[ Monstax x You ] DraculaHost อสูรโฮสต์ทั้ง7

ตอนที่ 2 : เริ่มมีความรู้สึกนั้นทางหัวใจ..

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    15 ต.ค. 61

"มันเกิดอะไรขึ้นพี่โซจอง"

ฉันวิ่งออกมาจากหลังครัวเข้ามาบาร์เพราะได้ยินเสียงคนเอะอะโวยวายมาถึงก็เห็นคนคุ้นเคยยืนมุงกับเขาอยู่เลยทักถาม

"ก็ผู้หญิงสองคนนี้เขาตีกันแย่งโฮสต์อะ"

ห้ะ แบบนี้ก็มีด้วยหรอ-__-

"ฉันไม่ไหวแล้วนะ ป้าทั้งจองคิวยาวแล้วชอบรัดคิวคนอื่นอยู่เรื่อย!"

ผู้หญิงผมยาวน่ารักรุ่นราวคราวเดียวกับพวกพี่ที่เป็นโฮสต์ตะคอกใส่ผู้หญิงวัยกลางคนผมสั้นดูมีวุฒิภาวะ

"ช่วยไม่ได้นี่! ฉันมีเงิน สู้ไม่ได้ก็ไสหัวไปนังเด็กน้อย"

เธอว่าพร้อมทำหน้าตาสุดน่าหมั่นไส้


เอ๊ะ นั่น คนที่อยู่กลางระหว่างผู้หญิง2คนนั่นมันพี่วอนโฮนี่ .. อ๋อ เขานี่เองสินะ

"ใจเย็นๆกันนะครับ เดี๋ยวผมจะจัดคิวให้ใหม่ทุกคนได้สมดั่งใจแน่นอน"

อาแม็คกำลังแก้สถานการณ์อย่างอ่อนน้อมด้วยสีหน้าที่เพลียจิต

"หนอยยย อีป้า!"

ผู้หญิงที่เด็กกว่ากระโดดเข้ากระชากหัวคนอายุมากกว่า คนอายุมากกว่าไม่วายกระชากกลับและใช้เล็บข่วนหน้าอีกฝั่งก็ไม่รอช้าใช้มือบางฟาดลงหน้า ทั้ง2ฟัดกันน่วมโดยที่ใครห้ามพวกนางก็ถีบเขาออกไป แขกต่างแตกตื่นและมุงดู

ที่นี่มันไฮคลาสไม่ใช่หรอทำมต้องมีพฤติกรรมตลาดล่างโผล่มาสร้างความวุ่นวายด้วยอะ ฉันโคตรจะหมั่นไส้เลยตอนนี้


"จะปล่อยไว้อย่างนี้รึไง"

ฉันเดินผ่าฝูงชนเข้าไปหาอาแม็คที่กุมขมับอยู่

"เคยมีแบบนี้แล้ว รอซักพักก็เลิกกันเอง"

"อาบ้าไปแล้ว"

ฉันหันกลับมาหาคนที่เป็นต้นเหตุแต่ยืนดูหน้าตานิ่งเฉย

"พี่จะไม่ทำอะไรเลยหรอ"

"..."

เขายิ้มให้ฉันแล้วหันไปมองต่อไม่ตอบอะไร

"พี่วอนโฮ!"

"ห..ห้ะๆ"

เขาสะดุ้งแล้วมองฉันงงๆ

"หนูถาม ไม่ได้ยินอ่อ"

"อ่าวคุยกับพี่หรอ"

"โว๊ะ -_-"

"ไม่คิดว่าจะชวนพี่คุยก่อนนี่นา"

เขาว่าก่อนจะยิ้มเขินแบบกวนทีน

"ใช่เวลามั้ย ถามว่าจะปล่อยไว้แบบนี้หรอ"

เขาทำหน้าเบื่อหน่ายขึ้นมา

"อืม เดี๋ยวก็แยกกันละ"

เห้ออออ แต่ละคน ไม่ห่วงชื่อเสียงบาร์บ้างอ่อฉันยิ่งไม่ชอบคนประเภทนี้อยู่ อีกแล้ว..ไวกว่าทุกสิ่งคือการกระทำตอนนี้ฉันเดินเข้ามาใกล้ผู้หญิงที่กำลังฟัดกันอยู่ไม่อายผู้คน

หมับ! โช่กกก ซ่าา

"ว๊ายยยยย"

"อ๊ายยยย!"

"เฮ้ยยๆ"

"เวียย"

ใช่ ฉันเองแหละ ฉันหยิบถังน้ำแข็งจากโต๊ะลูกค้าแถวนั้นที่ละลายจนมีน้ำพอสมควรแล้วเทน้ำเปล่าลงไปอีกก่อนจะสาดใส่ทั้งคู่จนพวกเธอสะดุ้งโหยงและกรี๊ดกร๊าดตกใจกัน รวมถึงผู้คนที่ดูอยู่ก็ให้ความสนใจมาที่ฉันกันมาก แล้วไงไม่แคร์ ชอบจังเจอคนพวกนี้ฉันล่ะอยากผ่าสมองยัดจิตใต้สำนึกใส่ให้

"อีเด็กนี่! แกกล้ามากนะ"

"เออเธอเป็นใคร!?"

เธอทั้ง2ท่าทีไม่พอใจอย่างมาก

"หนูเป็นใครไม่ต้องมารู้ สิ่งที่ควรรู้คือเลิกทำตัวเป็นหมากันได้แล้ว พวกพี่เป็นผู้หญิงนะเอาตรงแค่มาซื้อบริการผู้ชายก็หน้าอายจะแย่แต่นี่เล่นมาตบตีกันแย่งเขาอีก ประสาท!"

ทุกคนต่างตกใจที่ฉันตะคอกออกไปแบบไม่มีความเป็นเด็กสาวธรรมดาเลย

"แล้วแกมายุ่งอะไรด้วยห้ะ!"

ผู้หญิงที่ดูวัยกลางคนเดินเข้ามาผลักฉันจนฉันเซถอยหลังโดยมีผู้หญิงที่เด็กกว่าเดินมาสมทบแล้วกระชากที่หัวฉัน

"กล้าด่าฉัน ปากดีนักมันต้องเจอ!"

ไม่ใช่ว่าฉันไม่สู้คนฉันนี่สู้คนแบบสู้ตายเลยแหละใครๆก็รู้แต่วินาทีนั้นฉันไม่ทันตั้งตัวผู้หญิง2คนนั้นก็เข้ามารุมแล้ว ตอนนี้ผู้หญิงที่ดึงผมฉันไว้อยู่ตบหน้าฉันได้ครั้งนึงแล้วเธอกำลังจะง้างมือตบอีกครั้ง

ฟึ่บ ผลั่กก

ตอนนี้ทั้งคู่ล้มไปกองรวมกันที่พื้นเพราะโดนแรงผู้ชายกล้ามใหญ่อย่างพี่วอนโฮผลักออก

"ผมเบื่อหน่ายพวกคุณเต็มที ผมขอไม่รับพวกคุณสองคนเป็นลูกค้าอีกนะครับ"

เขายืนบังฉันไว้แล้วชี้หน้าบอกทั้ง2ที่หน้าเหวอมากตอนนี้

"วอนโฮ! ไม่ได้นะฉันชอบนาย"

"น้องวอนโฮ!พี่ต่างหากรักนายเลยแหละ"

เธอ2คนลุกขึ้นโวยวาย พี่วอนโฮไม่ตอบโต้อะไรอีกได้แต่ส่ายหัวอย่างหงุดหงิด

"ในเมื่อโฮสต์ของเราไม่ต้อนรับพวกคุณแล้วทางเราก็ขออนุญาตเชิญพวกคุณออกไปนะครับ"

อาแม็คว่าด้วยสีหน้าที่คุมอารมณ์โกรธไว้อยู่ก่อนจะพยักหน้ากับยุนโฮเป็นเชิงว่าให้ยุนโฮกับเด็กเสิร์ฟข้างๆช่วยกันพาเอาออกไป

เธอ2คนโหวกเหวกโวยวายกว่ายุนโฮกับเพื่อนเขาจะลากออกไปสำเร็จ

"แก้มแดงเลย เจ็บมั้ย"

..ฉันไม่เคยได้รับรู้ถึงความอ่อนโยนกับผู้ชายคนไหนได้นอกจากพ่อกับอาแม็ค พี่เขาคือคนที่3..ตอนนี้พี่วอนโฮกุมมือฉันแล้วก้มมองที่หน้าด้วยแววตาใสที่เป็นห่วงเป็นใยจริงๆ ถึงกระนั้นก็เถอะมันก็ขัดใจฉันอยู่ดีเพราะว่าฉันเป็นคนไม่ค่อยชอบความอ่อนโยนอะไรพวกนี้หรอกยิ่งโดนแค่นี้ด้วยไม่ต้องสนใจฉันกันเลยก็ได้ไม่เป็นไรเลย555

"ม..ไม่เป็นไรค่ะ"

ยังไงฉันก็แอบเขินเพราะความใกล้ชิดอยู่ดีจึงตอบเสียงกระอุกกระอักแต่หน้าตานิ่งเฉยกลับไป

"เวีย"

อาแม็คเรียกฉันด้วยน้ำเสียงที่นิ่งพอฉันหันไปดูหน้าเขานิ่งมากแต่ดวงตาดูโกรธแบบคาดโทษ

"..."

ฉันได้แต่หันไปมองหน้าเขาแต่ไม่ตอบอะไร

"มาหาอาหน่อย"

เขาว่าก่อนจะเดินไปก่อนเสียดื้อๆ

"เอาแล้ว ถ้าโดนฟาดตูดมาให้พี่ทำแผลให้นะคะ"

พี่วอนโฮว่าก่อนจะยิ้มขำจนทำฉันเผลอยิ้มเกือบหลุดขำ ไม่ใช่อะไรฉันตลกคำพูดเขาเฉยๆ555
อีตาคนนี้นี่



"..."

ฉันที่เกือบหลุดขำหุบยิ้มแล้วสลัดมือพี่วอนโฮออกก่อนจะรีบตามอาแม็คที่ออกไปนอกบาร์แล้ว

"..."

"..."

เขารู้ว่าฉันเดินออกมาตามคำสั่งเขาแล้ว มันเงียบจนน่าขนลุก ตอนนี้อาแม็คยืนนิ่งเลยแหละ

"รู้ใช่มั้ยว่าทำอะไรผิด"

"ค่ะ"

"ทำไมทำแบบนั้น สุ่มสี่สุ่มห้าไปทำคนอื่นแบบนั้นได้ยังไง"

"หนูก็ทำถูกแล้วมั้ยล่ะอา ปล่อยไว้แบบนั้นบาร์แตกพอดีถ้าวันนี้หนูไม่ยุ่งมันก็ไม่จบซักที อาก็เอาแต่เกรงใจลูกค้าอะ"

"ไม่ให้อาเกรงใจลูกค้าแล้วแกจะให้อาเกรงใจใคร บาร์ที่เปิดอยู่ไม่ได้เปิดให้ลูกค้าหรอกหรอ แกทำแบบนี้มันก็ยิ่งเสียกันใหญ่"

"ที่อาปล่อยนั่นแหละมันจะยิ่งเสีย"

ฉันเริ่มเถียงด้วยน้ำเสียงแข็งและหนักขึ้นทุกประโยคจนอาแม็คทำหน้าดุขึ้นมา

"แกเลิกนิสัยก้าวร้าวทำอะไรไม่คิดได้แล้วนะเวีย อะไรที่เฉยได้ก็เฉยบ้าง ที่อาเรียกมาว่าไม่ใช่กลัวตัวเองเสียลูกค้าหรอกแต่ดูซิแกโดนอะไร แกทำอะไรไม่ห่วงตัวเองเลย ไม่เจ็บรึไง"

"เจ็บ แต่แป๊บก็หาย อย่างน้อยก็ไล่ลูกค้าชั้นต่ำให้อาได้ อาไม่ต้องห่วงเรื่องที่หนูโดนอะไรแบบนั้นอาก็รู้ว่าหนูไม่ยอมคน"

"เห็นมั้ย แกมันดัดยากพ่อแม่แกเลยส่งมาให้อานี่ไง คิดว่าตัวเองถูกตลอดฟังที่ผู้ใหญ่บอกบ้างก็ได้"

"ไม่หรอกค่ะ อะไรถูกก็ถูก ผิดก็ผิด แค่นั้น"

"งั้นอาจะปล่อยให้แกเรียนรู้มันเอง เรียกมาคุยเหมือนเรียกมาเถียงกันซะเปล่า"

"แล้วแต่"

"ไปทำงานต่อไป อาจะให้โซจองกลับบ้านแกก็ทำแทนเขาให้หมดทุกอย่างนะคืนนี้"

"อืม"

ฉันว่าอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินกระแทกเท้าเข้าบาร์มาเลย
โคตรอารมณ์เสียเลยว่ะ ความคิดผู้ใหญ่โคตรกากจะให้อยู่นิ่งๆอ่อนต่อโลกหรือไงเล่า
แล้วดูให้ฉันทำงานคนเดียวซิ โฮ่ยยยยย อยากแข็งตายตรงนี้เลยโว๊ยยย

นี่ก็อีกคน ฝืนตัวเองอยู่นั่น หงุดหงิดโว้ยยยย ฉันเดินกลับมาถึงหลังครัวก็เห็นพี่โซจองนั่งล้างถ้วยจานต่ออยู่

"ไม่กลับบ้านอะ"

ฉันว่าด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่หงุดหงิดจนอีกคนเหมือนจะแอบกลัว

"ขอแป๊บเดียว..ด..เดี๋ยวจะกลับแล้ว"

"ไปๆๆ กลับไปเหอะ"

ฉันดึงเขาออกจากเก้าอี้ด้วยแรงปกติแต่ก็เอาเขาออกมาได้อย่างสบาย พี่เขาตัวเบาหรือฉันแรงควาย ฉันคิดว่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า-_-

"เธอจะไหวหรอ ให้พี่ช่วยต่อก็ได้นะจะไม่บอกพี่แม็คหรอก"

"ไม่ได้กลัวอารู้ เออ เอาเป็นว่าฉันรำคาญเธอ กลับไปซะ"

ฉันว่าอย่างติดเหวี่ยงก่อนจะนั่งลงแทนเขาแล้วล้างจานต่อ

"งั้น.. บายนะ"

เขาบอกลาเสร็จก็เดินออกไปแบบหันมารอบมองฉันเรื่อยๆจนลับตา

.
.
.

โฮ่ยยย ปวดหลังโว๊ยยย ฉันเฉลี่ยดูวันนึงถ้วยจานไม่เกิน7กะละมัง+แก้ว9-10แพ็ค ดูเหมือนเยอะแต่ถ้าเราคอยล้างเรื่อยๆมันจะเสร็จเองแต่ก็ปวดหลังอยู่ดี ระหว่างรอกะละมังที่เหลือเต็มฉันก็นั่งยืนเล่นโทรศัพท์อยู่หลังครัวนั่นแหละ มีแอบเดินเข้าไปกินอะไรในครัวเวลาคนไม่อยู่บ้าง555


LINE

BarbieCX  แกกก เมื่อไหร่จะเปิดเทอมวะคิดถึงพวกแกอ่ะ

Olivia Hwang  อย่ารีบได้ป้ะ ขี้เกียจ

BarbieCX  แงงงงก็ฉันคิดถึงพวกแกกก

Luda.  ใช่ๆคิดถึงมาก

Olivia Hwang  งั้นพวกแกก็มาหาฉันสิ

Luda.  นั่นสิ เฉิงไปหาไอ้เวียกันป้ะ

BarbieCX  งั้นวันอาทิตย์ได้ป้ะ

Olivia Hwang  ก็พรุ่งนี้ป้ะ ฟาย

BarbieCX  เออใช่5555 โอเค ส่งโลมาพน.เจอกันน

Luda.  จะไปยังไงอะ

BarbieCX  ให้พ่อไปส่งแหละให้ไปรับแกป้ะ

Luda.  ดีๆฉันอยู่หอนี่แหละ

Olivia Hwang  ได้ส่งโลเคชั่น

BarbieCX  โอเชช


นี่แหละกลุ่มของฉัน เล่นกัน3คนมีน้อยแต่จริงใจฉันต้องการแค่นี้ เฉิงเสี่ยวสนิทกับฉันมากๆก่อนหน้านี้เคยโดนรังแกและโดนบูลลี่หาว่าเป็นลูกคุณหนูตอนม.ต้นฉันอยู่ข้างและช่วยมันตลอดจนเล่นกันแค่2คน พอขึ้นมาม.4ช่วงเทอม2เกิดเรื่องบางเรื่องกับฉันทำให้ฉันได้ย้ายไปเรียนม.5โรงเรียนอื่น เฉิงเสี่ยวก็ย้ายตามมาได้อยู่ด้วยกันอีกและมาเจอลูดาด้วยกันในโรงเรียนใหม่นี่แหละ ตอนนี้ก็ปิดเทอมแรกของม.5อยู่

"แฮ่!!"

"เฮ้ยย!"

ฉันนั่งอ่านแชทเพลินไม่รู้ว่ามีบุคคลที่2เข้ามาตั้งแต่ตอนไหนรู้ตัวอีกทีก็ต้องตกใจเพราะเขามาสะกิดหลังพร้อมทำเสียงดัง

"พี่มินฮยอก!"

นี่คือบุคคลผู้มาใหม่

"ตะคอกเสียงแข็งเชียว"



เขาหัวเราะแล้วเดินไปยืนพิงที่โต๊ะวางแก้ว

"ก็มาซะตกใจ แล้วมีไรคะ"

ฉันเก็บโทรศัพท์แล้วพูดไปล้างจานไป

"พึ่งรู้เรื่องที่เวียโดนอะ"

"แล้วไง"

"ก็ มาดูเฉยๆไง โอเคมั้ยนั่น"

"สบายดี"

"อ่ออ"

ฉันทำงานตัวเองต่ออย่างไม่สนใจซักพักก็รู้สึกว่าพี่เขายังไม่ออกไปทั้งๆที่ก็ต่างคนต่างเงียบ
ฉันหันไปเจอเขาที่ยืนเหม่ออยู่

"พี่มินฮยอก"

"ห้ะ"

"ไม่ออกไปทำงานหรอ"

"อ..อ่อ ขี้เกียจอะ555"

"ตามสบาย"

.
.

"เวีย"

"ห้ะ"

"เปล่า พี่ไปก่อนนะ"

"อ่าา"

"บายๆ"

เขาว่าก่อนจะเดินออกไป อะไรของพี่เขาหรอคะ..



//02:33

"เห้ออออ กว่าจะหมด"

ตอนนี้บาร์ก็ทำการปิดเรียบร้อยแล้ว ส่วนฉันก็เพิ่งจัดการงานหมดไปกำลังจะออกไปทำความสะอาดส่วนที่ต้องทำแล้ว แต่ตอนนี้ปวดปัสสาวะมากกก

"ไงแกกก"

"ฉันสบายมากย่ะเกาะคนโง่กินนี่เป็นอะไรที่ดีมาก"

"ฉันไม่สนใจหรอกก็แค่ตามตื๊อไปทุกวัน"

"โอ๊ยแก ฮยองวอนเห็นหยิ่งแบบนั้นจริงๆมันโง่นะยิ่งกับแฟนเก่าอย่างฉันนี่ใจอ่อนง่ายๆเลย"

"ไม่ได้ร้ายหรอกฉันแค่เลวเลย 55555"

ฉันได้ยินประโยคแรกตั้งแต่เข้าห้องน้ำมาแต่ไม่ได้ใส่ใจ ผู้หญิงปริศนานั่งคุยโทรศัพท์อยู่ห้องข้างๆฉันนี่แหละไม่รู้ว่าเธอได้ยินเสียงฉันหรือเปล่าแต่ฉันทำให้เบาที่สุดจนฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร เธอแน่นอนซอลอา เธอกำลังหลอกพี่ฮยองวอน.. เพื่อ!? เงินหรอ เหอะเธอนี่มันน่าสมเพชแต่ก็คอยดูถูกคนอื่น แบบนี้ต้องมีแก้เผ้ดกันบ้างแล้ว :)

"..."

ฉันรอให้เสียงเงียบและรอเธอออกไปค่อยออกมาจากห้องน้ำ


"ทำไมมาทำที่ของพี่โซจองอะ"

ฉันเดินตรงดิ่งมาแถวหน้าเวทีเพราะเห็นยุนโฮกำลังเก็บกวาดอยู่

"อ๋อ ก็พี่แม็คอะบอกเราให้มาทำให้หน่อย"

"เอ้า"

"มีอะไรหรอ"

"คือจริงๆฉันต้องทำงานแทนพี่โซจองไงวันนี้"

"พี่แม็คคงไม่อยากให้เธอเหนื่อยไปมั้ง"

เขาว่าไปยิ้มไปและกวาดพื้นต่อไปส่วนฉันก็เดินตามต่อไป-_-

"ไม่อยากให้เหนื่อยบ้าไรเป็นคนสั่งฉันทำ"

ฉันว่าเสร็จก็แย่งไม้กวาดในมือเขาแล้วดันเขาออกในขณะที่เขายังไม่ทันตั้งตัวจึงแย่งมาได้ง่ายๆ

"ไปทำของตัวเองเถอะ"

ฉันบอกเขาเสร็จก็ก้มหน้ากวาดต่อ

"เราไม่มีอะไรทำแล้วแหละ มีหน้าที่เสิร์ฟอย่างเดียวอะ ให้ช่วยเถอะ"

"ได้ไง เด็กเสิร์ฟคนอื่นเลิกงานกันแล้วก็ยังต้องทำความสะอาดบาร์นี่"

"ก็พี่แม็คไม่ให้เราทำงานพล่ำเพลื่ออะเพราะเดี๋ยวคงได้เป็นโฮสต์แล้ว มีวันนี้วันเดียวแหละคงอยากให้เราช่วยเธอ"

ยุนโฮว่าพลางยิ้ม

"ห้ะ นายจะเป็นโฮสต์หรอ.."

ฉันมองหน้าเขา

"ใช่ ทำไม"

"นายอยากเป็นหรอ"

"อยากดิ ได้เงินง่ายได้เงินดี"

"ทำไมผู้ชายขายตัวดูธรรมดา ทีผู้หญิงบ้างทำไมต้องรังเกียจ"

"อย่าเรียกแบบนั้นดิ มันไม่ใช่ว่าขายตัวหรอก"

"ยังไงมันก็ขายป้ะ"

"555 แล้วแต่เธอจะคิด แต่โฮสต์น่ะเขาไม่ได้ให้บริการแค่เรื่องนั้นหรอก แค่พาออกเดทวันนึง พาไปกินข้าวมือนึง พากอดจูบก็ได้ ราคาขึ้นอยู่กับการบริการนั่นแหละแต่ถ้าเรื่องมีเซ็กอะไม่ใช่ว่าใครก็มีได้ซะหน่อยระดับไฮคลาสนะอย่าลืม"

อืม ก็จริง ฉันก็รู้มาว่าที่บารืถ้าใครจะมาซื้อบริการจากโฮสต์แล้วขอมีเซ็กส์ด้วยต้องทำบัตรลูกค้าไว้โดยบัตรนั้นกว่าจะได้มาคือต้องตรวจสุขภาพอย่างดีกับทางบาร์และต้องให้โฮสต์ดูก่อนด้วย ยุ่งยากขนาดนี้ยังจะมีคนมาเป็นลูกค้าอย่างไม่ขาดสาย ก็อย่างว่าพวกพี่เขาหล่อระดับมดลูกพวกนางสั่นจริงๆ555

"อือ อยากทำมากก็ทำให้หมดนะ"

ฉันว่าก่อนจะจับมือเขามาแล้วเอาไม้กวาดยัดใส่มือ ดีเหมือนกันเหนื่อยมากง่วงด้วย

"จะไปไหนนั่น"

"จะไปซื้ออะไรที่เซเว่นมากินก่อนขึ้นห้องอะ"

"อ่อๆ รีบไปรีบมา มืดแล้วระวังด้วย"

"จ่ะ"

ฉันเดินออกมาตามถนนเช่นเคย


(แผนภาพค้าบ)

"..."

แกร็ก ตึ้ก ตึ้ก 

ตอนนี้ฉันเดินข้ามถนนมาหน้าบ้านผู้คนที่ปิดสนิทในขณะที่กำลังเดินผ่านซอยเปลี่ยวนั่นได้ยินเสียงเหมือนคนเดินตามทั้งที่ก็ไม่มีใครและนี่ก็ตี2กว่าๆแล้วด้วย ฉันเร่งฝีเท้าในขณะที่เสียงปริศนาก็เร่งตามแถมมีเสียงเหยียบใบไม้แห้งที่ตกตามพื้นด้วย

"สวัสดีเธอ"

"เฮ้ย อีเชี่x!"

ฉันตัดสินใจหันหลังไปดูตามเสียงอีกครั้งก็ต้องตกใจเพราะมีผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักยืนอยู่ใกล้หลังฉัน ด้วยความที่ตกใจจึงเผลออุทานด้วยคำหยาบไป

"โอ้โห ไม่อ่อนโยน -_-"

ตอนแรกฉันคิดว่าโจรดักปล้นแต่จากน้ำเสียงและคำพูดทำให้วางใจขึ้น..

"นี่นายเป็นใคร"

ฉันว่าติดโมโห

"ฉันแทยง เจ้าของร้านชานมข้างๆบาร์นี่แหละ"

"อ่อ"

ฉันเคยซื้อชานมร้านเขาอยู่นี่นาเมื่อตอนม.4มั้งครั้งล่าสุดที่พ่อพามาหาอาแม็คแป๊บๆ เห้ย พี่คนนี่แหละที่ขายให้ฉัน!เขาชวนฉันคุยจนชานมฉันแทบละลายจนเสียรสชาติ พอฉันนึกได้ก็โล่งใจไปทำให้สีหน้าผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเรียกรอยยิ้มจากอีกคน

"ไง จำกันได้แล้วใช่มั้ย"

"พี่นี่เอง ที่หลังอย่ามาแบบนี้อีกนะ"

"555 ขอโทษค้าบ"



"แล้วมีอะไรคะ ดึกขนาดนี้ยังไม่นอนหรอ"

"นอนแล้วจะเห็นพี่มั้ยล่ะ"

"-__-"

ฉันไม่ตอบโต้แต่หันหน้าหนีแล้วมุ่งหน้าไปเซเว่นต่อทันทีก็รู้สึกว่าพี่เขาต้องเดินตามมา

"..."

ฉันหยุดเดินแล้วหันไปมองนิ่งใส่พี่เขา

"อะไรเล่า ก็ฉันจะไปเซเว่นเหมือนกัน"

ฉันเดินต่อจนถึงเซเว่นเข้ามาแล้วพี่เขาก็แยกไปซื้อของตัวเองทันที สรุปคือบังเอิญมาเซเว่นพร้อมกันแค่นั้น

"กินเยอะว่ะ ถึงว่าอ้วน"

ค่ะ นอกจากจะเดินมาตามกวนใจแล้วปากยังกวนบาทาอีกด้วย

"อะไรของพี่ซื้อเสร็จแล้วก็กลับไปไป๊"

ฉันหอบของกินพะลุงพะลังเดินดูขนมขบเคี้ยวที่จะซื้อไว้ห้องเอาไว้เวลานอนดูหนังต่อ

"ผู้หญิงสมัยนี้กระเพาะควายดีเนาะ"

"โอ๊ย ถามจริงนะพี่นี่ปากหรืออะไร"

"เห็นเป็นอะไรล่ะ"

เขาตอบกลับหน้าตาเฉย

"ทำไมอะ มันแรงหรอ"

"ไม่รู้ ช่างเหอะ"

"พี่ไม่รู้วิธีเข้าหาผู้หญิงอะเพราะพี่ไม่ใช่ผู้ชายเต็มตัว"

เออ ช่ายยย อีกเรื่องที่พี่เขาเคยหลุดปากโม้คืออวดแฟนซึ่งแฟนเขาเป็นผู้ชาย แฟนหนุ่มชาวไทยที่น่ารักมากกกฉันก็ลืมไปว่าอีตาคนนี้เป็นเกย์ แหมมม ปากไม่ต่างกับกะเทยหรอกค่ะ555

"อือๆ พี่จะพูดอะไรก็พูดเหอะอย่าพูดมากก็พอ"

"เธอคงจะเป็นพวกไม่ใส่ใจอะไรแต่ขี้รำคาญสินะ"

"รู้ก็ดี"

ในระหว่างฉันคุยกับเขาก็เดินหยิบของกินไปเรื่อยๆจนรู้สึกพอเลยตรงดิ่งมาที่เคาท์เตอร์พี่เขาก็คิดตังค์เคาท์เตอร์ข้างๆ

ตอนนี้เราก็เดินถือถุงสัมภาระตัวเองออกมาพร้อมกัน

"ทำไมดึกป่านนี้ยังไม่นอน"

ฉันถามพี่ผู้ชายข้างๆที่ตอนนี้ไม่กล้าพูดมากนักเพราะกลัวฉันรำคาญ คนบ้าอะไรตลกจริง555

"แล้วแต่คืนอะปกติก็นอนสามสี่ทุ่มแต่เวลาเตนล์มานอนด้วยเขาจะชอบตื่นกลางดึกแล้วสั่งพี่ออกมาซื้ออะไรให้กิน"

แบบนี้ก็ได้หรอ...

"อ่อ คงอยากอ้อนพี่สินะ"

"ใช่เรื่องป้ะวะ ง่วงก็ง่วงเมียนี่เป็นแมวแต่ดุเหมือนเสือ"

"-_-"

บ่นเก่ง เก็บกดหรอคะ

"เวีย"

ฉันกำลังเดินไปคุยไประหว่างทางกลับกับพี่แทยง เสียงที่เคยได้ยินก็ดังขึ้นแถมเย็นยะเยือกแปลกๆ

"อ้าว พี่วอนโฮ"

ใช่ค่ะ นี่คือบุคคลผู้มาใหม่เขาเดินตรงดิ่งมาหาพวกเราด้วยหน้าตาไม่สบอารมณ์

"ทำไมออกมาเดินกับมันได้"

ห้ะ ทำไมเขาว่าแบบนี้อะ..

"ก็บังเอิญไปเซเว่นพร้อมกันเฉยๆจะกลับละเนี่ย"

"อืม"

พี่วอนโฮไม่ว่าเปล่าเขาเดินมาแทรกกลางเราทันทีแล้วพาฉันเดินกลับถึงบาร์อย่างรวดเร็ว

"มาเล่นกับพี่บ้างนะเวียยย"

พี่แทยงตะโกนมาบอกก่อนเขาจะเข้าบ้านเขาไป พี่วอนโฮมองอย่างหงุดหงิดแล้วเดินเข้าไปในบาร์ก่อนฉันทันที

"เป็นไรของเขา ต้องง้อป้ะ ไม่น่าจำเป็น-_-"

ฉันสลัดความคิดก่อนจะเดินเข้าบาร์มาพี่เขาก็ขึ้นบันไดไปซะละส่วนฉันนึกถึงเพื่อนที่ช่วยฉันทำงานก็เดินเข้าไป นั่นไงกำลังจะขนน้ำไปเททิ้งละ
รอก่อนละกัน

ฉันนั่งรอยุนโฮออกมาจากครัว

"อ้าว ทำไมมานั่งนี่อะ"

คนตัวสูงที่เดินออกมาเห็นฉันนั่งแกะอะไรกินเพลินก็ทักขึ้น

"อะนี่"

ฉันยืนถุงเซเว่นอีกถุงที่มีขนมสองสามห่อและน้ำอัดลมกระป๋องให้เขา

"อะไรอะ"

"ซื้อมาฝาก ถือเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยวันนี้"

"โหววว ใจดีจัง ขอบคุณครับผมมม"

เขาว่าด้วยหน้าตาที่ติดตลกและกวน...ก่อนจะหยิบของจากมือฉันไป

"งั้นเรากลับก่อนนะ"

ยุนโฮพูดก่อนจะเดินไปหยิบสัมภาระ

"โอเค บาย"

ฉันว่าเสร็จก็รออีกคนเดินออกไปก่อนจะเดินขึ้นห้องตัวเองบ้าง

อื้อหือ เหม็นอะ

ระหว่างเดินขึ้นบันไดฉันก็ได้กลินบุหรี่จากบุคคลปริศนาพอขึ้นมาถึงชั้น3ฉันก็ได้รู้ทันที
พี่วอนโฮยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าห้องตัวเอง

"แฮ่กๆ เหม็น"

ฉันเดินเข้าไปใกล้ก็เผลอสำลักควันเลยว่าขึ้น พี่เขาเห็นฉันก็รีบเดินกลับเข้าไปในห้องฉันเลยไม่ได้สนใจเดินตรงเพื่อไปห้องตัวเอง

"จะรีบไปไหนล่ะ"

เสียงพี่วอนโฮโผล่มาอีกครั้งเขากลับมายืนหน้าห้องแล้วมองมาที่ฉัน

"ค่ะ"

ฉันว่าอย่าง-งงๆ ตอนนี้เขาเดินตรงมาหาฉัน ล..แล้ว!! เขาเดินเข้าไปในห้องฉันที่เปิดประตูเตรียมเข้าอย่างหน้าตาเฉย

"เอ้า พี่เข้ามาทำไม"

ฉันเดินตามเข้ามา

"นอนไม่หลับ หาเพื่อนคุย"

เขาว่าก่อนจะเดินไปที่ระเบียงห้องฉันทันที เหมือนพี่แกเหงาอะ ฉันเดินตามออกไปยืนข้างๆ

"อุตส่าห์ทิ้งบุหรี่มาหาเลยนะ อย่าพึ่งไล่"

เหมือนเขารู้ตัวว่าฉันจะไล่เขาเขาเลยพูดดักขึ้น

"อืม แต่พี่ก็ไม่ควรสูบบุหรี่ตรงนั้นนะห้องตัวเองก็มีระเบียง"

"ปกติไม่มีคนผ่านนี่พวกนั้นมันก็นอนกันหมดละ และก็รอเธอด้วย"

"ห้ะ รอทำไม"

"เห็นอยู่กับไอ้ยุนโฮกลัวมันทำอะไรเลยมารอ"

โว๊ย ความคิด555 นี่มาแม็คฝากเฝ้าฉันป้ะฉันเริ่มจะสงสัยละนะ

"ยุนโฮอะหรอ 555"

ฉันว่าพลางขำ

"เธอหัวอ่อนไง"

ใช่หรอคะ คิดผิดคิดใหม่ได้น้าา

"..."

"ไม่สิหัวแข็ง แข็งมากไอ่ดื้อ"

เขาว่าพร้อมเอามือมายีหัวฉันไปมาพร้อมรอยยิ้มที่อบอุ่น มันช่าง..เอ๊ะ ทำไมใจฉันมันวูบล่ะ ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลย

"อ..อือ"

"ทำไมถึงดื้อจังพี่ถามหน่อย"

"หนูก็ปกตินะ"

"ใช่หรอ 555"

เขาว่าพลางขำใส่อย่างน่าหมั่นไส้ สักพักเราต่างคนต่าเงียบพี่เขามองออกไปวิวข้างนอกซึ่งเห็นแม่น้ำกับส่วนหย่อมที่มีไฟข้างทางสลัวๆ ส่วนฉันกลับแอบมองหน้าเขาแล้วคิดเรื่องเขา

"ทำไมพี่ถึงเป็นโฮสต์อะ"

ฉันหลุดถามไป คนตัวสูงมองแล้วยิ้ม

"ดีใจนะที่เวียสนใจเรื่องพี่"

"..."

"ตอนแรกพี่ก็มาเป็นเด็กเสิร์ฟนั่นแหละแล้วมีพวกป้าๆสนใจในตัวฉันเยอะติ๊บก็ได้เยอะแยะแต่ละวันเลยกลายมาเป็นโฮสต์เลย ไม่ได้เสียหายอะไรง่ายๆได้เงินดีก็เลยเป็นมาเลย"

"พี่ไม่รำคาญผู้หญิงพวกนั้นบ้างหรอ"

"ก็บ่อยแต่พอคิดได้ว่าเขาเป็นคนเอาเงินมาให้เราเราก็แค่บริการเขาดีๆไปก็พอ"

"อ๋อ"

ฉันว่าแล้วพยักหน้า

"ทำไม อยากซื้อพี่หรอ"

เขาว่าขึ้นจนฉันสะดุ้งแล้วฟาดลงหลังเขา

"พี่บ้าหรอ"

ฉันว่าด้วยหน้าเบื่อโลก

"หยอกๆ"

"พี่กลับห้องไปได้ละ หนูง่วง"

ฉันว่าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"อ้อนก่อนสิคะ"

"ไม่"

ฉันส่ายหัว


"งั้นพี่อยู่ยันเช้านะ"

หน้าตาพี่แกเหมือนจะเอาจริงนะคะตัวก็อย่างเดอะฮักฉันจะเอาออกไปยังไง

"พี่วอนโฮคะ หนูง่วงนอน ช่วยออกไปด้วยค่ะ"

ฉันพูดอะไรที่กระดากปากออกไป

"เสียงยังแข็งอยู่"

พี่วอนโฮพูดด้วยหน้าตายียวน ฉันจึงทำหน้าดุใส่ด้วยความไม่สบอารมณ์

"โอ่ๆ 555 ไม่กวนละปล่อยเด็กน้อยนอนดีกว่า"

ทำไมนะ ทำไมฉันต้องเขินเขาด้วย นี่คือความเขินหรอ ฉันเขินผู้ชายอยู่หรอ เวีย...
ตอนนี้เขาจับหัวฉันอย่างแผ่วเบาแล้วก้มมองหน้าฉัน

"กู๊ดไนท์นะคะ"



เขายิ้มให้แล้วยีหัวฉันอีกครั้งก่อนเดินออกไปพร้อมปิดประตูให้
ปกติฉันต้องหงุดหงิดที่มีคนยีหัวสิ ไม่.. ไม่นะ แต่ฉันก็ยังแอบสยิวอยู่ในใจอยู่พี่เขาทำกับฉันมันหวานแหววไป -3-

.
.
.


//เช้าวันรุ่งขึ้น 8:30น.

ไลน์! ไลน์! ไลน์! ไลน์!  /เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังระงมแต่ไม่ได้กระทบเข้าประสาทเสียงสาวน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่เตียงเลยซักนิด 

I'm in love with the shape of you
We push and pull like a magnet do

Although my heart is falling too
I'm in love with your body
And last night you were in my room
And now my bed sheets smell like you
Every day discovering something brand new
I'm in love with your body

Oh—I—oh—I—oh—I—oh—I
I'm in love with your body
Oh—I—oh—I—oh—I—oh—I
I'm in love with your body
Oh—I—oh—I—oh—I—oh—I   

/เสียงจากสายเรียกเข้าทางโทรศัพท์มือถือก็เช่นกันที่ดังระงมต่อเนื่อง แต่ก็เช่นเคยเด็กสาวที่นอนอยู่ไม่ขยับแม้แต่ปลายนิ้วเท้าของเธอ

.
.

//11:00น.

กริ๊งง กริ๊งงง /เสียงนาฬิกาปลุกเจ้าเก่าจากโทรศัพท์ของเธอปลุกให้เธอฟื้นจากช่วงนินทราได้ เธอตื่นได้เพราะนี่มันเวลาตื่นของเธอไง
ตอนนี้เธองัวเงียลุกขึ้นมาเปิดโทรศัพท์ของเธอดูตามแจ้งเตือนที่ขึ้นผ่านหน้าจอ

"เห้ย! สองตัวนั้นมันจะมาหนี่หว่าา"

ใช่ ฉันลืมสนิทนอนเพลินไม่คิดอะไร เฉิงกับดามันจะมาหา ฉันรีบเปิดแจ้งเตือนมาก็พบว่าพวกมันบ่นให้ฉันตั้งแต่เช้าๆแล้ว

LINE

BarbieCX  แกรร @Olivia Hwang ฉันมารับลูดาละ ให้ไปหาเลยป้ะ

BarbieCX  หายไปไหน เวียยยยย

BarbieCX  ยังไม่ตื่นอีกหรอแกลืมนัดฉันรึงไง!!!

BarbieCX  เวียยยยย

BarbieCX  @Olivia Hwang  โอลิเวียยยย

BarbieCX  เวีย!

BarbieCX  ตื่นๆๆ

BarbieCX  เวียยฟฟฟฟ

Luda.  เวีย พวกฉันรอแกอยู่นะ

Luda.  ออกมาจากบ้านฉันละด้วย กำลังไป

BarbieCX  ตื่นเถอะ -0-

...เอิ่ม พวกแก ฉันขอโทษ555 ฉันได้แต่คิดในใจ เปิดโทรศัพท์ดูสายเรียกเข้าก็มี10กว่าสาย
 แล้วไง พวกแกเล่นมาเช้าเองนี่ เอาล่ะ ฉันตดสินใจยิงเบอร์กลับเจ้าของเบอร์ที่โทรตามฉันแต่เช้า

"ฮัลโหล.."

"อีนังเวีย!"

"ใจเย็น พึ่งตื่นไง"

"ลืมนัดรึไง!"

"ม่ายย พวกแกอะมาเช้าเองป้ะ"

"ก็อยากอยู่ด้วยนานๆ ไม่ต้องเลยทั้งโทรทั้งแชท คิดว่าซ้อมตาย"

"เออน่าๆๆ แล้วอยู่ไหนกันละ"

"ออกมาหน้าร้านเดี๋ยวนี้! ฉันกับดามารอได้ซักพักแกโทรมาพอดี ดีนะที่บ้านดาอยู่ไกลร้านอาแกอยู่ไม่งั้นคงมายืนรอแกจนตะคริวกินขาเป็นสิบรอบ"

"โอ๊ยย บ่นจังวะ รอแป๊บ"

ฉันตัดสายเพราะรำคาญเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเฉิงที่ฟังมาตั้งแต่ม.ต้น อะไรก็ไม่รู้เหมือนพวกมันรีบอะ
แต่กระนั้นฉันได้เพียงบ่นกับตัวเองไประหว่างที่ตอนนี้เตรียมตัวออกไปจากห้องทั้งที่สภาพคือผีมาก ชุดก็ชุดนอนบางๆไม่ทันหยิบอะไรออกไปตอนนี้ก็เปิดประตูออกมาจากห้องแล้ว


"อ้าว น้องเวีย รีบไปไหนนั่น"

เป็นพี่กีฮยอนที่เดินกวาดพื้นตามหน้าห้องอยู่ทักฉันขึ้น นี่ก็ขยันจริ๊ง

"หาเพื่อน"

ฉันตอบห้วนๆก่อนจะรีบวิ่งเพื่อจะลงบันได

"เดี๋ยวๆ"

พี่กีฮยอนทักขึ้นอีกครั้ง

"คะ"

ฉันตอบแบบเร่งๆอย่างไม่สบอารมณ์

"เสื้อมันบางไปมั้ยตอนนี้มันมีคนมาลงเครื่องดนตรีใหม่นะผู้ชายทั้งนั้น"

อ่าว หรอ..ก็จริงของพี่เขานะถ้ามีแต่ผู้ชาย ฉันก็อายตายเลย

"รอแป๊บ"

เขาบอกฉันก่อนจะเดินเข้าห้องนึงไป ฉันขี้เกียจยืนรอให้เขาเดินมาหาเลยเดินไปรอเขาที่หน้าห้องนั้น

"เสื้อกันหนาวที่ยืมกูมามึงไว้ไหนน"

"อ..อือออ อะไรวะ จะนอนน"

"เดี๋ยว เสื้อกันหนาวกูอะะ"

"นู่น แถวนั้นหาเอาา อื้อออ"

เสียงพี่กีฮยอนสนทนากับใครคนหนึ่งที่ท่าทางจะง่วงเต็มทนดังออกมาจากการเปิดประตูทิ้งไว้ นี่ไม่ใช่ห้องพี่เขาอ่อ ฉันก็ลืมว่าห้องใครเป็นห้องใครแล้วรู้แค่พี่วอนโฮห้องอยู่ติดบันไดแค่นั้น



"หาไม่เจอว่ะ ขอยืมของมึงก่อนละกัน มินฮยอกโว๊ยย ยืมนะ"

"เอ้อออ โฮะ"

อ๋อฉันรู้แล้วแหละ.. และพี่เขาก็เดินออกมาพอพบฉันก็ยื่นเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ เป็นฮู้ดสวมตัวสีน้ำเงินเข้มมีไส้ในและหมวกสีฟ้า
ฉันรีบหยิบมาสวมทับเสื้อบางตัวเองอย่างรวดเร็ว



"ขอบคุณค่ะ"

ฉันพูดปัดๆก่อนจะรีบวิ่งลงบันได ลงมาถึงบาร์ก็เจอผู้ชายหลายคนขนเครื่องดนตรีกันอยู่เวทีโดยมีอาแม็คยืนดูด้วย ที่สำคัญคือยัย2ตัวนั่นนั่งรอที่โต๊ะลูกค้าโต๊ะหนึ่งฉันเลยรีบวิ่งไปหา

"แหมมม กว่าจะโผล่หัวมา"

เป็นยัยเฉิงที่พูดต้อนรับฉัน

"แกนี่ยังไงก็ยังงั้น"

ยัยลูดาเสริมตาม

"เออน่ะ ก็มาละไง"

"สภาพแกนี่มัน เห้อออ"

"อีเฉิงงง จะบ่นไปถึงไหนล่ะเห้ย"

ฉันว่าติดหงุดหงิด

"จนกว่าแกจะเป็นผู้เป็นคน"

"เห็นฉันเป็นแมลงสาบรึไงวะ"

"เออออ"

"555555"

ตามด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนอีกคนที่นั่งมองฉันเถียงกันอยู่

"อาไปเบอร์เกอร์คิงมา ซื้อมาฝากแกอยู่เคาท์เตอร์อะเอาไปกินซะ แกกินเยอะเลยซื้อชุดใหญ่มาพอดีแบ่งเพื่อนด้วยล่ะ"

ไม่รู้อาแม็คเดินมาใกล้พวกฉันตอนไหนรู้อีกทีก็พูดเสร็จและเดินกลับไปทางเวทีต่อ

"เหมือนจะได้อิ่มท้องกันแล้วเรา"

เฉิงเสี่ยวหันไปพูดกับลูดา

"เย้ๆๆ"

ยัยดาส่งเสียงดีใจ

"เห้อ"

ฉันถอนหายใจแล้วทำหน้าเบื่อโลกใส่พวกมัน

"ป่ะๆ ขึ้นไปอยู่บนห้องฉัน"

"ป่ะๆ"

"โอเคค"

ฉันเดินไปหยิบถุงเบอร์เกอร์คิงขนาดใหญ่ที่มีกล่องและถุงอื่นๆซ้อนอยู่ข้างในก็ของกินนั่นแหละ ก่อนจะเดินขึ้นมายังห้อง

"ฉันอยากเห็นหน้าพี่ที่อยู่ห้องอื่นๆจังงงง คิคิ"

เฉิงเสี่ยวว่าด้วยท่าทางระริกระรี้ แน่นอนมัน2คนรู้เพราะฉันเล่าทุกอย่างให้ฟัง

-__-  <--และนี่คือสีหน้าของฉันกับลูดา

เอ๊ะ แต่พูดถึงพวกพี่เขา ฉันต้องไปคืนเสื้อพี่มินฮยอกซะแล้วซึ่งตอนนี้ก็ใส่อยู่

"แกะกินรอเลยเดี๋ยวมา"

ฉันว่าเสร็จก็รีบเดินออกจากห้องมาห้องที่ตรงข้ามกับพี่วอนโฮ

ก๊อกๆๆ

ฉันเคาะประตูเสียงพอดีๆ ไม่รู้จะตื่นได้รึยัง

ก๊อกๆๆ

ฉันเคาะอีกครั้ง

...

ทุกอย่างเงียบเชียบ ฉันไม่ได้สนิทสนมอะไรกับพี่เขาเลยไม่อยากเอาของเขามาไว้กับตัวเองนาน
เอาเถอะ ฉันถือวิสาสะบิดกลอนดู ห้องไม่ได้ล็อค.. ฉันรีบเดินเข้าไปแบบย่องเบาแต่ไวจะเอาเสื้อกันหนาวพี่เขาไปวางคืน

ห..ห้ะ เห้ยยย! -0-! ม..ไม่จริงใช่มั้ย ทำไมพี่วอนโฮมาอยู่ในนี้แล้วนอนเอาขาก่ายกับพี่มินฮยอกอยู่
ฮื่อออ พระเจ้า555 ฉันตกใจจนนิ่งเงียบสักพักกะจะรีบวางเสื้อไว้แถวนั้นแล้วรีบเดินออกมาแต่ความซุ่มซ่ามเวลารนๆของฉันทำไปเดินไปเตะขวดโค้กที่เป็นแบบขวดแก้วที่วางอยู่ตรงพื้นน่ะสิ ดีนะหมดแล้วแต่จะดีกว่านี้ถ้ามันไม่เสียงดังจนเขา..รู้ตัวกัน 
พี่วอนโฮเห็นฉันแล้วตกใจรีบเขยิบออกจากพี่มินฮยอกส่วนพี่มินฮยอกตื่นมาเจอหน้าฉันก็ตกใจแบบงงๆ

"อ่าวน้องเวีย มีอะไรถึงเข้ามาครับ"

พี่มินฮยอกทักขึ้น

"เออนั่นดิ ทำไมเข้ามาห้องไอ้มิน"

พี่วอนโฮถามด้วยความดูอยากรู้ หรือเขากลัวฉันเข้ามาทำอะไรคนของเขานะ.. สรุปภาพที่เห็นคืออะไร

"..."

ฉันเงียบไม่ตอบอะไรได้แต่ยิ้มเจื่อนๆพร้อมชูเสื้อกันหนาวเขาก่อนจะวางไว้ให้ปลายเตียงแล้วรีบเดินออกมา

โอ้ มาย ก็อชชช





ฮายยยค่าาา readdd555555555 ขอโทษที่ไม่ได้ลงตามที่บอกไม่คิดว่าจะไม่ว่างขนาดนี้ค่ะ5555จะลงเรื่อยๆนั่นแหละแต่ไม่กำหนดวัน 

นิยายเรื่องนี้ค่อนข้างจะอะไรดีช่างมันเถอะ ทุกคนจะมีปมและจะสนุกขึ้นทุกตอนนะคะมีการหักหลังและตีลังฟันแทงด้วยจะเพิ่มเลเวลทุกอีพี ช่วงแรกๆขอสดใสๆธรรมดาเพื่อทำความรู้จักตัวละครก่อนเนาะ

สรุปมินย้อกกับพวฮเป็นอะไรกันน้าาาา ว๊ายยๆ555





*ฝากติชม ให้กำลังใจหรือคอมเม้นท์บางน้าาเราจะได้มีกำลังใจแต่งต่อเรื่อยๆ เพราะถ้าไม่มีกลัวท้อจนไม่แต่งต่อ555
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น