Beautiful boy ss2 ผมสวยแล้วคุณจะรักผมไหม (จะแสบจะซนก็รักนะ)

ตอนที่ 19 : กลับแล้วนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ต.ค. 62

ตอนที่ 19 กลับแล้วนะ


 

“ทำไมตาบวมแบบนั้น”

ซองเฮเดินมาจับหน้าน้อยๆ ของโซวอนให้เงยขึ้น เพื่อจะได้มองชัดๆ เค้าพึ่งสอบเสร็จและมารอโซวอนที่ห้องสภากับต้นกล้า.....ร่างสูงๆ ของนาวาเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องส่วนตัว  ปรายตามองคนตาบวมที่ไม่พูดไม่จา ตลอดทางที่เดินกลับมา...

“แทน ฉันมีอะไรจะคุยด้วย” นาวาพูดเสียงเรียบนิ่ง

“อืม!!” ทองแทนพยักหน้า สีหน้านาวาดูได้ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่พอสมควร....

“ต้นกล้า นายพาพวกเค้ากลับห้องเลยก็ได้นะ”

ต้นกล้าพยักหน้าก็คิดเอาไว้อย่างนั้นแหละ  หลังจากกลับมาถึงห้อง......โซวอนน้อยก็ไม่ยอมพูดอะไร ปิดป้องเงียบอยู่คนเดียว เป็นซองเฮที่กังวลใจ อยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

“เค้าไม่เป็นอะไรหรอก” ต้นกล้าพึ่งวางสายจากทองแทนที่รู้เรื่องแล้ว

“ฉันไม่คิดอย่างนั้นนะ” ซองเฮส่ายหน้า “อยากรู้จักว่าเกิดอะไรขึ้น”

“ฉันจะเล่าให้ฟัง แต่นายต้องฟังอย่างใจเย็นนะ” ต้นกล้าจับแขนซองเฮ เค้าไม่อยากให้ซองเฮหัวร้อนและหุนหัน คำพูดของโซวอนที่ทองแทนบอก มันทำให้รู้ว่ามิตรภาพอาจจะสิ้นสุดลงในเร็ววัน...แต่เค้าไม่อยากให้มันเป็นแบบนั้น

“ฉันจะฆ่ามัน”

เป็นไปตามคาด ซองเฮลุกขึ้นกำหมัดแน่น.....ดวงตากร้าวดุดัน  นั้นน้องสุดที่รักเลยนะ ประคบประหงมรักดั่งดวงใจ แล้วมีไอ้เลวที่ไหนไม่รู้มาทำชั่วๆ แบบนี้อีก.....โซวอนที่น่ารักสดใส....จะรู้สึกยังไง

“ใจเย็นๆ นะ”

“นายต้องจัดการให้ฉัน” ซองเฮหันมาหาต้นกล้า

“ฉันจะทำไม่ต้องห่วงว่าฉันจะปล่อยให้มันลอยนวล” ต้นกล้าพยักหน้าให้คำมั่นอย่างหนักแน่น

“โซวอนของฉัน ....จะต้องตกใจแค่ไหน” ซองเฮทรุดตัวลงนั่ง

“น้องนายเข้มแข็ง เค้าไม่เป็นอะไรหรอก นายอย่ากังวลมากไปเลย” ต้นกล้าปลอบใจ

“อีกอย่างนาวาพูดแล้ว ว่าจะไม่มีวันเกิดเรื่องแบบนี้อีกในมหาลัย”

ซองเฮพยักหน้า....สีหน้าดูเบาใจลง.....

“พรุ่งนี้ไปถ่ายรูปไหม พาไป” ต้นกล้าชวนคุย หาทางทำให้ซองเฮรู้สึกดี

“ขอคิดดูก่อน”

“สวยนะ ถ้าถ่ายดีๆ จะพาไปขายด้วย” ต้นกล้าเสนอไอเดีย พอพูดเรื่องถ่ายภาพ ซองเฮก็ดูมีชีวิตชีวาทันที

“ขายฉันเหรอ” ซองเฮหันมาถามหน้าตาย

“บ้า!! ขายภาพ....นายมีคนเดียวฉันจะขายได้ยังไง”

เป็นคำพูดมีความนัยที่ทำให้ซองเฮหน้าแดง

“ฉันเข้าไปดูโซวอนก่อนนะ”

อาการเขินมันปิดไม่มิดจริงๆ เพราะรอยบุ๋มข้างแก้มมันบอก ยิ่งกดลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งเขินมากเท่านั้น ต้นกล้าอมยิ้ม....ชอบที่สุด...คนมีลักยิ้มคนนี้...

“สวัสดีฮะ”

โซวอนชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง  ทำไมเงียบจัง...ถอนหายใจ  เหตุการณ์เมื่อวานยังตกใจอยู่เลย...ลืมไม่ลงจริงๆ ผู้ชายตัวใหญ่ 3 คน ท่าทางคุกคาม ขยะแขยงไม่หาย รู้สึกไม่ปลอดภัย เกิดมาไม่เคยเจอ...มันทำให้ความคิดเปลี่ยน  พรุ่งนี้เค้าจะเดินทางกลับเกาหลี  บางที....โซวอนอาจจะคิดใหม่สำหรับการกลับมาเรียนที่นี่

“อ้าวโซวอน...ทำไมแขนเป็นแบบนั้น”

บอลลูนอุทาน มองแขนที่มีรอยผื่นแดงๆ ขึ้นจนมองเห็นชัด

“แพ้ฮะ” โซวอนตอบเท่านั้นแหละ ไม่จำเป็นต้องบอกใครๆ ว่าตัวเองแพ้การแตะต้องตัวจากคนอื่น

“วันนี้จะทำอะไรดีละ” บอลลูนเดินไปหยิบคารามาย

“เคลียร์เอกสารที่ประชุมเมื่อวานฮะ...อะไรเหรอฮะ” โซวอนโดนลากมานั่ง  บอลลูนค่อยใช้สำลีชุบยาน้ำในขวดสีน้ำตาล แล้วทาลงบนแขน ป่ายจนขึ้นสีขาว.....

“มันช่วยทำอะไรฮะ”

“แก้อาการเป็นผื่นบนผิวหนัง” บอลลูนอธิบาย  ปิดฝาขวด

“ไปไหนกันหมด” ใบหน้าขาวใสมองไปรอบๆ ห้อง ดูเงียบเกินไป

“อยู่กลางสนาม” บอลลูนเดินเอาขวดยาไปเก็บ

“ไปทำอะไรกัน” โซวอนหยิบกล่องเมื่อวานมารื้อดูว่ามีอะไรบ้างที่ต้องทำ

“ไม่รู้สิ!!! ฉันต้องถามนายรึเปล่าว่าเกิดอะไรขึ้น” บอลลูนถาม สังเกตใบหน้าน้อยๆ ดูเปลี่ยนไป

“โอ๊ย!! จะโหดกันไปไหน แค่นี้เค้าก็กลัวจนหัวหดหมดแล้ว” เสียงเพชรกล้าเดินเข้ามาพร้อมกับโวยวายเสียงดัง

“มีอะไรกัน ฉันพึ่งมา” เจสซี่เดินตามหลังมาวางกระเป๋า....ดูยังไม่รู้เรื่องอะไร

“นาวานะสิ ลงโทษใครไม่รู้ วิ่งมาเป็นชั่วโมงแล้ว” เพชรกล้าชี้ไปที่สนาม

“อย่าบอกนะ...ว่าจับมาได้ตั้งแต่เมื่อวาน” บอลลูนทำตาโต....

“อืม!! เห็นว่านะ  ให้ผู้คุมกฎควานหาตั้งแต่เมื่อวาน....” เพชรกล้าพยักหน้า

“ไปดูไหม”

บอลลูนหันไปช่วยโซวอน ที่แขนสองข้างขาวโพลนไปด้วยเนื้อยาคารามาย

“ผมต้องไปด้วยเหรอ”

โซวอนเงยหน้าถามแบบ งงๆ  การออกจากห้องไปเมื่อวานไม่ดีเลย วันนี้เค้าไม่อยากจะไปไหนเลย อยู่ในนี้ปลอดภัยที่สุด

“ไปสิ...ไปดูว่าทำโทษยังไง”

บอลลูนไม่สนใจอาการส่ายหน้าไปมาด้วยซ้ำ  ลากแขนโซวอนให้เดินตามไป  จนมาถึงหน้าสนามฟุตบอล....ร่างสูงใหญ่ของคน 3 คนคุ้นตา ยืนหล่อให้สาวๆ ที่เดินผ่านไปมาเหลียวหันกลับมามอง ถ้าเป็นเวลาปกติ คงมีคนเข้ามาคุย แต่สีหน้าของคนใหญ่ที่สุดนิ่งเฉย เย็นชา ไม่น่าเข้ามาสนทนาในตอนนี้เลย  นาวาแค่หันมามองแล้วเดินออกไป  เหลือทองแทนกับต้นกล้า....กับเสียงตะโกนจะไม่ทำอีกแล้ว” ดังไปทั่วสนาม โดยมีต้นกล้าและผู้คุมกฎยืนอยู่เป็นจุดๆ คอยมองไม่ให้หยุดพัก

3 คนนั้น”

โซวอนเดินตรงเข้ามาหาทองแทน.....ร่างสูงของคนเมื่อวานวิ่งผ่านหน้าไปด้วยสภาพอิดโรย...เหมือนคนใกล้ตาย....ทองแทนมองนาฬิกา

“ใช่คนที่ทำร้ายนายรึเปล่า” ใบหน้าคมเข้ม หล่อแบบคนผิวสองทีหันมาถาม

“ฮะ!!” โซวอนพยักหน้ามองตามหลัง 3 คนนั้นไป

“ทำไมตามได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอฮะ”

“ก็ ผบ. สั่ง ตั้งแต่เมื่อวาน ถ้าตามไม่เจอ พามาไม่ได้ก็อาจจะโดนเล่นตั้งแต่หัวหน้าผู้คุมกฎลงไปจนถึงกลุ่มเรียนก็เป็นได้”

“ผมยังขวัญเสียอยู่เลย” โซวอนพึมพำ ใช่ว่าทำแบบนี้แล้วมันจะรู้สึกขึ้นมาซะเมื่อไหร่

“นายอาจจะตกใจกลัว มองมหาลัยมีสิ่งเลวร้ายซ่อนอยู่ ฉันก็พอเข้าใจ” ทองแทนพยักหน้า...มองใบหน้าขาวใส...ที่ดูไม่สดใสเหมือนทุกที

“พรุ่งนี้..ผมจะกลับเกาหลี”

“ต้นกล้าบอกแล้ว....นาย..จะกลับมาไหม” ทองแทนถามแทนอีกคนที่พึ่งเดินออกไป นาวาไม่พูดอะไร  แต่ในใจทองแทนคิดว่าเค้ารู้นะ...ว่านาวาอยากให้โซวอนกลับมา

“ผมขอคิดดูก่อนนะฮะ” โซวอนบอกอย่างคนไม่แน่ใจ

“ประเทศไทยมีสิ่งสวยงาม และน่าเรียนรู้อีกเยอะ ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้นายกลับมา”

โซวอนยิ้มกับความหวังดี และมิตรไมตรีของทองแทน....เทวดาของโซวอน.....แล้ว..จอมมารไปไหน..อยากรู้จัง

“เค้าไปไหนฮะ”

ไม่ต้องเอ่ยชื่อ ทองแทนก็รู้ว่าเด็กเกาหลีหน้าหวานหมายถึงใคร

“คงจะเข้าบริษัทไปแล้ว วันนี้แค่แวะมาดูว่าจัดการกันได้รึเปล่า”

“ทำไมไม่เรียกนาวาว่าพี่” ทองแทนเอียงคอถามอย่างสงสัยใคร่รู้ โซวอนดื้อก็จริง แต่กับต้นกล้าและเค้า  โซวอนก็ยอมเรียกพี่แบบดีๆ  แล้วทำไมนาวา....โซวอนถึงไม่ยอมเรียกพี่ก็ไม่รู้

“เขินฮะ” สารภาพตามตรงมันนี่แหละ...ไหนๆ โซวอนก็จะกลับเกาหลีแล้ว...อาจจะ......

“โซวอนเนียะนะเขิน” ทองแทนหัวเราะในลำคอ จนใบหน้าเรียวสวยย่นจมูก หน้าแดง

“เขินจริงๆ ฮะ...ไม่ได้พูดเล่น”

“ทำไมละ” ทองแทนก็อยากรู้เหตุผลอีกนะแหละ

“บางทีพูดไม่ดีเอาไว้ ทำตัวให้เค้าดุว่ามาตลอด เถียงอีกต่างหาก พอจะให้พูดดีๆ มันก็เขิน”

“หัดพูดสิ นาวาเอ็นดูนายนะ เห็นแบบนั้น ดุแบบนั้น นาวาช่วยนายตอลด นายก็รู้นิ”

โซวอนพยักหน้า ก็เพราะรู้เลยละอายใจนี่ไง

“มีนาวาเป็นพี่อีกสักคนคงไม่เป็นไรมั้ง” ทองแทนแซว

“ผมมีพี่แทนกับพี่ต้นกล้าแล้ว” โซวอนยิ้มอ่อนๆ

555 เข้าใจพูด แต่อย่าลืมว่าใครใหญ่สุดนะ”

โซวอนเกาผมจนยุ่ง รู้สึกอายในความโก๊ะของตัวเอง วันนั้นทั้งวัน โซวอนทำงานที่ทองแทนสอนให้ไปด้วยแล้วก็คอยมองหาว่านาวาจะเข้ามาไหม ร่างสูงๆ ที่คุ้นตา หน้าหล่อๆ หยิ่ง ๆ เย็นชา ทำเสียงดุตลอดเวลา ทำเอาโซวอนคุ้นชินไปซะแล้ว เพราะเจอกันตลอดสองอาทิตย์ที่มาอยู่ประเทศไทย

“วันนี้ไม่มาหรอก ไม่ต้องมองหา” บอลลูนพูดเสียงเรียบไม่มองหน้า

“ใช่!! นาวาคงรำคาญคนชอบก่อเรื่อง สร้างแต่ปัญหา มีเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย” เจสซี่สะบัดหน้าเชิดตอนพูดเสร็จ ไม่ชอบหน้าโซวอนเรื่องอะไรก็ไม่รู้ยัยคนนี้

“พี่เจสซี่ พูดเกินไปไหม” บอลลูนหันไปต่อว่า

“หึ! เข้าข้างไปเถอะ ระวังพี่นาวาจะโดนแย่ง”

“เลิกล้อเล่นกันได้แล้ว” ต้นกล้าพูดขัดเสียงดัง ไม่ชอบให้เอาโซวอนไปโยงเกี่ยวด้วยกับศึกชิงหักสวาทของสองพี่น้องนี่

“โซวอน!! ซองเฮมารออยู่ข้างนอก ไปกินข้าวกัน พี่เลี้ยงก่อนกลับ” ต้นกล้าแตะแขน ช่วยเก็บงานอีกแรง.....

“นายจะกลับไปไหน” บอลลูนทำหน้าไม่เข้าใจ ดึงแขนขาวๆ เอาไว้ ไอ้เด็กนี่ผิวเนียนมือยังกะผู้หญิง

“ผมจะกลับเกาหลี พรุ่งนี้ฮะ” โซวอนบอก แต่ตามเวลาก็คืนนี้นี่แหละ

“ก็ไหนบอกจะเรียนที่นี้”

“ผมไปก่อนนะฮะ”

โซวอนก้มหัวตัดบท ดันหลังต้นกล้าเบาๆ ให้เดินออกไป ไม่ยอมตอบคำถามของบอลลูนที่มีสีหน้าไม่เข้าใจ....แต่ก็ยิ้มให้บอกให้โซวอนเดินทางปลอดภัย

“ทำไมไม่ตอบว่าจะกลับมาเรียนไหม” ต้นกล้าสงสัย หลังจากที่มาถึงร้านอาหารแล้ว

“ถ้านายไม่กลับมา....ซองเฮก็คงจะ....” ต้นกล้าไม่อยากจะคิดเลย....

“ถ้าไม่ได้มา...ก็ติดต่อกันเหมือนก็ได้นิ” ซองเฮปลอบใจเสียงเบา กลัวน้องเสียใจอีก ถ้าคิดอยากจะกลับมา

“ไม่เอา!! ฉันอยากคุย..อยากเจอ อยากเห็นหน้า อยากไปรับไปส่งนิ...” ต้นกล้าพูดเสียงดัง ทำท่างอน.....ตอนไม่เจออาการมันไม่หนักแบบนี้ แต่ตอนนี้เจอแล้ว ได้อยู่ใกล้กันแล้ว....ต้นกล้าจะลงแดง

“อะ..อื้ม”

โซวอนกระแอม นี่เค้านึกว่าอยู่กันสองคนรึไง ดูท่าต้นกล้าไม่อยากคำตอบของเค้าแล้วละ คงอยากได้ของซองเฮมากกว่า

“ถ้าผมไม่กลับ...พี่กลับมาก็ได้  พี่สอบได้แล้วนิ” โซวอนแก้ปัญหาให้”

“ไม่เอา” ซองเฮตอบกลับอย่างรวดเร็ว

“ซองเฮ” เหมือนความฝันของต้นกล้าล่มสลาย....เสียงเรียกชื่อโอดครวญ

“เฮ้ย!! งอแงวะ”ซองเฮถอนหายใจ

“นายต้องกลับมานะ”ต้นกล้าถือโอกาสจับมือ

“บอกผมหรือบอกใคร” โซวอนพูดแทรกขึ้นมา เพราะซองเฮหน้าแดง เมินไปตักของกินเข้าปาก

“ทั้งคู่นะแหละ” ต้นกล้าทำหน้าตาอ้อนวอนโซวอน  นี่หัวหน้าผู้คุมกฎใช่ไหม ทองแทนเคยบอก

“ผมขอคิดดูก่อนได้ไหม ผมว่าเมืองไทยไม่เหมาะสมกับผม” โซวอนพูดตรงอีกแล้ว

“นายพึ่งมาอยู่แค่สองอาทิตย์เองนะ” ต้นกล้าแย้ง

5555 แต่เมื่อวานผมเจอเรื่องแย่มาก” โซวอนบ่น

“เฮ้อ!! ในสังคมก็มีคนที่ดีและไม่ดี แต่นายจะตัดสินคนทั้งหมดผ่านแค่คนไม่กี่คนไม่ได้  มันไม่ยุติธรรม” ต้นกล้าสอนอย่างหวังดี....

“ครับผม” โซวอนพยักหน้า....เข้าใจสิ่งที่ต้นกล้าพูด

“ต้นกล้า” ซองเฮเรียก

“ครับ” ต้นกล้าหันไปขานรับทันที ทำตาหวานใส่อีก

“พูดเพราะจัง”

“ทำไมพึ่งรู้”

โซวอนทำหน้าเบื่อหน่าย.....

“พี่จะจีบกันอีกนานไหม ผมจะได้กลับก่อน”

“พูดอะไรโซวอน ใครจีบใคร” ซองเฮหันมาทำเสียงแข็งใส่  ไม่ยอมรับ...ทั้งๆ ที่หน้าแดงออกอย่างนั้น

“ไม่รู้สิ” โซวอนหันไปกินของตัวเองไม่สนใจละ....เชิญจีบกันไปเลย

“เดี๋ยวฉันไปส่ง แล้วเลยพาพี่นายไปเดินเล่นได้ไหม” ต้นกล้าทำเหมือนขออนุญาตโซวอน

“จะเอาไปทำอะไรก็ตามสบายเลยครับ” โซวอนตอบกวนๆ

“โซวอน” ซองเฮเรียกเสียงดุ “ห่วงฉันบ้างนะ”

“ไหนพี่บอกว่าโตแล้วไง ไปเถอะ....ผมต้องกลับแล้ว พี่แทนรอแย่”

“ห่วงไอ้แทนรอ หรือกลัวใครกันแน่” ต้นกล้าดักคอ......โซวอนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน  เดินนำหน้าไปก่อน

“โซวอน นี่ค่าจ้าง นาวาฝากเอาไว้ให้”

โซวอนรับซองสีขาวมาแบบไม่เปิดดู ใจคอจะไม่มาให้เห็นหน้า คุย ถามไถ่กันเลยหรือไง

“ทำไมไม่เอามาให้เอง”

“ยุ่งนะสิ  กลัวลืมเลยโทรมาสั่งเอาไว้” ทองแทนแก้ตัวให้เพื่อน แต่ยุ่งจริงๆ ไม่ได้โกหกเลย

“งั้นก็ฝากขอบคุณด้วยนะฮะ...ผมคงบินคืนนี้แหละ” โซวอนพยักหน้าเข้าใจ จะอยากเจอเค้าหรือไม่...ใครจะไปรู้ใจนาวาได้เล่า

“อ้าวไหนบอกพรุ่งนี้” ทองแทนก็ตกใจเหมือนกัน....เพราะนาวาบอกว่าจะไปส่ง

“ตี 1.30 น. ไม่รู้มันวันไหน”

“อ้อ” ทองแทนพยักหน้าเข้าใจบางทีคนไทยบางคนก็ยังหลงวันเลย

“ผมไปนะฮะ” โซวอนยกมือไหว้ โบกมือให้

“แล้วเจอกันนะโซวอน”

ทองแทนลูบผมนิ่ม ๆ ได้รับรอยยิ้มสว่างไสวส่งมาให้ ทองแทนรู้สึกเสียดายถ้ามันจะหายไปเลย ได้แต่บ่นอยู่ในใจ  ที่ทำได้คือโบกมือลา

ผ่านไปจนกระทั่งเย็น....บอลลูนก็เดินเข้ามาเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าไปไหนมา......หรืออาจจะแวะมาหานาวาอีกก็ได้...ทองแทนคิดว่านะ

“พี่แทนคงคิดโซวอนแย่เลย”

ทองแทนหันมามองคนพูด......บอลลูนไม่ได้ยิ้มหรือแสดงอารมณ์เหมือนคำพูดสักนิด

“คงใช่!!” ตอบแบบไม่ได้ประชด  แต่ทำเอาอีกคนนิ่วหน้า.....

“เสียดายถ้าเค้าไม่กลับมาด้วยรึเปล่า”

“หลายอย่าง...โซวอนน่ารัก ใครเห็นก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้” ทองแทนพยักหน้า อมยิ้ม....มองคนถามแบบนี้เรียกว่าหึงรึเปล่า  หน้างอจัง....

“รวมถึงพี่ด้วยเหรอ” บอลลูนถามไม่มองหน้า เพราะรู้ว่าแววตาจะบอกอะไรหลายๆ อย่างกับทองแทน

“ใช่!! พี่ด้วย” ทองแทนยังไม่ทันตอบ ต้นกล้าก็เปิดประตูเข้ามาแบบรีบๆ แถมตอบแทนอีกต่างหาก ฟังคำถามรึเปล่า ก็ไม่รู้

“กลับมาแล้วเหรอ”

“อืม!! ไปหานาวาเถอะ วันนี้ไม่เห็นหน้า คิดถึงวะ” ต้นกล้าชวน

“ไปสิ....” ทองแทนตอบรับคำชวน หันมาหาบอลลูนที่ยังรอคำตอบ “พี่ไปนะ”

“รู้สึกตัวให้ไวนะน้อง ไม่งั้นจะเสียใจทีหลัง อย่าหาว่าพี่ไม่เตือน”

ใบหน้าอ่อนใสมองตามร่างสูงของต้นกล้ากับทองแทนไป มุ่นคิ้วไม่เข้าใจในคำพูดของต้นกล้า รำพึงกับตัวเอง รู้สึกตัว......รู้สึกตัวเรื่องอะไรวะ

19.00 น. โซวอนมาเดินเล่นที่ห้างใกล้ๆ กับที่พัก เพื่อฆ่าเวลาก่อนจะกลับเกาหลี ต้นกล้ามาส่งบอกว่าจะไปหานาวา....ไม่รู้เค้ามีเรื่องอะไรกัน....ส่วนซองเฮขอเก็บของให้เรียบร้อยอยู่ที่ห้อง

“ขอโทษครับ” มัวแต่มองกระเป๋าเลยชนกับสาวสวยคนหนึ่งเข้าอย่างจัง....ด้วยอารามรีบร้อนหญิงสาวคนนั้นพยักหน้ารับคำขอโทษและวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว

“คุณๆๆ คุณครับ คุณลืมกระเป๋าเงิน”

โซวอนคว้ากระเป๋าสีชมพูแบรนดังวิ่งตาม มีแต่คนมองจนต้องลดฝีเท้าลง....เสียงซุบซิบผู้ชายหน้าหวานกับกระเป๋าสะพายสีชมพู  อายจนต้องเอากระเป๋าบังหน้า....

“อยู่นั่นไง”

สายตาเหลือบมองเข้าไปในร้านเครื่องเพชรพอดี สาวสวยคนนั้นกำลังยื่นนิ้วนางที่มีแหวนเพชรให้กับผู้ชายอีกคนหนึ่งดู หน้าโคตรคุ้นเลย...นาวา!!

“พี่สาวครับ”

โซวอนเรียกพนักงานหน้าร้านที่ใกล้ที่สุด

“ช่วยเอากระเป๋านี้ คืนให้ผู้หญิงชุดสีขาวนั้นด้วยครับ...เธอทำหล่นเอาไว้”

โซวอนมองจนแน่ใจว่าพนักงานส่งกระเป๋าคืนให้ถึงมือแล้ว เค้าถึงเดินออกมา  ดูคนที่หายไปทั้งวัน กำลังมีความสุข บอกใครต่อใครว่ามีธุระ ...นี่อาจจะเป็นธุระสำคัญของนาวาก็เป็นได้ พาผู้หญิงมาดูแหวนเพชร โซวอนคิดว่าเค้าควรจะกลับห้องไปเตรียมตัวน่าจะดีกว่า

“เจอไหม” นาวาถามหลังจากที่การะเกด ญาติผู้น้องเดินกลับมาภายในร้านเครื่องเพชร

“ไม่เจอคะ น้องพนักงานบอกว่าเป็นเด็กผู้ชาย หน้าตาออกจะสวยๆ มาบอกให้เอามาให้แล้วก็รีบออกไป”

“แล้วมีอะไรหายไปไหม” นาวามุ่นคิ้วถามต่อ....

“ของครบทุกอย่างคะ อยากขอบคุณเค้าจัง” การะเกดทำหน้าเสียดาย

“ช่างมันเถอะ...ถือว่าเราโชคดีมากๆ เลยนะ”

“พี่นาวาไปเถอะคะ นัดเพื่อนไว้ไม่ใช่เหรอ  พี่พงษ์คงใกล้จะมาถึงแล้ว” การะเกดไล่แบบยิ้มๆ ให้กับลูกพี่ลูกน้องสุดหล่อ แค่เดินมาด้วยก็โดนเข้าใจผิดไปเยอะละ  เรตติ้งตกหมด.....

“โอเค!! พี่ไปนะ” นาวาลุกขึ้นยืน

“อย่าลืมไปงานหมั้นะคะ” การะเกดเตือน

“ไม่ลืม...พี่ไปแน่ๆ”

การะเกดเป็นลูกพี่ลูกน้อง ที่มาโผล่ที่นี้ได้ เพราะแม่สั่งให้นาวาพามา แฟนการะเกดรถเสียระหว่างทาง นาวาเลยใช้เวลาช่วงพักการประชุมมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ  ร่างสูงเดินกลับเข้ามาในห้องทำงาน ทองแทนกับต้นกล้านั่งรออยู่แล้ว....วันนี้น่าจะไปดื่มกันต่อ เพราะต้นกล้าบอกว่าเศร้าเหลือเกิน และนาวาก็รู้ว่ามันเรื่องอะไร.....

23.00 น. ทองแทนมองเพื่อนที่ยืนทอดอารมณ์ มองดูแสงไฟของเมืองกรุงยามค่ำคืน ดึกๆ แบบนี้ รถสัญจรไปมาจนเห็นแสงไฟวิ่งไปมา.....ต้นกล้าออกไปตั้งแต่ 4 ทุ่มได้  เค้ากับนาวาเลยหาอะไรดื่มรอต้นกล้ากลับมาก่อนถึงจะไปต่อ......

“ป่านนี้ คงอยู่ที่สนามบินแล้ว” นาวาพึมพำออกมา เหมือนเผลอพูดออกมาคนเดียว

“นึกว่าจะไม่สนใจซะแล้วสิ” ทองแทนมองใบหน้าเรียบเฉยของนาวา ไร้อารมณ์ แต่มีอารมณ์เป็นคนดูยาก ต้องเข้าใจถึงจะรู้ว่าอารมณ์ไหน

“ทำไมต้องสนใจ  ฉันจะไปบังคับเค้าได้ยังไง ถ้าเค้าไม่อยากจะกลับมา” นาวายกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม...ภาพโซวอนร้องไห้วันนั้นยังติดตา  หัวสมองคิดว่ามันไม่ผิดถ้าโซวอนจะกลัวกับการมาอยู่ที่นี้...และเค้าไม่อยากจะยอมรับว่ารู้สึก...ทั้งๆ ที่ไม่ควรจะรู้สึก....วันนี้เลยปล่อยให้ตัวเองยุ่งอย่างหาเวลาไม่ได้...เพื่อที่จะไม่ต้องรู้สึกว่าต้องยื้อโซวอนเอาไว้

“อันนี้อะไร” ทองแทนถาม เพราะมาหยุดยืนที่โต๊ะทำงานนาวา

“อะไร” นาวาไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ

“นี่ไง”ทองแทนชี้ที่ซองสีน้ำตาล ยัยเลขาตัวดีเอามาวางให้นาวาเปิดอีกแล้ว.....ทั้งๆ ที่เก็บใส่ลิ้นชักตลอด....

“ของขวัญของคุณป้าอันดา”  นาวามองแล้วก็ไม่สนใจ

“แม่ของเลิฟ เลิฟนะเหรอ” ทองแทนยังพอจะจำได้

“ใช่!!  เค้าให้มาเมื่อปีที่แล้ว”

“โอ้โห้!!  นานแล้วนะ ทำไมนายยังไม่เปิด” ทองแทนทำเสียงเหมือนเหลือเชื่อ....อะไรที่นาวาไม่สนใจ นาวาก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น

“มันก็คงเป็นพวกโปสการ์ดนะแหละ....ไม่ต้องสนใจหรอก” นาวาปัดความไร้สาระออกไป

“ถ้ามันเป็นโปสการ์ดจริงๆ ทำไมต้องใส่ซองปิดผนึกมิดชิดขนาดนี้ละ” ทองแทนตั้งข้อสังเกต

“ไม่รู้สิ” นาวาหันมามอง ส่ายหน้า

“งั้น!! ฉันเปิดให้นะ” ทองแทนอยากรู้ว่าข้างในคืออะไร

“เอาสิ”

นาวาพยักหน้า หันไปเปิดโทรศัพท์เพื่อดูว่ามีข้อความสำคัญอะไรรึเปล่า ผ่านไป 5 นาที  นาวาหันมามองทองแทนที่เงียบไป  สีหน้าแปลก ท่าทางสงสัย กอดอกมองของบนโต๊ะที่วางอยู่กระจัดกระจาย

“มีอะไร????” นาวามุ่นคิ้วอย่างสงสัยแต่ไม่ขยับตัว

“นี่ใช่รูปเลิฟ เลิฟรึเปล่า” ทองแทนถามอย่างไม่แน่ใจ

“ก็คงใช่!! ลูกชายคนเดียวนิ” นาวายังไม่ระแคะระคายอีก ยังคงมองไปข้างนอกอย่างใจลอย

“คุณป้าคงอยากให้ฉันจำเค้าได้ถ้าต้องเจอกัน”

“เหรอ!!  ถ้าเป็นเลิฟ เลิฟ ทำไมในซองมีแต่รูปโซวอนเต็มไปหมดเลย คุณป้าอันดารู้จักโซวอนด้วยเหรอ มีตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงปัจจุบัน .....แล้ว...”

ทองแทนยังพูดไม่ทันจบ นาวาเดินเข้ามาที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว กวาดสายตาก่อนจะวิ่งออกจากห้องไป  ทิ้งให้ทองแทนยืน งงๆ ไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น