อุบัติเหตุรัก..สะดุดใจยัยตัวเล็ก

ตอนที่ 8 : ผู้จัดการส่วนตัว..คัดตัวนางแบบ Part 2 (100% ไปแล้วอย่างไม่น่าเชื่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 739
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ต.ค. 50

ตอนที่ 8. ผู้จัดการส่วนตัว...คัดตัวนางแบบ Part 2

 

 

            กล้วยปิ้งยืนหาววอดๆ อยู่หน้าบ้านพิริยวัตรแต่เช้าตรู่ หลังจากกดออดไปหนึ่งครั้งเพื่อบอกให้เจ้าของบ้านรู้ว่าราชรถมาเกยเรียบร้อยแล้ว เดินไปเดินมารอตาหมีน้ำแข็งก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 

เมื่อเช้าพอตื่นมากล้วยปิ้งก็ต้องสะดุ้งเฮือก ใบหน้าที่ทาบอยู่กับแป้นคีย์บอร์ดกลายเป็นตารางเหลี่ยมๆ เหมือนกับถูกปั้มไว้ไม่มีผิด โชคยังดีที่ไม่ปล่อยของเหลวในปากตัวเองลงไปเจิม ไม่เช่นนั้นคงต้องเสียเงินเสียทองค่าซ่อมโน๊ตบุ๊คกันอีกหลายเลยทีเดียว

 

            หนูจ๊ะ..เข้าไปรอข้างในก่อนไหม คุณหนูอชิคเพิ่งจะตื่นเอง เสียงนุ่มนวลของหญิงวัยกลางคนที่ได้เจอกันเมื่อวานออกมาเปิดประตูบ้านหลังใหญ่ พร้อมกับเอ่ยชวนให้กล้วยปิ้งเข้าไปรอด้านใน

 

            กล้วยปิ้งมองหน้าตาใจดีของหญิงวัยกลางคนอย่างไม่แน่ใจ ใครจะไปรู้ว่าเกิดเข้าไปรอในบ้านแล้วตาหมีนั่นไม่พอใจขึ้นมา...เธอไม่อยากจะคิดเลยทีเดียวว่าชะตากรรมของตัวเองในวันนี้จะเป็นเช่นไร

 

            จะดีเหรอคะ..คุณป้า

 

            ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คงต้องรออีกสักพักเลยกว่าคุณหนูจะอาบน้ำเสร็จ ไปรอข้างในดีกว่าค่ะ น้ำเสียงอันอ่อนโยนบวกกับคำที่ว่า กว่าจะอาบน้ำเสร็จ ทำให้กล้วยปิ้งรู้สึกได้เลยว่า หากยืนอยู่ข้างนอกคงจะต้องขาแข็งเป็นแน่แท้...เอาน่า...คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง...

 

            กล้วยปิ้งเดินตามแม่บ้านสาวใหญ่ท่าทางใจดีเข้าสู่บ้านพิริยวัตรด้วยความตื่นตาตื่นใจในความอลังการงานสร้าง คนเรานี่จะรวยได้รวยดีไปถึงไหนกัน ขนาดบ้านไม้หลังโตของเธอที่เชียงรายที่เขาว่ากันว่าสวยไม่เป็นรองใครนั้น ยังแพ้ความหรูหราและความงามอันตระการตาของบ้านหลังนี้เลย

 

            ร่างเล็กหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาหรูภายในห้องรับแขกกว้าง ก่อนที่คุณแม้บ้านใจดีจะนำน้ำส้มคั้นมาให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

 

            ทานน้ำส้มก่อนนะหนู

 

            ขอบคุณค่ะคุณป้า กล้วยปิ้งยิ้มเผล่ ยืนมือออกมารับน้ำส้มคั้นด้วยความเต็มใจ..ก็แหม..ของฟรีเป็นใครก็ชอบ..

 

            คุณแม่บ้านใจดีนั่งลงตรงข้ามกับกล้วยปิ้ง ทำให้เธอรู้สึกได้เลยว่าคนตรงหน้านี้คงไม่ใช่แค่แม่บ้านธรรมดาเป็นแน่ หน้าตาใจดีดูอบอุ่นแบบนี้ คงจะเป็นญาติข้างใดข้างหนึ่งของอีตาหมีน้ำแข็งกระมัง แต่คงเป็นญาติที่นิสัยแตกต่างกันชนิดสุดขั้วเลยทีเดียว

 

            ขณะที่กล้วยปิ้งกำลังพินิจพิจารณาคุณแม่บ้านใจดีตรงหน้าพร้อมกับดื่มน้ำส้มไปพลางๆ นั้น ฝ่ายแม่นมเองก็กำลังพิจารณาหญิงสาวที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกของบ้านใหญ่หลังนี้เช่นเดียวกัน เด็กสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารัก ผิวพรรณดูดีสะอาดตา อายุอานามก็น่าจะพอๆ กับคุณหนูอชิคของหล่อน กริยาท่าทาง การแต่งตัวแบบเด็กๆ ดูไม่จัดจ้านอย่างผู้หญิงอื่นที่คอยมาเกาะติดคุณหนูน้อยของหล่อนนั้น ทำให้มองดูแล้วก็รู้สึกเอ็นดูหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ขึ้นมาอย่างประหลาด

 

            หนูเป็นเพื่อนคุณหนูอชิคเหรอคะ แม่นมยิงคำถามเดิมที่เคยใช้ลองเชิงถามอชิคดูแล้วมาถามเด็กสาวบ้าง

 

            เอ่อ....คือ...คงจะเรียกว่าเพื่อนไม่ได้หรอกค่ะ คุณป้า...เรียกลูกหนี้เจ้าหนี้กันน่าจะเหมาะกว่า ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหน้าตาใจดีนั่นหรือเปล่า ทำให้กล้วยปิ้งไม่คิดจะปิดบังเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับคุณหนูอชิคสุดรักของแม่บ้านสาวใหญ่คนนี้...ไม่แน่ว่าอาจจะได้มาเป็นพวกเอาไว้คอยกันอีตาหมีน้ำแข็งก็ได้...ตีซี้ไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

 

            แม่นมมองหน้าหญิงสาวตัวเล็กน่ารักตรงหน้าอย่างสงสัย...ลูกหนี้เจ้าหนี้อะไรกัน แล้วคนขับรถคนใหม่ที่คุณหนูอชิคบอกหล่อนเอาไว้เมื่อวานเย็นล่ะ...เรื่องมันชักจะยังไงๆ แล้วล่ะซิ

 

            เหมือนว่าสาวน้อยตัวเล็กจะเห็นแววตาสงสัยพร้อมกับงองูหลายตัวปรากฏบนใบหน้าคุณแม่บ้าน กล้วยปิ้งเลยขยับตัวนั่งหลังตรง สูดหายใจเข้าให้เต็มปอดเล็กๆ หนึ่งรอบ ก่อนตัดสินใจเล่าเรื่องราวอันสุดแสนทรมาทรกรรมชีวิตตัวเองให้คุณแม่บ้านฟังอย่างละเอียดยิบ

 

 

            อชิคที่เพิ่งจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จค่อยๆ เดินลงมาจากชั้นบนซึ่งเป็นห้องนอนของตนเอง ผ่านประตูห้องรับแขกชั้นล่างที่ไม่เคยมีแขกมาเยี่ยมเป็นเวลานาน เพื่อจะแวะไปหาแม่นมของเขาที่คาดว่าจะอยู่ในห้องครัวดังเช่นทุกวัน แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นประตูห้องรับแขกที่ถูกเปิดแย้มเอาไว้นั้น เสียงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขที่ดังแว่วออกมา ทำให้เขาต้องหยุดฝีเท้าตัวเองลง ก่อนจะมองลอดเข้าไปในห้องรับแขกด้วยความสงสัย

 

            หนูกล้วยปิ้งที่ตลกดีนะจ๊ะ ใครอยู่ด้วยใกล้ๆ ต้องมีความสุขแน่ๆแม่นมตอนนี้ซึ่งกำลังนั่งขำกับเรื่องราวต่างๆ ที่เด็กสาวตัวเล็กเล่าให้ฟังเอ่ยขึ้น ในขณะที่ใบหน้ายังคงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม บริเวณหางตายังคงมีหยาดน้ำหลงเหลือจากอาการขำแบบน้ำตาเล็ดไปเมื่อสักครู่เกาะอยู่จางๆ

 

            แหมคุณป้านม..กล้วยปิ้งไม่ได้เก่งขนาดทำให้ใครมีความสุขได้หรอกค่ะ..ก็แค่.. คำพูดที่จะพูดต่อไปของกล้วยปิ้งหยุดลงเพียงแค่นั้น เมื่อร่างสูงๆ ขาวๆ ของตาหมีน้ำแข็งกำลังเยื้องย่างกายเข้ามาตรงที่เธอนั่งอยู่ แววตาที่ส่งมานั้น ทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ ขนลุกเกรียวขึ้นทันทีทันใด

 

            เธอมาทำอะไรในบ้านฉันฮึ!...คุณกล้วยปิ้ง เสียงเข้มที่เอ่ยมาเย็นเยียบเหมือนเคลือบด้วยน้ำแข็ง กล้วยปิ้งกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ

 

...เอาไงดีล่ะเรา...

 

            แต่ยังไม่ทันที่กล้วยปิ้งจะได้พูดอะไร คนที่กล้วยปิ้งหวังจะเพิ่งก็ชิงตัดหน้าพูดเสียก่อน

 

            นมเป็นคนชวนหนูกล้วยปิ้งเข้ามาเองล่ะค่ะ อย่าไปว่าเธอเลย...คุณหนูอชิคจะไปทำงานแล้วใช่ไหมคะ แม่นมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน กล้วยปิ้งถึงกับผ่อนลมหายใจยาวอย่างโล่งอกเมื่อเห็นท่าทีที่สงบลงของตาหมีน้ำแข็งนั่น แต่เพื่อความปลอดภัย ร่างเล็กจึงรีบลุกขึ้นวิ่งไปยืนหลบอยู่ข้างหลังคุณป้านมฮีโร่ใจดีเอาไว้ก่อน แต่ตาหมีน้ำแข็งก็ยังไม่วายแอบส่งสายตาอาฆาตมาให้เมื่อนมเผลอ

 

            ผมไปก่อนนะฮะนม เมื่อเห็นว่าทำอะไรต่อหน้านมไม่ได้ ชายหนุ่มจึงรีบขอตัวไปทำงานก่อน แม่นมจึงพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะส่งรอยยิ้มอันอบอุ่นให้อีกครั้ง

 

            ไปกันได้แล้วครับ คุณกล้วยปิ้ง"  

 

 

            หลังจากพ้นร่างของแม่นมใจดี กล้วยปิ้งเห็นแววว่าจะหมดที่พึ่งพิงชักเริ่มไม่แน่ใจในคุณภาพชีวิตของตน ตั้งท่าจะวิ่งหนีไปตั้งหลักที่รถก่อน แต่ก็ยังช้ากว่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าบริเวณคอเสื้อด้านหลัง แรงดึงทำให้กล้วยปิ้งแทบจะหน้าหงาย ก่อนที่เสียงเย็บเชียบจะดังขึ้นอย่างชัดเจนที่ข้างหู จากนั้นร่างเล็กๆ ก็ปลิวตามแรงมือที่ฉุดกระชากลากถูไปจนถึงเจ้ารถกระบะขาวทนทึกที่จอดอยู่หน้าบ้านหลังงาม

 

            แอบฟ้องอะไรนมงั้นเหรอ...คุณกล้วยปิ้ง

 

            เปล่านะ ฉันไม่ได้ฟ้องอะไรแม่นมคุณเลย กล้วยปิ้งตอบไม่เต็มเสียงนัก ตาหมีน้ำแข็งทำท่าเหมือนโล่งอก แต่ก็ต้องตาโตเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของกล้วยปิ้ง

 

            แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ เท่านั้นเองพอพูดจบกล้วยปิ้งก็รู้สึกเหมือนจะเห็นกองไฟสว่างวาบลุกโชนอยู่ในดวงตาคู่นั้นของพ่อหมีน้ำแข็ง ตามด้วยเสียงดังปานฟ้าผ่าที่ตะคอกลงมาในระยะประชิด เพราะว่ายังคงถูกมือใหญ่เสมือนคีมคีบคอเสื้ออยู่

 

            อะไรนะ!!! นี่เธอเล่าเรื่องทุกอย่างให้นมฟังแล้วงั้นเหรอ!!!”

 

            โกหกผู้ใหญ่ที่น่ารักมันบาปนะคุณ กล้วยปิ้งแถเข้าข้างคูเสียเฉย โดยการหาทางเอาญาติผู้ใหญ่ของตาหมีน้ำแข็งที่ดูท่าว่าตานี่จะเกรงใจอยู่มากมาเป็นโล่ให้ตัวเองเอาไว้ก่อน

 

            หนอย!! เธอนี่มันน่า... เร็วปานฟ้าแลบ ร่างของกล้วยปิ้งก็ถูกหิ้วตัวลอย ก่อนจะถูกจับยัดใส่รถของตัวเองในตำแหน่งคนขับ ตามมาด้วยเสียงปิดประตูดังสนั่นจนเธอไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน ส่วนคนพลังหมีตอนนี้ก็เดินหน้าบูดเต็มที่ขึ้นนั่งประจำตำแหน่งของตัวเองเช่นเดียวกัน

 

            ต่อไปนี้ไม่ว่าใครจะถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เธอมาใช้หนี้ฉัน ห้ามเธอเล่าให้ฟังเด็ดขาด เข้าใจไหม ตาหมีน้ำแข็งหันมาพูดเสียงดังใส่กล้วยปิ้งที่ตอนนี้กำลังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่

 

            ละ..แล้ว..จะให้ฉันตอบว่าอะไรล่ะคุณ กว่ากล้วยปิ้งจะกล้าพูดออกมาได้ก็ใช้เวลาพอดู

 

            เธอก็ตอบไปว่า เธอเป็นญาติห่างมากๆ ของฉันที่มาจากบ้านนอก อยากจะเข้ากรุงมาดูหน้าดารา ก็เลยยอมมาติดตามแล้วก็ขับรถให้ฉัน...แค่นี้นะ ทำได้ไหม ถ้าทำไม่ได้ก็เอาเงินมาใช้ค่าซ่อมรถบวกดอกเบี้ยตอนนี้ได้เลย  คนตัวโตทั้งบังคับแกมคู่ กล้วยปิ้งที่กำลังพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของตาหมีน้ำแข็งรู้สึกสะดุดใจกับคำว่าบ้านนอกมาก

 

...หนอยอีตาบ้าขี้งก เอะอะอะไรก็ขู่เรื่องเงินบ้านฉันอยู่ตัวเมืองเชียงรายเค้าไม่เรียกบ้านนอกหรอกย่ะ..แล้วใครเค้าอยากจะมาดูหน้าบูดๆ ของนายกันยะ เชอะ!...

 

แต่กล้วยปิ้งก็ได้แค่บ่นในใจไม่ได้พูดออกมา ทำตาปริบๆ จำยอมรับสภาพบ้านนอกอยากดูหน้าดาราอย่างจนใจ

 

            ถ้าเข้าใจแล้วก็ออกรถซิ!!! หากฉันสายไปสักนาทีน่าดูแน่!”

 

แม่นมยืนมองร่างของทั้งสองที่ฉุดกระชากลากถูกันออกไปจากตัวบ้าน ก่อนจะเข้าไปทำท่าเหมือนจะทะเลาะกันอยู่ในรถที่จอดอยู่หน้าประตูบ้าน ด้วยสายตาที่บ่งบอกความรู้สึกหลากหลาย คงต้องรอดูกันไปสักพักว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้

 

 ...หวังว่าลางสังหรณ์ของคนสูงวัยคงจะไม่ผิดกระมัง...

 

 

ร่างสูงเดินจ้ำอ้าวเข้าสู่โซนพิเศษของตัวอาคารที่จัดเป็นส่วนของเหล่าดารา ตามมาด้วยร่างเล็กที่แบกกระเป๋าใบโตกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามคนที่เดินนำหน้าด้วยอาการหอบเหนื่อยเต็มที่ แต่ขาที่สั้นกว่าของร่างเล็กนั้นก็ยังคงเดินตามร่างสูงที่อยู่ข้างหน้าไม่ทันอยู่ดี จนต้องร้องเรียกให้คนเดินนำหน้าหยุดรอบ้าง แต่ก็ไม่ได้รับการสนใจจากร่างสูงนั้นแต่อย่างใด

 

เข้าไปในสตูฯ เลยนะครับน้องอชิค ช่างแต่งหน้ารออยู่นั่นแล้ว เสียงทีมงานคนหนึ่งตะโกนบอกอชิคระหว่างทางที่กำลังเดินไป ทำให้ร่างสูงเปลี่ยนเป้าหมายจากห้องพักของตัวเองที่กล้วยปิ้งเคยเข้าไปเมื่อวานเป็นทางไปสตูฯ ที่ต้องถ่ายแบบแทน

 

เดินให้มันไวๆ หน่อยซิ ฉันสายแล้วเห็นไหม ตาหมีน้ำแข็งหันมาตะคอกใส่กล้วยปิ้งที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นวิ่งเต็มสตรีมแล้วด้านหลัง

 

ฉันวิ่งแล้วนี่เห็นไหมคู้ณณณ  กล้วยปิ้งทั้งเหนื่อยทั้งหนัก กระเป๋าของอีตาหมีบ้านี่ใส่หินเอาไว้หรือไงนะ แค่แบกกระเป๋านี่ก็แทบจะเดินไม่เป็นแล้วยังต้องวิ่งตามอีตาหมีน้ำแข็งขายาวนี่อีก กล้วยปิ้งอยากจะบ้าตาย..

 

...สงสัยจะต้องไปทำบุญด้วยตลับห้าสิบเมตรบ้าง ชาติหน้าจะได้เกิดมาขายาวๆ กับเค้าบ้าง...

 

 

ในที่สุดการวิ่งสุดวิบากของกล้วยปิ้งก็สิ้นสุดลงเมื่อเข้ามาถึงสตูฯ ที่ตาหมีน้ำแข็งต้องถ่ายแบบในวันนี้  กล้วยปิ้งทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงในขณะที่ตาหมีถูกจับแยกออกไปแต่งหน้าทำผมทันทีด้วยฝีมือของช่างต่างหน้าสาวไม่แท้สองคน

 

หลังจากพักหายเหนื่อยได้สักครู่กล้วยปิ้งก็เห็นว่า สตูฯ นี้ช่างดูคึกคักและเต็มไปด้วยเหล่าสาวเล็กสาวงามหน้าตาแจ่มจรัสประมาณสิบยี่สิบคนยืนออกันเต็มอยู่ที่มุมด้านหนึ่งไม่ไกลจากที่เธอนั่งมากนัก พวกสาวๆ ทุกคนแต่งตัวเหมือนกันในชุดเสื้อแขนกุดสีขาวรัดรูปกับกระโปรงสั้นคืบกว่าๆ เหมือนกับกำลังประกวดนางงามไม่มีผิดเพี้ยน ทุกคนต่างกระตือรือร้นส่งเสียงกรี๊ดกร้าดเมื่อเห็นร่างของตาหมีน้ำแข็งกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่...จะกรี๊ดอะไรกันหนักกันหนา ตาหมีน้ำแข็งนี่ไม่เห็นจะมีความหล่อเลยสักกะติ๊ด...

 

กล้วยปิ้งที่เริ่มจะแพ้รัศมีความสวยความงามของเหล่าสาวๆ ขยับตัวเตรียมจะกลับบ้านเช่า แต่ความหนักปานแบกหินบนบ่าข้างหนึ่งทำให้นึกขึ้นมาได้ว่ากระเป๋ายักษ์ของตาหมีน้ำแข็งยังอยู่กับตัว...คนตัวมองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินดุ่มๆ อย่างเงียบๆ ไปยังทิศทางที่ตาหมีน้ำแข็งนั่งอยู่

 

ฉันจะกลับแล้วนะ กระเป๋าคุณจะให้วางไว้ตรงไหน กล้วยปิ้งกระซิบถามตาหมีที่ยังคงหลับตาให้ช่างแต่งหน้าปะแป้งทาปากให้อยู่

 

ถือเอาไว้ซิ ตาหมีขยับปากตอบสั้นๆ กล้วยปิ้งที่ได้ยินไม่ค่อยถนัดจึงเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

 

ฉันจะกลับแล้ว กระเป๋าฉันวางไว้ตรงนี้นะ

 

ฉันบอกว่าให้ถือเอาไว้ไง!!” ดวงตาที่เมื่อกี้หลับพริ้มอยู่เปิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนช่างแต่งหน้าชักมือออกแทบไม่ทัน ร่างสูงของตาหมีลุกขึ้นยืนก่อนจะเอ่ยช้าๆ ชัดๆ ให้กล้วยปิ้งได้ยินเต็มสองหูอีกครั้ง

 

วันนี้เธอต้องคอยอยู่ช่วยฉันที่สตูฯ นี่จนกว่าจะถ่ายแบบเสร็จ แล้วก็วันต่อๆ ไปด้วยจนกว่าฉันจะบอกให้เธอไม่ต้องอยู่

 

อ้อ...เธอมีโน๊ตบุ๊คใช่ไหม ฉันใจดีอนุญาตให้เอามาทำงานได้ที่สตูฯ นี้ด้วยนะ ตาหมีร่ายยาวโดยไม่ได้สนใจสายตาไม่พอใจและใบหน้าร้องขออุทรณ์ของกล้วยปิ้ง ก่อนจะเดินกลับไปให้ช่างแต่งหน้าโบ๊ะแป้งต่อ กล้วยปิ้งจึงได้แต่เดินคอตกกลับไปนั่งจุ่มปุ๊กอยู่ที่เก่าด้วยความจนใจ...

 

...หมดกัน..เสรีภาพของกล้วยปลิ้น...

 

 

 

100% แล้วค่ะ...(บังคับครบร้อยไปโดยปริยาย หึหึ...)

 

ตอนแรกคิดว่าจะเขียนไม่ออกแล้ววันนี้...แต่อยู่ดีๆ พอไปข้าวเย็นกินเจที่ศาลเจ้าแถวบ้านกับผองเพื่อน อาบน้ำสระผมเสร็จก็คิดได้มุขได้เฉยเลย จึงรีบเอาลงมาให้อ่านกัน ก่อนที่เรตติ้งตาหมีน้ำแข็งจะตกลงไปเสียก่อน หุหุ...

 

ยังไงก็ฝากตาหมีน้ำแข็งเอาไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ...(ส่วนคดีที่แอบเอาความลับของคนเขียนมาเฉลยตอนฝากตอนเม้นท์ จะเรียกไปจัดการเป็นการส่วนตัวสองต่อสองเองค่ะ หึหึ...)

 

ร.สิตา...(ช่วงกินเจ...งดหื่น โฮะๆๆ)

1,739 ความคิดเห็น