้นอีก...ทำไมต้องกอดกันด้วย”

เจสซี่เท้าความอีกแล้ว.....มองหน้าหล่อเย็นชาอย่างน้อยใจ.....กับเธอไม่เคยเลยสักครั้ง

“ตอนนั้น...นาวาทำไปเพราะต้องการปลอบใจ...อย่ารื้อฟื้นได้ไหม”

ทองแทนดุ.....มองบอลลูนที่เมินหน้าไปทางอื่น  เรื่องของนาวาแต่ละเรื่อง ล้วนแต่จะทำให้บอลลูนรู้สึกเจ็บปวดได้เสมอ....เพราะความไม่สมหวังในการตอบรับความรู้สึกที่ให้ไปสักครั้ง

“ดีแล้ว...ให้มันเป็นแบบนี้แหละ”

นาวาส่งเอกสารให้บอลลูน ปรายตามองทองแทนนิดหนึ่ง....

“แทน เดี๋ยวประชุมแทนฉันหน่อย ฉันมีธุระ”

ทองแทนพยักหน้า.....

“บอลลูนช่วยพี่แทนด้วยนะ”

 บอลลูนพยักหน้ารับตามคำสั่ง ไม่มีใครถามว่านาวาจะไปไหน คงคิดว่าไปเดทกับใครสักคนอีกกระมั้ง....

“ฉันว่านะ  คนแอบถ่ายเป็นไอ้เพชรกล้ารึเปล่า”

เจสซี่กระซิบกับบอลลูน

“ทำไมพี่คิดแบบนั้น”

  บอลลูนทำหน้าสงสัย.....ถึงเพชรกล้าจะนิสัยไม่ดี แต่ไม่เคยลอบกัดเลยสักครั้ง....แกล้งแบบเปิดเผยซะมากกว่า

“นายไม่สงสัยเหรอ”

เจสซี่ทำหน้าผิดหวัง

“ไม่”

บอลลูนเดินหนี  ไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้ว  เดินไปหาทองแทนที่กำลังคุยกับนาวาเรื่องที่จะประชุมกันในตอนเย็น

“พี่ซองเฮ ผมจะจำคุณป้ารำไพได้ไหมอะ”

โซวอนถามมาแบบนี้ แล้วซองเฮจะตอบยังไงดี

“ดูรูปสิ แม่นายให้มาด้วยไม่ใช่เหรอ”

“ก็ใช่....แต่หน้าเหมือนกันหมดทุกคนเลยเนียะ....มองไปทางไหนก็ไม่แน่ใจอะ”

โซวอนมองหาคนมารับ.....แม่บอกว่าคุณป้ารอคนพามา.....ซึ่งนั่นมันยี่สิบนาทีที่แล้วนะ

“เมาเครื่องบินรึไง ใครจะหน้าเหมือนกันหมด.....ตื่นเต้นรึไง”

โซวอนมองหน้า ท้ายคำพูดมันแปลกๆ.....

“ใครตื่นเต้น” ถามเสียงสูง

“นายไง!! มารอบนี้ไม่เหมือนรอบที่แล้วถูกมะ”

ซองเฮพูดแล้วก็ยิ้มๆ อะไรของพี่มันวะ

“จะมากี่รอบก็เหมือนกันนะแหละ”

โซวอนส่ายหน้า ไร้สาระ...

“ไม่เหมือน!!  เพราะครั้งนี้จะได้พบใครบางคน” 

โซวอนอยากจะทุบ ทำไมต้องเผือกมารู้ดีด้วย.....ทรุดตัวลงนั่งรอมันซะเลย

“จะเจอแล้วนิ  มันต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา”

ซองเฮยังลอยหน้าลอยตาพูดต่อ

“ป้ารำไพนะเหรอ ตื่นเต้นมาก”

 โซวอนแถไปนู้น....

“หึ!! ตื่นเต้นเพราะใคร นายน่าจะรู้ดี”

โซวอนถอนหายใจ ถูกของซองเฮ เค้ากุมหัวใจเอาไว้ไม่ให้มันเต้นแรง ยิ่งใกล้เวลาที่คุณป้ารำไพจะมายิ่งรู้สึก....กี่ปีแล้วนะ...นานจนนึกหน้าเด็กผู้ชายคนนั้นแทบไม่ได้ แต่พอพูดถึงก็จะนึกขึ้นมาทุกการพูดคุย ทุกการกระทำ  “อ้วนน่าเกลียด”  เฮ้อ!! ทำไมต้องนึกถึงคำนั้นด้วย

“พี่ซองเฮ”

“ว่าไง”

“ผมอ้วนน่าเกลียดไหม”

โซวอนเกาะขา เงยหน้าถามจริงจัง

“ฉันว่านายตื่นเต้นเกินไปละ....ถามแบบนี้”

ซองเฮกระตุกขาให้โซวอนเลิกเกาะ

“แล้วอ้วนไหมละ”

“ไม่....ปล่อยเถอะนะ อายเค้า”

 ซองเฮมองไปรอบๆ นี่มันสนามบินนะเว้ย.....โคตรอาย มีเด็กหน้าเหมือนผู้หญิงมานั่งเกาะขา.....มีแต่คนมอง

“สวัสดีฮะ”

โซวอนรับสายเรียกเข้า  เบอร์แปลกๆ อีกแล้ว

“บอกกี่ครั้งละ!! ว่าให้เมมเบอร์เอาไว้”

เสียงปลายสายมาแบบนี้ ก็รู้แล้วละว่าใคร....ทำไมถึงรู้ได้ว่าโซวอนมาถึงประเทศไทยวันนี้

“เฮ้ย!! ยังจะตามมาว่าอีก...แปลกคน”

โซวอนว่ากลับ จะดุทำไมก็ไม่รู้

“ตอนนี้อยู่ตรงไหน”

 เสียงถามกลับมาอีก 

“ยุ่งอะไรละ  พรุ่งนี้นู้น ถึงจะไปรายงานตัว”

โซวอนไม่ยอมบอก ขอความเป็นส่วนตัวได้ไหมครับคุณท่าน

“บอกมาเถอะ อยู่ตรงไหน”

เสียงดุ ๆ เหมือนจะหมดความอดทน

“ขี้เกียจทะเลาะด้วย”

โซวอนเบ้ปาก มุบมิบๆ บอกพิกัดที่น่าจะเห็นชัดเจนที่สุด  จะมาทำไมก็ไม่รู้ ....ไม่ใช่เรื่องเลย

“ชอบบังคับอยู่เรื่อง....นิสัยไม่ดี”

วางแล้วหรอกนะ....โซวอนถึงกล้าบ่นออกมาแบบนี้ ขืนพูดให้ได้ยิน อาจจะสายตาเย็นชาจนตัวแข็งเมื่อตอนที่เจอหน้ากันก็เป็นได้

“ใคร ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

ซองเฮถาม โซวอนลุกขึ้นยืน....เผื่อคนถามหาจะมองไม่เห็น

“คนที่คุณรู้ว่าใคร คนที่ทำให้ผมต้องมายืนอยู่ตรงนี้ไง”

ซองเฮหัวเราะ......ก่อนจะลากเสียง “อ้อ” แบบยาวๆ  ถูกคู่จริงๆ ด้วย  โซวอนมุ่นคิ้วจะอ้อยาวไปไหน ทำไมมีแต่คนชอบนาวา ทั้งเรื่องมาก เย็นชา ขี้เก๊ก ชอบบังคับ บ้าอำนาจ....โอ๊ย! จิปาถะอะ...

“เลิฟ เลิฟ ใช่ไหมลูก”

โซวอนหันไปตามเสียงเรียก ชื่อนี้เท่าไหร่แล้วที่ไม่มีใครเรียกนอกจากแม่....

“สวัสดีฮะ คุณป้า”

โซวอนยกมือไหว้ ไม่ได้เจอกันนานแต่ความรักความผูกพันสามารถส่งผ่านถึงกันได้อย่างไม่ยากเย็น สายตา ทุกท่วงท่า  โซวอนเห็นครั้งแรกก็จำได้ทันที ผู้หญิงที่ใจดีที่สุดรองจากแม่

“สวัสดีครับ”

ซองเฮยกมือไหว้....

“สวัสดีจ๊ะ นี่คงเป็นซองเฮใช่ไหม”

คุณรำไพรับไหว้  ถามเสียงเย็นอย่างคนใจดี

“ครับ”

รอยยิ้มอ่อนโยนทำให้ซองเฮรู้สึกได้ว่า มันไม่แตกต่างจากโซวอนเลย อบอุ่นและมีมิตรไมตรี

“มาให้ป้ากอดให้หายคิดถึงหน่อยสิลูก”

โซวอนเดินเข้าไปให้กอด อบอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก มีแต่คำว่าคิดถึงเต็มไปหมด

“พี่เค้าก็มารับด้วยนะลูก อ้าวไปไหนละ”

ใจเต้นไม่เป็นส่ำเลย ต้องคุณป้าปล่อยกอดแล้วบอกว่าอีกคนก็มาด้วย แต่มองตรงนี้ไม่มีแม้เงา หึ!! หน้างอขึ้นมา ใช่สิ!! เราไม่ได้สำคัญตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็คงจะเหมือนกัน เด็กน้อยก้มลงขนข้าวของ  โดยมีคนติดตามคุณป้ามาช่วยถือหนึ่งคน...เงยหน้าขึ้นมาอีกที  ร่างสูงๆ หน้าหล่อๆ คุ้นตาชะมัด ยืนมองนิ่งไม่พูดอะไร

“มาทำไม”

โซวอนไม่อยากเชื่อว่านาวาจะมาหาจริงๆ

“ก็มารับไง” นาวาพูดหน้านิ่ง.....

“มารับทำไม ฉันมีญาติมารับแล้ว กลับไปเลย ชิวๆ”

นาวาอยากจะตีมือที่โบกไปมาซะเหลือเกิน หันกลับไปมองแม่ที่มองมา....หวังว่าไม่ทะเลาะกันให้แม่เห็นจนเป็นห่วงหรอกนะ

“ถ้ากลับแล้ว ใครจะขับรถพานายกลับละ”

“พูดแปลกๆ ปะ!! พี่ซองเฮ”

อ้าว!! ซองเฮหายตัวไปไหน  โซวอนหันซ้ายหันขวา  ไปไหนกันหมด

“เค้าไปกันหมดแล้ว ตามมาสิ”

 นาวาแย่งกระเป๋าเดินมาถือ เตรียมลากไป แต่โซวอนดึงเอาไว้

“ปล่อยนะ  มายุ่งอะไรด้วยเนียะ”

“ถ้าจะทะเลาะด้วย เอาไว้วันหลังได้ไหม”

นาวาถามเสียงดุ ใบหน้าเย็นชา...มองโซวอนที่ทำหน้างอ แก้มขาวพองตัว.....เดี๋ยวบีบให้แตกเลย

“นี่มันกี่โมงแล้ว ถ้าจะงอแงช่วยดูนาฬิกาด้วย”

โซวอนทำปากมุบมิบ ดุยังกะโซวอนเป็นเด็ก 5 ขวบ....เดินลากระเป๋าไป จนโซวอนต้องวิ่งตาม....นาวาปรายตามองคนวิ่งตามมา คิดถึงแหละ อยากเห็นหน้าด้วย อยากรู้ว่าคนที่เค้าเฝ้ารอและตามหาจะรู้สึกเหมือนกันไหม แต่ดูตอนนี้สิ...โซวอนตั้งป้อมกวนประสาท  นาวาว่าไม่ว่าจะใช่คนที่อยากจะเจอหรือไม่ ความรู้สึกของโซวอนก็คงจะไม่มีทางเปลี่ยนไปหรอก เด็กนี่ไม่ชอบเค้า

“เอากระเป๋ามาจะถือเอง”

นาวาปล่อยให้เด็กตัวแสบพูดสลับวิ่งตามหลังมา.....โมโหกระฟัดกระเฟียดเอาแต่ใจ  ดวงตากลมโตขุ่มเคือง แต่ก็ยอมตามมา พร้อมกับอาการงอแงตลอดทาง เดินช้าบ้างอะไรบ้าง แกล้งให้นาวาต้องหันไปมอง....กวนอารมณ์

“ไปรอตรงนู้น เดี๋ยวมารับ”

คนตัวสูงพาลัดเลาะมาถึงด้านหน้าทางออก ทิ้งกระเป๋าที่โซวอนวิ่งตาม ชี้ไปทางที่คุณป้ารำไพยืนคุยกับซองเฮอยู่.....พูดแล้วก็ไป  เดี๋ยวสิ!! โซวอนชักรู้สึกแปลกๆ แล้ว  นาวากับคุณป้า....นาวากับคุณป้า  มองกลับไปกลับมาทั้งๆ ที่อีกคนเดินหายไปแล้ว.....รึว่า!!! ใจเต้นเป็นกลองรัวเลยละทีนี้...ไม่กล้าถามคุณป้า  รอจนรถเบนซ์คันใหญ่สีดำวิ่งมาจอดเทียบตรงที่ยืนกันอยู่ โซวอนช่วยคนติดตามขนกระเป๋าขึ้นรถ แล้วมานั่งทางด้านหลัง.....เหลือบตามองใบหน้าหล่อเหลาเย็นชา...อย่างไม่แน่ใจ...มันเป็นไปได้ยังไง...ถามตัวเองย้ำๆ แบบเป็นสิบๆ รอบ สงบปากสงบคำแบบไม่รู้ตัว

“เลิฟ เลิฟ จำพี่นาวาเค้าได้ไหมลูก”

คุณป้าหันมาถามยิ้มๆ คำถามที่ทำให้ใจสั่นขึ้นมา เหลือบตามองคนหน้านิ่งที่มองมาทางกระจกหลังเป็นระยะ.....มานาทีนี้โซวอนเริ่มจะมั่นใจแล้ว

“จำ....จำใครเหรอฮะ”

“อ้าว!!  นาวาไหนบอกแม่ว่ารู้จักกันแล้วไง”

นั่นไง!!  โซวอนอุทานในใจ....นี่มันเรื่องอะไรกันวะเนียะ...ทำไมๆๆๆๆ  ถ้ามันใช่ ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมนาวาไม่บอกสักคำ...โลกนี้มันช่าง....นึกด่าตัวเองที่โง่ ไม่เฉลียวใจเลย  ดูตาคมดุนั่นสิ  มันมีรอยขบขันนิดๆ ตอนที่โซวอนทำหน้าเหวอ....ตลกนักรึไงวะ!!

“เจอกันสักพักครับแม่ แต่เลิฟ เลิฟ เค้าจำผมไม่ได้หรอก”

นาวาพูดเสียงเรียบ มองหน้าโซวอนทางกระจกหลัง

“ทำยังกะตัว จำเราได้งั้นแหละ”

โซวอนงึมงำ ก่อนจะก้มหลบ....มองอยู่ก็ไม่บอก

“อ้าว!! ตายแล้วรู้จักกันแบบไม่เป็นทางการงั้นเหรอ...ตลกจังเด็กสมัยนี่”

คุณป้าหัวเราะ

“ต่างคนต่างจำกันไม่ได้นะฮะ คุณป้า”

ซองเฮพลอยผสมโรงไปด้วย....ไอ้คนทรยศ  โซวอนเบะปาก

“งั้นป้าขอแนะนำเลยนะจ๊ะ”

คุณป้าหันมายิ้ม......

“เลิฟ เลิฟ นี่นาวาลูกชายป้า”

“นาวา  นี่เลิฟ เลิฟ ลูกชายเพื่อนแม่”

ซองเฮหัวเราะเบาๆ คุณป้ารำไพช่างเป็นผู้ใหญ่ที่น่ารักมากๆ มองปัญหาของเด็กๆ เป็นเรื่องที่แก้ไขได้อย่างบัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่น สองคนที่ทำท่าเป็นพ่อแง่แม่งอนกันลดท่าทีลงแต่คงจะได้แค่วันนี้แหละคุณป้า....ซองเฮบอกเลย...ว่ามันจะมีเรื่องยุ่งๆ อีกเยอะ.....555555


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

0 ความคิดเห็น